Δευτέρα, 26-ΙΟΥ-2017, 2:59 PM
Welcome Ξωτικό | RSS


[ New messages · Members · Forum rules · Search · RSS ]
Page 1 of 212»
Forum » Γενική συζήτηση για ανθρώπους και γεγονότα » Αρχαιότητα » ΟΙ ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ... (Μυθος ή ιστορια οι θρυλικοι λαοι της θαλασσας)
ΟΙ ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ...
ΠανδαιμονιονDate: Πέμπτη, 26-ΙΟΥ-2014, 4:11 PM | Message # 1
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
Οι Λαοί της Θάλασσας



Οι Λαοί της Θάλασσας απασχόλησαν έντονα την επιστημονική κοινότητα ήδη από τον 19ο αιώνα όταν έγινε γνωστή η ύπαρξή τους από τις
αιγυπτιακές πηγές [1].
Από τότε η έρευνα συστηματοποίησε και διεύρυνε τις γνώσεις μας πάνω στο θέμα χωρίς όμως να δώσει απάντηση στα ερωτήματα που τέθηκαν
εξαρχής, όπως ποια ήταν η ταυτότητα αυτών των λαών.
Πριν ασχοληθούμε όμως με αυτό το φαινόμενο πρέπει να αναφερθούμε γενικότερα στο τέλος της Εποχής του Χαλκού στην ανατολική Μεσόγειο και
στα αίτια τα οποία οδήγησαν σε αυτό.Είναι γνωστό ότι κατά το δεύτερο μισό του 13ου αιώνα και το πρώτο μισό του 12ου αιώνα π. Χ. διαπιστώνουμε ότι τα περισσότερα ανακτορικά
κέντρα στο Αιγαίο, την Ανατολία και τη Συροπαλαιστίνη καταστρέφονται.Με άλλα λόγια παύουν να υπάρχουν τα μυκηναϊκά κέντρα, το κράτος των Χετταίων, τα συριακά βασίλεια, το κράτος της Αλασίγια, και παρά το ότι
στην Αίγυπτο δεν παρατηρούνται καταστροφές, φαίνεται ότι από τα τέλη του
12ου αιώνα δεν ελέγχει την Παλαιστίνη και περιορίζεται στην κοιλάδα του
Νείλου.Η Μεσοποταμία δεν επηρεάζεται άμεσα από την κρίση του 12ου αιώνα.Και έτσι άλλαξε οριστικά η εικόνα της ανατολικής Μεσογείου (εικ. 1) που προηγουμένως χαρακτηριζόταν από μια σχετική σταθερότητα και ένα
αρκετά συστηματικό εμπόριο για τα δεδομένα της εποχής που ευνοούσε την
επικοινωνία και τις πολιτισμικές επιρροές [2].Πολλές προτάσεις έχουν γίνει για να αιτιολογήσουν αυτή την κατάσταση. Θα προσπαθήσουμε να τις συνοψίσουμε.Μία θεωρία είναι αυτή των σεισμών [3] αλλά δε φαίνεται ότι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο καθώς τα αρχαιολογικά δεδομένα δείχνουν ότι ο
κυριότερος παράγοντας για τις καταστροφές ήταν ο ανθρώπινος.Μία άλλη είναι αυτή της κλιματικής αλλαγής [4]. Είναι πολύ πιθανό ότι αυτή την περίοδο υπήρχε ξηρασία αλλά όχι σε όλη την λεκάνη της
ανατολικής Μεσογείου ώστε να προκληθεί έλλειψη τροφίμων.


Η θεωρία για τη χρήση του σιδήρου ως πιο αποτελεσματικού υλικού για την κατασκευή όπλων και άρα ως αποφασιστικού μέσου στον πόλεμο δεν
ισχύει επειδή σύμφωνα με τα αρχαιολογικά δεδομένα ο σίδηρος δεν ήταν
ιδιαίτερα διαδεδομένος στις εξεταζόμενες περιοχές [5].Η θεωρία σχετικά με την κατάρρευση του συστήματος αν και πιθανόν έχει σωστά σημεία όπως αυτό της υπερεξειδικευμένης οικονομίας και της
εξάρτησης από το εμπόριο δεν απαντά ικανοποιητικά στις εκτεταμένες
καταστροφές [6].Η θεώρηση των καταστροφών ως έργο πειρατικών επιδρομών δεν εξηγεί αν αυτές προκάλεσαν την κατάρρευση ή αν ήταν αποτέλεσμα αυτής της
κατάστασης [7].Η θεωρία σχετικά με την αλλαγή στις τεχνικές πολέμου αν και θίγει μερικά πρακτικά ζητήματα δεν δίνει μια πειστική λύση [8].Τελευταία άφησα τη θεωρία των μεταναστεύσεων η οποία και έχει άμεση σχέση με τους Λαούς της Θάλασσας [9]. Όσον αφορά πιο συγκεκριμένα στις
μεταναστεύσεις φαίνεται ότι η περίπτωση των Δωριέων δεν έχει απαντηθεί
ικανοποιητικά και πιθανόν να έχει σχέση με την παρακμή των ανακτόρων στο
Αιγαίο [10].ΟΙ ΠΗΓΕΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥΑς δούμε λοιπόν πως αντιλήφθηκαν τις καταστροφές οι άνθρωποι που έζησαν τότε. Ξεκινάμε με την αιγυπτιακή οπτική, η οποία αποτέλεσε τη
βάση για πολλές σύγχρονες θεωρίες [11].ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΕΣ ΠΗΓΕΣΤον 19ο αι. διαβάστηκαν οι επιγραφές στο Medinet Habu, στον ταφικό ναό του Ραμσή III. Εκεί αναφέρονται επιδρομές από συγκεκριμένους λαούς
οι οποίοι ονομάστηκαν συμβατικά «Λαοί της Θάλασσας» από τους ερευνητές
της εποχής [12].Το ακόλουθο απόσπασμα, που χρονολογείται στο 1176 π. Χ., είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό:


« Οι ξένες χώρες έκαναν μία συνωμοσία στα νησιά τους. Ταυτόχρονα όλες οι χώρες μετακινήθηκαν, διασκορπίστηκαν πολεμώντας. Καμία χώρα δεν
μπορούσε να αντισταθεί στη δύναμή τους, η χώρα των Χετταίων, το Qode
(Κιλικία), η Κάρχεμις, η Αρζάβα και η Αλασίγια (Κύπρος) καταστράφηκαν
[με τη μία].Ένα στρατόπεδο [στήθηκε] σε μια τοποθεσία στο Amor (Amurru). Εξόντωσαν τους κατοίκους του, και η χώρα ήταν σαν να μην έχει υπάρξει.
Έρχονταν προς την Αίγυπτο, ενώ η φλόγα ετοιμαζόταν εναντίον τους. Η
ομοσπονδία τους αποτελούταν από τις ενωμένες χώρες των Peleset, των
Tjeker, των Shekelesh, των Denye(n), και των Weshesh.Άπλωσαν τα χέρια τους πάνω στις χώρες τόσο μακριά όσο ή περιφέρεια της γης, οι καρδιές τους ήταν βέβαιες και γεμάτες αυτοπεποίθηση: ‘Τα
σχέδια μας θα πετύχουν’.» [13]Μετά ο Φαραώ περιγράφει τη νίκη του: « Εκείνοι που έφτασαν στο σύνορό μου, το σπέρμα τους δεν υπάρχει, η καρδιά τους και η ψυχή τους έχουν
τελειώσει διαπαντός.Εκείνοι που ήρθαν μαζί από τη θάλασσα, η ολόκληρη φλόγα ήταν μπροστά τους στα στόμια του ποταμού, ενώ ένας φράχτης από λόγχες τους περιέβαλλε
στην ακτή. Τους άρπαξαν, τους περικύκλωσαν, τους έριξαν καταγήςνεκρούς στην ακτή και στοίβαξαν τα πτώματα. Τα πλοία τους και τα υπάρχοντά τους χάθηκαν στη θάλασσα.» [14]Οι παραπάνω επιγραφές συνοδεύονται και από την εικονιστική αναπαράσταση της μάχης στο χερσαίο σύνορο της Αιγύπτου, το Djahi, και
της ναυμαχίας στο στόμιο του Νείλου, δίνοντάς μας έτσι μια εικόνα των
εισβολέων (εικ. 2). Γενικά φορούν κοντό περίζωμα, φέρουν στρογγυλές
ασπίδες, ξίφη και δόρατα.Ένα στοιχείο που τους χωρίζει σε δύο διακριτές ομάδες είναι το κάλυμμα της Κεφαλής [15]. Οι μεν που φορούν αυτό που συμβατικά
αποκαλείται «φτερωτό κάλυμμα κεφαλής» και οι δε που φορούν κερασφόρο
κράνος.Τα σχετικά περί μετανάστευσης συνδέονται με την απεικόνιση κάρων στα οποία επιβαίνουν γυναίκες και παιδιά και τα οποία σέρνουν βόδια.Ο τύπος απόδοσης των γυναικών δεν είναι ομοιόμορφος συμφωνώντας άλλωστε με το πλήθος των ονομαζόμενων λαών αλλά και με τη θεωρία ότι
κατά τη διάρκεια της πορείας τους ενώθηκαν μαζί τους και κάτοικοι των
τόπων από τους οποίους πέρασαν [16].Εκτός από αυτό το «γεγονός», αν μπορούμε να το ονομάσουμε έτσι καθώς υπάρχει διαφωνία σχετικά με το αν οι αιγυπτιακές πηγές αναφέρονται σε
ένα μόνο συμβάν ή αν συνόψισαν στη διήγηση πολλά μικροεπεισόδια [17],
υπάρχει και ένα προγενέστερο το οποίο χρονολογείται στο 1209 π. Χ., κατά
τη διάρκεια της βασιλείας του Merneptah.Σε αυτή την περίπτωση έχουμε μια εισβολή Λίβυων οι οποίοι απ’ ότι φαίνεται σκόπευαν να εγκατασταθούν κάπου στα δυτικά του Δέλτα του
Νείλου. Οι Λίβυοι συνεπικουρούνταν από τους Sherden, τους Shekelesh,
τους Teresh, τους Ekwesh ή Akaiwasha και τους Lukka [18].



Η έρευνα λόγω της παρουσίας των Shekelesh και στις δύο περιπτώσεις αλλά και λόγω των γεωγραφικών προσδιορισμών που δίνονται όπως, «οι
βόρειες χώρες...», «... στα νησιά τους.», έχει συνδέσει αυτές τις δύο
ομάδες [19].Όμως για να ξαναγυρίσουμε στο πρώτο μισό του 12ου αι., διαβάζουμε στον πάπυρο Harris πως μεταχειρίστηκε ο Ραμσής ΙΙΙ τους ηττημένους
αντιπάλους του:«Διεύρυνα όλα τα σύνορα της Αιγύπτου. Κατατρόπωσα εκείνους που επέδραμαν σε αυτά από τις χώρες τους. Έσφαξα τους Denyen [που είναι] στα
νησιά τους, οι Tjeker και οι Peleset έγιναν στάχτη.Οι Sherden και οι Weshesh της θάλασσας, έγιναν σαν αυτούς που δεν υπάρχουν, αιχμαλωτίστηκαν ταυτόχρονα, μεταφέρθηκαν σαν αιχμάλωτοι στην
Αίγυπτο, σαν την άμμο της ακτής. Τους εγκατέστησα σε οχυρά, δεμένους στο
όνομά μου. Οι τάξεις τους ήταν πολυάριθμες, εκατοντάδες χιλιάδες...»
[20]ΟΥΓΚΑΡΙΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣΤα αρχεία από την Ουγκαρίτ (εικ. 3) δεν είναι το ίδιο λεπτομερή με τα αιγυπτιακά για την ταυτότητα των εισβολέων. Περισσότερο καταγράφουν τα
συναισθήματα τρόμου των κατοίκων της. Σε μία πινακίδα όμως έχουμε ένα
όνομα.Τη στέλνει ένας βασιλιάς των Χετταίων του οποίου δεν διασώζεται το όνομα:« Έτσι λέει η Υψηλότητά του, ο Μεγάλος Βασιλιάς. Πες στον επικεφαλής επόπτη: Τώρα, [εκεί] μαζί σου, ο κύριος σου ο βασιλιάς είναι [ακόμη
πολύ] νέος.Δεν ξέρει τίποτα. Και εγώ, η Υψηλότητά μου, του είχα ανακοινώσει μια εντολή σχετικά με τον Ibnadusu, τον οποίο οι Shikalayu που ζουν πάνω σε
πλοία είχαναπαγάγει. Γι αυτό στέλνω τον Nirga’ili, ο οποίος είναι kartappu με εμένα, σε εσένα.Και εσύ, στείλε τον Ibnadusu, τον οποίο οι Shikalayu είχαν απαγάγει, σε εμένα.Θα τον ρωτήσω σχετικά με τους Shikalayu, και μετά ας επιστρέψει στην Ουγκαρίτ.» [21]



Μεγάλο ενδιαφέρον επίσης έχει η απάντηση του βασιλιά της Ουγκαρίτ προς τον βασιλιά της Αλασίγια, η οποία χρονολογείται ακριβώς πριν την
καταστροφή της πόλης: « Πες στον βασιλιά της Αλασίγια, τον πατέρα μου.Έτσι λέει ο βασιλιάς της Ουγκαρίτ, ο γιος σου: Πατέρα μου, τώρα τα πλοία του εχθρού έρχονται. Πυρπολούν τις πόλεις μου και έχουν κάνει κακό
στη γη μου.Δεν ξέρει ο πατέρας μου ότι όλο το πεζικό και [άρματά] μου βρίσκονται σταθμευμένα στη χώρα των Χετταίων και ότι όλα τα πλοία μου βρίσκονται
σταθμευμένα στη χώρα των Lukka;Δεν έχουν επιστρέψει ακόμη, και έτσι η χώρα μου είναι απροστάτευτη. Ο πατέρας μου ας είναι ενήμερος για αυτό το θέμα. Τώρα τα επτά πλοία του
εχθρού που έρχονταν μας έχουν βλάψει. Τώρα αν άλλα πλοία του εχθρού
εμφανιστούν, στείλε μου ένα μήνυμα με κάποιον τρόπο (;) ώστε να ξέρω.»
[22]ΧΕΤΤΙΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣΑναφορικά με τους Χετταίους (εικ. 4) θα μας απασχολήσουν οι δύο τελευταίοι βασιλείς τους, ο Tudhaliya IV (1237-1209) και ο Suppiluliuma
II (1207-;). Μαθαίνουμε από τα χεττιτικά αρχεία ότι ο Tudhaliya ηττήθηκε
από τους Ασσύριους στην περιοχή του βόρειου Ευφράτη [23].Αυτό πιθανόν να μείωσε το κύρος του προς τους υποτελείς του.Όμως στα δυτικά αποδείχθηκε ιδιαίτερα δραστήριος καθώς κατέπνιξε μια εξέγερση στην περιοχή του ποταμού Seha, πήρε υπό τον έλεγχο του την
Millawanda ελαχιστοποιώντας την επιρροή της Ahhiyawa στην περιοχή,
επανέφερε τον έκπτωτο ηγεμόνα της Wilusa στο θρόνο του [24] και το
σημαντικότερο από όλα κατέκτησε, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, την
Αλασίγια [25].Σε διπλωματικό επίπεδο απαγόρευσε τη διεκπεραίωση του εμπορίου της Ασσυρίας με την Ahhiyawa στα λιμάνια του Amurru [26]. Στο εσωτερικό
φαίνεται ότι αντιμετώπισε κάποιο πραξικόπημα [27].Ο Suppiluliuma κατέκτησε τις χώρες Wiyanawanda, Tamina, Masa, Lukka και Ikuna, οι οποίες τοποθετούνται όλες στη νοτιοδυτική Ανατολία.



Αυτές οι κατακτήσεις μάλλον σχετίζονται με την αστάθεια που προκαλούσε στην περιοχή το βασίλειο της Tarhuntassa, το οποίο δεν
υπάκουε πλέον στη Hattusas [28].Απ’ ότι φαίνεται αντιμετώπισε και αυτός εσωτερικά προβλήματα. Ακόμη πραγματοποίησε τις μοναδικές ναυμαχίες στη χεττιτική ιστορία [29]:« Ο πατέρας μου [.............] κινητοποιήθηκα εγώ ο Suppiluliuma, ο Μεγάλος Βασιλιάς, αμέσως [διέσχισα/έφτασα] (σ)τη θάλασσα. Τα πλοία της
Αλασίγια με συνάντησαν στη θάλασσα τρεις φορές για μάχη, και εγώ τους
κατέστρεψα.Και κατέλαβα τα πλοία και τους έβαλα φωτιά μέσα στη θάλασσα. Αλλά όταν έφτασα σε στεγνή γη (;), οι εχθροί από την Αλασίγια ήρθαν με πλήθος
εναντίον μου για μάχη.»Οι πολεμικές δραστηριότητες των δύο ηγεμόνων στην Αλασίγια εξηγούνται πιθανόν από την επιθυμία τους να κρατήσουν ανοιχτό το θαλάσσιο δρόμο με
την Αίγυπτο από την οποία λάμβαναν σιτηρά, από τα οποία εξαρτούνταν όλο
και περισσότερο. Όπως διαβάζουμε σε ένα γράμμα προς την Ουγκαρίτ:« Και έτσι (η πόλη) Ura [έδρασε (;)] με αυτό τον τρόπο... και για τον Ήλιο Μου την τροφή που έχουν φυλάξει. Ο Ήλιος Μου τους έδειξε 2000 kor
(περίπου 450 τόννοι) σιτάρι να έρχεται από το Mukish.Πρέπει να τους προμηθεύσετε με ένα μεγάλο πλοίο με πλήρωμα, και αυτοί πρέπει να μεταφέρουν το σιτάρι στη χώρα τους. Θα το μεταφέρουν σε μία ή
δύο αποστολές. Δεν πρέπει να καθυστερήσετε το πλοίο τους!»Το γράμμα τελειώνει δηλώνοντας ότι πρόκειται για ζήτημα ζωής και θανάτου.Αυτό μοιάζει αρκετά με μια αναφορά του Merneptah για ένα φορτίο σιταριού που έστειλε για «να κρατήσει ζωντανή τη χώρα των Χετταίων»
[30].ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΕΣ ΠΗΓΕΣΑπό τα στοιχεία που μας δίνουν οι πηγές της εποχής, και κυρίως από τις αιγυπτιακές, μπορούμε να σκιαγραφήσουμε μια υποθετική διαδρομή των
Λαών της Θάλασσας.Καθώς στις μέρες είναι γενικά αποδεκτό ότι ο χώρος προέλευσής τους είναι το Αιγαίο [31] θα εξετάσουμε αν η παρουσία τους είναι ανιχνεύσιμη
στις περιοχές από τις οποίες πέρασαν σύμφωνα με τους Αιγυπτίους.ΑΙΓΑΙΟΑν παρακάμψουμε τις καταστροφές στον αιγαιακό χώρο, επειδή υπάρχουν προβλήματα χρονολόγησης και συγχρονισμού αναμεταξύ τους, θα
παρατηρήσουμε τη διάδοση αιγαιακών πολιτισμικών στοιχείων από το 1200 π.
Χ., όταν ξεκινά γενικά η ΥΕ ΙΙΙΓ περίοδος [32], σε περιοχές που
προηγουμένως δεν είχαν συναντηθεί.Ξεκινάμε λοιπόν από το Εμποριό της Χίου. Η Χίος αν και ήταν γνωστή στους Μυκηναίους ανήκε πολιτισμικά στη δυτική Ανατολία [33].Η εμφάνιση Διακοσμημένης [34], χρηστικής (μαγειρικά σκεύη [35]) και αποθηκευτικής ΥΕ ΙΙΙΓ κεραμικής, μαζί με διαφόρων ειδών ειδώλια οδήγησε
στο συμπέρασμα ότι το Εμποριό ήταν μυκηναϊκή αποικία [36].


Προχωράμε στο Bademgediği Tepe, το οποίο βρίσκεται κοντά στην Έφεσο και πιθανόν να ήταν η περιοχή Purunda της Αρζάβα που καταστράφηκε από
τον Μουρσίλις ΙΙ κατά τον 14ο αιώνα [37].Η τοποθεσία ξανακατοικήθηκε τον 12ο αιώνα και παρότι παρατηρούμε πολιτισμική συνέχεια στην κεραμική έχουμε και νέα χαρακτηριστικά και
συγκεκριμένα ΥΕ ΙΙΙΓ κεραμική που καλύπτει όλο το φάσμα του 12 και 11
αιώνα [38] μαζί με αιγαιακά υφαντικά βάρη [39].Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον όμως έχει η διακοσμημένη κεραμική καθώς βρέθηκαν απεικονίσεις πολεμιστών που θυμίζουν έντονα αυτές του Medinet
Habu [40] (εικ. 6).ΚΙΛΙΚΙΑΗ επόμενη περιοχή με ενδιαφέρον υλικό είναι η Κιλικία, η Kizzuwatna των Χετταίων. Κατά την χεττιτική περίοδο οι μυκηναϊκές εισαγωγές είναι
ελάχιστες [41]. Η φάση ΙΙΑ της Ταρσού καταστράφηκε από φωτιά και
ξανακατοικήθηκε αμέσως [42].Στην φάση ΙΙΒ είναι που παρατηρούμε την τομή στην Ταρσό καθώς έχουμε μεγάλες ποσότητες διακοσμημένης ΥΕ ΙΙΙΓ κεραμικής και αιγαιακά μαγειρικά
σκεύη [43] που παρήχθησαν κυρίως τοπικά [44].Η βίαιη καταστροφή μαζί με την εμφάνιση αιγαιακών χαρακτηριστικών και η ταύτιση του Qode με την Kizzuwatna θεωρήθηκε ότι συνδέουν αυτή την
περίοδο της Κιλικίας με τους Λαούς της Θάλασσας [45].Εκτός όμως από τα αρχαιολογικά δεδομένα άφθονα είναι και τα επιγραφικά δεδομένα και οι παραδόσεις σχετικά με την Κιλικία. Η πιο
ενδιαφέρουσα ιστορία που συνδέεται με την περιοχή και την περίοδο που
εξετάζουμε είναι αυτή του Μόψου.Η ιστορία του Μόψου όπως μας την παραδίδουν ο Ηρόδοτος και ο Ξάνθος ο Λυδός είναι περιληπτικά η ακόλουθη. Ο Αμφίλοχος, ο Κάλχας, ο Λεοντέας, οΠοδαλείριος και ο Πολυποίτης άφησαν τα πλοία τους στην Τροία και προχώρησαν πεζοί ως την Κολοφώνα [46]. Εκεί συνάντησαν τον Μόψο, τον
εγγονό του Τειρεσία, ο οποίος νίκησε σε μαντικό αγώνα τον Κάλχα που
πέθανε και θάφτηκε εκεί [47].Με την ηγεσία πλέον του Μόψου συνέχισαν την πορεία τους ιδρύοντας πόλεις στην Παμφυλία ώσπου έφτασαν στην Κιλικία όπου ο Αμφίλοχος και ο
Μόψος ίδρυσαν τη Μάλλο [48].Όμως υπάρχουν και γενικότερες αναφορές ότι σκορπίστηκαν στη Συρία και τη Φοινίκη και μια πιο συγκεκριμένη, σύμφωνα με την οποία ο Μόψος
έπνιξε την Αταργάτη μαζί με τον γιο της Ιχθύ σε μια λίμνη κοντά στην
Ασκαλώνα [49].Οι δίγλωσσες επιγραφές που βρέθηκαν στο Karatepe και στο Çineköy αναφέρουν την ύπαρξη του βασιλείου της Hiyawa στο οποίο βασίλευε ο οίκος
του Μόψου. Συγκεκριμένα το βασίλειο ονομάζεται Hiyawa στα λουβικά και
φαίνεται ότι προήλθε από την παραφθορά του Ahhiyawa.Στα φοινικικά αναφέρεται ως dnnym το οποίο σχετίζεται με την πόλη των Αδάνων (adanawa).Έτσι όχι μόνο έχουμε την μεταφορά ενός αιγαιακού ονόματος στην Κιλικία αλλά και οι Denyen των Αιγυπτίων φαίνεται να ταιριάζουν με την
όλη υπόθεση. Η γενική εικόνα είναι ότι ο Μόψος και η ιστορία του
πιθανότατα έχουν ιστορική βάση [50].ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
 
1 Champollion 1836; Chabas 1872; Maspero 1881, 2 Mieroop 2007: 223-234, 3 Schaeffer 1968: 753-68; Kilian 1988; Drews 1995: 33-47,4
Carpenter 1968; Drews 1995: 77-84, 5 Snodgrass 1982; Drews 1995: 73-76, 6
Liverani 1987: 69; Drews 1995: 85-90; Sherratt 2001: 238; Dickinson
2006: 46
 
7 Desborough 1964: 220-29; Drews 1995: 91-93, 8 Drews 1995: 97-225, 9 Sandars 1985; Drews 1995: 48-72; Dickinson 2006: 43-57; Yasur-Landau
2010: 122-193, 10 Desborough 1972: 22-23, 111; Snodgrass 1971: 311-312;
Hooker 1976: 173, 176; Chadwick 1976; Finkelberg 2005: 140-149;
Dickinson 2006: 44-45,
 
11 Woudhuizen 2006: 35, 1213 Wilson 1969: 262; Cline – O'Connor 2003: 109, 14 Wilson 1969: 262-263; Cline – O'Connor 2003: 136, 15
Stadelmann 1984; Cline – O'Connor 2003: 131, 16 Yasur-Landau 2003:
590-592; Yasur-Landau 2010: 164-171,
 
17 Redford 2000: 13; Drews 2000; Cifola 1988; Cline – O'Connor 2003: 110 Maspero 1881, 18 Breasted 1906α: 238-264; Cline – O'Connor
2003: 135
19 Breasted 1906α: 255; Sandars 1985: 112; Cline – O'Connor 2003: 111, 20 Breasted 1906β: 201-202; Sandars 1985: 133; Cline – O'Connor
2003: 138
 
21 Malbran – Labat 1991: 38-39; Dietrich – Loretz 1978; Woudhuizen 2006: 47, 22 Astour 1965; Hoftijzer – Soldt 1998: 343; Woudhuizen 2006:
49, 23 Bryce 2005: 313-319
24 Bryce 2005: 305-308, 25 Bryce 2005: 321-323, 26 Bryce 2005: 309-310, 27 Bryce 2005: 319-321, 28 Bryce 2005: 329-331, 29 Bryce 2005:
332-333
 
30 Bryce 2005: 331-332, 31 Yasur-Landau 2010: 335-338, 32 Jung 2010: 171-180, 33 Guzowska – Yasur-Landau 2003: 472-474, 34 Mountjoy
1999: 1149-1153,35 Hood 1982: 618-619, 36 Hood 1986: 171, 179-180, 37
Meriç 2003, 38 Mountjoy 2005: 423-428, 39 Meriç 2003: fig. 11, 40
Mountjoy 2005: fig. 96,
41 Mee 1978: 131-132; Sherratt – Crouwel 1987: 325-326, 42 Goldman 1956: 49-59, 43 Goldman 1956: 217, 44 Mee 1978: 145; French 1975: 74;
Mountjoy 1993: 175; Sherratt – Crouwel 1987: 340, 45 Sandars 1985: 153,
155; Dothan 1982: 217; Desideri – Jasink 1990:102-109, 46 Απολλόδωρος,
Βιβλιοθήκη, Επιτομή, 2
 
47 Στράβων, Γεωγραφικών ΙΔ, C.642, 48 Στράβων, Γεωγραφικών ΙΔ, C.676, 49 Αθήναιος, Δειπνοσοφιστών Η, 346e, 50 Barnett 1953; Hawkins
2005; Lemaire 2006; Jasink – Marino 2007
 
Αντώνιος Παπαδόπουλος
Αρχαιολόγος, Μεταπτυχιακός Αρχαιολογίας Πανεπιστημίου Χαϊδελβέρης

 

(perialos.blogspot.gr)
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr


Elke gek zijn gebrek
 
ΠανδαιμονιονDate: Πέμπτη, 26-ΙΟΥ-2014, 4:15 PM | Message # 2
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
ΟΙ ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

Αντώνιος ΠαπαδόπουλοςΑρχαιολόγος, ΜεταπτυχιακόςΑρχαιολογίας Πανεπιστημίου Χαϊδελβέρης 
Ηπαρούσα μελέτη είναι σεμιναριακή εργασία (Εθνικό και
 
ΚαποδιστριακόΠανεπιστήμιο Αθηνών) και αναρτάται στο
 
ΠερίΑλός με την έγκριση του συγγραφέως Α. Παπαδόπουλου



Ναυμαχίαμεταξύ Ραμσή Γ' και Λαών Θαλάσσης . Σχέδιο του Nelson (1930) από το Ναό του Ραμσή Γ΄ στο Medinet Habu. ΦΩΤΟ:  The Age of the Galley, Conway Maritime Press 1985 ΚΥΠΡΟΣΗ Κύπρος είναι ένα νησί μεπλούσιο υλικό σχετικά με το θέμα μας.
Συγκεκριμένα παρατηρούνταιπολλές αλλαγές κατά τη μετάβαση από την ΥΚ ΙΙΓ στην ΥΚ ΙΙΙΑ, στις αρχές του
12ου αιώνα. Έχουμε την εμφάνιση οπλισμού αιγαιακής και ευρωπαϊκής τεχνοτροπίας,
με χαρακτηριστικότερο δείγμα τα ξίφη τύπου Naue II (εικ. 7), οπότεπιθανόν να έγιναν αλλαγές στον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου [51]. Μια άλλησχετική καινοτομία είναι τα λεγόμενα “κυκλώπεια τείχη” [52].

ΕΙΚΟΝΑ 7
ΦΩΤΟ: http://www.locusdanielis.eu/CACasEun.html

Εντοπίζουμε επίσης πιθανέςαλλαγές στην ένδυση λόγω της ανεύρεσης βιολόσχημων πορπών [53] αλλάκαι υφαντικών βαρών αιγαιακού τύπου, τα οποία μας δείχνουν ότι ένα ποσοστό των
υφασμάτων παραγόταν με αιγιακή τεχνοτροπία [54].Επίσης παρατηρούμε θρησκευτικέςαλλαγές με την εισαγωγή των κεράτων καθοσιώσεως και αιγαιακώνειδωλίων [55].
Φυσικά η σημαντικότερηκαινοτομία είναι η μαζική και τοπική παραγωγή διακοσμημένης ΥΕ ΙΙΙΓ κεραμικής[56] μαζί με την εμφάνιση αιγαιακών μαγειρικών σκευών [57] τα οποία μαςπαραπέμπουν και στη χρήση ενός άλλου αιγαιακού χαρακτηριστικού της εστίας, την
οποία συναντάμε στο κέντρο μεγαροϊδών κτηρίων [58]. Επιπλέον έχουμε τηνεμφάνιση μιας νέας κεραμικής παράδοσης, του Χειροποίητου Έντριπτου Ρυθμού, που
είναι γνωστός και ως “Βαρβαρικός Ρυθμός” [59] (εικ. 8).

ΕΙΚΟΝΑ 8
ΦΩΤΟ: Β.Καραγιώργης, 2002,
Κύπρος, Το Σταυροδρόμι της
Ανατολικής Μεσογείου,
1600-500 π. Χ., σ. 79, εικ. 154

Ακόμα πολύ σημαντική είναι ηύπαρξη δύο οικισμών-καταφυγίων, στις θέσεις Μάα-Παλαιόκαστρο [60] καιΠύλα-Κοκκινόκρεμος [61], οι οποίοι εκτός του ότι κατοικούνται μόνο για μερικέςδεκαετίες κατά τη διάρκεια του 12ου αιώνα και μετά εγκαταλείπονται, έχουν τόσα
πολλά αιγαιακά στοιχεία που θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν αιγαιακές αποικίες
με μικρή παρουσία του ντόπιου πληθυσμού [62].
Τέλος ένα επίσης πολύ σημαντικόστοιχείο είναι η ύπαρξη απεικονίσεων πολεμιστών που μοιάζουν ιδιαίτεραμε αυτούς που χαρακτηρίζονται ως Φιλισταίοι στα ανάγλυφα του Medinet Habu [63](εικ. 9).
Η Κύπρος όμως είναι πλούσια καισε παραδόσεις σχετικά με τον αποικισμό της από Αχαιούς μετάτον Τρωικό πόλεμο με σημαντικότερες αυτές που αναφέρουν την ίδρυση της
Σαλαμίνας από τον Τεύκρο τον Τελαμώνιο και την ίδρυση της Πάφου από τον
Αγαπήνορα από την Τεγέα [64]. Στην περίπτωση του Τεύκρου έχουμε την πιθανήταύτισή του με τους Tjeker των Αιγυπτίων, οι οποίοι επίσης συνδέονται με τους
Τεύκρους της Μυσίας [65] και στην περίπτωση του Αγαπήνορα έχουμε τηνεπιβεβαίωση του αρκαδικού αποικισμού από μια επιγραφή στα αρκαδικά στο κυπριακό
συλλαβάριο [66]. 

ΕΙΚΟΝΑ 9
ΦΩΤΟ: http://www.salimbeti.com/micenei/chariots.htm
 ΒΟΡΕΙΑ ΣΥΡΙΑΣτην περιοχή του Amuqπαρατηρείται η ίδια κατάσταση με την Κιλικία, δηλαδή η εμφάνιση διαφόρων αιγαιακών
χαρακτηριστικών για τα οποία όμως δεν έχουμε πολλές πληροφορίεςεπειδή δεν έχουν γίνει ακόμα εκτεταμένες ανασκαφές [67].
Τα μέχρι τώρα ευρήματα όμωςδείχνουν σαφώς την ξαφνική τοπική παραγωγή ΥΕ ΙΙΙΓ κεραμικής [68]. Όσον αφοράτις επιγραφικές μαρτυρίες, μια επιγραφή που βρέθηκε στο Aleppo και
χρονολογείται στον 11ο αιώνα αναφέρεται στον Taitas “τον ήρωα και τον βασιλιά
της χώρας Palastin” [69], όπου το Palastin συνδέεται άμεσα με τους Peleset τωνΑιγυπτίων [70], ειδικά αν θυμηθούμε το στρατόπεδο που έστησαν οι Λαοί τηςΘάλασσας στο Amor.
Η πόλη της Ουγκαρίτ είναι τοκαλύτερο παράδειγμα που έχουμε για να τεκμηριώσουμε την πορεία τηςμετανάστευσης. Εκτός από τις δραματικές επιστολές που ζητούν βοήθεια βλέποντας
τον εχθρό προ των πυλών έχουμε και την καταστροφή η οποία χρονολογείται ανάμεσα
στο 1190-1180 και μαζί με τις αιχμές των βελών που βρέθηκαν στους δρόμους της
πόλης πιστοποιούν το βίαιο τέλος της [71]. Το λιμάνι της πόλης, το Ras IbnHani, εκκενώθηκε και κάηκε στις αρχές του 12ου αιώνα [72]. Πάνω στα ερείπιά τουστήθηκε ένας πιο ταπεινός οικισμός σε σχέση με τον προηγούμενο [73], στον οποίοβρέθηκαν μεγάλες ποσότητες ΥΕ ΙΙΙΓ 1β κεραμικής η οποία είχε παραχθεί τοπικά [74].
Τέλος έχουμε την περίπτωση τουTell Kazel, το οποίο ταυτίζεται με την Sumur του βασιλείου του Amurru[75]. Αυτή η ευημερούσα περιοχή εγκαταλείφθηκε κατά την τελευταία φάση τηςΎστερης Εποχής του Χαλκού [76]. Η επόμενη φάση της εγκατάστασης χαρακτηρίζεταιαπό την μεγαλύτερη συγκέντρωση Χειροποίητης Έντριπτης Κεραμικής σε όλη τη
Συροπαλαιστίνη [77]. Πολλά από τα σχήματα αυτής της κεραμικής έχουν πολλάπαράλληλα στην Κύπρο και το Αιγαίο [78] αλλά οι αναλύσεις δείχνουν ότι έχουνπαραχθεί τοπικά [79]. Η εξαίρεση που παρατηρείται σε αυτή τη θέση είναι το πολύμικρό ποσοστό ΥΕ ΙΙΙΓ κεραμικής [80]. Κρίνοντας όμως από την ξαφνική εμφάνισητου Χειροποίητου Έντριπτου Ρυθμού στην περιοχή [81] και συγκρίνοντας ταπαραδείγματά του από την Ανατολία μπορούμε να μιλάμε για μία ειρηνική
εγκατάσταση μιας ομάδας από τους Λαούς της Θάλασσας οι οποίοι μάλλον προέρχονταν κυρίως από τη ΜικράΑσία [82].

 Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟΔεν έχουμε απτά στοιχεία για ναεπιχειρηματολογήσουμε αν η μάχη ανάμεσα στους Λαούς της Θάλασσας καιστο στρατό του Ραμσή ΙΙΙ έγινε στην Χαναάν ή στο δέλτα του Νείλου [83]. Ούτεμπορούμε να πούμε πιο δρόμο ακολούθησαν οι εισβολείς για να φτάσουν στην
Αίγυπτο [84]. Και φυσικά αυτή η μαζική σύγκρουση θα μπορούσε να είναιαιγυπτιακή προπαγάνδα [85]. Το μόνο που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι ότι έναναιώνα αργότερα βρίσκουμε τους Φιλισταίους εγκατεστημένους στην Παλαιστίνη [86]πιθανότατα με πρωτοβουλία του Ραμσή ΙΙΙ. Πριν ασχοληθούμε όμως με την εκεί
εγκατάστασή τους μπορούμε να προσθέσουμε την ιστορία του Μενελάου, η οποία
πιστεύω ότι έχει σχέση με τα γεγονότα που εξιστορούνται στο Medinet Habu.
Στην Οδύσσεια ο Μενέλαοςδιηγείται πως πέρασε οχτώ χρόνια περιπλανώμενος στην Κύπρο, στη Φοινίκη, στην
Αίγυπτο, στους Αιθίοπες, στους Σιδωνίους, στους Ερεμβούς και στη Λιβύη [87].Μας πληροφορεί επίσης ότι κατά τη διάρκεια της περιπλάνησης συγκέντρωσε πολλά
πλούτη τα οποία ήταν δώρα των ηγεμόνων που επισκέφθηκε. Η υπόθεση ότι υπηρέτησε
ως μισθοφόρος, ακολουθώντας μια μακρόχρονη παράδοση [88], υπό τις διαταγέςκάποιου φαραώ είναι πολύ πιθανή.

ΕΙΚΟΝΑ 10
ΦΩΤΟ: A. E. Killebrew, 2006,
Biblical Peoples andEthnicity,
σελ. 198, σχεδ. 5.1
 ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΕίναι μάλλον γνωστό ότι ηΠαλαιστίνη πήρε το όνομά της από τους Φιλισταίους, τους Peleset. Χωρίς να
ασχοληθούμε με λεπτομερή ζητήματα όπως από ποια ακριβώς περιοχή προέρχονται ή
πότε ακριβώς εγκαταστάθηκαν εκεί, καθώς η έρευνα δεν έχει καταλήξει [89], θααναλύσουμε την πιο αξιόπιστη περίπτωση που αποδεικνύει τη μετανάστευση
αιγαιακών πληθυσμών μέσα στα χρονικά πλαίσια αυτής της μεταβατικής περιόδου.
Η εγκατάσταση των Φιλισταίων(εικ. 10) λοιπόν τοποθετείται από την εποχή που ο Ραμσής ΙΙΙ νίκησε τουςΛαούς της Θάλασσας, περίπου το 1176 π. Χ. [90], μέχρι το τέλος της βασιλείαςτου Ραμσή VI , περίπου το 1130 π. Χ. [91], οπότε και τερματίστηκε οριστικά ηαιγυπτιακή κυριαρχία στην νότια Χαναάν [92]. Επίσης οι παραδοσιακές οπτικέςείναι ότι είτε εγκαταστάθηκαν εκεί βίαια μετά την ήττα τους από τους
Αιγυπτίους, είτε τους εγκατέστησε εκεί ο Ραμσής ΙΙΙ ως φύλακες των συνόρων και
σταδιακά ανεξαρτητοποιήθηκαν [93].

Ας εξετάσουμε όμως τααρχαιολογικά δεδομένα. Ξεκινώντας από την Ashdod παρατηρούμε ότιπραγματοποιήθηκαν μικρής κλίμακας καταστροφές στο στρώμα XIV [94], αυτό τηςμετάβασης από τον 13ο στον 12ο αιώνα και ότι το μέγεθος της πόλης δεν άλλαξε,
κάτι που συνέβη μόλις τον 11ο αιώνα [95]. Παράλληλα παρατηρείται μία απότομηαλλαγή στον υλικό πολιτισμό στα στρώματα XIV και ΧΙΙΙ, στα οποία εμπεριέχονται
πολλά αιγαιακά χαρακτηριστικά [96]. Στην Tel Miqne/Ekron τα στρώματα ΙΧ και VIIέδειξαν ότι η χαναανιτική πόλη της ΥΕΧ καταστράφηκε βίαια από πυρκαγιά [97].Μία πόλη μεγαλύτερη από την προηγούμενη χτίστηκε πάνω στα ερείπια και
περιβλήθηκε από τείχος [98]. Και εδώ διαπιστώνουμε μία τομή στον υλικό πολιτισμόμε πολλά αιγαιακά χαρακτηριστικά στα στρώματα VΙΙΙ και VIΙ [99]. Τα διαθέσιμαστοιχεία στην Ashkelon για τη μετάβαση από την Ύστερη Εποχή του Χαλκού στην
Πρώιμη Εποχή του Σιδήρου δεν είναι αυτά που θα περίμενε κάποιος που έχει
συνδέσει τους Φιλισταίους με βίαιες καταστροφές [100]. Η ανασκαφή έδειξε ότι ήφάση 20b, που συνοδεύεται από αιγιακή κεραμική που παράχθηκε τοπικά, δεν
χτίστηκε στα αποκαΐδια της χαναανιτικής πόλης αλλά κοντά σ' έναεγκαταλελειμμένο αιγυπτιακό οχυρότου Merneptah [101]. Τέλος έχουμε τη θέση του Tell es-Safi/Gath στην οποίαέχουν βρεθεί μερικά σημάδια καταστροφής που σχετίζονται με την Ύστερη Εποχήτου Χαλκού άλλα η ανασκαφή δεν έχει φτάσει  ακόμα σε αυτά τα στρώματα και δεν μπορούμε ναείμαστε σίγουροι [102] και την τελευταία πόλη της φιλισταϊκήςΠεντάπολης, τη Gaza, στην οποία δεν έχουν διενεργηθεί ανασκαφές από τηνεποχή του Macalister [103] εξαιτίας της τεταμένης κατάστασης.
Τώρα θα αναλύσουμε τα αιγαιακάχαρακτηριστικά που αναφέρθηκαν παραπάνω, κυρίως από την Ashdodκαι την Tel Miqne/Ekron, οι οποίες έχουν ανασκαφεί συστηματικά και μέροςαπό τα ευρήματα έχει εκδοθεί [104]. Τα αιγαιακά μαγειρικά σκεύη βρίσκονται σεόλες τις σημαντικές τοποθεσίες παράλληλα με τα τοπικά χαναανιτικά σκεύη [105]με τα οποία έχουν ομοιότητες [106]. Η χρήση και των δύο τύπων μαγειρικών σκευώνκατανοείται από την ύπαρξη δύο διαφορετικών μαγειρικών εγκαταστάσεων: η εστία,
που αντιπροσωπεύει μια αιγιακή παράδοση, και το tabun, που αντιπροσωπεύει την
τοπική χαναανιτική [107]. Η χρήση της εστίας είναι ένα ξένο χαρακτηριστικό πουαρκετοί έχουν σχολιάσει [108].
ΕΙΚΟΝΑ 11
ΦΩΤΟ: http://larryavisbrown.homestead.com/files....est.htm

Η ΥΕ ΙΙΙΓ κεραμική (εικ. 11)έχει τραβήξει γενικά αρκετή προσοχή και έχουν διατυπωθεί διαφορετικές θεωρίεςγια την προέλευσή της [109]. Αρκετοί αρχαιολόγοι βλέπουν αυτή την κεραμική ωςτο αποτέλεσμα κάποιας μορφής μετανάστευσης από το Αιγαίο [110]. Μερικοί όμωςυποστηρίζουν ότι η ζήτηση για αιγιακή διακοσμημένη κεραμική στην Κύπρο και στη
Συροπαλαιστίνη οδήγησε σε ένα τοπικό δίκτυο παραγωγής και εμπορίου της ΥΕ ΙΙΙΓ
1β [111]. Τέλος υπάρχει και η άποψη ότι η μετανάστευση δεν πραγματοποιήθηκεαπευθείας από το Αιγαίο, αλλά οι Αιγαιάτες που μετανάστευσαν έζησαν για αρκετά
χρόνια στην Κύπρο και την Κιλικία και από εκεί πέρασαν στη Συροπαλαιστίνη [112].Συγκρίνοντας όλους τους τύπους της ΥΕ ΙΙΙΓ κεραμικής από την Πεντάπολη μεαυτούς της εισηγμένης ΥΕ ΙΙΙΒ στην Συροπαλαιστίνη γίνεται φανερόότι τα ευρήματα από την Tel Miqne/Ekron και την Ashkelon αντιπροσωπεύουν
λιγότερο ή περισσότερο ΥΕ ΙΙΙΓ σύνολα παρά τοπικές απομιμήσεις εισηγμένων
αγαθών [113]. Άλλωστε δεν εντοπίζουμε ιδιαίτερες εισαγωγές κατά τον 12ο αιώναστη Φιλιστιαία, ειδικά από την Κύπρο, ώστε να δικαιολογείται κάποιου είδους
επιρροή [114].
Στενά συνδεδεμένες με τιςαλλαγές στην κεραμική είναι και μερικές αλλαγές  που σχετίζονται με την κεραμικήτεχνολογία. Οι κλίβανοι που βρέθηκαν στην Tel Miqne/Ekron στα στρώματα VII και
VI δε φέρουν καμία ομοιότητα με κάποιον γνωστό συροπαλαιστηνιακό τύπο,και χρησιμοποιούνταν για την παραγωγή μιας ποικιλίας τοπικά κατασκευασμένων ΥΕ
ΙΙΙΓ τύπων κεραμικής [115].
Καινοτομία επίσης αποτελεί ηεμφάνιση αγνύθων αιγαιακής τεχνοτροπίας στην Tel Miqne/Ekron, στηνAshkelon και στην Ashdod και με μια πρώτη ματιά είναι περίεργο καθώς αυτός οτύπος αγνύθας δεν προσφέρει κανένα πρακτικό πλεονέκτημα αλλά μάλλονδυσχεραίνει τη διαδικασία της ύφανσης [116].
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον επίσηςέχουν μερικά στοιχεία για την οικονομία και κατά συνέπεια για τη διατροφήτων κατοίκων της Πεντάπολης. Παρατηρούμε λοιπόν μια μαζική αύξηση σταυπολείμματα χοίρων στην Tel Miqne/Ekron και στην Ashkelon κατά τη μετάβαση από
τον 13ο στον 12ο αιώνα. Επίσης αυξάνονται τα βοοειδή ενώ μειώνονται τα
αιγοπρόβατα [117]. Οι ομοιότητες ανάμεσα στην κτηνοτροφία στον ελλαδικό και τονφιλισταϊκό χώρο συνηγορούν για μια αιγιακή προέλευση των χοίρων [118].
Αν και σε θρησκευτικό επίπεδοδεν έχουμε πολλές γνώσεις πασίγνωστη είναι η ύπαρξη των “Ashdoda” (εικ.12), των θηλυκών ειδωλίων που έχουν βρεθεί κυρίως στην Ashdod [119] (από όπουπροέρχεται και το όνομα) και τα οποία έχουν αρκετές τυπολογικές ομοιότητες με
τα μυκηναϊκά ειδώλια τύπου Ψ [120]. Ένα στοιχείο που πιθανόν συνδέεται με αυτήτη θηλυκή θεότητα είναι το όνομα που βρέθηκε σε μια αφιερωματική επιγραφή του
7ου αιώνα στην Tel Miqne/Ekron, η οποία αναφέρει ότι ο Ikausu έχτισε ένα ναό
στην προστάτιδα-θέα του την Ptgyh [121]. Το όνομα του αναθέτη διαβάζεται ωςΑχαιός [122] και το όνομα της θεάς ως Πυθώ – Γαία [123] ή ως Πότ[ν]ια – Γαία [124].Σε αυτή την περίπτωση η σύνδεση με το Αιγαίο και το ελληνικό πάνθεον είναι
αναπόφευκτη.


ΕΙΚΟΝΑ 12
ΦΩΤΟ: http://biblicalpaths.wordpress.com/2009/07/10/ashdod-archaeology-museum-expands/
 ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑΗ συνολική εικόνα πουαποκομίζουμε είναι ότι κατά τις αρχές του 12ου αιώνα συναντάμε πολλά στοιχείααιγαιακού υλικού πολιτισμού σε διάφορα σημεία της λεκάνης της ανατολικής
Μεσογείου χωρίς να είναι εισηγμένα από εμπορική δραστηριότητα. Η διασπορά τουςσε γενικές γραμμές συμφωνεί με την πορεία των Λαών της Θάλασσας που μας
παραδίδουν οι αιγυπτιακές πηγές. Τι μπορούμε να συμπεράνουμε λοιπόν για την
καταγωγή αυτών των Λαών της Θάλασσας;
Οι Lukka είναι πλέον αποδεκτόότι ταυτίζονται με τους Lukka των χεττιτικών πηγών που γεωγραφικάτοποθετούνται περίπου στην κλασσική Λυκία [125].
Οι Sherden υπηρετούσαν ωςμισθοφόροι στον αιγυπτιακό στρατό ήδη από τον 14o αι. Ως πιθανές περιοχέςπροέλευσής τους έχουν προταθεί η Σαρδηνία και οι Σάρδεις [126].
Οι Denyen συνδέονται με τηνπεριοχή της Κιλικίας αλλά φαίνεται ότι εγκαταστάθηκαν εκεί κατά τηνπερίοδο που εξετάζουμε και μάλλον ταυτίζονται με τους Tanaja των Αιγυπτίων και
τους Δαναούς του Ομήρου [127].
Οι Tjeker συνδέονται μερικέςφορές με τους Τεύκρους [128] της Μυσίας και μπορούμε να ανακαλέσουμε εδώκαι την ίδρυση της Σαλαμίνας στην Κύπρο από τον Τεύκρο τον αδερφό του Αίαντα.
Οι Peleset ταυτίζονται με τουςΦιλισταίους της Βίβλου οι οποίοι είναι οι μόνοι από τους Λαούς της Θάλασσας πουανιχνεύονται και αρχαιολογικά [129]. Οι ανασκαφές στην Πεντάπολη, στις πέντεσημαντικές πόλεις που κατοικούσαν, η Gaza, η Ashkelon, η Ashdod, η Tel
Miqne/Ekron και η Tell es-Safi/Gath, έχουν φέρει στο φως πολλά αιγαιακά
στοιχεία του πολιτισμού τους με χαρακτηριστικότερο την κεραμική τους η οποία
ξεκινά ως ΥΕ ΙΙΙΓ 1β, η οποία αποτελεί εξέλιξη της ΥΕ ΙΙΙΓ, για να
μετασχηματισθεί στη λεγόμενη φιλισταϊκή κεραμική η οποία φέρει και αιγαιακά
αλλά και χαναανιτικά χαρακτηριστικά.
Οι Teresh συνηθίζεται νασυνδέονται με τους Τυρρηνούς των Ελλήνων, δηλαδή τους Ετρούσκους [130].Αν και εδώ δεν γίνεται να αναφερθώ στην προέλευση των Ετρούσκων [131] θα ήθελανα προτείνω μια ταύτιση με τους Τρώες.
Οι Shekelesh ή Shikalayuτοποθετούνται είτε στη Σικελία είτε στη Σαγαλασσό της Πισιδίας [132].
Οι Ekwesh ή Akaiwashaταυτίζονται με τους Ahhiyawa των χεττιτικών πηγών και με τους Αχαιούς του
Ομήρου [133].
Τέλος οι Weshesh είναι αυτοίγια τους οποίους δεν ξέρουμε κάτι συγκεκριμένο [134] και έτσι μερικές φορέςσυνδέονται με τις βόρειες επιρροές από τον πολιτισμό Urnfield της Κεντρικής
Ευρώπης [135].


Πειραματικήανακατασκευή πανοπλίας οπλίτη των «Λαών της Θάλασσας» όπως αυτή αποτυπώνεται στις
τοιχογραφίες του Αιγυπτιακού ναού Μedinet Habu  κατασκευασμένο από τον Φαράω Ραμσή ΙΙΙ. Ηπανοπλία είναι ορειχάλκινη , αρθρωτού τύπου και ενσωματώνει ιδιαίτερα ανατομικά
και κατασκευαστικά χαρακτηριστικά. Η οπλοσκευή του οπλίτη περιλαμβάνει:  ένα ζεύγος περικνημίδες, δύο  ημιθωράκια για την προστασία του κορμού,ευμεγέθης επωμίδες, ξύλινη ασπίδα στρογγυλής διατομής ενισχυμένη με
ορειχάλκινους ομφαλούς . Ως επιθετικά όπλα ο οπλίτης φέρει πολεμικό πέλεκυ της
περιόδου.
Ηπανοπλία παρουσιάστηκε επισήμως από το Σύλλογο Ιστορικών Μελετών Κορύβαντες (www.koryvantes.org) στο ΑρχαιολογικόΦεστιβάλ   “Gallo Romain Days”   που έλαβε χώρα στην Γαλλική  πόλη  Vienne,(Rhone-Alpes)   τον Ιούνιο του2012 .
Έρευνα-αποκατάσταση : Κατσίκης Δημήτριος (www.hellenicarmors.gr ) ΕΠΙΛΟΓΟΣΚαταλήγοντας, διαπιστώνουμε ότιοι Χετταίοι είναι οι πρώτοι που διαταράσσουν το εμπόριο με τηνεπιβολή εμπάργκο ανάμεσα στην Ασσυρία και την Ahhiyawa, άρα έχουμε τουλάχιστον
μερική διακοπή του εμπορίου πριν την κατάρρευση. Οπότε, αυτόσυνδυασμένο με τον αποκλεισμό της Ahhiyawa από τα μικρασιατικά παράλια, δηλαδήτην απώλεια της Millawanda, θα μπορούσε να
εξωθήσει σε πολεμικέςσυγκρούσεις μεγάλου μεγέθους όπως αποτυπώνονται στην Ιλιάδα και τις οποίες
ανιχνεύουμε από τις συνεχείς εκστρατείες των Χετταίων προς τα δυτικά. Στη
συνέχεια αυτός ο πόλεμος επεκτάθηκε καθώς οι Χετταίοι δεν κατάφεραν να
αναχαιτίσουν τους αντιπάλους τους, έχοντας ανοιχτό και το ασσυριακό μέτωπο στα
ανατολικά.
Επίσης υπήρχε και ο μόνιμοςκίνδυνος των Kaska, οι οποίοι από ότι φαίνεται έδωσαν το τελειωτικό χτύπημαστη Hattusas εκμεταλλευόμενοι τις εσωτερικές έριδες [136]. Εν προκειμένωπρέπει να θυμηθούμε ότι οι Χετταίοι απλά ηγούνταν μιας ομοσπονδίας και δεν ήταν
αυτοκρατορία. Μια σημαντική αποτυχία μπορούσε εύκολα να προκαλέσει τριγμούς σε
αυτό το σύστημα όπως και πιθανόν έγινε. Με τους Χετταίους εξουδετερωμένους
μπορούμε να φανταστούμε το χάος που επακολούθησε καθώς το φόβητρο του Χετταίου
βασιλιά είχε εκλείψει αλλά και πόσο μεγάλος ήταν ο πειρασμός για ένοπλες ομάδες
να λεηλατήσουν και να κατακτήσουν τεράστιες εκτάσεις.
Έτσι θεωρώ ότι οι Λαοί τηςΘάλασσας έπαιξαν ουσιώδη ρόλο στην κατάρρευση της κοινωνίας της Εποχής του
Χαλκού. Κατάρρευση η οποία άλλαξε μια για πάντα τη Μεσόγειο και την οδήγησε στην
εποχή του κλασσικού πνεύματος και της δημοκρατίας.
http://perialos.blogspot.gr/2012/10/blog-post_3.html
 
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
51 Karageorghis 2000: 260, 265; Pilides 1994: 99-103, 10652 Karageorghis 1994:353 Karageorghis 2000: 260; Pilides 1994: 103-106 54 Bunimovitz 1998: 105; Karageorghis 2000: 263; Bunimovitz –Yasur-Landau 200255 Karageorghis 2000: 258-26156 Kling 1989; Karageorghis 2000: 256-25757 Bunimovitz 1998: 105; Bunimovitz – Yasur-Landau 200258 Karageorghis 1998; Bunimovitz – Yasur-Landau 200259 Karageorghis 2000: 257; Pilides 199460 Karageorghis – Demas 198461 Karageorghis – Demas 198862 Karageorghis 199063 Karageorghis 1982: 84; Porada 1971: 801-802; Yasur-Landau 2010:152-15364 Karageorghis 2002: 11565 Sandars 1985: 158, 170; Cline – O'Connor 2003: 114-11566 Masson – Masson 1983: 411-415 67 Yener – Edens – Harrison – Verstraete – Wilkinson 200068 Janeway 2006-769 Harrison 2006-7: 173-17470 Yasur-Landau 2010: 16371 Yon 199272 Caubet 1992: 124; Lagarce – Lagarce 1988: 140-14173 Lagarce – Lagarce 1987: 1374 Lagarce – Lagarce 1988: 14375 Singer 1991: 13876 Badre 2006: 6977 Badre 2003: 9578 Guzowska – Yasur-Landau 200779 Badre – Boileau – Jung – Mommsen 2005:3580 Jung 2007 81 Badre 2006: 9283 Yasur-Landau 2010: 17484 Yasur-Landau 2010: 17385 O'Connor 2000: 86-94; Redford 2000: 11-12; Cline – O'Connor 2003: 12086 Gardiner 1947: 190-191; Dothan 1982: 3-4; Singer 1993: 296;Yasur-Landau 2010: 28387 Όμηρος, Οδύσσεια δ, 83-8588 Cline 1995: 26689 Yasur-Landau 2010: 218-21990 Dothan 1989; Mazar 1985; Stager 199591 Finkelstein 1998; Ussishkin 199892 Yasur-Landau 2010: 22093 Yasur-Landau 2010: 21894 Dothan 1971: 25; Yasur-Landau 2010: 22195 Dothan 1993: 98; Yasur-Landau 2010: 22296 Dothan 1993: 96; Dothan – Porath 1993: 11-12; Dothan – Ben-Shlomo200597 Dothan 1998: 15198 Killebrew 199899 Killebrew 1998100 Yasur-Landau 2010: 225-226101 Master 2005; Cross – Stager 2006; Yasur-Landau 2010: 226102 Maeir 2008; Yasur-Landau 2010: 226103 Macalister 1914104 Yasur-Landau 2010: 227105 Dothan – Zukerman 2004: 34; Yasur-Landau 2005: 180-183; Ben-Shlomo –Shai – Zukerman – Maeir 2008106 Stager – Schloen – Master – Press 2008107 Yasur-Landau 2010: 234108 Mazar 1988: 257-260; Stager 1995: 347; Dothan 1998; Karageorghis1998109 Yasur-Landau 2010: 241110 Dothan – Zukerman 2004; Stager 1995; Bunimovitz – Yasur-Landau 1996111 Sherratt 1992112 Killebrew 2006: 231113 Yasur-Landau 2010: 243114 Yasur-Landau 2010: 300-301; Barako 2000115 Killebrew 1998: 391-397116 Yasur-Landau 2010: 267-268117 Hesse 1986; Hesse – Wapnish 1997118 Yasur-Landau 2010: 295-299119 Dothan 1982: 234-249120 Yasur-Landau 2001, 2010: 305-306; Press 2007: 234121 Gitin – Dothan – Naveh 1997122 Naveh 1998123 Schäfer-Lichtenberger 1998: 72-73, 2000: 89-91124 Yasur-Landau 2010: 306 125 Bryce 1974, 1977, 1992, 2006: 144-150126 Cline – O'Connor 2003: 112-113127Cline – O'Connor 2003: 115; Drews 2000128 Cline – O'Connor 2003: 114-115129 Cline – O'Connor 2003: 116130 Cline – O'Connor 2003: 113131 Beekes 2002132 Cline – O'Connor 2003: 113-114133 Cline – O'Connor 2003: 114134 Cline – O'Connor 2003: 116135 Woudhuizen 2006: 115-116136 Bryce 2005: 345
 

http://perialos.blogspot.gr


Elke gek zijn gebrek
 
ΠανδαιμονιονDate: Πέμπτη, 26-ΙΟΥ-2014, 4:18 PM | Message # 3
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
ΦΙΛΙΣΤΑΙΟΙ : ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ AΝΑΣΚΑΦΕΣ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΙΓΑΙΑΚΗ/ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥΣ .

Σε αυτή τη φωτογραφία   την Τετάρτη 6 Ιουλίου 2011, εθελοντές και αρχαιολόγοι  εργάζονται κατά τις ανασκαφές στο Τελ ελ- Σάφι, στο νότιο
Ισραήλ. ( AP )



Τελ ελ – Safi, Ισραήλ ( AP ) -Στα  ερείπια   μιας  αρχαίας μητρόπολης στο νότιο Ισραήλ, οι αρχαιολόγοι  συνθέτουν την ιστορία ενός λαού   που θυμόμαστε κυρίως ως
τους “κακούς” της εβραϊκής Βίβλου.
Η πόλη της Γαθ, όπου οι ετήσιες ανασκαφές   ξεκίνησαν  αυτή την
εβδομάδα, βοηθά   τους μελετητές  να   δώσουν  ένα  πιο διαφοροποιημένο
πορτρέτο των Φιλισταίων, οι οποίοι εμφανίζονται στην βιβλική ιστορία
ως   οι  αιώνιοι εχθροί των Ισραηλιτών.Περίπου  τρεις χιλιάδες χρόνια πριν,  η Γαθ ήταν στα σύνορα μεταξύ των Φιλισταίων, οι οποίοι κατέλαβαν τη Μεσόγειακή  παράκτια πεδιάδα και
των  Ισραηλιτών, που έλεγχαν τους λόφους της ενδοχώρας .  Ο πιο διάσημος
κάτοικος της πόλης, σύμφωνα με το βιβλίο του Σαμουήλ, ήταν ο Γολιάθ –
ο  γίγαντας πολεμιστής   που έπεσε απρόσμενα  από το νεαρό βοσκό Δαβίδ
και σφεντόνα του.Στη Γαθ, εγκαταστάθηκαν σε μια περιοχή που  κατοικείτο  από τους προϊστορικούς χρόνους.   Ανασκαφές όπως αυτή έχουν δείξει ότι αν και
υιοθέτησαν  απόψεις της τοπικής κουλτούρας,  δεν ξέχασαν τις ρίζες τους.
Ακόμα και πέντε αιώνες μετά την άφιξή τους για παράδειγμα, λάτρευαν
ακόμα  θεούς  με ελληνικά ονόματα.Οι Φιλισταίοι  ” είναι   οι  απόλυτο άλλοι” στη βιβλική ιστορία , είπε ο Aren Maeir του Πανεπιστημίου Bar-Ilan, ο   υπεύθυνος αρχαιολόγος
για την ανασκαφή.Η τελευταία ανασκαφική περίοδος του καλοκαιριού ξεκίνησε την περασμένη εβδομάδα, με 100 εκσκαφείς από τον Καναδά, τη Νότια Κορέα, τις
Ηνωμένες Πολιτείες και αλλού, προσθέτοντας  νέα ευρήματα στον πλούτο
των ευρημάτων  που βρέθηκαν στον χώρο από το έργο  του Maier που
ξεκίνησε το 1996.Σε μια τετράγωνη τρύπα, αρκετές  κανάτες  των Φιλισταίων , σχεδόν 3.000 ετών, ήταν ήδη ορατές όπως  έβγαιναν από το έδαφος. Ένα
ζωγραφισμένο  θραύσμα   που μόλις ανακάλυψαν είχε   σαν πλαίσιο κόκκινο
της σκουριάς   και μια μαύρη σπείρα: μια κοινή διακόσμηση στην αρχαία
ελληνική τέχνη και μια υπόδειξη για να προέλευση των Φιλισταίων   από
το Αιγαίο.
Οι Φιλισταίοι έφθασαν δια θαλάσσης από το χώρο της σύγχρονης Ελλάδας
γύρω στο 1200 π.Χ Πήγαν  να  εγκατασταθούν  στα μεγάλα λιμάνια στην
Ashkelon και Ashdod, τώρα πόλεις στο Ισραήλ, και στη Γάζα, τώρα μέρος
του παλαιστινιακού εδάφους, γνωστής ως η Λωρίδα της Γάζας.Οι αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει ότι η διατροφή των Φιλισταίων βασιζόταν  σε μεγάλο βαθμό σε φακές ,μπιζέλια , χορταρικά,  βασική
διατροφή του  Αιγαίου.  Αρχαία οστά που ήταν πεταμένα στο χώρο δείχνουν
ότι έτρωγαν  τους χοίρους και τα σκυλιά, σε αντίθεση με τα γείτονες
Ισραηλίτες, οι οποίοι θεωρούν  τα ζώα αυτά ακάθαρτα – περιορισμοί που
εξακολουθούν να υπάρχουν στο εβραϊκό διατροφικό νόμο.
Οι ανασκαφές  στη Γαθ έχουν αποκαλύψει επίσης ίχνη μιας καταστροφής της
πόλης κατά τον 9ο αιώνα π.Χ., όπως  και  μια τάφρο και  ένα ανάχωμα
που  χτίστηκε γύρω από την πόλη από πολιορκητικό στρατό – ακόμα ορατά ως
μια σκοτεινή γραμμή που διασχίζει το γύρω λόφους.
Η ισοπέδωση της Γαθ εκείνη την εποχή φαίνεται να είναι  το έργο του
Aραμαίου βασιλιά Hazael στο 830 π.Χ., ένα περιστατικό που αναφέρεται στο
βιβλίο των Βασιλέων.
Η σημασία  της Γαθ έγκειται στο  ότι η «υπέροχη ανασύνθεση  του υλικού
πολιτισμού” που αποκαλύφθηκε  ρίχνει φως στο πώς οι Φιλισταίοι ζούσαν
εκεί τον 10 ο και 9ο αιώνα π.Χ. , είπε ο Seymour Gitin, διευθυντής του
WF  Ινστιτούτου Αρχαιολογικών Ερευνών  Ολμπράιτ στην Ιερουσαλήμ και
ειδικός σε θέματα των Φιλισταίων.
Αυτό περιλαμβάνει την εποχή της βασιλείας  της  Ιερουσαλήμ από τον Δαβίδ
και τον Σολομώντα, αν ένα τέτοιο βασίλειο  πράγματι υπήρχε, όπως
περιγράφεται στη Βίβλο.  Άλλες  τοποθεσίες των Φιλισταίων  παρείχαν
σημαντικές  πληροφορίες  στους αρχαιολόγους  σχετικά με προηγούμενες και
μεταγενέστερες   χρονικές περιόδους , αλλά όχι πολλές  γι’αυτή την
περίοδο-κλειδί.
Η “Γαθ καλύπτει ένα πολύ σημαντικό κενό στην κατανόηση της ιστορίας  των  Φιλισταίων ,”   είπε ο Gitin.
Το 604 π.Χ, ο Ναβουχοδονόσορ της Βαβυλώνας εισβάλλει και   καταστρέφει
εντελώς τις πόλεις των Φιλισταίων .  Δεν υπάρχει  κανένα  απομεινάρι από
αυτές  έκτοτε .Σταυροφόροι που φθάνουν από την Ευρώπη το 1099 έχτισαν ένα φρούριο πάνω στα ερείπια της Γαθ, και αργότερα η περιοχή  φιλοξένησε ένα
αραβικό χωριό, το Tel el-Σάφι, το οποίο εκκενώθηκε κατά τη διάρκεια του
πολέμου γύρω από τη δημιουργία του Ισραήλ το 1948.  Η   Γαθ σήμερα
είναι  εθνικό πάρκο.Μια ισραηλινή πόλη  που  ιδρύθηκε το 1955 αρκετά μίλια προς το νότο, η  Kiryat Gat, πήρε το όνομά Γαθ βασιζόμενη σε μια εσφαλμένη
ταυτοποίηση  διαφορετικών ερειπίων  από  την πραγματική πόλη των
Φιλισταίων .Η μνήμη των Φιλισταίων – μια μονόπλευρη εκδοχή της  – διασώθηκε στην εβραϊκή Βίβλο.Είναι γνωστή η ιστορία του  Σαμψών, ο οποίος παντρεύτηκε μια Φιλισταία , συγκρούστηκε  μαζί τους  κατ ‘επανάληψη  μέχρι που σύρθηκε
μετά από προδοσία τυφλός  και δέσμιος  στο ναό τους στη Γάζα.
Εκεί,όπως  λέει  η ιστορία , έσπασε τα δεσμά του  και γκρέμισε τους  δύο
πυλώνες στήριξης, φέρνοντας το ναό κάτω και σκοτώνοντας μέσα σε αυτό
όλους, συμπεριλαμβανομένου του ιδίου.Ενα ενδιαφέρον εύρημα στην  Γαθ είναι τα ερείπια ενός μεγάλου οικοδομήματος , πιθανόν κάποιου ναού, με δύο πυλώνες. Ο  Maeir πρότεινε
ότι αυτό μπορεί να ήταν ένα γνωστό σχεδιαστικό στοιχείο στην
αρχιτεκτονική του ναού των Φιλισταίων  όταν γράφτηκε στην ιστορία του
Σαμψών.Ανασκαφείς στη Γαθ έχουν επίσης  βει θραύσματα   με  ονόματα παρόμοια με αυτό  του Γολιάθ – ένα  Ινδο-ευρωπαϊκό όνομα, όχι σημιτικό ,από τα
είδη που θα μπορούσαν να έχουν χρησιμοποιηθεί από τις τοπικούς
Χαναναίους  ή Ισραηλίτες.  Αυτά τα ευρήματα δείχνουν οι Φιλισταίοι
πράγματι χρησιμοποιούσαν παρόμοια ονόματα , μια λεπτομέρεια από την
οποία επίσης μπορεί να εξαχθεί μια ακριβής εικόνα της κοινωνίας τους.Οπως είπε ο Maier ,τα ευρήματα στην περιοχή υποστηρίζουν την ιδέα ότι η ιστορία του Γολιάθ αντικατοπτρίζει πιστά κάτι από την γεωπολιτική
πραγματικότητα της περιόδου ,δηλ. τη συχνά βίαιη αλληλεπίδραση των
ισχυρών Φιλισταίων της Γαθ με τους βασιλείς της Ιερουσαλήμ στην
παραμεθόρια ζώνη μεταξύ τους.
“Αυτό δεν σημαίνει ότι θα βρούμε μια μέρα  ένα κρανίο με τρύπα στο
κεφάλι του από την πέτρα που ο Δαυίδ  εκσφενδόνισε  ,αλλά  το γεγονός
αυτό αντανακλά ένα πολιτιστικό περιβάλλον που ήταν πραγματικό  εκείνη
την εποχή.”

Πηγή
http://exerevnitis.wordpress.com


Elke gek zijn gebrek

Message edited by Πανδαιμονιον - Πέμπτη, 26-ΙΟΥ-2014, 4:18 PM
 
ΠανδαιμονιονDate: Πέμπτη, 26-ΙΟΥ-2014, 4:31 PM | Message # 4
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
Ο ΤΡΩΪΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΟΙ ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

του Μιχάλη Λουκοβίκα



ΠΡΙΝ ΠΑΜΕ δυτικά, χρειάζεται να ξανοιχτούμε στο “Απέραντο Πράσινο” (όπως χαρακτήριζαν οι Αιγύπτιοι τη Μεσόγειο), συναπαντώντας διάφορες περιπλανώμενες ομάδες μεταναστών καθ’ οδόν, καθώς θα αναζητούμε τούς Λαούς τής Θάλασσας. Ταξιδεύοντας στον χώρο και τον χρόνο, στην ιστορία, τον θρύλο και τον μύθο, πρέπει να πάμε πίσω στο εκρηκτικό φινάλε τού 17ου π.Χ. αιώνα, στο “big bang” της μινωικής ηφαιστειακής έκρηξης στη Θήρα/Σαντορίνη, μια και συμπίπτει σχεδόν με τις πρώτες εμφανίσεις των Λαών τής Θάλασσας
στην Αίγυπτο. Αν πάρουμε υπόψη πως εκείνη την περίοδο, μαζί με τον μινωικό στόλο, είχε ναυαγήσει και η επιχείρηση αστυνόμευσης των θαλασσών,
μπορούμε να υποθέσουμε πως οι άνθρωποι αυτοί δεν ήταν τότε παρά
πειρατές, ενώ παράλληλα συνειδητοποιούμε πόσο αλληλοεξαρτημένες ήταν οι
μεγάλες δυνάμεις στον αρχαίο κόσμο. Αργότερα οι Αιγύπτιοι άρχισαν να
προσδιορίζουν με τον δικό τους τρόπο την ταυτότητα των διαφόρων ομάδων
των Λαών τής Θάλασσας και μια από τις πρώτες που κατέγραψαν ήταν οι Sherden ή Shardana. Επρόκειτο για μια μεγάλη ομάδα πειρατών που δημιούργησε
σοβαρά προβλήματα στο εμπόριο κατά το τέλος τού 13ου αιώνα π.Χ. και
συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στην κατάρρευση του μυκηναϊκού πολιτισμού.



Το γεγονός ότι δεν κατονομάζονται σε προφορικές ή γραπτές πηγές Ελλήνων ή Χετταίων υποδηλώνει ότι δεν προέρχονταν από τις επικράτειές τους.
Πολλοί μελετητές συσχετίζουν τους Shardana με τη Σαρδηνία επειδή οι δυο λέξεις μοιάζουν. Με βάση το ίδιο σκεπτικό, η αρχαιολόγος
Margaret Guido πρότεινε την άποψη πως η εν λόγω φυλή ίσως να καταγόταν
από την πεδιάδα των Σάρδεων στη Λυδία και πιθανόν αργότερα να μετανάστευσε στη Σαρδηνία. Φαίνεται ότι πολλοί άνθρωποι, και όχι μόνον οι Τρώες που θα γίνονταν αργότερα Ρωμαίοι, εγκατέλειψαν τη Μικρά Ασία και το Αιγαίο για να εγκατασταθούν στην ιταλική χερσόνησο και τα νησιά της λόγω της κατάρρευσης της Εποχής τού Μπρούντζου μάλλον, παρά πριν από αυτήν. Υπάρχουν ενδείξεις που καθιστούν αξιόπιστη την Αινειάδα τού Βιργιλίου – χωρίς να αποκλείεται φυσικά το ενδεχόμενο και προγενέστερων
μεταναστεύσεων. Πρόσφατες γενετικές μελέτες δείχνουν πως οι πληθυσμοί
όχι μόνο των ανθρώπων, αλλά και των βοοειδών, σε διάφορες περιφέρειες
της Ιταλίας, ιδίως στην Τοσκάνη, συγγενεύουν κυρίως με την Ανατολία, ιδίως τα βορειοδυτικά της, παρά με οποιαδήποτε άλλη περιοχή.


Elke gek zijn gebrek
 
ΠανδαιμονιονDate: Πέμπτη, 26-ΙΟΥ-2014, 4:32 PM | Message # 5
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
Ο Ηρόδοτος σε ένα περίφημο απόσπασμά του περιγράφει την αποδημία και περιπλάνηση των Λυδών λόγω λιμού: “Ο βασιλιάς τους χώρισε τον λαό στα δυο, προκειμένου η μια ομάδα να
παραμείνει και η άλλη να εγκαταλείψει την χώρα. Ο γιος του, ο Τυρρηνός,
θα ήταν επικεφαλής αυτών που έφευγαν. Κατηφόρισαν προς τη Σμύρνη κι έφτιαξαν καράβια. Πέρασαν από πολλές χώρες ώσπου έφτασαν στους Umbri, όπου ίδρυσαν πόλεις και ονομάστηκαν Τυρρηνοί.”
Να μην ξεχνούμε πως η Μικρασία αντιμετώπιζε και κατά την περίοδο της
κατάρρευσης το ίδιο οξύ πρόβλημα της πείνας και, ως εκ τούτου, οι Λαοί
τής Θάλασσας, ένας συνασπισμός τότε θαλασσοπόρων μεταναστών, είχαν πλέον
σφυρηλατήσει άρρηκτους δεσμούς θέλοντας να ανακουφιστούν από τις
ελλείψεις. Η ξηρασία μπορούσε κάλλιστα να υποθάλψει κοινωνικοοικονομικές
εντάσεις και πολέμους. Ως προς την ιστορία που μας αφηγήθηκε ο Ηρόδοτος
και τη σύνδεσή της με τους Λαούς τής Θάλασσας, διάφοροι μελετητές
υποστηρίζουν πως εκείνοι που οι Αιγύπτιοι ονόμαζαν Teresh δεν ήταν άλλοι
από τους Τυρρηνούς ή Τυρσηνούς, οι οποίοι συχνά ταυτίζονται με τους Tusci (εξ ου και Τοσκάνη), το λατινικό εξώνυμο των Ετρούσκων, των Rasena όπως αυτοπροσδιορίζονταν.



Η τυρρηνική γλωσσική οικογένεια, εκτός τής ετρουσκικής, περιλαμβάνει και τη λημνιακή γλώσσα που μιλιόταν στο αιγαιοπελαγίτικο νησί τής Λήμνου μέχρι τον 6ο αιώνα π.Χ. Μια άλλη γλώσσα τού Αιγαίου συγγενική ενδεχομένως της ετρουσκικής ήταν η μινωική κρητική. Ένα ακόμη αιγαιοπελαγίτικο νησί δίπλα στη Μικρά Ασία που αναφέρει ο Θουκυδίδης ως πιθανό τόπο καταγωγής των Τυρρηνών είναι η Λέσβος. Οι Ρωμαίοι, ως αναγνώστες τού Βιργιλίου, ταύτιζαν τους Teresh με τους
Τρώες. Αυτή η εκδοχή εξυπηρετούσε και τα συμφέροντά τους καθώς οι
Ετρούσκοι ήταν αντίπαλοί τους. Αν φαινόταν πως είχαν κοινή προέλευση,
οποιαδήποτε περαιτέρω εχθρότητα μεταξύ τους θα μπορούσε να θεωρηθεί
αδελφοκτόνος. Υπάρχουν ενδείξεις για να υποστηρίξει κανείς την άποψη
αυτή. Αρκετοί συγγραφείς, όπως λ.χ. ο Andrea Salimbeti στο κείμενό του Η Ελληνική Εποχή τού Μπρούντζου: Λαοί τής Θάλασσας”, υποστηρίζουν πως η συσχέτιση των Τρώων με τους Teresh ή Tursha θα πρέπει να είναι το πρώτο προς εξέταση ενδεχόμενο: “Η Τροία εμφανίζεται σε ένα χεττιτικό έγγραφο ως Taruisa. Μπορούμε λογικά να υποθέσουμε πως οι κάτοικοι της Taruisa ονομάζονταν με κάποια
παρόμοια λέξη – χωρίς τα φωνήεντα για να είναι συγκρίσιμη με την
αιγυπτιακή γραφή”.
Ένα διαφορετικό ενδεχόμενο προκύπτει από κάποιο άλλο χεττιτικό έγγραφο με έναν κατάλογο πόλεων, μεταξύ των οποίων και η
Tarsa, προφανώς η Ταρσός. Αυτά τα τοπωνύμια και οι αντίστοιχές τους ιθαγένειες θα καταγράφονταν στα αιγυπτιακά ιερογλυφικά, ή σε οποιαδήποτε σημιτική γραφή, χωρίς φωνήεντα, ως “Τρσ” ή “Τρς”.(α)
  • (a) Εξαιρετικό παράδειγμα για το πόσο σημαντική υπήρξε η ελληνική καινοτομία με τη χρήση συμβόλων για τα φωνήεντα στο αλφάβητο. Αν οι Αιγύπτιοι κατέγραφαν και τα φωνήεντα, τότε ίσως το αίνιγμα των Λαών τής Θάλασσας να είχε προ πολλού λυθεί!


Elke gek zijn gebrek
 
ΠανδαιμονιονDate: Πέμπτη, 26-ΙΟΥ-2014, 4:34 PM | Message # 6
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline


Με τη Μικρά Ασία μάλλον συνδέονται, σύμφωνα με διάφορες εκδοχές, και άλλοι Λαοί τής Θάλασσας, όπως οι Lukka (Λύκιοι). Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι, στη συντριπτική τους πλειονότητα, φαίνεται πως κατάγονταν από την Τρωάδα. Έτσι ορισμένοι ερευνητές, με κορυφαίο τον Γερμανό γεωαρχαιολόγο Eberhard Zangger, έχουν προτείνει την άποψη πως “οι Λαοί τής Θάλασσας μπορεί κάλλιστα να ήταν η Τροία με τη συνομοσπονδία των συμμάχων της, και η λογοτεχνική παράδοση του Τρωικού Πολέμου [λ.χ. η Ιλιάδαμπορεί κάλλιστα να αντανακλά την προσπάθεια των Ελλήνων να αποκρούσουν αυτές τις επιδρομές”.(β) Συνεπώς, παρόλο που πολλοί ιστορικοί αμφισβητούν την ιστορικότητα της Ιλιάδας, φαίνεται πως ο Τρωικός Πόλεμος υπήρξε ιστορικό γεγονός και αποτελεί
κλειδί για την κατανόηση των βαθύτερων αιτιών αυτών των κοσμοϊστορικών
εξελίξεων. “Σίγουρα η μετακίνηση των Λαών τής Θάλασσας περιλαμβάνεται στις μεγαλύτερες και σπουδαιότερες μεταναστεύσεις στην
Ιστορία αφού άλλαξε το πρόσωπο του αρχαίου κόσμου περισσότερο από κάθε
άλλο μεμονωμένο γεγονός πριν από την εποχή τού Μεγάλου Αλεξάνδρου”,
παρατηρεί ο Andrea Salimbeti. Αυτός ο μακρόχρονος, καταστρεπτικός
πόλεμος, σε συνδυασμό με τον εκτεταμένο λιμό σε ολόκληρη την χερσόνησο,
δημιούργησε τις εκρηκτικές συνθήκες που οδήγησαν στην κατάρρευση. Καθώς
έτσι είχαν τα πράγματα, πολλοί Τρώες, σύμμαχοι ή γείτονές τους έγιναν
πρόσφυγες και αρκετοί από αυτούς επέζησαν χάρη στην ευστροφία ή τα ξίφη
τους. Αρχαιολογικά ευρήματα οδηγούν στο συμπέρασμα πως οι Λαοί τής
Θάλασσας δεν ήταν πια πειρατές, ούτε επιδρομείς που λεηλατούσαν και
λαφυραγωγούσαν ευνομούμενες πόλεις, αλλά αντίθετα μια τεράστια ομάδα
ανθρώπων που έψαχναν ένα μέρος να εγκατασταθούν, μια νέα πατρίδα. Αυτό
ήταν εμφανές ήδη κατά την πρώτη τους εισβολή στην Αίγυπτο με Λίβυους επικεφαλής, καθώς συνοδεύονταν από τις οικογένειες και τα υπάρχοντά
τους. Οι φυλές τής Λιβύης έπαιξαν και αυτές τον ρόλο τους στις πρώτες
εκστρατείες κατά της Αιγύπτου. Αιώνες αργότερα, οι Ηρόδοτος και Εκαταίος αναφέρθηκαν σε μια από τις εν λόγω φυλές. Ήταν οι Βέρβεροι Μάξυες ή Μάζυες, οι Mazaces των Ρωμαίων ή οι Meshwesh των Αιγυπτίων, που υποστήριζαν πως στις φλέβες τους κυλά τρωικό αίμα.Παρόλο που πολλοί ιστορικοί αμφισβητούν την ιστορικότητα της “Ιλιάδας”,
φαίνεται πως ο Τρωικός Πόλεμος υπήρξε ιστορικό γεγονός: “Οι Λαοί τής
Θάλασσας μπορεί κάλλιστα να ήταν η Τροία με τη συνομοσπονδία των
συμμάχων της, και η λογοτεχνική παράδοση του Τρωικού Πολέμου μπορεί
κάλλιστα να αντανακλά την προσπάθεια των Ελλήνων να αποκρούσουν αυτές
τις επιδρομές.” (Eberhard Zangger)


Elke gek zijn gebrek
 
ΠανδαιμονιονDate: Πέμπτη, 26-ΙΟΥ-2014, 4:36 PM | Message # 7
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline


  • Σύμφωνα με το σενάριο αυτό, ο Τρωικός Πόλεμος υπήρξε ‘δίκαιος’, αμυντικός πόλεμος από την
    πλευρά των Ελλήνων, και δεν είχε ως στόχο την κατάκτηση και καταστροφή
    τής πόλης που ήλεγχε το πέρασμα προς τον Εύξεινο Πόντο.
  • Στην “Ανατολική υπόθεσή” του (τη θεωρία πως η Μικρασία και δη η Τροία δίνει το κλειδί για να
    κατανοήσουμε την εποχή), ο Eberhard Zangger προκάλεσε αίσθηση, αλλά και
    αντιδράσεις, επειδή ταύτισε την Τροία με την Ατλαντίδα. Η άποψή του είναι πως ο Πλάτων χρησιμοποίησε μιαν αιγυπτιακή εκδοχή τής ιστορίας σχετικά με την Τροία όταν έκανε την περίφημη αναφορά του στην Ατλαντίδα. Για να στηρίξει το
    επιχείρημά του αυτό, συνέκρινε τον μυκηναϊκό πολιτισμό με την αφήγηση
    του Πλάτωνα σχετικά με την αναμέτρηση των πολιτισμών Ελλάδας και
    Ατλαντίδας, και παραλλήλισε τις αναμνήσεις τού Τρωικού Πολέμου κι
    εκείνου που υποτίθεται πως διεξήχθη μεταξύ Ελλήνων και Ατλάντων (μια
    παραλλαγή τής Τιτανομαχίας). Κατά την ερμηνεία του, ο θρύλος τού Τρωικού Πολέμου είναι η ανάμνηση
    του κοσμοϊστορικού χάους που οδήγησε στην κατάρρευση της Εποχής τού
    Μπρούντζου. Κατέληξε μάλιστα στο συμπέρασμα πως η Τροία θα πρέπει να
    ήταν πολύ μεγαλύτερη από ό,τι υποθέτουν οι περισσότεροι μελετητές, με
    τεχνητά λιμάνια μέσα στη σύγχρονη προσχωσιγενή πεδιάδα. Για να το
    αποδείξει αυτό, προετοίμασε μια γεωφυσική χαρτογράφηση της πεδιάδας τής
    Τροίας από ελικοπτέρου για να εντοπίσει στρώματα ανθρώπινης εγκατάστασης
    και ίχνη τεχνητών λιμανιών, χρησιμοποιώντας τεχνικές μελέτης τού
    υπεδάφους. Όμως η τουρκική κυβέρνηση, έχοντας χορηγήσει αποκλειστική
    άδεια ανασκαφής για την Τροία σε έναν άλλον Γερμανό, τον Manfred Korfmann, απέρριψε το αίτημα του Zangger, με αποτέλεσμα αυτός να αποσυρθεί από
    την επιστήμη με μια διάλεξή του στην Ακαδημία Επιστημών τής Χαϊδελβέργης. Ήταν το “κύκνειο άσμα” του ως επιστήμονας πριν στραφεί σε πιο
    “προσοδοφόρες” δραστηριότητες ως σύμβουλος επιχειρήσεων, ειδικός στο image-making και τις δημόσιες σχέσεις. Κατά τη γνώμη μου, το τελευταίο του εγχείρημα υπονομεύτηκε όχι από τα…
    αποκλειστικά δικαιώματα του Korfmann να κάνει ανασκαφές για την Τροία
    [!] (το σχέδιο του Zangger δεν προέβλεπε πραγματικές ανασκαφές), αλλά
    μάλλον από την απροθυμία τής Τουρκίας να επιτρέψει τυχόν αποκάλυψη
    ευαίσθητων στρατιωτικών δεδομένων χάριν τής επιστήμης.



Ίλιον/Τροία: η ευρύτερη περιοχή και, κάτω δεξιά, με κόκκινο, η σημερινή ακτογραμμή
και, συνεπώς, η προσχωσιγενής πεδιάδα που ενδιέφερε τον Zangger – δίπλα
στα στρατηγικής σημασίας στενά και τα ελληνικά σύνορα…


Elke gek zijn gebrek
 
ΠανδαιμονιονDate: Πέμπτη, 26-ΙΟΥ-2014, 4:39 PM | Message # 8
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline


Peleset αιχμάλωτος στην Αίγυπτο, και το συγκεκριμένο σύμβολο του Δίσκου τής Φαιστού (κάτω δεξιά)

Ένας σημαντικός Λαός τής Θάλασσας υπήρξαν οι Peleset, που ταυτίζονται με τους Φιλισταίους, τους Παλαιστίνιους. “Μια από τις θεωρίες τούς συνδέει με τους Πελασγούς που ήταν σύμμαχοι της Τροίας και μια ομάδα τους ζούσε στη Θράκη”, γράφει ο Andrea Salimbeti.(γ) “Εκείνοι οι Πελασγοί μάλλον θα μετανάστευσαν στα νότια, υπερισχύοντας και καταφέροντας ανεπανόρθωτα πλήγματα σε βάρος τού αχαϊκού ελληνικού πολιτισμού. Λίαν συντόμως, πολλοί από αυτούς βρέθηκαν ακόμη νοτιότερα, στην Κρήτη.” Υπάρχουν επιπλέον βιβλικές αναφορές στους Φιλισταίους ως προερχόμενους από ένα μέρος που λεγόταν Caphtor και το οποίο αρκετοί μελετητές ταυτίζουν με την Κρήτη.(δ) “Η θεωρία αυτή”, προσθέτει ο Salimbeti, “έχει κατά κάποιον τρόπο ενισχυθεί με την ανακάλυψη του Δίσκου τής Φαιστού στην Κρήτη. Ένα από τα σύμβολά του παρουσιάζει το κεφάλι ενός άνδρα
στεφανωμένου με φτερά – μοιάζει δηλαδή πάρα πολύ με τις φτερωτές στην
κορυφή περικεφαλαίες των Peleset όπως απεικονίζονται” στον ναό τού Ραμσή τού Γ΄.(ε) Ένας άλλος “Τρωαδίτης” Λαός τής Θάλασσας μπορεί να ήταν οι Weshesh. Οι
ελάχιστες διαθέσιμες πληροφορίες οδήγησαν… εξ ανάγκης σε εικασίες για το
ενδεχόμενο να σχετίζεται το όνομά τους με το Ίλιον, όπως ονομαζόταν
επίσης η πόλη τής Τροίας από τους Έλληνες (Wilusa ή Wilusiya από τους Χετταίους) λόγω του βασιλιά Ίλου (εξ ου και Ιλιάδα). “Το W των Weshesh”, σημειώνει ο Salimbeti, “είναι σύγχρονη επινόηση για την ευκολία τής προφοράς: τα αιγυπτιακά αρχεία αναφέρονται στους Uashesh”. Μελετητές συσχετίζουν αυτόν τον λαό με την Άσσο, επίσης στην Τρωάδα, ή με την Ιασό τής Καρίας, ή με την Ισσό τής Κιλικίας. Άλλοι πάλι υποθέτουν πως εντάχθηκε στον ισραηλιτικό συνασπισμό ως η φυλή Ασήρ. Ένας ακόμη Λαός τής Θάλασσας που συνδέθηκε με τους Εβραίους ήταν οι Tjeker. Φτάνοντας στην Χαναάν, κατέλαβαν την πόλη-κράτος τής Dor και τη μετέτρεψαν σε μεγάλη και καλά οχυρωμένη πρωτεύουσα του βασιλείου
τους. Η Dor καταστράφηκε βίαια στα μέσα τού 11ου αιώνα π.Χ. από τους
επεκτατικούς τότε Φοίνικες, που ανακόπηκαν αρχικά από τους Φιλισταίους κι αργότερα τους Εβραίους. Ο βασιλιάς Δαβίδ κατέκτησε την Dor και οι Tjeker δεν ξανακούστηκαν πια.



Ο αιγαιακός κυκλαδικός πολιτισμός, μια από τις σπουδαιότερες πελασγικές κουλτούρες: στο σχέδιο του
εικονιζόμενου τηγανιού τού 2800 π.Χ. κάποιοι ευφάνταστοι ‘βλέπουν’ έναν
χάρτη τής Ατλαντίδας…


  • (γ) Ποια ήταν η γλώσσα των Φιλισταίων; Η Wikipedia μας “ενημερώνει” για “ενδεχόμενες σχέσεις με ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, ακόμη και τη μυκηναϊκή ελληνική, ενισχύοντας τη θεωρία που έχει
    διατυπωθεί ανεξάρτητα [;] πως οι Φιλισταίοι εμφανίστηκαν ως μετανάστες
    μεταξύ ‘λαών τής θάλασσας’.” Και τι ξέρουμε για τη γλώσσα (ή τις γλώσσες) των Πελασγών; “Καθώς δεν υπάρχει καμιά βεβαιότητα για την ταυτότητα (ή τις ταυτότητες) των
    Πελασγών, έχουν προταθεί διάφορες θεωρίες. Δεδομένου ότι η ελληνική έχει
    χαρακτηριστεί ως ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, το μείζον προς διερεύνηση ζήτημα
    είναι αν [και] η πελασγική ήταν ινδοευρωπαϊκή γλώσσα”. Για περαιτέρω πληροφορίες μάς παραπέμπει στην αιγαιακή γλωσσική οικογένεια, που πρότεινε ο Giulio M. Facchetti, λόγω κάποιων υποτιθέμενων
    ομοιοτήτων ανάμεσα στην ετρουσκική και τη λημνιακή, καθώς και ορισμένες
    άλλες γλώσσες τής περιοχής, όπως οι μινωική, ετεοκρητική, ετεοκυπριακή και φιλισταϊκή. Οι γλώσσες αυτές ενδεχομένως να συνιστούσαν ένα προ-ινδοευρωπαϊκό φύλον που εκτεινόταν από την Χαναάν ως τις Άλπεις. Ωστόσο, η εν λόγω άποψη δεν είναι κοινά αποδεκτή. Υπάρχουν άλλοι που
    επιχειρούν να συνδέσουν την ετεοκρητική και ετεοκυπριακή με τη σημιτική.
    Φυσικά, όλα τα παραπάνω δεν είναι παρά υποθέσεις, όπως παραδέχεται και ο
    ίδιος ο Facchetti. Αυτό που πραγματικά μετράει είναι η ιδέα την οποία
    είχαν οι ίδιοι οι αρχαίοι Έλληνες για τους Πελασγούς που επιζούσαν ακόμη
    κατά την κλασική περίοδο σε διάφορα μέρη τής ηπειρωτικής Ελλάδας, της
    Κρήτης και άλλων νησιών τού Αιγαίου. Πληθυσμοί που προσδιορίζονταν ως
    “πελασγικοί” μιλούσαν γλώσσα ή γλώσσες που τότε οι Έλληνες χαρακτήριζαν
    ως “βαρβαρικές” – δηλαδή τους ήταν ακατανόητες. Σύμφωνα με μια παράδοση που επιβίωνε ως
    τότε, πολλά μέρη τής Ελλάδας ήταν κάποτε πελασγικά πριν εξελληνιστούν.
    Έχοντας όλα αυτά κατά νου, μπορούμε να απολαύσουμε το θέαμα βλέποντας
    τις εν λόγω θεωρητικολογίες των μελετητών να καταρρέουν παταγωδώς. Οι
    Φιλισταίοι μπορεί να ήταν Σημίτες, μπορεί και όχι. Όμως μάλλον ούτε
    Πελασγοί ήταν, ούτε πολύ περισσότερο Μυκηναίοι.


Elke gek zijn gebrek
 
ΠανδαιμονιονDate: Πέμπτη, 26-ΙΟΥ-2014, 4:42 PM | Message # 9
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline


Το Δέλτα τού Νείλου με το Πηλούσιον ανατολικά, την ελληνική αποικία Ναύκρατι δυτικά και, λίγο πιο πάνω, η θέση που χτίστηκε αργότερα η Αλεξάνδρεια. Φαίνεται επίσης η αρχαία διώρυγα που ένωνε Μεσόγειο και Ερυθρά θάλασσα.

  • (δ) Wikipedia: “Ο Caphtor είναι τόπος που μνημονεύεται στη Βίβλο και τη σχετική βιβλιογραφία. Οι κάτοικοί του καλούνται Caphtorites Caphtorim) και αναφέρονται ως υποδιαίρεση των αρχαίων Αιγυπτίων. Παραδοσιακές εβραϊκές πηγές τοποθετούν τον Caphtor στην περιοχή τού Πηλουσίου [στο Δέλτα τού Νείλου]. Άλλες πηγές τον συνδέουν με τόπους εκτός Αιγύπτου, σαν την Κιλικία, την Κύπρο ή την Κρήτη”… Το λιγότερο πιθανό σενάριο αποτελεί για ορισμένους “ατράνταχτη αλήθεια”. Δείγμα τής αξιοπιστίας των μελετητών μας…
  • (ε) Ήταν, θα έλεγα, σχεδόν αναπόφευκτο: “Η ομοιότητα [της περικεφαλαίας των Peleset] με τα φτερωτά καλύμματα της κεφαλής των Μάγια και των Αζτέκων είναι όντως εκπληκτική, δεδομένης τής απόστασης που χώριζε τη μεσοαμερικανική κουλτούρα” από τη μεσογειακή… Καλπάζουσα φαντασία κάπου στη Διαδικτυακή Θάλασσα,
    ενώ πέρα στον μακρινό ορίζοντα αναδύεται σιγά-σιγά η γη τής Ατλαντίδας…


Αχιλλέας και Αίας παίζουν ζάρια: αμφορέας τού ζωγράφου-αγγειοπλάστη Εξηκία, 540-530 π.Χ.

Σύμφωνα με μια θεωρία, οι Tjeker είχαν γλωσσική συγγένεια με τους Tekrur, που δεν ήταν άλλοι από τους Τεύκρους, μια φυλή η οποία κατοικούσε στη βορειοδυτική Μικρασία, στα νότια της
Τροίας, όπως αναφέρουν αρχαίες πηγές. Η παράδοση προσφέρει βασικά δυο
ενδεχόμενα ως προς την καταγωγή τους: την Κρήτη και την Αττική. Θρύλοι συνδέουν αυτές τις τρεις περιοχές και μετά φτάνουν σε ακόμη πιο
μακρινούς τόπους ακολουθώντας δύο επώνυμους και συνώνυμους ήρωες: τον
Τρωαδίτη βασιλιά Τεύκρο και τον Τεύκρο τον νεώτερο που ήταν Έλληνας εκ Σαλαμίνας. Κατά τον Βιργίλιο, ο πρώτος καταγόταν από την Κρήτη αλλά εγκατέλειψε το
νησί με το ένα τρίτο των κατοίκων στη διάρκεια ενός μεγάλου λιμού
(πόσες ανάλογες ιστορίες…). Ώσπου εγκαταστάθηκε δίπλα σε ένα ποτάμι που
του έδωσε το όνομα του πατέρα του, Σκάμανδρου. Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, αντίθετα, υποστηρίζει πως ο Τεύκρος είχε πάει στην Τρωάδα από την Αττική. Ο Σκάμανδρος (ή Ξάνθος) ήταν, λέει, ένας ποτάμιος θεός, γιος τού Ωκεανού. Σύμφωνα με τον Όμηρο, άρχισε να πολεμά στο πλευρό των Τρώων όταν ο Αχιλλέας τον προσέβαλε. Ήταν η προσωποποίηση του ποταμού που έρεε δίπλα από την
Τροία. Οι Έλληνες είχαν στήσει το στρατόπεδό τους κοντά στις εκβολές του
και οι μάχες τους με τους Τρώες διεξάγονταν στην πεδιάδα του. Όταν Δάρδανος έφτασε εκεί, η γη μετονομάστηκε από Τευκρία σε Δαρδανία (εξ ου και Δαρδανέλλια), και αργότερα σε Τρωάδα (από τον βασιλιά Τρώα). Όμως αυτές οι τοπωνυμικές μεταβολές δεν απέτρεψαν τους Τρώες να αυτοαποκαλούνται Τεύκροι. Ο Αινείας λ.χ. χαρακτηρίζεται ως “ο μεγάλος καπετάνιος των Τεύκρων”.




Elke gek zijn gebrek
 
ΠανδαιμονιονDate: Πέμπτη, 26-ΙΟΥ-2014, 4:45 PM | Message # 10
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline


Η κρίση τού Πάρι (1904), του Enrique Simonet: Η Αφροδίτη μπροστά θριαμβευτικά γυμνή ως νικήτρια των αρχαίων καλλιστείων, ενώ Ήρα και Αθηνά μένουν ταπεινωμένες πίσω…


Ο νεώτερος Τεύκρος ήταν γιος τού βασιλιά Τελαμώνα τής Σαλαμίνας, του νησιού τής Αττικής όπου θα γινόταν η καθοριστική ναυμαχία των Περσικών Πολέμων. Τρωαδίτης κατά το ήμισυ αφού η μητέρα του ήταν
πριγκίπισσα του Ιλίου, πολέμησε επίσης στον Τρωικό Πόλεμο αλλά στο
πλευρό των Ελλήνων, έχοντας τον ετεροθαλή αδελφό του, Αίαντα, ως συμμαχητή, ενώ “εχθροί” του ήταν τα ξαδέρφια του, Έκτορας και Πάρις, όπως και ο “θείος Πρίαμος”. Στο κάτω-κάτω, ο πόλεμος ήταν οικογενειακή υπόθεση – πόσο μάλλον για
τον εν λόγω Τεύκρο. Επιστρέφοντας όμως στη Σαλαμίνα, ο πατέρας του τον
κατηγόρησε επειδή δεν φρόντισε να επαναπατριστεί η σορός τού Αίαντα. Τον
αποκλήρωσε, τον εξόρισε και τον ανάγκασε να ψάξει να βρει νέα πατρίδα.
Τα αποχαιρετιστήρια λόγια του, που ο Οράτιος μετέτρεψε σε συγκινητική ωδή, είναι προτροπή προς τους συντρόφους του να μην βυθίζονται “διόλου σε απελπισία… αύριο θα ξανοιχτούμε στον απέραντο ωκεανό”. Η ομιλία του αυτή, που συνδέθηκε αργότερα με τα ταξίδια των ανακαλύψεων, βρίσκεται επίσης στην Κόλαση του Δάντη και τον Οδυσσέα τού Tennyson. Ο Τεύκρος συνεργάστηκε αργότερα με τον Φοίνικα βασιλιά Βήλο τής Τύρου στην εκστρατεία του εναντίον τής Κύπρου και όταν το νησί κατακτήθηκε, ο
Βήλος το παρέδωσε στον Τεύκρο ως ανταμοιβή. Κι αυτός ίδρυσε εκεί την
πόλη τής Σαλαμίνας, δίνοντάς της το όνομα της πατρίδας του. Η “χαλκή νήσος”, ζωτικής
σημασίας κόμβος των εμπορικών δικτύων, γνώρισε δύο κύματα ελληνικού
εποικισμού: Το αρχικό, γύρω στο 1400 π.Χ., το αποτελούσαν Μυκηναίοι
έμποροι. Προς το τέλη αυτής της περιόδου, η Κύπρος παρήγαγε μεγάλες
ποσότητες “μυκηναϊκών” αγγείων. Το δεύτερο μεγάλο κύμα, που συνδέεται με
την ιστορία τού Τεύκρου, σημειώθηκε αμέσως μετά την κατάρρευση της
Εποχής τού Μπρούντζου, γύρω στο 1100 π.Χ., δίνοντας από τότε έναν
πρωτίστως ελληνικό χαρακτήρα στο νησί, λόγω της “εισβολής” των Ελλαδιτών
προσφύγων. Εκτός από τη Σαλαμίνα, o Τεύκρος πιστεύεται πως ίδρυσε και
άλλες πόλεις. Ένας τοπικός θρύλος στη Γαλικία τής βορειοδυτικής Ιβηρίας συνδέει τη θεμελίωση της Pontevedra με τον “Teucro”. Ο μύθος φαίνεται να βασίζεται μάλλον στην υπόθεση πως
Έλληνες έμποροι ίσως να είχαν φτάσει εκεί κατά την αρχαιότητα. Αν και τα
θρυλούμενα απορρέουν πάντα από κάποιαν αιτία, ιστορικοί και αρχαιολόγοι
φαίνεται να συναινούν πως ο αρχικός οικισμός προφανώς σχηματίστηκε όταν
η αρχαία Γαλικία ενσωματώθηκε στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (γύρω στον 1ο αιώνα π.Χ.). Η Ποντεβέδρα, που σημαίνει “παλιά γέφυρα”, λόγω μιας παλιάς ρωμαϊκής γέφυρας στον ποταμό Lérez, ονομάζεται μερικές φορές ποιητικά “πόλη τού Τεύκρου” και οι κάτοικοί της “teucrinos” – σαν τους Τρώες.(ς)



Λυχνάρι, Tróia, Πορτογαλία

  • (ς) Υπάρχει η εντύπωση πως η πόλη Tróia, απέναντι από το Setúbal τής Πορτογαλίας, πήρε το όνομά της από την Τροία, όμως δεν ξέρουμε τον λόγο. Η εκεί
    χερσόνησος πρωτοκατοικήθηκε στους προϊστορικούς χρόνους, όταν ήταν νησί
    και ονομαζόταν Acalá. Η πόλη που έχτισαν εκεί οι Ρωμαίοι κατά τον 1ο
    αιώνα μ.Χ. ονομάστηκε Cetóbriga και αναδείχθηκε σε σημαντικό αλιευτικό
    κέντρο. Καταστράφηκε όμως ολοσχερώς το 412 λόγω σεισμού συνοδευόμενου
    από τσουνάμι. Αν το αρχικό της όνομα ήταν Tróia, θα μπορούσε κανείς να
    υποθέσει πως οι Ρωμαίοι, θεωρώντας πως κατάγονται από τους Τρώες,
    αποφάσισαν να χτίσουν μια Τροία κοντά στην πόλη τού Οδυσσέα – το Olisipo, τη Λισαβόνα! Όπως γράφει ο José Pedro Machado στο Ονομαστικό-Ετυμολογικό Λεξικό τής Πορτογαλικής Γλώσσας, το τοπωνύμιο αυτό δεν βρίσκεται μόνο στην περιοχή τού Setúbal. Υπάρχουν
    κι άλλες Tróia στην Πορτογαλία και μια Troya στη Γαλικία. Οι “νονοί”
    τους μάλλον εμπνεύστηκαν από την περίφημη Ιλιάδα αλλά χρησιμοποίησαν το όνομα της πόλης αυτής. Βάσει ενός λήμματος της Μεγάλης Πορτογαλικής και Βραζιλιάνικης Εγκυκλοπαίδειας, ο Machado εξέτασε το ενδεχόμενο το εν λόγω όνομα να προέρχεται από τη Cetóbriga: >Cetóbria >Cetróbia >Cetróia >Xetróia >Atróia – αν και φαίνεται να… παρατραβάει η ιστορία για ένα τοπωνύμιο! Ή ίσως το όνομα να μην προέρχεται από την Τροία, αλλά από την Troyes ή την Truyes, δύο πόλεις τής Γαλλίας. Ή, τέλος, να προέκυψε από τη λατινική φράση “Trogia (villa)”, που μας παραπέμπει στο κέλτικο όνομα Trogus.


Elke gek zijn gebrek
 
ΠανδαιμονιονDate: Πέμπτη, 26-ΙΟΥ-2014, 4:48 PM | Message # 11
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline


Δούρειος Ίππος: η παλαιότερη γνωστή απεικόνισή του στον πίθο τής Μυκόνου , περί το 670 π.Χ.

Ως τώρα, με μοναδική εξαίρεση τον Τεύκρο που επιτέθηκε στην Κύπρο μαζί με τους Φοίνικες συμβολίζοντας τους μετανάστες που βρήκαν καταφύγιο εκεί
(εντάξει, σε βάρος των ντόπιων), δεν έχουμε δει κανέναν Έλληνα να
πολεμά στο πλευρό των Λαών τής Θάλασσας, αλλά μάλλον εναντίον τους, στον Τρωικό Πόλεμο. Μας το είπε ήδη και ο Sanford Holst στο προηγούμενο Χρονικό: “Οι Μυκηναίοι είχαν επιτεθεί εναντίον των Μικρασιατών από τη μεριά τής
θάλασσας. Για την επίλυση του προβλήματος, πολεμιστές και πλοία τής
συνομοσπονδίας των Λαών τής Θάλασσας ξεχύθηκαν από την Ανατολία και τη
Μαύρη Θάλασσα στο Αιγαίο, όπου λεηλάτησαν τους Μυκηναίους.” Ας προσπαθήσουμε να το επαληθεύσουμε αυτό στη Wikipedia: “Οι εισβολείς, δηλαδή οι διάδοχες κουλτούρες σε αυτούς τους τόπους
[τους μυκηναϊκούς], προφανώς δεν έκαναν καμιά προσπάθεια να διατηρήσουν
τον πλούτο των πόλεων, αλλά αντίθετα έχτισαν νέους οικισμούς πάνω στα
ερείπια με μια απλούστερη υλικά κουλτούρα και σε ένα λιγότερο περίπλοκο
οικονομικό επίπεδο. Για παράδειγμα, κανείς δεν ιδιοποιήθηκε το ανάκτορο
και τις πλούσιες αποθήκες τής Πύλου αλλά τα πάντα κατακάηκαν, και οι διάδοχοι (όποιοι κι αν ήταν αυτοί)
προχωρούσαν μέσα στα ερείπια με φτωχικά αγγεία και στοιχειώδη υλικά
αγαθά. Αυτό μαρτυρά μια πολιτιστική ασυνέχεια.” Αυτό ίσως να μαρτυρά και μια λογική ασυνέχεια! Ο/η συγγραφέας αφήνει αναπάντητο το ερώτημα ως προς το ποιοι
μπορεί να ήταν οι εισβολείς. Ωστόσο, τους ταυτίζει με τις “διάδοχες κουλτούρες”, που τα μέλη τους ήταν τόσο ανόητα ώστε να “κατακάψουν το ανάκτορο και τις πλούσιες αποθήκες” αντί να τις ιδιοποιηθούν. Απλούστατα, οι εισβολείς δεν είχαν κανέναν σκοπό να εγκατασταθούν εκεί. Είχαν πάει μόνο για να καταστρέψουν: Δεν ήταν οι διάδοχες κουλτούρες.



Αιχμάλωτοι μαχητές των Λαών τής Θάλασσας στην Αίγυπτο

Οι Μικρασιάτες κυριαρχούσαν στους κόλπους των Λαών τής Θάλασσας αλλά δεν ήταν μόνοι τους. Στα αιγυπτιακά αρχεία βρίσκουμε αρκετά ονόματα
φυλών αμφίβολης ή άγνωστης προέλευσης· όπως οι Shekelesh, πιθανότατα οι Siculi, που μετακινήθηκαν από την ηπειρωτική Ιταλία στη Σικελία. “Υπήρξε μια γιγαντιαία σειρά μεταναστευτικών κυμάτων, που εκτεινόταν σε όλη τη διαδρομή από την κοιλάδα τού Δούναβη ως τις πεδιάδες τής Κίνας”, σχολιάζει ο Michael Grant, και ο Moses I. Finley συμφωνεί: “Έχουμε ενδείξεις για μια μεγάλης κλίμακας μετακίνηση ανθρώπων… Το αρχικό κέντρο αναταραχής ήταν στην Καρπαθοδουνάβια περιοχή τής Ευρώπης… πιέζοντας προς διαφορετικές κατευθύνσεις σε διαφορετικές εποχές”… Ωστόσο, αν πιστέψουμε τον Michael Wood, ήταν Έλληνες: “Απαρτίζονταν όντως οι λαοί τής θάλασσας εν μέρει από Μυκηναίους Έλληνες – ξεριζωμένους μετανάστες, ομάδες πολεμιστών και condottieri εν κινήσει; Σίγουρα υπάρχουν υπόνοιες μάλλον λόγω των ομοιοτήτων στον
πολεμικό εξοπλισμό και τις περικεφαλαίες των Ελλήνων και των Λαών τής
Θάλασσας”. Επιπλέον, περιλαμβάνοντας στους “κακούς” τούς Sherden και Shekelesh, μας υπενθυμίζει πως “εκείνη την εποχή είχαν γίνει μεταναστεύσεις ελληνόφωνων λαών” προς Σαρδηνία και Σικελία. Η Τροία, καταλήγει, “λεηλατήθηκε ουσιαστικά [!] από Έλληνες Λαούς τής Θάλασσας”…(ζ)
  • (ζ) Μεγάλο κρίμα που… “ουσιαστικά” δεν υπήρχαν Ίβηρες ή Βρετανοί “condottieri εν κινήσει”. Αλλιώς ο… “παίδαρος της σκεφτόμενης γυναίκας” (όπως έχουν περιγράψει χιουμοριστικά κάποιες βρετανικές εφημερίδες τον
    Wood λόγω της γοητείας του που τον έκανε ελκυστικό ιδίως στο “ασθενές”
    φύλο) θα είχε βρει ελληνικές αποικίες ακόμη και στον Άρη!


Elke gek zijn gebrek
 
ΠανδαιμονιονDate: Πέμπτη, 26-ΙΟΥ-2014, 5:46 PM | Message # 12
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline


Κυκλαδική κεφαλή: Πελασγός “ύποπτος” που ζούσε “στα νησιά” και είχε “αλλοιωμένα” τα χαρακτηριστικά του!

Ούτε και ο Michael Wood είναι μόνος του. Η ταύτιση των Denyen και Ekwesh με τους Δαναούς και Αχαιούς αντίστοιχα είναι ένα… χρόνιο πρόβλημα των μελετών ως προς την Εποχή τού Χαλκού, καθώς μάλιστα οι “ύποπτοι” ζούσαν “στα νησιά”…(η) Ήταν άραγε οι Αιγύπτιοι γραφείς τόσο αφελείς να χρησιμοποιούν δυο ονόματα
για έναν και μόνο λαό; Τι είδους μελετητές τής Εποχής τού Χαλκού είναι
αν (προσποιούνται ότι) αγνοούν πως Αχαιοί και Δαναοί ήταν όροι συνώνυμοι; Δεν μελέτησαν την Ιλιάδα; Ο Όμηρος αναφέρει το όνομα Αχαιοί 598 φορές, Δαναοί 138 φορές, Αργείοι 182 φορές, και Έλληνες μόνο μια φορά. Ήταν οι πρόγονοι των Ελλήνων και των φυλών τους: σύμφωνα με μια εκδοχή τού μύθου, οι Έλλην, Γραικός, Μάγνης και Μακεδών (Μακεδνός) ήταν γιοι τού Δευκαλίωνα και της Πύρρας, οι μόνοι επιζώντες τού μεγάλου κατακλυσμού. Παιδιά τού Έλληνα ήταν οι Δώρος, Ξούθος και Αίολος· και παιδιά τού Ξούθου οι Ίων και Αχαιός. Ο Δαναός από την Αίγυπτο, ο Πέλοψ από τη Μικρασία και ο Κάδμος από τη Φοινίκη κέρδισαν μια θέση στην Ελλάδα, αφομοιώθηκαν και
εξελληνίστηκαν. Τουλάχιστον για τους Δαναούς, ίσως λόγω της αιγυπτιακής
τους καταγωγής, υπάρχει κάποια “ελαστικότητα”: είτε ταυτίζονται με τους
κατοίκους των Αδάνων τής Κιλικίας, ή συνδέονται ενδεχομένως με τη γη των Danuna, κοντά στην Ουγκαρίτ τής Συρίας, ή λέγεται πως ίσως συνενώθηκαν με Εβραίους για να σχηματίσουν μια από τις αρχικές δώδεκα φυλές τού Ισραήλ, τη φυλή Δαν.
  • (η) Παρόλο που η σύνδεση ακόμη και του χεττιτικού τοπωνυμίου Ahhiyawa ή Ahhiya με την Αχαΐα αμφισβητείται εντόνως (Wikipedia: “η ακριβής σχέση τού όρου Ahhiyawa με τους Αχαιούς πέρα από μια
    ομοιότητα στην προφορά προκαλεί έντονες αντιπαραθέσεις μεταξύ
    μελετητών”),
    οι… “Wikipediστές” έχουν απόλυτη βεβαιότητα για την ταύτιση Αχαιών και Ekwesh. Έτσι αν αναζητήσεις πληροφορίες για τους δεύτερους, ανακατευθύνεσαι στους πρώτους… Όσο για τη φράση “στα νησιά”, που χρησιμοποιούν οι Αιγύπτιοι αναφερόμενοι σε Λαούς τής Θάλασσας και
    επικαλούνται οι μελετητές ως επιχείρημα, καταντά να σημαίνει “Πας μη στεριανός ύποπτος”!



Ο Ραμσής Γ΄ κόντρα στους Λαούς τής Θάλασσας

Το σημαντικότερο γεγονός τής βασιλείας τού Μερνεφθά (1213-1203 π.Χ.) ήταν η μάχη που έδωσε ενάντια στα λεγόμενα “Εννιά
Τόξα”, μια συνομοσπονδία υπό την ηγεσία τού βασιλιά τής Λιβύης. Ο Φαραώ
αναφέρει ότι συνέτριψε την εισβολή, σκοτώνοντας 6.000 πολεμιστές κι
αιχμαλωτίζοντας άλλους 9.000. Για να είναι σίγουρος ως προς τους
αριθμούς, διέταξε μεταξύ άλλων να κοπούν τα πέη όλων των νεκρών δίχως
περιτομή και οι παλάμες όσων είχαν κάνει περιτομή. Αναφέρουμε αυτήν την
ανατριχιαστική λεπτομέρεια επειδή, όπως αποδείχθηκε, οι Ekwesh ήταν περιτετμημένοι, γεγονός που θα υποχρέωνε σίγουρα κάθε μελετητή τής Εποχής τού Χαλκού να εκδώσει “απαλλακτικό βούλευμα” για τους Έλληνες.(θ) Ο επόμενος γύρος αυτού του παρατεταμένου πολέμου έγινε περίπου τρεις
δεκαετίες αργότερα, κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Ραμσή τού Γ΄
(1186-1155 π.Χ.), του τελευταίου μεγάλου Φαραώ τής Αιγύπτου. Οι
επιγραφές του αναφέρουν πως τα “Εννιά Τόξα” επανεμφανίστηκαν με μια “συνωμοσία στα νησιά τους”. Οι περισσότερες από τις φυλές που προαναφέρθηκαν ήταν και πάλι εκεί.
Μαθαίνουμε επίσης πως έγιναν τουλάχιστον δυο μεγάλες μάχες, μια στη
θάλασσα και η άλλη στη στεριά. “Όταν όλα τέλειωσαν”, διαβάζουμε στο λήμμα τής Wikipedia για τους Λαούς τής Θάλασσας, “αρκετοί αρχηγοί ήταν αιχμάλωτοι: της Χετταίας, του Αμουρρού, και των Shasu μεταξύ των ‘λαών τής στεριάς’, και των Tjeker, των ‘Sherden τής
θάλασσας’, των ‘Teresh τής θάλασσας’ και των Peleset ή Φιλισταίων (στο
όνομα των οποίων κάποιοι βλέπουν το αρχαίο ελληνικό όνομα που σημαίνει
λαός τής θάλασσας: Πελασγοί)”…
  • (θ)“γεγονός που αναγκάζει ορισμένους να αμφιβάλλουν για το αν ήταν Έλληνες,” είναι αυτό που όντως διαβάζουμε στη Wikipedia! Ίσως να έκαναν περιτομή για να… καμουφλαριστούν! Ή απλώς για να
    μπερδέψουν τους μελετητές μας! Αυτό που δεν ξεχνούν ποτέ οι τελευταίοι
    είναι ο αφορισμός τού Βιργιλίου: “Timeo Danaos et dona ferentes”; “Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας” – στην περίπτωσή μας: και… περιτομή φέροντας! Τουλάχιστον οι μελετητές μας μελέτησαν την Αινειάδα
  • Όχι μόνον οι Ekwesh, αλλά και οι Shekelesh και Shardana ήταν περιτετμημένοι, όπως αποσαφηνίζουν οι
    Αιγύπτιοι (δυστυχώς δεν ενημέρωσαν τον… Michael Wood!) Άρα και αυτοί οι
    δυο λαοί είχαν ανατολική καταγωγή, και μόνον αργότερα εγκαταστάθηκαν
    στη Σικελία και τη Σαρδηνία. Εκείνοι που δεν είχαν περιτομή ήταν οι Peleset…


Elke gek zijn gebrek
 
ΠανδαιμονιονDate: Πέμπτη, 26-ΙΟΥ-2014, 5:51 PM | Message # 13
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline


Η επίμαχη στήλη που οικειοποιήθηκε το Ισραήλ· φταίει όμως κι ο Μερνεφθά που πρώτος την ιδιοποιήθηκε από τον προκάτοχό του, Αμένωφι τον Γ’: τη γύρισε ανάποδα και στην τραχιά επιφάνειά της έγραψε ό,τι έγραψε…


Οι νίκες τού Φαραώ σε βάρος των Λιβύων και των συμμάχων τους Λαών τής Θάλασσας δοξάζονται στη Στήλη τού Μερνεφθά, μια μαύρη πλάκα γρανίτη πάνω από τρία μέτρα ύψος, που ανακαλύφθηκε από τον Flinders Petrie στη Θήβα το 1896. Υπάρχει, ωστόσο, ένα είδος υποσημείωσης στις τελευταίες δυο
από τις 28 αράδες, όπου γίνεται λόγος για μια ξεχωριστή εκστρατεία του
στην Χαναάν. Εκεί ο Αιγύπτιος βασιλιάς καυχιέται πως νίκησε και
κατέστρεψε τέσσερις πόλεις, η τέταρτη από τις οποίες ήταν πιθανότατα μια πόλη και κοιλάδα τής βόρειας Χαναάν, η Ιεζρήλ – μια λέξη τόσο παρόμοια με το… Ισραήλ! Σίγουρα αυτό θα ήταν πολύ πιο βολικό και επωφελές για όλους: το σύνολο της εβραϊκής διασποράς, τον ανερχόμενο σιωνισμό, που ιδρύθηκε επίσημα ως κίνημα την επόμενη χρονιά τής ανακάλυψης,
πολλούς χριστιανούς, κυρίως τον κλήρο, και, φυσικά, τον ίδιο τον Petrie!
Εκείνη λοιπόν τη μέρα αναρωτήθηκε: “Δεν θα ευχαριστηθούν οι αιδεσιμότατοι;” και μετά προφήτεψε: “Η στήλη αυτή θα γίνει περισσότερο γνωστή στον κόσμο από ό,τι άλλο έχω βρει.” Φυσικά δεν ήταν ανόητος: αν αυτό το σύμπλεγμα των ιερογλυφικών στη
γραμμή 27 θα μπορούσε να διαβαστεί ως “Ισραήλ”, τότε θα ήταν η πρώτη
καταγεγραμμένη αναφορά τού ονόματος αυτού στα χρονικά, και η μοναδική
μνεία του στην αρχαία Αίγυπτο! Παρά το γεγονός ότι τα σύμβολα σε πολλά
σημεία είναι δυσανάγνωστα λόγω της τραχιάς επιφάνειας και της κακής
κοπής (στη μετάφραση του κειμένου από τον ίδιο τον Petrie υπάρχουν
δεκάδες ερωτηματικά· μόνο δίπλα στην αμφιλεγόμενη λέξη δεν υπάρχει
τίποτε…), οι περισσότεροι βιβλικοί αρχαιολόγοι αποδέχονται την ερμηνεία τού Petrie. Με αυτόν τον τρόπο το εύρημά του ανακηρύχτηκε επίσης ως… Στήλη τού Ισραήλ: βάσει μιας αμφισβητούμενης λέξης στην προτελευταία γραμμή ενός κειμένου
που ασχολείται με άλλο θέμα! Τι ντροπή για τον Μερνεφθά: ένας
υπερήφανος Φαραώ να επαίρεται για τον θρίαμβό του σε βάρος μιας χούφτας
φτωχών χωρικών! Το πολύ-πολύ να υπήρχαν τότε 25 χωριά στα υψίπεδα της
Χαναάν. Αρχαιολόγοι και ιστορικοί προσπαθούν να ιχνηλατήσουν την
καταγωγή αυτών των χωρικών, αλλά στάθηκε αδύνατο να εντοπιστούν τυχόν
ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να προσδιοριστούν
κατηγορηματικά ως ισραηλιτικά. Όπως λέει η αρχαιολόγος Paula McNutt: “Είναι πιθανόν… κατά την πρώιμη Εποχή τού Σιδήρου [1200-1000 π.Χ.] να άρχισε ένας πληθυσμός να αυτοπροσδιορίζεται ως ‘ισραηλιτικός’.” Θα περνούσε αρκετός καιρός ώσπου το βασίλειο του Ισραήλ να αναδειχθεί
ως σημαντική, αξιομνημόνευτη τοπική δύναμη κατά τον 9ο αιώνα π.Χ., πριν
καταρρεύσει από τους Ασσύριους το 722. Συνεπώς, δεν υπήρχε κανένα “Ισραήλ” να μνημονεύσει ο Μερνεφθά – εκτός κι αν ήταν… προφήτης, σαν τον Petrie!

Η αναχώρηση των Ισραηλιτών, του David Roberts (1829)


Η “ανορθογραφία” αυτή ήταν κατά κάποιο τρόπο η “επανόρθωση” του ιστορικού “λάθους” των Αιγυπτίων να μην μνημονεύσουν καθόλου ούτε την
περιβόητη Έξοδο, ούτε και τις Βιβλικές πληγές – αν και οι αρχαιολόγοι είναι εξίσου “υπεύθυνοι” αφού δεν κατάφεραν να
βρουν κάποια στοιχεία που να επιβεβαιώνουν την ιστορία των Εβραίων στην
Αίγυπτο και το Σινά. Οι μελετητές τής Βίβλου συμφωνούν γενικά πως δεν υπήρξε ποτέ καμιά έξοδος των διαστάσεων που περιγράφεται εκεί. Κατά το βιβλίο τής Εξόδου, αναμφισβήτητα το σπουδαιότερο της Βίβλου, ο πληθυσμός που έφυγε από τη χώρα θα πρέπει να αριθμούσε περίπου 2
εκατομμύρια άτομα, ένα νούμερο που οφείλουμε να το συγκρίνουμε με το
σύνολο του πληθυσμού τής Αιγύπτου ο οποίος το 1250 π.Χ. κυμαινόταν
μεταξύ 3 και 3,5 εκατομμυρίων. Προχωρώντας ανά δέκα, και χωρίς να
παίρνουμε υπόψη τα ζώα, θα πρέπει να είχαν σχηματίσει πορεία μήκους 240
χιλιομέτρων. Όμως δεν υπάρχουν καθόλου ενδείξεις πως η Αίγυπτος υπέστη
ποτέ τέτοια δημογραφική και οικονομική καταστροφή, ή ότι η έρημος του
Σινά φιλοξένησε ποτέ (ή θα μπορούσε να φιλοξενήσει) αυτά τα εκατομμύρια
των ανθρώπων με τα κοπάδια τους. Η ημερομηνία περί το 1450 π.Χ. που
προτάθηκε αρχικά για την Έξοδο είναι επίσης προβληματική: ανασκαφές που
έγιναν στη δεκαετία τού 1930 δεν κατάφεραν να εντοπίσουν ίχνη
ταυτόχρονης καταστροφής των πόλεων της Χαναάν γύρω στο 1400 π.Χ. – στην
πραγματικότητα πολλές από αυτές, όπως η Ιεριχώ, η πρώτη που κατά τη Βίβλο έπεσε στους Ισραηλίτες, ήταν ακατοίκητες εκείνη την εποχή. Ένας αιώνας
ερευνών από αρχαιολόγους και αιγυπτιολόγους δεν οδήγησε σε κανένα
αποδεικτικό στοιχείο που να συνδέεται άμεσα με την αιχμαλωσία, τη φυγή
και τις περιπλανήσεις μέσα στην έρημο, και οι περισσότεροι αρχαιολόγοι
έχουν πάψει να ψάχνουν για τον Μωυσή και την Έξοδο θεωρώντας πως πρόκειται για “άκαρπη αναζήτηση”. Όπως λέει ο αρχαιολόγος William Dever, “δεν υπάρχουν περιθώρια Εξόδου από την Αίγυπτο ή κάποιου σαραντάχρονου προσκυνήματος μέσα στην έρημο του Σινά.”


Elke gek zijn gebrek
 
ΠανδαιμονιονDate: Πέμπτη, 26-ΙΟΥ-2014, 5:58 PM | Message # 14
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline


Η κατά Petrie “εκλεκτή”, “καυκάσια”, “δυναστική φυλή” έτοιμη να αποβιβαστεί στην Αίγυπτο…!

Ο Petrie, που θα μπορούσε ενδεχομένως να “επιληφθεί του θέματος”, έχει πεθάνει προ πολλού και θάφτηκε στον λόφο Σιών, στην Παλαιστίνη. Παραμένει άλλωστε μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα ως φανατικός υποστηρικτής τής “ευγονικής” και της “ανωτερότητας” των Βορείων λαών σε βάρος των Νοτίων και των Λατινογενών, καθώς και για τη σύνδεσή του με μια σειρά φασιστικές ομάδες και την αντιδημοκρατική ιδεολογία στην Αγγλία. Οι απόψεις του σε αρχαιολογικά θέματα ήταν εξίσου ρατσιστικές: Ισχυριζόταν πως ο αιγυπτιακός πολιτισμός προήλθε από μια “εκλεκτή”, καυκάσια (“λευκή”), “δυναστική φυλή” εισβολέων που είχε κατακτήσει την Αίγυπτο κατά την προδυναστική εποχή, στα τέλη τής προϊστορίας, εισάγοντας τον φαραωνικό, δυναστικό πολιτισμό στην “κατώτερη” φυλή μιγάδων που κατοικούσε τότε τη χώρα. Οι απόψεις αυτές ήταν η αιτία να ξεσπάσουν οι αντιδικίες του με τον E. A. Wallis Budge. Ο αιγυπτιολόγος τού Βρετανικού Μουσείου τόνιζε πως οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ήταν ένας αφρικανικός λαός με ρίζες
στην ανατολική Αφρική και η θρησκεία τους ήταν ουσιαστικά ταυτόσημη με
τις θρησκείες των λαών τής βορειοανατολικής και κεντρικής Αφρικής.
Ωστόσο, όλοι οι συνάδελφοί του πλην ελαχίστων ασπάζονταν τις απόψεις τού
Petrie – γεγονός αποκαλυπτικό ως προς κυρίαρχη ιδεολογία τής εποχής,
τουλάχιστον στους κύκλους τής διανόησης. Έτσι ο Petrie και οι οπαδοί του
χλεύαζαν τις ιδέες τού Budge ως αδιανόητες και “αντιεπιστημονικές”



Η Ελένη τής Σπάρτης (ή της Τροίας), η “ωραία” – τόσο ώστε απήχθη δυο φορές: κορίτσι ακόμη από τον Θησέα και παντρεμένη με τον Μενέλαο από τον Πάρι (αττικός κρατήρας, μέσα 5ου αιώνα π.Χ.)

Τι συμπεράσματα μπορούμε να βγάλουμε; Κατ’ αρχάς, μας εκπλήσσει το γεγονός ότι οι μελετητές μας δεν… εξεπλάγησαν καθόλου όταν διάβασαν πως
είχε αιχμαλωτιστεί κι ένας Χετταίος αρχηγός, δεδομένου πως η Χετταία υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους εχθρούς των Λαών τής Θάλασσας –
κι ένα από τα μεγαλύτερά τους θύματα. Οι μελετητές συνήθως τα ξέρουν
αυτά και δεν νιώθουν έκπληξη. Το ίδιο άλλωστε είχε ξανασυμβεί και είχαν
προηγηθεί σχετικές διαμαρτυρίες τού φαραώ στον Χετταίο μονάρχη – όσο
ακόμη υπήρχε χεττιτικό βασίλειο. Ναι, αλλά γιατί δεν μπαίνουν στον κόπο
να το εξηγήσουν, αντί να αναλώνονται στην προσπάθεια να εμπλέξουν τους
Έλληνες σε αυτήν την ιστορία; Τελικά συνειδητοποιούμε πως η καταστροφή των κατεστημένων πολιτισμών, πρωτίστως των Χετταίων και Μυκηναίων, ήταν προμελετημένη, ενταγμένη στην τακτική των Λαών τής Θάλασσας, ώστε να αποκτήσουν μεγαλύτερο ναυτικό και,
ταυτόχρονα, να στρατολογήσουν μαζικά στις χερσαίες δυνάμεις τους. Στο
κάτω-κάτω, οι αυτοκρατορίες ανήκαν στις αριστοκρατίες, Χετταίων ή
Μυκηναίων. Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει ένας απελπισμένος Έλληνας ή
κάποιος φουκαράς Μικρασιάτης υπό αυτές τις συνθήκες, παρά να ακολουθήσει
τους ανθρώπους με τους οποίους μοιραζόταν την ίδια λαχτάρα για μια
καλύτερη ζωή; Όμως τι κρίμα για τους μελετητές μας: κανένας Έλληνας
μεταξύ των αιχμαλώτων αρχηγών… Το πιο πιθανό είναι ότι κατάφερε να
ξεφύγει! Οι άλλοι αιχμάλωτοι ήταν αρχηγοί των Αμοριτών που ζούσαν στη
Συρία και μέρος τής Μεσοποταμίας και, ενδεχομένως, κάποιας φυλής Εβραίων: Shasu ήταν ένας αιγυπτιακός όρος για περιπλανώμενους νομάδες και τουλάχιστον μια από τις φυλές τους λάτρευε τον εβραϊκό θεό Γιαχβέ. Οι υπόλοιποι ήταν καπετάνιοι πλοίων. Ο Φαραώ ολοκληρώνει την έκθεσή του ως εξής: “Έσφαξα τους Denyen στα νησιά τους” και “έκαψα” τους Tjeker και Peleset… Άφησε έτσι να εννοηθεί πως ακολούθησαν κάποιες
δικές του θαλάσσιες επιδρομές, μερικές εκστρατείες καταστολής, κάπου
αλλού στη Μεσόγειο. Στο Αιγαίο; Πού, ποια και ποιων ήταν αυτά “τα νησιά”; Όποιες και αν είναι οι απαντήσεις, οι αλυσιδωτές αντιδράσεις των
επιδρομών συνεχίστηκαν. Ήταν η σειρά των Αιγυπτίων να καταστρέψουν – μα η
καταστροφή δεν φέρει υπογραφή…Η καταστροφή των κατεστημένων πολιτισμών ήταν προμελετημένη, ενταγμένη
στην τακτική των Λαών τής Θάλασσας, ώστε να αποκτήσουν μεγαλύτερο
ναυτικό και, ταυτόχρονα, να στρατολογήσουν μαζικά στις χερσαίες δυνάμεις
τους. Στο κάτω-κάτω, οι αυτοκρατορίες ανήκαν στις αριστοκρατίες,
Χετταίων ή Μυκηναίων. Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει ένας απελπισμένος
Έλληνας ή κάποιος φουκαράς Μικρασιάτης υπό αυτές τις συνθήκες, παρά να
ακολουθήσει τους ανθρώπους με τους οποίους μοιραζόταν την ίδια λαχτάρα
για μια καλύτερη ζωή;


Elke gek zijn gebrek
 
ΠανδαιμονιονDate: Πέμπτη, 26-ΙΟΥ-2014, 6:06 PM | Message # 15
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline


Ο Όμηρος αναφέρεται σε κάποια επίθεση Αχαιών ενάντια στο δέλτα τού Νείλου, ενώ και ο Μενέλαος το θίγει αυτό στην Οδύσσεια, όταν αφηγείται την επιστροφή του στη Σπάρτη από τον Τρωικό Πόλεμο. Και δεν ήταν η μόνη ανάλογη ενέργεια των
Μυκηναίων κατά της Αιγύπτου, όπου πήγαιναν για “πλάκα” – μετά του
ωφελίμου, ασφαλώς. Παίρνοντας υπόψη τούς συνεχείς τσακωμούς ανάμεσα στις
μεγάλες μυκηναϊκές βασιλικές οικογένειες αλλά και στους κόλπους τους, η
υπόθεση πως ίσως να αυτοκαταστράφηκαν ολοκληρωτικά έχει διατυπωθεί από
παλιά και υπέρ της φαίνεται να συνηγορεί ο έγκριτος ιστορικός
Θουκυδίδης: “Σε παλαιούς γαρ καιρούς οι Έλληνες και οι βάρβαροι των ακτών και των νησιών… υπέκυπταν στον πειρασμό να στραφούν στην
πειρατεία, υπό την καθοδήγηση των πιο ισχυρών ανδρών τους… Εξαπέλυαν
επιδρομές σε πόλεις απροστάτευτες από τείχη… και τις λεηλατούσαν… αφού
τέτοιου είδους κατορθώματα δεν θεωρούνταν τότε ατιμωτικά, αλλά αντίθετα
μπορούσαν να χαρίσουν και κάποια δόξα.”




Μυκηναϊκό χρυσό διάδημα

http://peripluscd.wordpress.com


Elke gek zijn gebrek
 
Forum » Γενική συζήτηση για ανθρώπους και γεγονότα » Αρχαιότητα » ΟΙ ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ... (Μυθος ή ιστορια οι θρυλικοι λαοι της θαλασσας)
Page 1 of 212»
Search: