Παρασκευή, 23-ΙΟΥ-2017, 11:38 PM
Welcome Ξωτικό | RSS


[ New messages · Members · Forum rules · Search · RSS ]
Page 2 of 2«12
Forum » Γενική συζήτηση για ανθρώπους και γεγονότα » Αρχαιότητα » ΟΙ ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ... (Μυθος ή ιστορια οι θρυλικοι λαοι της θαλασσας)
ΟΙ ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ...
ΠανδαιμονιονDate: Πέμπτη, 26-ΙΟΥ-2014, 6:24 PM | Message # 16
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
ΟΙ «ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ»: ΙΣΤΟΡΙΑ, ΟΠΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ ΤΟΥΣ (13ος-12ος αι. π.Χ.)



-Ακριβής  αναπαράσταση  μαχίμων  των  Λαών  της  Θάλασσας  από  τον  Johny  Shumate.
Παρουσιάζεται  μεγάλο  μέρος  του  πολεμικού
εξοπλισμού  τους.  Παρατηρείστε  το  σκάφος  τους,  τυπικό  του
Μυκηναϊκού-Αιγαιακού-Μικρασιατικού  χώρου (copyright: Johny  Shumate).


-
Οι  «Λαοί  της  Θάλασσας»  (όπως  αναφέρονται  στα  αιγυπτιακά  αρχεία  αλλά 
και  στα  κλασσικά  ελληνικά  ως  «Πελασγοί» το  οποίο
σημαίνει  ακριβώς  ο  «Λαός  του  Πελάγους»)  ήταν  μία  ένωση  φυλών
του  Αιγαίου  και  της  δυτικής  Μικράς  Ασίας,  της  οποίας  οι
εισβολές  στην  ανατολική  Μεσόγειο  περί  το  1229-1187  π.Χ.
προκάλεσε  καταστροφές  πόλεων,  κρατών  και  αυτοκρατοριών
(Χιττιτικής)  και  αμέτρητα  θύματα.  Λίγο  μετά  την  καταστροφή  της
Τροίας  VΙ  (μάλλον  η  ομηρική  Τροία)  από  τους  Αχαιούς,  μάλλον
στα  μέσα  του  13ου  προχριστιανικού  αιώνα,  άρχισε  η  διάλυση  του
Μυκηναϊκού  κόσμου  λόγω  της  επικρατούσας  σιτοδείας  και  αναρχίας.
Οι  εν  λόγω  συνθήκες  οφείλονταν  σε  ευρύτερες
κοινωνικοοικονομικές,  πολιτικές,  εμπορικές  και  κλιματολογικές
αιτίες,  εμφανιζόμενες  και  στη  Μικρά  Ασία,  μάλλον  νωρίτερα  από
τον  μυκηναϊκό  χώρο.  Τα  εντυπωσιακά  ανάκτορα  των  Μυκηνών,  Πύλου
και  άλλων  μυκηναϊκών  ακροπόλεων  ανήκουν  κυρίως  στον  13ο  αι.,
δίνοντας  μία  «ψευδή»  εικόνα  ακμής  για  αυτές.  Παρά  ταύτα  ήταν
μία  εποχή  παρακμής,  όπως  δείχνουν  τα  αρχαιολογικά  ευρήματα.  Οι
Αχαιοί  άνακτες  είχαν  οικονομικά  προβλήματα,  καθώς  τα  εργαστήρια
τους  παρήγαν  περίπου  τα  μισά  προϊόντα  συγκριτικά  με  την
παραγωγή  του  14ου  αι  πΧ.  Είχαν  έλλειψη  εξειδικευμένων  τεχνιτών
και  σκλάβων,  παρότι  οι  επικράτειες  τους  μαστίζονταν  από
υπερπληθυσμό.  Οι  εμπορικοί  δρόμοι  που  ακολουθούσαν,  ήταν  πλέον
ανασφαλείς  λόγω  των  αυξανόμενων  πειρατειών  και  επιδρομών,  και
οι  θησαυροί  τους  εξανεμίζονταν.  Οι  μονάρχες  και  οι  αριστοκράτες
ήταν  αναγκασμένοι  να  αναζητήσουν  νέες  περιοχές  πρώτων  υλών,
νέους  πόρους,  εργάτες  και  δούλους,  πιθανώς  εδάφη  για  αποικισμό,
να  λεηλατήσουν  τα  αγαθά  άλλων  χωρών  και  να  ανακαλύψουν  νέες
εμπορικές  οδούς.  Γι’  αυτό  εκμηδένισαν  την  Τροία,  όμως  λίγο
αργότερα  εγκατέλειψαν  μαζικά  την  Ελλάδα  λόγω  της  τελικής
αποτυχίας  τους.  Οι  Αχαιοί/Μυκηναίοι  και  άλλοι  θαλασσοπόροι  του
Αιγαίου  που  υπέστησαν  αυτή  την  πολιτικοοικονομική  κατάρρευση,
στράφηκαν  στην  ανοικτή  θάλασσα,  και  έγιναν  οι  περίφημοι  Λαοί
της  Θάλασσας  ήδη  από  το  πρώτο  μισό  του  13ου  αι.  πΧ.  Η
Βρετανή  αρχαιολόγος  Ελίζαμπεθ  Φρεντς  (French,  Πανεπιστήμιο
Μάντσεστερ),  πρότεινε  την  αργολική  Τίρυνθα,  το  τελευταίο
μυκηναϊκό  ανάκτορο  που  εγκαταλείφθηκε  (εκτός  της  Αθήνας),  ως  τη
βάση  των  Λαών  της  Θάλασσας.  Στήριξε  τη  θεωρία  της  στην
αρχαιολογική  διαπίστωση  ότι  η  Τίρυνθα  είχε  γνωρίσει  τη  μέγιστη
ακμή  της  (περίπου  1200  π.Χ.)  όταν  οι  άλλες  μυκηναϊκές
ακροπόλεις  είχαν  καταστεί  ερείπια  ή  φυτοζωούσαν.  Αποψη  του
γράφοντος  είναι  ότι  η  Τίρυνθα  υπήρξε  μάλλον  το  ορμητήριο  των
δύο  φύλων  που  έδωσαν  πιθανώς  το  έναυσμα  για  το  Υστερο  «κύμα»
των  Λαών  της  Θάλασσας,  δηλαδή  των  Πελεσέτ/Φιλισταίων  (αιγυπτ.
Peleset/Pulasti)  και  των  Ντενυέν/Ντανούνα  (Denyen/Danuna).



Εντυπωσιακή  αναπαράσταση  Μυκηναίων  μαχίμων  της  Υστερης  περιόδου 
από  σύλλογο  Ιστορικών  αναπαραστάσεων (Reenactment).

Ο οπλισμός  και  η  εμφάνιση  των  Λαών  της  Θάλασσας  ελάχιστα  διέφερε
από  τα  μυκηναϊκά  αντίστοιχα,  λόγω  της  ενότητας  της  οπλοσκευής
στον  χώρο  του  Αιγαίου  και  της  δυτικής  Μικράς  Ασίας. Εξάλλου  οι
Μυκηναίοι  συνιστούσαν  μεγάλο  ποσοστό  των  Λαών  της  Θάλασσας.
Παρατηρείστε  τις αρθρωτές  πανοπλίες  οι  οποίες  αποτελούνται  από
ορειχάλκινα  ελάσματα  επενδυμένα  εσωτερικά  με  δέρμα,  και  οι
οποίες  προέρχονται  σχεδιαστικά  από  την  πανοπλία  των  Δενδρών.
Ανήκουν  στον  ίδιο  τύπο  θωράκισης  με  τη  μεταγενέστερη  lorica
segmentata, την  αρθρωτή  πανοπλία  των  Ρωμαίων.   Επίσης
παρατηρείστε  το  κερασφόρο  ορειχάλκινο  κράνος  του  αριστερού
μαχίμου  και  το  χαρακτηριστικό  μινω-μυκηναϊκό  κράνος  απο
χαυλιόδοντες  του  δεξιού,  τις  επίσης  χαρακτηριστικές  πελτοειδείς
ασπίδες, το υστερομυκηναϊκό  ξίφος,  τις  ορειχάλκινες  κνημίδες  και
τα  σάνδαλα.  Ολη  η  οπλοσκευή  βασίζεται  σε  ευρήματα,  αυτούσια  ή
εικαστικά  (π.χ.  οι  κνημίδες  αποτελούν  ανακατασκευή  ευρήματος  από
την  Αχαϊα)  (αναπαράσταση  από  τον  Αυστραλιανό  Σύλλογο  Ιστορικων
Μελετών
  Sydney  Ancients ).-Οι  Λαοί  της  Θάλασσας  είχαν  αρχίσει 
να  λυμαίνονται  την  Αίγυπτο  από  τις  βασιλείες  των  φαραώ  Αμένοφη  Γ΄ 
και  Ραμσή  Β΄(14ος-13ος  αι.  π.Χ.). 
Ο  τελευταίος  είχε  αιχμαλωτίσει  μερικούς  Σερντέν 
(Λαός  της  Θάλασσας)  που  λαφυραγωγούσαν  το
Δέλτα,  και  τους  ενέταξε  στον  στρατό  του.  Ομως  η  πρώτη
επικίνδυνη  επίθεση  των  συγκεκριμένων  λαών  στην  Αίγυπτο
πραγματοποιήθηκε  κατά  τη  βασιλεία  του  Μερνεφθά  (περίπου
1237-1223  π.Χ.).  Τότε  οι  Βορειοαφρικανοί  Λίβυες  (Labu/Libu)
επιτέθηκαν  στην  Αίγυπτο  από  τα  δυτικά,  με  τη  σύμπραξη  μερικών
Λαών  της  Θάλασσας  τους  οποίους  μνημονεύουν  οι  αιγυπτιακές
πηγές,  δηλαδή  των  Λούκκα  (Λούβιοι,  Λύκιοι),  των  Σερντέν/Σαρντάνα
(Σαρδώνιοι  Λυδίας;),  των  Τερές/Τούρσα  (Τυρσηνοί-Τυρρηνοί  Λυδίας),
των  Σεκελές/Σακαλάσα/Σακαράσα  (από  τη  Σαγαλασσό  της  Πισιδίας;)
και  των  Ακαϊβάσα/Εκβές  (Akaiwasha/Eqwesh).  Οι  Ακαϊβάσα  συνδέονται
συχνά  με  τους  Αχαιούς  (τους  Αχιγιάβα  των  χιττιτικών  αρχείων)
ή  τους  νησιώτες  της  Κέας  ή  της  Κω.Οι  αναφερόμενοι  Πρώιμοι  Λαοί  της  Θάλασσας 
εκτός  των  Ακαϊβάσα  ήταν  Μικρασιάτες,  κυρίως  Λούβιοι,  οι  οποίοι  έπλευσαν  στην
Κυρηναϊκή.  Εκεί  ενώθηκαν  με  τις  λιβυκές  φυλές  Λαμπού,  Μεσβές
και  Κεχέκ,  παλαιούς  εχθρούς  των  Αιγυπτίων.  Αν  οι  Ακαϊβάσα  ήταν
οι  Αχαιοί,  τότε  γνώριζαν  καλά  την  Κυρηναϊκή,  και  ενδεχομένως
εκείνοι  ήταν  οι  «μεσάζοντες»  για  τη  σύμπτυξη  συμμαχίας  ανάμεσα
σε  Μικρασιάτες  και  Λίβυες.  Οι  Λίβυες  πολεμιστές,  ενδεχομένως
και  οι  Λαοί  της  Θάλασσας,  μετέφεραν  μαζί  τους  τα  γυναικόπαιδα
τους,  τα  κοπάδια  και  τα  υπάρχοντα  τους.  Προφανώς  ο  στόχος
τους  ήταν  να  εγκατασταθούν  στην  Αίγυπτο,  και  όχι  απλά  να  τη
λεηλατήσουν.  Οι  εισβολείς  εισχώρησαν  ορμητικά  στο  αιγυπτιακό
έδαφος  φθάνοντας  έως  την  Οαση  Φαράφρα  και  τον  Κανωπικό
βραχίονα  του  Νείλου  (Δέλτα).  Ο  φαραώ  Μερνεφθά  κινητοποίησε  τον
στρατό,  αντιμετώπισε  τους  εισβολείς  και  τους  νίκησε  προκαλώντας
τους  βαριές  απώλειες  (1229  π.Χ.).Λίγο  μετά  το  1200  πΧ,  η  εντεινόμενη 
κατάσταση  πείνας  και  αναρχίας  στο  μυκηναϊκό  Αιγαίο  και  στη  δυτική  Μικρά  Ασία,
επέφερε  τη  συγκρότηση  του  Υστερου  «κύματος»  των  Λαών  της
Θάλασσας.  Πλήθη  αποκαρδιωμένων  ανθρώπων  από  αυτές  τις  περιοχές,
άρχισαν  να  συγκεντρώνονται  στις  δυτικές  μικρασιατικές  ακτές
συγκροτώντας  μία  «ανθρώπινη  χιονοστιβάδα»    όπως  έχει
χαρακτηρισθεί.  Οι  λαοί  που  σχημάτισαν  τη  νέα  φυλετική  ένωση
ήταν  οι  Πελεσέτ/Πουλαστί  (Φιλισταίοι/Πελασγοί),  Σακαλάσα/Σεκελές
(από  τη  Σαγαλασσό  της  Πισιδίας;),  Ντενυέν/Ντανούνα  (μάλλον
Δαναοί),  Βεσβές  (Weshwesh,  από  τη  δυτικομικρασιατική  Ιασό  ή  την
Ασσό;),  Καρκίσα  (Καρία-Κάρες;)  και  Τζεκκέρ  (Τεύκροι/Τρώες  ή
Θράκες;).  Είναι  αποδεκτό  ότι  οι  Πελεσέτ/Φιλισταίοι  και  πιθανώς
και  οι  Ντενυέν  κατείχαν  σημαντική  ή  αρχηγική  θέση  μεταξύ  των
εισβολέων,  όπως  διακρίνεται  στα  αιγυπτιακά  ανάγλυφα  και  πηγές
και  στη  μετέπειτα  πορεία  των  Φιλισταίων.  Συγκροτήθηκε  μία
ισχυρή  χερσαία  στρατιά  Λαών  της  Θάλασσας,  η  οποία  άρχισε  να
μετακινείται  τόσο  προς  το  εσωτερικό  της  Μικράς  Ασίας,  στη
χιτιττική  επικράτεια,  όσο  και  κατά  μήκος  των  νοτίων  ακτών  της.
Παράλληλα  με  όσους  βάδιζαν  κατά  μήκος  των  ακτών,  κινείτο  ο
πολυάριθμος  και  καλά  εξοπλισμένος  στόλος  των  Λαών  της  Θάλασσας.
Η  πάλαι  ποτέ  πανίσχυρη  Χιττιτική  «αυτοκρατορία»  ήταν  το  πρώτο
θύμα  της  ανθρώπινης  «θεομηνίας».    Το  Χιττιτικό  Κράτος
εξαφανίσθηκε,  σύντομα  και  ο  ίδιος  ο  λαός  των  Χετταίων,  και  η
πρωτεύουσα  Χαττούσας  μετατράπηκε  σε  πυρπολημένα  ερείπια.  Σύντομα
την  ίδια  τύχη  είχε  η  Ουγκαρίτ,  η  λαμπρότερη  χαναανική  πόλη,
και  άλλες  πλούσιες  πόλεις  της  Συρίας-Φοινίκης:  οι  Καρχεμίς,
Αλέππο  (Χαλέπι),  Ζιντσιρλί  (σύγχρονη  ονομασία),  Αλαλάχ,  Χαμάθ,
Τελλ  Αμπού  Χαουάμ  (σύγχρονη  ονομασία),  Σιδών,  Τελλ  Σουκάς
(σύγχρονη  ονομασία)  κ.ά.  Οι  Λαοί  της  Θάλασσας  διέλυσαν  και  τα
φυλετικά  βασίλεια  της  περιοχής,  όπως  το  Αμουρρού  των  Αμορραίων.
Τα  στίφη  των  εισβολέων  σάρωσαν  και  τις  μεταγενέστερες  Φοινίκη
και  Παλαιστίνη,  καταλύοντας  τον  αιγυπτιακό  έλεγχο  σε  αυτές.  Η
σειρά  της  ίδιας  της  Αιγύπτου  πλησίαζε.  Οπως  έδειξε  η
αρχαιολογική  έρευνα,  η  καταστροφή  των  μικρασιατικών  και
χαναανικών  πόλεων  υπήρξε  ριζική.  Οι  εισβολείς  άφησαν  πίσω  τους
στάχτες  και  ερείπια,  χωρίς  να  εγκατασταθούν  στις  εκτάσεις  που

κατέστρεψαν.



Απεικόνιση  πολεμικού  πλοίου  των  Λαών  της  Θάλασσας  (άνω)  και  των  Αιγυπτίων  (κάτω)  από  τη  ναυμαχία  μεταξύ  τους.
Προέρχεται  από  αιγυπτιακά  ανάγλυφα  του  ανακτόρου  του  Ραμσή  Γ΄
στο  Μεντινετ  Χαμπου.


-Περί  το  1190  π.Χ.  ή  λίγο  αργότερα,  οι  εισβολείς  διάβηκαν  τα  ανατολικά  αιγυπτιακά  σύνορα, 
πιθανώς  κοντά  στο  μεταγενέστερο
Πηλούσιο.  Εκεί  δόθηκε  η  αποφασιστική  χερσαία  μάχη  και  σχεδόν
ταυτόχρονα  δόθηκε  η  αποφασιστική  ναυμαχία  στον  ποταμό  Νείλο,
όπου  είχε  διεισδύσει  ο  στόλος  των  Λαών  της  Θάλασσας. Οι
πολεμιστές  και  ο  στόλος  των  τελευταίων  βρέθηκαν  αντιμέτωποι  με
τον  πανέτοιμο  αιγυπτιακό  στρατό  και  στόλο  του  φαραώ  Ραμσή  Γ΄.
Μετά  από  μία  αμφίρροπη  και  πολυαίμακτη  σύγκρουση  στον  Νείλο
και  στην  ξηρά,  με  πολλά  θύματα  κυρίως  από  την  πλευρά  των
Λαών  της  Θάλασσας,  οι  Αιγύπτιοι  συνέτριψαν  και  διασκόρπισαν
τους  εισβολείς.  Η  Αίγυπτος  ήταν  η  μόνη  χώρα  της  ανατολικής
Μεσογείου  που  διασώθηκε  από  τις  μεταναστεύσεις  και  τις  εισβολές
των  περίφημων  Λαών  της  Θάλασσας.Οι  εισβολές  των  Λαών  της  Θάλασσας 
δεν  είχαν  προηγούμενο,  επειδή  σάρωσαν  μία  μακροχρόνια  «παραδοσιακή»  αυτοκρατορία, 
τη Χιττιτική,  εξαφάνισαν  από  το  πρόσωπο  της  γης  πανάρχαιες  και
ισχυρές  πόλεις  οι  οποίες  δεν  επανιδρύθηκαν  ποτέ  και  αλλοίωσε
τη  σύνθεση  του  πληθυσμού  της  Μικράς  Ασίας,  της  Χαναάν,  και
της  Ιταλίας  και  των  νησιών  της.  Σταδιακά  οι  φρυγικοί  λαοί
κατέλαβαν  τη  Χώρα  του  Χάττι (Χιττιτικός  εδαφικός  πυρήνας),  οι
Φιλισταίοι  και  άλλοι  Λαοί  της  Θάλασσας  εγκαταστάθηκαν  στην
Παλαιστίνη.  Αρκετές  ομάδες  Λαών  της  Θάλασσας  (μάλλον  Σερντέν,
Σεκελές,  Τερές  και  Λούκκα)  φαίνεται  πως  έπλευσαν  στην  ιταλική
περιοχή,  μην  έχοντας  άλλη  επιλογή.  Δεν  μπορούσε  να  υπάρξει
επιστροφή  στις  κατεστραμμένες  πατρίδες  τους  και  οι  Αίγυπτος  και
Λιβύη  έμειναν  «κλειστές»  για  εκείνους  μετά  την  ήττα  τους.  Η
μόνη  διέξοδος  ήταν  η  δυτική  Μεσόγειος  και  ειδικά  οι
πλησιέστερες  χώρες,  δηλαδή  η  Ιταλία  και  τα  περιβάλλοντα  νησιά.

-Ο   ΟΠΛΙΣΜΟΣ   ΤΩΝ  ΛΑΩΝ  ΤΗΣ  ΘΑΛΑΣΣΑΣ

Οι  Λαοί  της  Θάλασσας  απεικονίζονται  ικανοποιητικά  στα  αιγυπτιακά  ανάγλυφα, 
αν  και  η  εμφάνιση  αρκετών  από  αυτούς
παραμένει  αντικείμενο  διαφωνιών,  περισσότερο  για  τους  Λούκκα,
Εκβές  και  Βεσβές.  Υπάρχουν  επίσης  αντιστοιχίες  των  απεικονίσεων
αυτών  με  εκείνες  των  ίδιων  μάλλον  λαών  σε  παλαιότερα  χιττιτικά
ανάγλυφα  (αρκετοί  υπήρξαν  σύμμαχοι  των  Χετταίων).  Το  κύριο
κοινό  ενδυματολογικό  στοιχείο  τους  ήταν  το  πτυχωτό  ή  θυσανωτό
περίζωμα,  κοινό  σε  πολλές  παραλλαγές  στις  μυκηναϊκή  Ελλάδα,
Μικρά  Ασία  και  Χαναάν.  Μερικοί  πολεμιστές  ίσως  έφεραν  και
δερμάτινες  ή  λινές  προστατευτικές  λωρίδες  (πτέρυγες)  πάνω  από
το  συγκεκριμένο  ένδυμα.  Οι  Πελεσέτ,  Σερντέν  και  ίσως  οι
Τζεκκέρ  και  Ντενυέν,  φορούν  μεταλλικούς  ή  βύρσινους
(δερμάτινους)  θώρακες.  Οι  Σεκελές  και  Τερές  φορούν  μάλλον
αρθρωτές    θωρακίσεις  από  λινό  ή  δέρμα.



Πολεμιστές  Σερντέν  από  τα  ανάγλυφα του  ανακτόρου  του  Ραμσή  Γ΄.

-Το  «υψηλό  στέμμα»  όπως  έχει  αποκληθεί,  το  οποίο  φέρουν  οι  Ντενυέν, 
Πελεσέτ  και  Τζεκκέρ,  μάλλον  δεν  ήταν  κατασκευασμένο
από  φτερά  όπως  είχε  θεωρηθεί  εσφαλμένα,  αλλά  συνιστούσε  έναν
κεφαλόδεσμο  ο  οποίος  περιέκλειε  απολήξεις  δερμάτινων  ή  λινών
λωρίδων,  ή  αλογότριχες  ή  τα  μαλλιά  του  πολεμιστή  που  στέκονταν
όρθια-άκαμπτα  με  τη  χρήση  λεμονοχυμού  ή  ασβεστόνερου.  Ο
κεφαλόδεσμος  που  συγκρατούσε  τις  απολήξεις  όποιου  υλικού,  ήταν
μάλλον  δερμάτινος  και  ίσως  διακοσμημένος,  και  δενόταν  με
δερμάτινους  ιμάντες  κάτω  από  το  πηγούνι.  Το  συγκεκριμμένο
«στέμμα»  συναντάται  και  σε  απεικονίσεις  Μικρασιατών  συμμάχων  των
Χετταίων,  σε  μυκηναϊκές  απεικονίσεις  (π.χ.  ο  πρώτος  πολεμιστής
στο  περίφημο  «Αγγείο  των  Πολεμιστών»)  και  αργότερα  είναι
χαρακτηριστικό  των  Φιλισταίων  της  Παλαιστίνης.Οι  Σερντέν  φορούν  ένα  χαρακτηριστικό  κράνος 
με  κέρατα,  το  οποίο  φέρεται  και  από  τους  Μυκηναίους  της  περιόδου  και  υπάρχει
σε  αγάλματα  πολεμικών  θεών  από  τη  Σαρδηνία,  την  Κορσική  και
την  Κύπρο,  δηλαδή  νησιά  στα  οποία  εγκαταστάθηκαν  οι  πρώτοι.
Εντυπωσιακά  είναι  τα  επιμήκη  ξίφη  των  Σερντέν,  με  μήκος
πιθανώς  άνω  του  ενός  μέτρου,  κατάλληλα  περισσότερο  για
διατρητικό  πλήγμα.  Κατά  τα  άλλα,  είναι  οπλισμένοι  με  ακόντια
και  στρογγυλές  ασπίδες  μετρίου  μεγέθους.  Οι  τελευταίες  ήταν
πιθανώς  από  ξύλινο  στέλεχος  καλυμμένο  με  δέρμα  (μερικές  ίσως
καλυμμένες  με  ορείχαλκο)  και  ενισχυμένες  με  ορειχάλκινους
ομφαλούς.  Τα  ίδια  περίπου  όπλα  φέρουν  και  οι  άλλοι  βαριά
οπλισμένοι  μάχιμοι  των  Λαών  της  Θάλασσας  (κυρίως  Πελεσέτ  και
Ντενυέν)  αλλά  τα  κράνη  είναι  διαφορετικά  και  τα  ξίφη  τους
ήταν  συνήθως  μικρότερου  μήκους.  Γενικά,  τα  κράνη  των  Λαών  της
Θάλασσας  ήταν  είτε  ορειχάλκινα,  είτε  δερμάτινα.Οι  θώρακες  που  φορούν  κυρίως 
οι  Σερντέν  και  οι  Πελεσέτ  είναι  μάλλον  ορειχάλκινοι  ή  (λιγότερο  πιθανό)  βύρσινοι. 
Είναι ουσιαστικά  όμοιοι  με  τους  υστερομυκηναϊκούς  θώρακες  της  εποχής,
και  ομοιάζουν  πολύ  με  τους  θώρακες  του  πολιτισμού  των  «Πεδίων
των  τεφροδόχων  Υδριών»  της  κεντρικής  Ευρώπης.  Όπως  έχει
υποτεθεί,  οι  συγκεκριμένοι  θώρακες  προέρχονται  απευθείας  από  την
περίφημη  μυκηναϊκή  αρματική  πανοπλία  των  Δενδρών  που  ανασκάφηκε
στην  Αργολίδα,  από  την  οποία  αφαιρέθηκε  το  περιλαίμιο  έλασμα
και  η  θωράκιση  του  σώματος  από  τη  μέση  και  κάτω,  και
διατηρήθηκε  μόνο  η  θωράκιση  του  κορμού.  Οι  νέες  συνθήκες
πολεμικής  τέχνης  που  επικράτησαν,  κατέστησαν  σχεδόν  άχρηστα  τα
ελάσματα  που  αφαιρέθηκαν.  Όπως  φαίνεται,  οι  ορειχάλκινες
επιωμίδες  και  το  κάτω  μέρος  του  θώρακα  των  Λαών  της  Θάλασσας
και  των  Μυκηναίων,  ακολουθούν  την  ανθρώπινη  ανατομία.



Μυκηναϊκή  πανοπλία  Δενδρών.

-Η  απόδοση  των  Λαών  της  Θάλασσας  στα  αιγυπτιακά  ανάγλυφα,  όπου  φαίνονται  λυγερόκορμοι  (με  λεπτοφυή  κορμό),  με  καλή
σωματική  διάπλαση  και  μάλλον  δολιχοκέφαλοι,  δεν  αφήνει  αμφιβολία
ότι  η  συντριπτική  πλειοψηφία  τους  ανήκε  στον  μεσογειακό
ανθρωπολογικό  τύπο.  Είναι  ο  μορφολογικός  τύπος  που  επικρατούσε
τη  συγκεκριμένη  περίοδο  στη  δυτική  Μικρά  Ασία,  στο  Αιγαίο,  στη
Θράκη  και  στην  Ελλάδα.  Επίσης  επικρατούσε  στην  Ιταλία,  στα
περιβάλλοντα  νησιά  και  στη  δυτικότερη  Ευρώπη,  αλλά  η  πιθανότητα
καταγωγής  μερικών  Λαών  της  Θάλασσας  από  εκεί,  τείνει  να
απορριφθεί.Οι  περισσότεροι  πολεμιστές  ήταν  πεζοί,  αλλά  υπήρχαν  και  σώματα  αρμάτων.



Map  copyright:  Ian  Mladjov

-ΠΙΝΑΚΑΣ:  ΟΙ  ΛΑΟΙ  ΤΗΣ  ΘΑΛΑΣΣΑΣ  ΚΑΙ  ΛΙΒΥΕΣ  ΣΥΜΜΑΧΟΙ  ΤΟΥΣ

Οι  τέσσερις  πρώτες  στήλες  περιλαμβάνουν  τα  εθνωνύμια  των  Λαών  της  Θάλασσας  και  των  Λιβύων  που  μνημονεύουν  οι
αιγυπτιακές  πηγές  κατά  τη  βασιλεία  των  αναφερόμενων  φαραώ.  Η
πέμπτη  στήλη  περιλαμβάνει  τα  αντίστοιχα  εθνωνύμια  των  χιττιτικών
πινακίδων  της  πρωτεύουσας  Χαττούσας.  Η  τελευταία  στήλη
περιλαμβάνει  τις  συνηθέστερες  ταυτοποιήσεις  των  αναφερόμενων  λαών
με  χώρες,  έθνη  ή  πόλεις  των  ελληνικών  Κλασσικών  πηγών.  Τα
εθνωνύμια  σημειώνονται  ακριβώς  όπως  αναγνώσθηκαν  στην  αιγυπτιακή
ιερογλυφική  και  χιττιτική  γραφή  (σήμερα  αποδίδονται  με
λατινικούς  χαρακτήρες).Αμένοφις  Γ΄Ραμσής  Β΄ΜερνεφθάΡαμσής  Γ΄ΧαττούσαςΤαυτοποίηση

LukkaLukkaLukka-LukkaΛύκιοι,  ΛούβιοιShardenSherdenSharden--Σαρδώνιοι  Λυδίας,  Σάρδεις,  ν.Σαρδηνία,  Κόρσοι  (Κορσική)--Eqwesh,  Akaiwasha--Αχαιοί,  ν.  Κέως,  ν.  Κως--Teresh-TaruisaΤυρρηνοί  Λυδίας,  Τυρρηνοί/Τυρσηνοί-Ετρούσκοι/Τούσκοι (Τοσκάνη)--ShekeleshShekeleshSikalayuΣαγαλασσός  Πισιδίας, Σίκουλοι (Σικελία)-Qarqisha-QayqushaKarkisaΚάρες---Weshwesh-Ιασός,  Ασσος  Τρωάδας  (Wassos)Danuna--DanyenDaniyawanaΔαναοί---Tjekker-Τεύκροι  (Τρώες),  Θράκες---Peleset-Φιλισταίοι,  Πελασγοί,  Φλεγύες,  Πύλιοι-LabuLabuLabu-Λίβυες  (το  ομώνυμο  φύλο)Meshwesh-Meshwesh;Meshwesh-Μάξυες  Κυρηναϊκής---Asbata-Ασβύσται  Κυρηναϊκής---Shayu-;---Hasa-Αύσαι  Λιβύης---Baqan-;-Περικλης  Δεληγιάννης-



Μία  εξαίρετη  και  αρχαιολογικά  ακριβής  απεικόνιση  από  τον  Igor  Dzis,  της  ναυμαχίας  ανάμεσα  σε  Λαούς  της  Θάλασσας  και
Αιγυπτίους,  στο  Δέλτα  του  Νείλου  (Copyright:  Igor  Dzis  2010)
 

-ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ(1)   ANCIENT  HISTORY-  First  edition,  Cambridge  University  Press,  1925-1930.(2)   ANCIENT  HISTORY-  New  edition,  Cambridge  University  Press,  1989-1999.(3)   Desborough  V.R.:  THE  LAST  MYCENAEANS  AND  THEIR  SUCCESORS,  Oxford,  1964.(4)   Breasted,  J.H.,  ANCIENT  RECORDS  OF  EGYPT,  vols.  III,  IV,  Chicago,  1906.(5)   ARCHAEOLOGIA  HOMERICA,  vols.  I-III,  Gottingen,  1967-1970

http://periklisdeligiannis.wordpress.com


Elke gek zijn gebrek

Message edited by Πανδαιμονιον - Πέμπτη, 26-ΙΟΥ-2014, 6:31 PM
 
xrysanthiDate: Πέμπτη, 26-ΙΟΥ-2014, 8:40 PM | Message # 17
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 2422
Awards: 1
Reputation: 6
Status: Offline
πολύ καλό!!!!

Η διαδρομη που ξεκινησες, μακρινη και μοναχική....
Λένε ομως οτι εκει που πας εχουν παει και αλλοι οποτε θα βρεις γνωστους.....
Καλό ταξίδι.
 
ΠανδαιμονιονDate: Πέμπτη, 26-ΙΟΥ-2014, 11:19 PM | Message # 18
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
>:)

Elke gek zijn gebrek
 
ΠανδαιμονιονDate: Πέμπτη, 26-ΙΟΥ-2014, 11:28 PM | Message # 19
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
Η (ελληνική) καταγωγή των Φιλισταίων



Γύρω στα 1200 π.Χ. σεπολλές μυκηναϊκές τοποθεσίες παρατηρούνται στρώματα καταστροφής ή μείωσης του
πληθυσμού. Πρόκειται αναμφισβήτητα για το τέλος μιας εποχής, της Εποχής του
Χαλκού. Παρόμοια φαινόμενα παρατηρούνται την ίδια εποχή γενικά στην ανατολική
Μεσόγειο: η αυτοκρατορία των Χετταίων διαλύεται, η Ουγκαρίτ καταστρέφεται, η
Αίγυπτος απειλείται με αφανισμό από την εισβολή των Λαών της Θάλασσας, στην
Παλαιστίνη εμφανίζονται νέοι πληθυσμοί, ανάμεσά τους και οι περίφημοι Φιλισταίοι. Ο ελληνικός μύθος του αφανισμού του γένους των ηρώων φανερώνει ότι η ελληνική... ηρωική παράδοση διατηρούσε αναμνήσεις αυτών των γεγονότων. Στους ελληνικούςμύθους που είναι γνωστοί ως νόστοι διατηρείται επίσης η ανάμνηση του
γεγονότος ότι πληθυσμοί από τον ελληνικό χώρο αναγκάζονται να μετοικήσουν: ο
Τεύκρος και ο Αγαπήνωρ αποικίζουν την Κύπρο, ο Αμφίλοχος την Παμφυλία και την
Κιλικία, ο Διομήδης τις ακτές της Αδριατικής κ.ο.κ. Η έκταση της μυκηναϊκής
διασποράς βεβαιώνεται αρχαιολογικά από τη διάδοση της μυκηναϊκής κεραμικής
(Μυκηναϊκή IIIC), η οποία ανευρίσκεται άφθονη, και μάλιστα επί τόπου
κατασκευασμένη σε όλη την ανατολική μεσογειακή ακτή, από την Ταρσό ως την
Ασκελών[1]. Σε μια περίπτωση μάλιστα η ελληνική μυθική παράδοση φαίνεται
να ανταποκρίνεται κυριολεκτικά στην πραγματικότητα: το όνομα του μάντη Μόψου,
γιου του Ραικίου, που αποίκισε μέρη στην Κιλικία, την Παμφυλία, στη Συρία και
την Παλαιστίνη (βλ. λ.χ. Στράβων 14.4.3), εμφανίζεται σε δίγλωσση (φοινικική
και λουβική) επιγραφή από το Καρά-Τεπέ της Κιλικίας. Στην επιγραφή, η οποία
ανήκει στον 9ο ή 8 αιώνα π.Χ., κάποιος Awariku (Ραίκιος) εμφανίζεται
ως βασιλιάς των Danuniyim (Δαναοί) και απόγονος του Mpš (Μόψος).
Για το θέμα βλέπε  Ο μάντης Μόψος: όταν ο μύθοςγίνεται ιστορία.
Η παρουσία στη Χαναάνεπιτόπια κατασκευασμένης αιγαιακής κεραμικής από τον 12 αιώνα π.Χ. και εξής
μαρτυρεί την εγκατάσταση πληθυσμών από το Αιγαίο στην περιοχή αυτή. Η κεραμική
των Φιλισταίων είναι μια εξέλιξή της. Τα μέρη στα οποία βρέθηκε η αιγαιακή
κεραμική συμπίπτουν με την πορεία των λεγόμενων Λαών της Θάλασσας, οι οποίοι
έφτασαν ως την Αίγυπτο, όπου και ηττήθηκαν. Στα αιγυπτιακά κείμενα της εποχής
έχουμε παράξενες αντιστοιχίες με ονόματα λαών γνωστών από μεταγενέστερη εποχή:
Πελεσέτ (Φιλισταίοι), Σαρντάνα/Σερντέν (Σαρδηνοί), Σικαλάγια (Σικελοί), Τερές
(Τυρσηνοί), Εκβές (Αχαιοί), Λούκκα (Λύκιοι), Ντανάγια/Ντενιέν (Δαναοί), Τζεκέρ
(Τευκροί;).   Η εγκατάσταση Μυκηναίωνστην Παλαιστίνη επιβεβαιώνεται στα αρχαιολογικά ευρήματα της Ασντόντ, της Εκρών
και της Ασκελών, των σημαντικότερων πόλεων της Πεντάπολης των Φιλισταίων (οι
άλλες δύο πόλεις ήταν η Γάζα και η Γκαθ). Δεν είναι μόνο η κεραμική, αλλά και
άλλα στοιχεία του πολιτισμού που παραπέμπουν στο Αιγαίο. Φυσικά δεν έχουν σωθεί
επιγραφικά μνημεία της γλώσσας που έφεραν μαζί τους οι Φιλισταίοι, αλλά σύντομα
υιοθέτησαν μια διάλεκτο της Χαναάν και σταδιακά αφομοιώθηκαν από τον περίγυρο.
Σύμφωνα με τη βιβλική παράδοση οι Φιλισταίοι κατάγονταν από την Καφτώρ, ένα
όνομα που δηλώνει την Κρήτη αλλά και το Αιγαίο γενικότερα και αντιστοιχεί στον
όρο Kaptara (στην Ουγκαρίτ) και Keftiu (στην Αίγυπτο). Στην
ακτή της Χαναάν κατοικούσαν σύμφωνα με τη Βίβλο οι Kretim, ένα όνομα που
αποτελεί ποιητική εκδοχή της ονομασίας για τους Φιλισταίους και συνδέθηκε συχνά
στην έρευνα με την Κρήτη. Οι Kretim υπηρετούν ως μισθοφόροι τους
Ισραηλίτες βασιλείς. Γνωρίζουμε ότι οι Έλληνες μισθοφόροι ήταν περιζήτητοι στην
ανατολική Μεσόγειο και τους χρησιμοποίησαν και οι Αιγύπτιοι. Ο οπλισμός και η
πολεμική τακτική του Γολιάθ και των Φιλισταίων στη Βίβλο έχει πολλές ομοιότητες
με τα αντίστοιχα μυκηναϊκά στοιχεία. Η βαριά μεταλλική πανοπλία, όπως αυτή του
Γολιάθ, είναι ήδη γνωστή από την Ύστερη Εποχή του Χαλκού στον τάφο των Δενδρών.              

Μια σχετικά πρόσφατη ανακάλυψη (1996) στην
περιοχή Tel-Miqne (Εκρών) της Χαναάν ρίχνει φως στην καταγωγή των
Φιλισταίων. Μια αλφαβητική επιγραφή του 7ου αιώνα, γραμμένη στη Χαναανιτική,
γράφει:«Ο ναός που αφιέρωσεο Akhyaus (γιος του Padi, που ήταν γιος του Yasad, που ήταν
γιος τουAda, που ήταν γιος του Yahar), βασιλιάς της Εκρών, στην PTNYH, την Κυρία του.
Είθε να τονευλογεί, να τον διαφυλάσσει, να μακραίνει τις μέρες του και να ευλογεί τη γη
του».Ο Akhyaus είναιγνωστός και από μια σύγχρονη ασσυριακή πηγή ως Ikausu. Το ίδιο όνομα με τη
μορφή Achish φέρει και ένας βασιλιάς της Γκαθ, ο οποίος τοποθετείται
από τη Βίβλο γύρω στα 1000 π.Χ. Το όνομα δεν είναι σημιτικό. Έχει προταθεί ως
παράλληλο η λέξη Αχαιός. Σημιτικό δεν είναι και το Padi, το οποίο απαντά και σε
συλλαβικές πινακίδες από τον ελληνικό χώρο, αν και η ακριβής ελληνική απόδοση
του ονόματος είναι αμφίβολη λόγω της φύσης της συλλαβικής γραφής. Το όνομα της
θεάς, στην οποία αφιερώνεται ο ναός, έχει προταθεί ότι είναι Πότνια, η Κυρία.
Στην ταύτιση με τηνΠότνια οδηγούν και πήλινα ειδώλια (Ashdoda) που βρέθηκαν στις πόλεις των
Φιλισταίων και εικονίζουν μια μυκηναϊκού τύπου καθιστή θεότητα. Σύμφωνα με τον
ιστορικό Ξάνθο το Λυδό ο Μόψος στην Ασκελών έριξε τη βασίλισσα Ατάργατη (ή
Ατεργάτη) και το γιο της Ιχθύ σε μια γειτονική λίμνη, όπου και την έφαγαν τα
ψάρια. Το όνομα Ατάργατις είναι παράλληλο με το όνομα Δερκετώ, μισή γυναίκα,
μισή ψάρι, η οποία λατρευόταν στην ίδια λίμνη. Συνεπώς ο Ξάνθος θεωρεί τον
Μυκηναίο Μόψο ιδρυτή αυτής της λατρείας.Η ίδια, ωστόσο, επιγραφήδείχνει  
ότι οι Φιλισταίοι είχαν πια αφομοιωθεί στο πολιτιστικό
περιβάλλον της περιοχής: δεν είναι γραμμένη στα Ελληνικά και όλα τα υπόλοιπα
ανθρωπωνύμια είναι σημιτικά, γεγονός που δείχνει την ταχεία αφομοίωσή τους,
παρά την ύπαρξη ορισμένων παραδόσεων που έδειξαν αντοχή στο χρόνο και για τις
οποίες οι Φιλισταίοι ένιωθαν προφανώς υπερήφανοι.


[1] Άλλα στοιχεία υλικούπολιτισμού από τον μυκηναϊκό κόσμο: τύποι εστιών, περόνες, βαρίδια για τον
αργαλειό, τύποι ειδωλίων κ.τ.λ.   

Πηγή: http://heterophoton.blogspot.gr/2014/06/blog-post_19.html

http://krasodad.blogspot.nl


Elke gek zijn gebrek

Message edited by Πανδαιμονιον - Πέμπτη, 26-ΙΟΥ-2014, 11:29 PM
 
ΑθηναίοςDate: Πέμπτη, 26-ΙΟΥ-2014, 11:42 PM | Message # 20
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 10340
Awards: 17
Reputation: 46
Status: Offline
Πολύ ωραία άρθρα!

Γης παις ειμί και ουρανού αστερόεντος,
αυτάρ εμοί γένος ουράνιον.
 
ΘνητοςDate: Παρασκευή, 27-ΙΟΥ-2014, 0:44 AM | Message # 21
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 10682
Awards: 16
Reputation: 45
Status: Offline
ΠΟΛΥ πληροφορια

ΚΑΛΟΜΕΛΕΤΑ ΚΙ ΕΡΧΕΤΑΙ
 
ΠανδαιμονιονDate: Παρασκευή, 27-ΙΟΥ-2014, 2:24 AM | Message # 22
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
wink

Elke gek zijn gebrek
 
Forum » Γενική συζήτηση για ανθρώπους και γεγονότα » Αρχαιότητα » ΟΙ ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ... (Μυθος ή ιστορια οι θρυλικοι λαοι της θαλασσας)
Page 2 of 2«12
Search: