Παρασκευή, 18-ΑΥΓ-2017, 3:41 PM
Welcome Ξωτικό | RSS


[ New messages · Members · Forum rules · Search · RSS ]
Page 1 of 41234»
Forum » Γενική συζήτηση για ανθρώπους και γεγονότα » Αρχαιότητα » Περί Αμφιπόλεως... (Τά πάντα γύρω από τήν ανασκαφή στόν τύμβο Αμφιπόλεως...)
Περί Αμφιπόλεως...
ΠανδαιμονιονDate: Κυριακή, 31-ΑΥΓ-2014, 9:50 PM | Message # 1
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
Κόρη αρχαιολόγου Λαζαρίδη για Αμφίπολη: Εθνικιστική παράκρουση στην κυβέρνηση. "Ιντιάνα Τζόουνς" ο Σαμαράς



"Πύρινο" άρθρο της κόρης του αρχαιολόγου Λαζαρίδη που ξεκίνησε τις ανασκαφές στην Αμφίπολη (Pics)

"Κανείς δεν γνώριζε την Αμφίπολη, μέχρι, μεσούντος του Αυγούστου, ο πρωθυπουργός μας εμφανίστηκε, αυτή τη φορά σε ρόλο Ιντιάνα
Τζόουνς", γράφει, σε ένα άρθρο -φωτιά με σκληρές εκφράσεις για την
κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό, η κόρη του διάσημου αρχαιολόγου, Δημήτρη
Λαζαρίδη, Αναστασία και τοποθετείται για τις ανασκαφές στην Αμφίπολη ενώ
εκφράζει την οργή και την αγανάκτησή της.
Η κόρη του ανθρώπου που το 1964 έκανε την πρώτη τομή στον τύμβο Καστά γράφει ένα άρθρο στην "Εφημερίδα των Συντακτών" και δηλώνει
ενοχλημένη για την εθνικιστική παράκρουση, τον όψιμο ζήλο και την
αμετροέπεια της ηγεσίας του ΥΠΠΟ, ενώ, χαρακτηρίζει τον πρωθυπουργό
"Ιντιάνα Τζόουνς".   Αναλυτικά ολόκληρο το άρθρο: "Κανείς δεν γνώριζε την Αμφίπολη, μέχρι, μεσούντος του Αυγούστου, ο πρωθυπουργός μας εμφανίστηκε, αυτή τη φορά σε ρόλο Ιντιάνα
Τζόουνς. Πρόκειται για ένα χωριό, το οποίο δύσκολα βρίσκεις, καθώς η
ταμπέλα στην Εγνατία γράφει προς Πρώτη Σερρών, πατρίδα του εθνάρχη, άρα
σημαντικότερη. Ο πατέρας μου Δημήτρης Λαζαρίδης, κλασικός αρχαιολόγος, εγκαταστάθηκε, μετά τον πόλεμο και τις σπουδές του στη Σαλονίκη, στην
Καβάλα. Το πεδίο έρευνάς του ήταν εξαιρετικά ευρύ και περιελάμβανε όλη
την Ανατολική Μακεδονία και τη Δυτική Θράκη. Σαν παιδί τον ακολουθούσα
στις ανασκαφές της Θάσου και της Σαμοθράκης, κάνοντας επικίνδυνα ταξίδια
στη θάλασσα, τα πρώτα χρόνια με γρι-γρι. Εστησε το νέο Μουσείο Καβάλας, Θάσου, Αμφίπολης. Εκανε ανασκαφές στα Αβδηρα και τη Μαρώνεια, όπου στο μουσείο υπάρχει αίθουσα
«Δημήτρη Λαζαρίδη». Αναστήλωσε τα αρχαία Θέατρα Θάσου και Φιλίππων κ.λπ. Η χούντα τον απομάκρυνε για 7 χρόνια. Οταν επέστρεψε αφιερώθηκε στις ανασκαφές της Αμφίπολης, σημαντικής αποικίας των
Αθηναίων, λόγω του χρυσοφόρου Παγγαίου. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι
στις ανασκαφές του χρησιμοποιούσε σαν πολύτιμο οδηγό τον ιστορικό
Θουκυδίδη, εξόριστο τότε στη σκαπτή ύλη Παγγαίου. Το ενδιαφέρον του για την Αμφίπολη είχε αρχίσει απ' το 50. Εσκαψε τούμπες με μακεδονικούς τάφους και σημαντικά ευρήματα. Οι
πολιτικοί τότε δεν ενδιαφέρονταν για τις ανασκαφές. Με μία εξαίρεση. Το
'54 η Φρειδερίκη κι ο Παύλος Γλίξμπουργκ επισκέφθηκαν το Μουσείο Θάσου. Ο
πατέρας μου είχε βρει ένα αγαλματάκι με ένα δελφινάκι, την Αφροδίτη
στην πλάτη του και τον Ερωτα να παίζει στην ουρά του. Η Φρειδερίκη το
'θελε για την προσωπική της συλλογή. Ο πατέρας μου, επιστρατεύοντας τη
διπλωματικότητά του, της είπε ένα έμμεσο μεν, πλην σαφέστατο «όχι». Το
«όχι» αυτό και καταγράφηκε και πληρώθηκε το ακριβό του τίμημα. Ως φοιτήτρια Αρχιτεκτονικής απ' το '70-'75, τον βοήθησα με αποτυπώσεις στο τείχος της πόλης, μήκους 7 χλμ., της αρχαίας
πασσαλόπηχτης γέφυρας στον Στρυμώνα, απ' όπου και το όνομα Αμφι-πολη,
ελληνιστικά σπίτια, τον κατασκευασμένο τύμβο Καστά, όπου η πρώτη του
ανασκαφική τομή ήταν πάνω στον εν λόγω τάφο, αλλά δεν είχε λεφτά να
συνεχίσει. Βρήκε ωστόσο ένα νεκροταφείο της γεωμετρικής εποχής. Ανάμεσα στις πολλές βοηθούς του που πέρασαν, ήταν και η μαθήτριά του Καίτη Περιστέρη. Ο πατέρας μου ήταν γενναιόδωρος άνθρωπος
και γενικά μοίραζε τομείς στις βοηθούς του, υπό την αδιάκοπη γκρίνια της
μάνας μου, στην οποία απαντούσε στερεότυπα ότι δεν του φτάνουν 10 ζωές
για να δημοσιεύσει τα ευρήματά του. Ισως διαισθανόταν πως θα πεθάνει
νέος. Ισως, εκ των υστέρων η μάνα μου να 'χε δίκιο. Φέτος το καλοκαίρι, εκτός των άλλων, ζήσαμε την εθνικιστική παράκρουση της Αμφίπολης. Με φρίκη έβλεπα τον πρωθυπουργό,
τους κ.κ. Τασούλα και Μενδώνη και τα ΜΜΕ να επιβλέπουν την ανασκαφή.
Γιατί τόσος όψιμος ζήλος; Κι από πού κι ώς πού, κι αυτό αποτελεί ύβριν,
της οποίας επέρχεται τιμωρία, το επιστημονικό έργο συντελείται σε
καθεστώς άγρυπνης παρακολούθησης από άσχετους προς το επάγγελμα; Ο
καταβασανισμένος λαός μας χρειάζεται μια μεγαλειώδη αφήγηση, μιας
μεγαλειώδους ιστορίας, που εξικνείται ώς τον Σαγγάριο, όπου πνίγηκε
μεθυσμένος ο Μεγαλέξανδρος, την Αίγυπτο, τη Σαμαρκάνδη, τη Βακτριανή
κ.λπ.; Εύχομαι ο τάφος να μην είναι συλημένος και να προκύψει κάτι στην αρχαιολογική έρευνα. Εδώ θέλω να θυμίσω έναν άλλο μεγάλο
αρχαιολόγο, τον Γιώργο Χουρμουζιάδη, προϊστορικό αρχαιολόγο, ο οποίος
δημιούργησε μια σχολή αρχαιολόγων για τους οποίους ένα λιοκούκουτσο του
7000 π.Χ. είναι εξίσου σημαντικό από αρχαιολογική σκοπιά μ' ένα χρυσό
στεφάνι. Οι λόγοι που με τσίγκλισαν να γράψω τα παραπάνω είναι: *Φόρος τιμής στη μνήμη του πατέρα μου. *Oργή και αγανάκτηση για το υπερθέαμα και την αμετροέπεια ανθρώπων, που λόγω βεληνεκούς όφειλαν να 'ναι πιο συγκρατημένοι. *Θυμός, γιατί πολιτικοί που απαξιώνουν τον πολιτισμό και ξεπουλούν αρχαιολογικές περιοχές (Ναός Ζωσιμαίου Απόλλωνα στον Αστέρα
Βουλιαγμένης, Αμνισός, Ισσός, κ.λπ.), που απολύουν έμπειρους
μαρμαροτεχνίτες, σχεδιαστές, συντηρητές, εργάτες ανασκαφών κ.λπ. και
αγνοούν τη λεπτή και προσεκτική ανασκαφική διαδικασία, που γίνεται με
πενιχρά οικονομικά και αγάπη για τη δουλειά, λησμονιούνται. *Αναστασία Λαζαρίδου – Αρχιτέκτων".  
Η ομάδα Λαζαρίδη το 1979. Δεύτερη από αριστερά η Κατερίνα Περιστέρη

http://news247.gr


Elke gek zijn gebrek
 
ΑθηναίοςDate: Κυριακή, 31-ΑΥΓ-2014, 9:54 PM | Message # 2
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 10348
Awards: 17
Reputation: 46
Status: Offline
Μας κυβερνούν ανάξιοι να φέρουν το όνομα "Έλλην"!

Γης παις ειμί και ουρανού αστερόεντος,
αυτάρ εμοί γένος ουράνιον.
 
ΠανδαιμονιονDate: Κυριακή, 31-ΑΥΓ-2014, 9:55 PM | Message # 3
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
Δυστυχως, φιλτατε...

Elke gek zijn gebrek
 
ΠανδαιμονιονDate: Τρίτη, 02-ΣΕΠ-2014, 10:32 PM | Message # 4
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
Τα μυστικά του…τάφου και η Κοκκινοσκουφίτσα



Γράφει ο Δημήτριος Νατσιός, Δάσκαλος

Ποιά είναι, λοιπόν, τα μυστικά του... τάφου, για να θυμηθούμε και την
Πηνελόπη Δέλτα; Τι θα μας προσφέρει η γενναιόδωρη και ευφορότατη γη της
Αμφιπόλεως, «αι Αθήναι της Μακεδονίας», όπως προσφυώς ονομάστηκαν κατά
την αρχαιότητα.

Ολίγα γλωσσοϊστορικά. Προ της αθηναϊκής κυριαρχίας (437π.Χ.) η πόλη
ονομαζόταν Εννέα Οδοί. (Να μας εξηγήσουν οι Σκοπιανοί απατεώνες και
σφετεριστές πώς είναι δυνατόν, οι αρχαίοι Μακεδόνες, να βαφτίζουν τις
πόλεις τους με ελληνικά ονόματα;).
Οι Αθηναίοι την μετονόμασαν σε Αμφίπολη, διότι έκειτο μεταξύ
θάλασσας και ποταμού. Του Αιγαίου και του Στρυμόνα. Το 424π.Χ. την κατέλαβαν οι Σπαρτιάτες. Για την απώλειά της, την οποία
θρήνησαν οι Αθηναίοι, τιμωρήθηκε με εξορία ο Θουκυδίδης. Μάλιστα τα
πρώτα έτη της εξορίας του τα πέρασε στην Αμφίπολη, συγγράφων το
αριστούργημά του.
Το 357π.Χ., ο Φίλιππος κατέστησε εκ νέου την Αμφίπολη μακεδονική πόλη.
(Χωρίς να αλλάξει το όνομα ή να επαναφέρει το αρχαίο, εμφύλιες διαμάχες
ήταν εξάλλου). Από την Αμφίπολη όρμησε ο Μέγας Αλέξανδρος προς κατάκτηση
του κόσμου και σ’ αυτήν εγκαθίδρυσε την έδρα του ο Ρωμαίος στρατηγός
Αιμίλιος Παύλος και την έθεσε πρωτεύουσα του μακεδονικού θέματος.
Όπως δε συνέβη με πολλές κατείδωλες πόλεις του αρχαίου κόσμου, με την
πάροδο του χρόνου, ξεθωριάζουν τα χνάρια της, διότι «βγήκαμ’ εμείς
ελληνικός καινούργιος κόσμος, μέγας» (Καβάφης), η χριστιανική οικουμένη.
Και τώρα, παραπέμποντας και πάλι στον αλεξανδρινό, «απ’ την θαυμάσια
πανελλήνιαν εκστρατεία/την νικηφόρα την περίλαμπρη/την περιλάλητη, την
δοξασμένη/ως άλλη δεν δοξάσθηκε καμμιά/την απαράμιλλη» (στα 200π.Χ.)
αναμένουμε «να βγεί» ο Μέγας της ιστορίας στρατηλάτης, Αλέξανδρος ο
Μακεδών.
Μακάρι και θα καμαρώσουμε κι ας είναι και ο υιός του και η εκπάγλου
καλλονής Ρωξάνη. (Η Ρωξάνη, κόρη του ηγεμόνα της Βακτιριανής Οξυάρτου,
μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου, ακολούθησε τον Αντίπατρο στην Μακεδονία.
Όταν και αυτός πέθανε, κατέφυγε στην προστασία της Ολυμπιάδας μαζί με
τον γιό της και νόμιμο διάδοχο, Αλέξανδρο τον Δ’.
Δεν απέφυγε τελικά, και αυτή και ο Αλέξανδρος, την δολοφονική χείρα του Κασσάνδρου, το 311π.Χ.).
Αυθόρμητα όμως αυτές τις ημέρες της... αλεξανδρολογνείας, ήλθαν στο νου
μου και οι... αλεξανδρομάστιγες των σχολικών βιβλίων και η υποκρισία του
«επισήμου» κράτους. (Η μεγαλειώδης παρουσία του Αλεξάνδρου δίχασε ακόμη
και τους λογοτέχνες. Οι υμνητές του ονομάστηκαν αλεξανδροκόλακες, οι
επικριτές του, αλεξανδρομάστιγες).
Στις 18.4.2008 είχα δημοσιεύσει κείμενο με τίτλο «η Κοκκινοσκουφίτσα, ο
Καραγκιόζης και ο... Μέγας Αλέξανδρος». Αποσπώ ένα τμήμα του τότε
άρθρου, διότι τίποτε δεν έγινε στο μεσολαβήσαν διάστημα. Το υπουργείο
Παιδείας είναι το «βαθύ κράτος», τίποτε δεν διαπερνά τους συμπαγείς,
νεοταξικούς τοίχους του.
{«Μπαίνω, μετά την προσευχή στην αυλή, μες στην τάξη. Το πρώτο δίωρο
«Γλώσσα». Απέναντί μου, δίπλα μου, παιδιά της έκτης δημοτικού. Η ερώτηση
κοινότοπη μεν, αλλά συμμαζεύει τις σκέψεις παιδιών και δασκάλου: «Πού
είμαστε παιδιά;» «Στο τετράδιο εργασιών, σελίδα 39, κύριε» (β΄ τεύχος).
Πριν ανοίξουμε τα βιβλία Γλώσσας– περιοδικά ποικίλης ύλης, πετάγεται
ένας μαθητής μου. «Είδατε, κύριε, τις εικόνες. Έβαλαν τον Μέγα
Αλέξανδρο, μαζί με την Κοκκινοσκουφίτσα και τον Καραγκιόζη». Γνώριζα την
αθλιότητα, αλλά την είχα ξεχάσει. Παρακολουθώ τις αντιδράσεις των
παιδιών. Γελούν, ειρωνεύονται, διαμαρτύρονται και στο τέλος αγανακτούν.
Δεν εκμαιεύω σχόλιά τους, αυθόρμητα, από καρδίας, λένε τα Ελληνάκια μου:
«Δεν ντρέπονται, τι δουλειά έχει ο Μέγας Αλέξανδρος, με την
Κοκκινοσκουφίτσα»; «Καραγκιόζη λέμε τον ανόητο, όταν θέλουμε να
κοροϊδέψουμε κάποιον, πού κολλά ο Μ. Αλέξανδρος»;
Διαβάζουμε την άσκηση. (Αν και είμαι «έξω φρονών» - έξω φρενών- όπως θα
έλεγε ο Μακρυγιάννης, αυτολογοκρίνομαι προς το παρόν, ας μιλήσουν οι
μαθητές).
Προτείνει, λοιπόν, η άσκηση: «Ένας σεναριογράφος στέρεψε από ιδέες και
ζητάει τη βοήθεια σας! Έχει βρει ποιοι ήρωες θα πρωταγωνιστήσουν στην
φανταστική περιπέτεια που θέλει να γράψει και χρειάζεται τη δική σας
έμπνευση για να ξεκινήσει την ιστορία».
Αφού παραθέτει τους «ήρωες», γράφει το σχολικό βιβλίο: «Γράψτε τώρα την
ιστορία και την περιπέτεια αυτής της παράξενης συντροφιάς, αφού
παρουσιάσετε τον καθέναν από τους ήρωες». Τελειώνει η ανάγνωση της
άσκησης και κάτω από την «ηρωική» σύνθεση, χάσκει ο χώρος όπου οι
μαθητές θα γράψουν την δική τους «έμπνευση».
Κατόπιν διαλόγου με τα παιδιά κα ανάλυσης της ρυπαρογραφίας του
στερημένου από ιδέες σεναριογράφου – συγγραφέα του βιβλίου, καταλήξαμε
ομοφώνως και γράψαμε την εξής «φανταστική» (κυριολεκτικά) απάντηση:
«Είναι απαράδεκτο και υποτιμητικό για την ιστορία μας και για το πρόσωπο
του Μεγάλου Αλεξάνδρου, να τον βάζουν δίπλα και να τον συγκρίνουν με
πρωταγωνιστές παραμυθιών ή με τον Καραγκιόζη». Όλα τα έγραψαν και τα
σκέφτηκαν οι μαθητές. Κάποια παιδιά μίλησαν για προδότες, άλλο παιδί
ρώτησε, το «γιατί επιτρέπει το υπουργείο να περνούν στα βιβλία τέτοιες
χαζομάρες», η πιο δύσκολη ερώτηση ήταν «γιατί το κάνουν αυτό, αφού και
εμάς τα παιδιά μάς φαίνεται γελοίο». (Τι δράμα, τι ντροπή είναι αυτή. Να
απολογούμαστε οι δάσκαλοι για τις αθλιότητες που πέρασε στα βιβλία η
νεοταξική λέρα).
Έχω πάνω στην έδρα μου συνεχώς το «Ευαγγέλιο» και τον «Μακρυγιάννη».
«Όταν θολώνει ο νους, όταν με βρίσκει το κακό» (Ελύτης), μνημονεύω τον
στρατηγό ή διαβάζω τον λόγο του  Κυρίου. Παρηγοριά και καταφύγιο. Την
ρήση του Πατροκοσμά  «ψυχή και Χριστός σας χρειάζεται», έτσι την
κατανοώ.
Τούτη η χώρα αναστήθηκε χάρις στο αίμα των ηρώων, είναι μια πατρίδα «που
θράφηκε και θρέφεται με την αμβροσία και με το πρόσφορο, και που ήπιε
και πίνει το νέκταρ και το αίμα του Χριστού από το δισκοπότηρο της
Ορθοδοξίας». (Κόντογλου, «Ευλογημένο καταφύγιο», σελ. 145).
Ανοίγω τα «Απομνημονεύματα», διαβάζω και αγαλλιώ: «Όλοι οι προκομμένοι
άντρες των παλαιών Ελλήνων, οι γοναίγοι όλης της ανθρωπότης, ο
Λυκούργος, ο Πλάτων… και οι επίλοιποι πατέρες γενικώς της ανθρωπότης
κοπίαζαν, βασανίζονταν νύχτα και ημέρα μ’ αρετή, με ‘λικρίνειαν…
Αυτείνοι δεν τήραγαν να θησαυρίσουνε μάταια και προσωρινά, τήραγαν να
φωτίσουν τον κόσμο με φώτα παντοτινά… Έντυναν τους ανθρώπους αρετή, τους
γύμνωναν από την κακήν διαγωγή…». Διάβασα στα παιδιά μου όλο το
απόσπασμα. Τέλειωσα με τη φράση, «τέτοι’  αρετή έχουν, τέτοια φώτα μάς
δίνουν», την οποία αναφέρει ο στρατηγός για τους «Ευρωπαίγους».
Λέω στους μαθητές. Ο Μέγας Αλέξανδρος και οι επίλοιποι γοναίγοι μας,
φώτισαν με την αρετή τους όλον τον κόσμο. Σήμερα υπάρχουν κάποια
πνευματικά απολειφάδια, το νεοταξικό κηφηναριό που οι «αναθεματισμένοι
της πατρίδας πολιτικοί μας», τους έβαλαν δασκάλους και παιδαγωγούς της
νεότητας.
Γι’ αυτό ο Μέγας Αλέξανδρος με την Κοκκινοσκουφίτσα.  Εξηγώ του μαθητή
που με ρώτησε το αμείλικτο «γιατί». Γιατί θέλουν να «χάσωμεν και την
πατρίδα μας και την θρησκείαν μας», χωρίς αυτά τα δύο πολυτίμητα
τζιβαϊρικά, καταντούμε κοιλιές, σάρκες που θα ενδιαφέρονται μόνο για την
τηλεόραση και το ψυγείο.
Θα βλέπουμε τι θα φάμε και θα τρώμε ό,τι βλέπουμε. Ανοίγω το Ευαγγέλιο,
στην προς Τιμόθεον Α΄ επιστολή. Διαβάζω: «…παραδιατριβαί διεφθαρμένων
ανθρώπων τον νουν και αποστερημένων της αληθείας, νομιζόντων πορισμόν
είναι την ευσέβειαν, αφίστασο από των τοιούτων». Δηλαδή, πρόσεχε από τις
παράλογες και μάταιες ασχολίες ανθρώπων, που έχουν διεφθαρμένο και
χαλασμένο το νου τους και έχουν στερηθεί τελείως την αλήθεια.
Αυτοί οι άνθρωποι νομίζουν ότι η ευσέβεια είναι πηγή αισχρής
εκμετάλλευσης και υλικού πλουτισμού. Μείνε μακριά από τέτοιους ανθρώπους
(στ΄ 5).
Στο α΄ τεύχος των δήθεν βιβλίων γλώσσας, αυτοί οι «χαλασμένοι» άνθρωποι,
μας βάζουν να διδάξουμε «συνταγές μαγειρικής», στο β΄ τεύχος «οδηγίες
χρήσης, καφετιέρας», στο γ΄ τεύχος «Μέγα Αλέξανδρο και
Κοκκινοσκουφίτσα», σ’ όλα τα βιβλία ο μολυσμός, η βρωμιά, να χάσουν τα
παιδιά μας το σέβας στη γλώσσα, στην πίστη, στην ιστορία, στην πατρίδα
μας, να βυθιστούν «εις όλεθρον και απώλειαν».
Και όλα αυτά σε σχολικά βιβλία, σε βιβλία, που οι «εξωραϊστές του
τίποτα», μας τα πλασάρουν (γιατί περί πλασιέ πρόκειται) για βιβλία
γλώσσας του δημοτικού. Έλεγε ένας παλιός δάσκαλος, «βιβλίο θα πει
κυκλοφορία σκέψεως μέσα σ’ ένα λαό, θα πει αιματοφόρο αγγείο που
διοχετεύει την πνευματικήν τροφήν, που πάει να ζωογονήσει και το
τελευταίο κύτταρο του οργανισμού και να το εμποδίσει να πέσει στον ύπνο
τον πνευματικό». (Α. Δελμούζος, «Μελέτες και πάρεργα», σελ. 26). Οι
μαθητές εντόπισαν και στηλίτευσαν τον ανθελληνικό λεκέ και τους λακέδες
που τον διακινούν. Απομένει στους γονείς να κατανοήσουν ότι «τούτην την
πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί» και όχι μόνο οι ακροβολισμένοι σε ζωτικούς
αρμούς της Εκπαίδευσης, Γραικύλοι της σήμερον»}.

Από το aktines-->

http://www.kalyterotera.gr


Elke gek zijn gebrek
 
ΠανδαιμονιονDate: Τρίτη, 02-ΣΕΠ-2014, 10:36 PM | Message # 5
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
Στα άδυτα της Αμφίπολης: Ιστορίες αρχαιολογικής τρέλας...



Την ώρα που όλος ο πλανήτης παρακολουθεί με μεγάλο ενδιαφέρον την πρόοδο των ανασκαφών στον τύμβο Καστά στην Αμφίπολη, ένα όργιο φημών συνεχίζει
να εκτυλίσσεται αναφορικά με το αν ο τάφος έχει συληθεί από
αρχαιοκάπηλους...
Στην Μεσολακιά, λίγα χιλιόμετρα μακριά από την Αμφίπολη, οι φήμες δίνουν
και παίρνουν, ενώ δεν είναι λίγοι οι κάτοικοι της περιοχής που
αποκαλύπτουν εντυπωσιακές ιστορίες πραγματικών τυμβωρύχων οι οποίοι
έδρασαν στην περιοχή για πάρα πολλά χρόνια.

Άνθρωποι που δεν δούλεψαν ποτέ - Ανιχνευτές αντικειμένων σε σπίτια
«Υπήρχαν άνθρωποι στην Αμφίπολη που δεν δούλεψαν ποτέ, μάζευαν μπίλιες
και έβρισκαν και τα νομίσματα. Τα νομίσματα τα έβρισκες περπατώντας.
Εμείς ήμασταν αγρότες, αυτοί όλη μέρα έψαχναν και όλη τη νύχτα έσκαβαν»
αναφέρουν στο ΑΠΕ -ΜΠΕ κάτοικοι της περιοχής και συνεχίζουν: «Όταν
ξεκίνησαν να ανοίγουν τους τάφους, ερχόταν κόσμος από όλες τις περιοχές,
είχαν διασυνδέσεις παντού. Τους συνελάμβαναν, πήγαιναν στα δικαστήρια.
Τους έβαζαν από τη μια πόρτα και από την άλλη τους έβγαζαν. Είχαν...
μπάρμπα στην Κορώνη. Έτρωγαν πολλοί από αυτή τη δουλειά... Αν πούμε
πολλά, θα γίνουμε κακοί» θα πουν κάτοικοι της Μεσολακιάς, διατηρώντας
την ανωνυμία τους, αλλά χωρίς να αποκρύψουν πως και αυτοί έβρισκαν
διάφορα νομίσματα στα χωράφια τους.

«Παλιά ψάχνανε με τσάπες, άρπαζαν ό,τι μπορούσαν και έφευγαν, γι' αυτό
και βρήκαμε πολλά νομίσματα και αγαλματίδια στους τάφους. Σήμερα, είναι
αλλιώς. Όσο για το "κύκλωμα", αυτό μπορεί να είναι κλειστό, αλλά τα νέα
μαθαίνονται γρήγορα -από τον έναν στον άλλο. Αν γίνει η αρχή, σε
βρίσκουν εύκολα» θα δηλώσει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ Σερραίος, ο οποίος φέρεται να
έχει εμπλακεί στο παρελθόν σε υπόθεση αρχαιοκαπηλίας, για να προσθέσει:
«Πριν από δυο χρόνια, μετά από εξάμηνες παρακολουθήσεις, προσήγαγαν
περισσότερα από 120 άτομα στη Β. Ελλάδα με την κατηγορία της
αρχαιοκαπηλίας, έπιασαν και τον "εγκέφαλο" και αρκετοί είναι στη φυλακή.
Με παρακολουθούσαν και μένα, κάνανε έρευνα και στο σπίτι. Δεν είχα
τίποτα, παρά μόνο ένα "βρώμικο" τηλέφωνο μέσα σε έξι μήνες, που ήθελε
κάποιος να μου πουλήσει νομίσματα. Σε ένα κύκλωμα αρχαιοκαπηλίας δεν
υπάρχει τρόπος για να μπεις ή να βγεις. Ερασιτέχνες δεν υπάρχουν. Όταν
βγάζεις κέρδος από αυτή τη δουλειά, τότε είσαι επαγγελματίας».

Αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι οι πρώτοι αρχαιοκάπηλοι
Ο ίδιος υποστηρίζει πως οι πρώτοι αρχαιοκάπηλοι ήταν οι αρχαίοι Έλληνες:
«Το πρωί τους έθαβαν και το βράδυ τους έκλεβαν. Όπου είχε χρυσό,
άνοιγαν μια τρύπα και τα έπαιρναν. Κάποιοι λένε ότι οι Ρωμαίοι
εκπαίδευαν και μαϊμούδες... μαϊμού την έκανε τη δουλειά, τα μάζευε και
τα πήγαινε στην τρύπα. Ο τρύπες δεν γίνονταν τυχαία... Οι εννιά στους
δέκα στην Αμφίπολη έκαναν αυτή τη δουλειά και πολλοί πέθαναν από τις
αναθυμιάσεις».

Από την πλευρά του, ο επί 12 χρόνια συνεργάτης του Δημήτρη Λαζαρίδη,
Κώστας Βαρύτας, θυμάται: «Όταν ανοίγαμε έναν τάφο με τον Δημήτρη τον
Λαζαρίδη, ο αρχαιολόγος μας απομάκρυνε για να πάρει, όπως έλεγε, ο τάφος
αέρα. Όταν βρέθηκε ο μεγάλος τάφος, κάτω από το μουσείο, ο Λαζαρίδης
μας είπε να φύγουμε όλοι μακριά για να μην πάθει κάποιος κανένα κακό.
Ήταν πολλοί αυτοί οι αρχαιοκάπηλοι που πέθαναν τότε από τις
αναθυμιάσεις».
Την ίδια ώρα, στο μικρό καφενεδάκι της Μεσολακιάς, η συζήτηση γυρίζει
από ένα «κοινό μυστικό», όπως το αποκαλούν οι περισσότεροι θαμώνες: όσοι
είναι οι κάτοικοι της Αμφίπολης, σε διπλάσιο αριθμό θα έβρισκες στα
σπίτια τους ανιχνευτές μετάλλων.

Η εξομολόγηση ενός 82χρονου αρχαιοκάπηλου
Την ίδια στιγμή, ένας «επαγγελματίας» 82 ετών πλέον περιγράφει με κάθε
λεπτομέρεια στο ΑΠΕ-ΜΠΕ πως οι αρχαιοκάπηλοι βρέθηκαν στην Αμφίπολη και
έκαναν περιουσίες από τα ευρήματα που πουλούσαν.
26.04.1956, Αμφίπολη: «Άρχισαν συστηματικές ανασκαφές στην Αμφίπολη σ'
ένα μεγάλο νεκροταφείο για να προστατευτεί η περιοχή από την
αρχαιοκαπηλία. Πήρα την απόφαση να αρχίσω, παρά τις αδυναμίες, για να
διασωθεί το καταπληκτικό πλήθος των κτερισμάτων. Ο τόπος ήταν γεμάτος
σκάμματα και τομείς αρχαιοκαπήλων». Έτσι περιγράφει, στο ημερολόγιό του,
ο αρχαιολόγος Δημήτρης Λαζαρίδης την αναγκαιότητα της έναρξης ανασκαφών
στην Αμφίπολη και την προστασία της περιοχής από την Αρχαιολογική
Εταιρεία, προκειμένου να χαρακτηριστεί άμεσα τότε, αρχαιολογικός χώρος,
έτσι ώστε να βάλει «φρένο» στους αρχαιοκάπηλους, που πρόλαβαν πριν από
αυτόν να ξεκινήσουν τις "εκσκαφές" και να συλήσουν ό,τι έβρισκαν μπροστά
τους.

Εμείς δείξαμε στον Λαζαρίδη που ήταν η Νεκρόπολη
«...Στην Αμφίπολη ήρθαμε με την οικογένειά μου, όταν ήμουν επτά ετών» θα
θυμηθεί ο 82χρονος, σήμερα, Κ.Ε. που εξιστορεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ πώς μπήκε ο
ίδιος στο «βασίλειο» της (παράνομης) συλλογής αρχαίων αντικειμένων, που
αφθονούσαν, όχι μόνο στους αρχαιολογικός χώρους της Αμφίπολης, αλλά και
ολόκληρης της Ελλάδας.
Η ζωή του ανθρώπου που έχουμε απέναντί μας, θα μπορούσε κάλλιστα να
αποτελέσει ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα. Ακόμα και σήμερα, στα βαθιά
γηρατειά, η καρδιά του «χορεύει» κάτω από το στήθος, όταν μιλάει για το
παρελθόν και τις (παράνομες) ανασκαφικές δραστηριότητές του.
Εφτασε για να σκάψει, από τις Σέρρες μέχρι και στις Μυκήνες, ενώ -όπως
λέει, γελώντας- στη Βεργίνα έσκαψε πριν από τον Μανόλη Ανδρόνικο.

«Οι αρχαιοκάπηλοι, όπως τους λένε, πάνε πρώτοι, οι αρχαιολόγοι φτάνουν
μετά» λέει και ξετυλίγει κάποιες πτυχές μιας διαδρομής, που παρόμοια
διήνυσαν και διανύουν νύχτες, σε κάμπους και βουνά, χιλιάδες άλλοι
«συνάδελφοί» του, κατακυριευμένοι, όπως κι αυτός, από το πάθος του
σκαψίματος ή -αν θέλετε- τον «πυρετό του χρυσού».

Παιδί πάμφτωχης προσφυγικής οικογένειας, άφησε μαζί με τους δικούς του,
το 1927, τη Δράμα, με τα πολλά κουνούπια και την ελονοσία και κατέφυγαν
νοτιότερα, στην Αμφίπολη. «Τα πολλά κουνούπια της λίμνης και η ελονοσία
ανάγκασαν τότε τους πρόσφυγες να φύγουν από εκεί. Άφησαν τότε τα ζώα
τους ελεύθερα να τους οδηγήσουν- όπου εκείνα θα ησύχαζαν, εκεί θα
εγκατασταίνονταν. Έτσι διάλεξαν και εγκαταστάθηκαν στον σημερινό οικισμό
της Αμφίπολης που τότε τού δώσανε το όνομα Νεοχώρι (Γενίκιοη)»
εξιστορεί ο 82χρονος.

«Η οικογένειά μου ήρθε από τη Δράμα το 1944. Ήμασταν κτηνοτρόφοι.
Θυμάμαι που πήγαιναν τα γίδια να βοσκήσουν ψηλά εκεί, στον λόφο Καστά,
είχε πολύ αέρα και μου άρεζε να ανεβαίνω στην κορυφή... Το 1953, πήγα
φαντάρος. Στο χωριό είχε πολύ φτώχεια... Όταν γύρισα, μαζί με τον αδερφό
μου ξεκινήσαμε να βγάζουμε τις οβίδες από τον λόφο. Είχαν μείνει πολλές
από τον Βαλκανικό πόλεμο. Βγάζαμε μολύβια και "τούντσια" και τα
πουλούσαμε στη Θεσσαλονίκη, δώδεκα δραχμές το κιλό. Τις βρίσκαμε εύκολα,
γιατί, όταν χτυπούσε η οβίδα, άφηνε ίχνη καπνού στα βράχια, ήταν ζεστή
και άφηνε καπνούς. Υπήρχαν, όμως, τρύπες που δεν είχαν καπνούς.
Σκάψαμε... ήταν τάφοι. Έτσι άρχισαν όλα» λέει ο Κ.Ε., «ξεδιπλώνοντας»
τις μνήμες του στις πρώτες εκσκαφές των τυμβωρύχων και τις θεαματικές
ανακαλύψεις τους.

«Εδώ έσκαβαν όλοι» θα μας πει, για να προσθέσει: «ο τόπος είναι
ημίβραχος, έσκαβες δέκα πόντους και φαινόταν, αν ήταν σκαμμένος ο τάφος.
Σκάβαμε κυρίως στην Ακρόπολη, απέναντι από το σημερινό Αρχαιολογικό
Μουσείο, στα "καλά μνήματα", έμεναν οι πλούσιοι εκεί. Άνοιξα πολλούς
τάφους: αν ήταν γυναικείος ο τάφος, βρίσκαμε χρυσά σκουλαρίκια,
περιδέραια και καρφίτσες, αν ήταν αντρικός κάποια αντικείμενα και
δακτυλίδια. Πηγαίναμε βράδυ, ήμασταν το πολύ δυο-τρεις. Τα πουλούσαμε
στον έμπορο και ο καθένας έπαιρνε το μερτικό του. Η συναλλαγή γινόταν
στη Θεσσαλονίκη. Αν έβρισκες κάτι, έπαιρνες τον έμπορο και του το
έλεγες. Έβρισκαν και αγαλματίδια και τα πουλούσαν στους μεγάλους
αρχαιοκάπηλους ή σε αυτούς που έκαναν συλλογές».

«Το 1955» -συνεχίζει- «ήρθε ο αρχαιολόγος από την Καβάλα, ο Δημήτρης
Λαζαρίδης και ξεκίνησε τις αρχαιολογικές εργασίες. Είχα βρει τότε
τριάντα αγαλματίδια, δούλευα στον δρόμο και άνοιγα τη διακλάδωση προς το
χωριό μέσα, φαρδαίναμε τον δρόμο, τριάντα κούκλες, περιστέρια "αλεπές"
και γυναικεία πρόσωπα, τα παρέδωσα στον Λαζαρίδη. Δεν μου έδωσαν καμία
αμοιβή... Μια μέρα, καθώς άνοιγε τον δρόμο η μπουλντόζα, πετάχτηκε ένα
κεφάλι μαρμάρινο. Το παρέδωσα και αυτό, αλλά λεφτά δεν πήρα ακόμη».

1964-1965: «Μετά την έρευνα του νεκροταφείου, προχώρησα στην έρευνα της
πόλης. Επιχείρησα ένα πλήθος δοκιμαστικών τομών στην ομαλή έκταση της
Αμφίπολης, όπου υπήρχαν οι παλαιοχριστιανικές βασιλικές. Οι έρευνες
αυτές ήταν άκαρπες. Εντούτοις πίστευα ότι εδώ θα έπρεπε να βρισκόταν ο
σημαντικότερος χώρος της πόλης και ίσως η Αγορά. Την πεποίθησή μου
ενίσχυε το γεγονός ότι οι παλαιότεροι κάτοικοι του χωριού ονόμαζαν αυτό
το χώρο Μπεζεστένι και ότι εδώ αποκαλύπτονταν, όταν όργωναν, αξιόλογα
τυχαία ευρήματα, όπως επιγραφές και αγάλματα. Η πόλη αυτή, που έγινε
αποικία των Αθηναίων στα χρόνια του Περικλή, δηλαδή την εποχή της
μεγάλης ακμής της Αθήνας, είμαι βέβαιος πως ήταν ένα μεγάλο
κοσμοπολίτικο κέντρο. Από τα πιο μακρινά μέρη υπήρχαν παροικίες στην
Αμφίπολη. Και, φυσικά, υπήρχαν ντόπια εργαστήρια κοσμημάτων, γλυπτών,
αγγειοπλαστικής» γράφει στο ημερολόγιό του ο Δημήτρης Λαζαρίδης. «Εμείς
δείξαμε τον Λαζαρίδη που ήταν η Νεκρόπολη» θα πει ο 82χρονος Κ.Ε..

«Αλλά, όμως, το πλέον αξιόλογο κτίριο ήτο ναός παλαιοχριστιανικών χρόνων
αποκαλυφθείς εις τη θέσιν Μπεζεστένι και εντός αγρού του Ιωσήφ
Ευθυμιάδη, ανατολικώς της αποκαλυφθείσης εν έτει 1961 κιονοστοιχίας...
Εντός της Κοινότητας Αμφιπόλεως, όπισθεν της οικίας του Γεωργίου
Παπαδόπουλου, κατά τη διάνοιξη των θεμελίων δια την οικοδομήν της
εκκλησίας του χωριού, είχε διαπιστωθεί η ύπαρξις ορθογώνιου σκάμματος
επί του μαλακού βράχου... Διαπιστώθη ούτως ότι πρόκειται περί λαξευτού
τάφου εκ των λεγόμενων μακεδονικών Ταφή, δεν διαπιστώθει ούδ΄ανευρέθησαν
οστά» αναφέρει ο Δημήτρης Λαζαρίδης στα Πρακτικά της εν Αθήναις
Αρχαιολογικής Εταιρείας έτους 1964, διαπιστώνοντας ότι αρχαιολογικοί
τάφοι υπήρχαν, αλλά ήταν άδειοι.
«Ο Λαζαρίδης έβγαινε με μια τσάντα στο χωριό και μάζευε ό,τι μπορούσε,
ζητούσε ό,τι είχε βρει ο καθένας να του το παραδώσει και τότε τα
παρέδωσα και εγώ» σημειώνει ο Κ.Ε., η δράση του οποίου θα «φτάσει»
μακριά και πέρα πλέον από την Αμφίπολη.

«Έφτασα στις Μυκήνες, πήγα στην Βεργίνα πριν από τον Ανδρόνικο»
«Εγώ άρχισα από τους πρώτους» θα ομολογήσει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και θα
συμπληρώσει: «πήγα παντού -μέχρι τις Μυκήνες- πηγαίναμε δύο-τρία άτομα,
ξέραμε πού ήταν, ψάχνοντας τα έβρισκες. Πήγα στη Βεργίνα πριν από τον
Ανδρόνικο. Ήμασταν τέσσερα άτομα και πήγαμε τρία μέτρα βάθος, βρήκαμε
ένα φτυάρι σπασμένο, πήγαν άλλοι πριν από εμάς» θα πει απογοητευμένος
και θα τονίσει: «πρώτα πάνε οι αρχαιοκάπηλοι σε έναν αρχαιολογικό χώρο
και μετά οι αρχαιολόγοι... αυτοί διαβάζουν μόνο στα βιβλία...».

«Στην Ορμύλια της Χαλκιδικής με συνέλαβαν. Αλλά δεν ήμουν εκεί, το
κάνανε συνωμοσία ο διοικητής Ασφαλείας, ο Οικ., με άλλα "κοπρόσκυλα" της
δουλειάς, τρώγανε μαζί φαίνεται, πλήρωσα 1.700.000 δραχμές, για να μην
μείνω φυλακή, για μένα και τον αδερφό μου, είπαν πως οδηγούσα
μπουλντόζα: εγώ δίπλωμα δεν είχα... Θυμάμαι, ένα βράδυ του 1977 ήμασταν
στο Μελισσουργό της Ν. Απολωνίας, κάτω στον δρόμο -Παζαρούδα λέγεται το
χωριό- εκεί ψάχναμε, κάποιος μας πρόδωσε και ήρθε η αστυνομία, μας
έπιασε και μας πήγε στα Λαγκαδίκια. Εγώ ήμουν τολμηρός, θαρραλέος. Εγώ
θα την κοπανήσω, είπα στον αδερφό μου, βγαίνω από την πόρτα και τρέχω,
δύο τη νύχτα, πάω στον ταξιτζή στον γιο του προέδρου. Ήταν μια γριά
Πόντια, δικιά μας. "πάντον, όπου θέλει, μπορεί να έχει άρρωστο" λέει του
γιου της. Τού λέω Θεσσαλονίκη πρέπει να πάω, έχω άρρωστο στο
νοσοκομείο- ψέματα τού είπα. Το πρωί παίρνει ο διοικητής και μου λέει:
την κοπάνησες, έτσι;. Τι να κάνω, τού είπα... Έτσι, ένα βράδυ έφυγα και
από τη Ζίχνη. Δικαστήκαμε, έφαγα πενήντα μέρες φυλακή, πληρώσαμε... Τώρα
είναι κακούργημα, τότε ήταν πλημμέλημα. Δεν πλήρωναν οι αρχαιολογικές
υπηρεσίες, δεν υπήρχε ούτε φύλακας, ούτε τίποτα, ούτε ήταν
χαρακτηρισμένα αρχαιολογικά. Πολλή φτώχεια. Με αυτά ίσα ίσα που
συντηρούνταν ο κόσμος... άλλοι έπαιρναν τα λεφτά» λέει ο Κ.Ε., χωρίς,
ωστόσο, να αποκαλύπτει ποιοι τα έπαιρναν.

Έγω έδειξα στην Περιστέρη την είσοδο του Τύμβου
«Μετά το 1980, όλοι στην Αμφίπολη πήραν μηχανήματα ανιχνευτές. Τριάντα
άτομα κάνανε όλη τη δουλειά- ήταν και Διοικητές μέσα και αυτοί
μπερδεύονταν με τα αρχαία. Το 1994 παρέδωσα κάποια αντικείμενα στην
αρχαιολογική υπηρεσία, τα εκτίμησαν με ένα ποσό, αλλά ακόμη δεν μου τα
πλήρωσαν. Το 2006 τους παρέδωσα πέντε χάλκινα και δύο ασημένια νομίσματα
ρωμαϊκών χρόνων, ένα χάλκινο νόμισμα βυζαντινών χρόνων, ένα στάθμιο και
μία χάλκινη αιχμή βέλους. Τα κοστολόγησαν περίπου 900 ευρώ, αλλά δεν
μου τα πληρώσανε ακόμη» συμπληρώνει.
«Τώρα τα παράτησα, γέρασα... Στις τελευταίες ανασκαφές στον Τύμβο Καστά,
εγώ έδειξα στον αρχιφύλακα της Περιστέρη την είσοδο του Τύμβου.

Τού έδωσα και σχεδιάγραμμα, το έχουν» θα μας πει, με έκδηλη την υπερηφάνεια στο βλέμμα και τη φωνή, προτού μας αποχαιρετήσει.

ΠΗΓΗ

Από το thesecretrealtruth

http://www.kalyterotera.gr


Elke gek zijn gebrek
 
ΠανδαιμονιονDate: Τρίτη, 02-ΣΕΠ-2014, 11:11 PM | Message # 6
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
Αμφίπολη:Τον τάφο τον έχουν «ρημάξει» από το 1950! - Σοκαριστικές αποκαλύψεις



«Οι τυμβωρύχοι φτάναμε πριν από τους αρχαιολόγους» ομολογεί ο 82χρονος κάτοικος της περιοχής - Στην Αμφίπολη σκάψαμε πολλούς τάφους:
«αν ήταν γυναικείος ο τάφος, βρίσκαμε χρυσά σκουλαρίκια, περιδέραια και
καρφίτσες, αν ήταν αντρικός κάποια αντικείμενα και δακτυλίδια».

Απίστευτη ομολογία 82χρονου που ισχυρίζεται ότι έσκαβαν στην περιοχή
πολλοί τα τελευταία 50 χρόνια - «Εγώ έδειξα στον Λαζαρίδη που είναι ο
τάφος» είπε - Έψαχνε οβίδες για να τις πουλήσει και βρήκε τον τάφο.

Ανατριχιαστικές είναι οι αποκαλύψεις 82χρονου αρχαιοκάπηλου για τις
παράνομες ανασκαφές που πραγματοποιούσε τόσο ο ίδιος όσο και πολλοί
άλλοι στη περιοχή της Αμφίπολης.
Ο Κ.Ε. που δηλώνει ότι έχει αποσυρθεί πλέον εξομολογείται ότι- όπως
πολλοί άλλοι- άρχισε να επιδίδεται κι εκείνος στην παράνομη «συλλογή»
πολύτιμων αντικειμένων από τάφους, τα οποία στην συνέχεια «πουλούσε στον
έμπορο και έπαιρνε το μερτικό του». «Εδώ έσκαβαν όλοι....Οι
αρχαιοκάπηλοι, όπως τους λένε, πάνε πρώτοι, οι αρχαιολόγοι φτάνουν μετά»
αναφέρει ο 82χρονος που αποκαλύπτει ότι μετά το 1980, άπαντες στην
Αμφίπολη, προμηθεύτηκαν ανιχνευτές μετάλλων.

"...Στην Αμφίπολη
ήρθαμε με την οικογένειά μου, όταν ήμουν επτά ετών" θα θυμηθεί ο
82χρονος, σήμερα, Κ.Ε. που εξιστορεί στο πρακτορείο ΑΠΕ-ΜΠΕ πώς μπήκε ο
ίδιος στο "βασίλειο" της (παράνομης) συλλογής αρχαίων αντικειμένων, που
αφθονούσαν, όχι μόνο στους αρχαιολογικούς χώρους της Αμφίπολης, αλλά και
ολόκληρης της Ελλάδας.

Η ζωή του Κ.Ε θα μπορούσε να αποτελέσει ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα. Ακόμα και σήμερα, σε αυτή την ηλικία, η καρδιά του "χορεύει", όταν μιλάει για
το παρελθόν και τις (παράνομες) ανασκαφικές δραστηριότητές του.


Έφτασε
για να σκάψει, από τις Σέρρες μέχρι και στις Μυκήνες, ενώ -όπως λέει
γελώντας- στη Βεργίνα έσκαψε πριν από τον Μανόλη Ανδρόνικο...

Οι
αρχαιοκάπηλοι, όπως τους λένε, πάνε πρώτοι, οι αρχαιολόγοι φτάνουν μετά"
υπογραμμίζει και ξετυλίγει κάποιες πτυχές μιας διαδρομής, που παρόμοια
διήνυσαν και διανύουν τις νύχτες, σε κάμπους και βουνά, χιλιάδες άλλοι
"συνάδελφοι", κυριευμένοι όπως κι αυτός από τον "πυρετό του χρυσού".

Παιδί πάμφτωχης προσφυγικής οικογένειας, άφησε μαζί με τους δικούς του, το 1927, τη Δράμα και κατέφυγε στην Αμφίπολη.

"Τα
πολλά κουνούπια της λίμνης και η ελονοσία ανάγκασαν τότε τους πρόσφυγες
να φύγουν από εκεί. Άφησαν τότε τα ζώα τους ελεύθερα να τους οδηγήσουν-
όπου εκείνα θα ησύχαζαν, εκεί θα έμεναν. Έτσι διάλεξαν και
εγκαταστάθηκαν στον σημερινό οικισμό της Αμφίπολης που τότε τού δώσανε
το όνομα Νεοχώρι (Γενίκιοη)" εξιστορεί ο 82χρονος.
"Η οικογένειά μου ήρθε από τη Δράμα το 1944. Ήμασταν κτηνοτρόφοι.
Θυμάμαι που πήγαιναν τα γίδια να βοσκήσουν ψηλά εκεί, στον λόφο Καστά,
είχε πολύ αέρα και μου άρεζε να ανεβαίνω στην κορυφή... Το 1953, πήγα φαντάρος. Στο χωριό είχε πολύ φτώχεια... Όταν γύρισα, μαζί με τον
αδερφό μου ξεκινήσαμε να βγάζουμε τις οβίδες από τον λόφο.
Είχαν μείνει πολλές από τον Βαλκανικό πόλεμο. Βγάζαμε μολύβια και
'τούντσια' και τα πουλούσαμε στη Θεσσαλονίκη, δώδεκα δραχμές το κιλό.
Τις βρίσκαμε εύκολα, γιατί, όταν χτυπούσε η οβίδα, άφηνε ίχνη καπνού στα
βράχια, ήταν ζεστή και άφηνε καπνούς. Υπήρχαν, όμως, τρύπες που δεν
είχαν καπνούς. Σκάψαμε... ήταν τάφοι. Έτσι άρχισαν όλα" λέει ο Κ.Ε.,
"ξεδιπλώνοντας" τις μνήμες του στις πρώτες εκσκαφές των τυμβωρύχων και
τις θεαματικές ανακαλύψεις τους.

"Εδώ έσκαβαν όλοι...Ο τόπος
είναι ημίβραχος, έσκαβες δέκα πόντους και φαινόταν, αν ήταν σκαμμένος ο
τάφος. Σκάβαμε κυρίως στην Ακρόπολη, απέναντι από το σημερινό
Αρχαιολογικό Μουσείο, στα 'καλά μνήματα', έμειναν οι πλούσιοι εκεί.
Άνοιξα πολλούς τάφους: αν ήταν γυναικείος ο τάφος, βρίσκαμε χρυσά
σκουλαρίκια, περιδέραια και καρφίτσες, αν ήταν αντρικός κάποια
αντικείμενα και δακτυλίδια. Πηγαίναμε βράδυ, ήμασταν το πολύ δυο-τρεις. Τα πουλούσαμε στον έμπορο και ο καθένας έπαιρνε το μερτικό
τους. Η συναλλαγή γινόταν στη Θεσσαλονίκη.
Αν έβρισκες κάτι, έπαιρνες τον έμπορο και του το έλεγες. Έβρισκαν και αγαλματίδια και τα
πουλούσαν στους μεγάλους αρχαιοκάπηλους ή σε αυτούς που έκαναν συλλογές"
θυμάται ο 82χρονος και συνεχίζει: ''(Το 1955) ήρθε ο αρχαιολόγος από
την Καβάλα, ο Δημήτρης Λαζαρίδης και ξεκίνησε τις αρχαιολογικές
εργασίες. (Εμείς δείξαμε στον Λαζαρίδη που ήταν η νεκρόπολη)...

Ο Λαζαρίδης έβγαινε με μια τσάντα στο χωριό και μάζευε ό,τι μπορούσε,
ζητούσε ό,τι είχε βρει ο καθένας να του το παραδώσει και τότε τα
παρέδωσα κι εγώ...


''Είχα βρει τότε τριάντα αγαλματίδια,
δούλευα στον δρόμο και άνοιγα τη διακλάδωση προς το χωριό μέσα,
φαρδαίναμε τον δρόμο, τριάντα κούκλες, περιστέρια "αλεπές" και γυναικεία
πρόσωπα, τα παρέδωσα στο Λαζαρίδη. Δεν μου έδωσαν καμία αμοιβή... Μια
μέρα, καθώς άνοιγε τον δρόμο η μπουλντόζα, πετάχτηκε ένα κεφάλι
μαρμάρινο. Το παρέδωσα και αυτό, αλλά λεφτά δεν πήρα ακόμη".

1964-1965:
"Μετά την έρευνα του νεκροταφείου, προχώρησα στην έρευνα της πόλης.
Επιχείρησα ένα πλήθος δοκιμαστικών τομών στην ομαλή έκταση της
Αμφίπολης, όπου υπήρχαν οι παλαιοχριστιανικές βασιλικές. Οι έρευνες
αυτές ήταν άκαρπες. Εντούτοις πίστευα ότι εδώ θα έπρεπε να βρισκόταν ο
σημαντικότερος χώρος της πόλης και ίσως η Αγορά. Την πεποίθησή μου
ενίσχυε το γεγονός ότι οι παλαιότεροι κάτοικοι του χωριού ονόμαζαν αυτό
το χώρο Μπεζεστένι και ότι εδώ αποκαλύπτονταν, όταν όργωναν, αξιόλογα
τυχαία ευρήματα, όπως επιγραφές και αγάλματα. Η πόλη αυτή, που έγινε
αποικία των Αθηναίων στα χρόνια του Περικλή, δηλαδή την εποχή της
μεγάλης ακμής της Αθήνας, είμαι βέβαιος πως ήταν ένα μεγάλο
κοσμοπολίτικο κέντρο. Από τα πιο μακρινά μέρη υπήρχαν παροικίες στην
Αμφίπολη. Και, φυσικά, υπήρχαν ντόπια εργαστήρια κοσμημάτων, γλυπτών,
αγγειοπλαστικής" γράφει στο ημερολόγιό του ο Δημήτρης Λαζαρίδης.

"Αλλά,
όμως, το πλέον αξιόλογο κτίριο ήτο ναός παλαιοχριστιανικών χρόνων
αποκαλυφθείς εις τη θέσιν Μπεζεστένι και εντός αγρού του Ιωσήφ
Ευθυμιάδη, ανατολικώς της αποκαλυφθείσης εν έτει 1961 κιονοστοιχίας...
Εντός της Κοινότητας Αμφιπόλεως, όπισθεν της οικίας του Γεωργίου
Παπαδόπουλου, κατά τη διάνοιξη των θεμελίων δια την οικοδομήν της
εκκλησίας του χωριού, είχε διαπιστωθεί η ύπαρξις ορθογώνιου σκάμματος
επί του μαλακού βράχου... Διαπιστώθη ούτως ότι πρόκειται περί λαξευτού
τάφου εκ των λεγόμενων μακεδονικών Ταφή, δεν διαπιστώθει ούδ΄ανευρέθησαν
οστά" αναφέρει ο Δημήτρης Λαζαρίδης στα Πρακτικά της εν Αθήναις
Αρχαιολογικής Εταιρείας έτους 1964, διαπιστώνοντας ότι αρχαιολογικοί
τάφοι υπήρχαν, αλλά ήταν άδειοι.

"Στις Μυκήνες πήγα πριν τον Ανδρόνικο"
"Εγώ άρχισα από τους πρώτους" θα ομολογήσει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και θα
συμπληρώσει: "πήγα παντού -μέχρι τις Μυκήνες- πηγαίναμε δύο- τρία άτομα,
ξέραμε πού ήταν, ψάχνοντας τα έβρισκες. Πήγα στη Βεργίνα πριν από τον
Ανδρόνικο. Ήμασταν τέσσερα άτομα και πήγαμε τρία μέτρα βάθος, βρήκαμε
ένα φτυάρι σπασμένο, πήγαν άλλοι πριν από εμάς" θα πει απογοητευμένος
και θα τονίσει: "πρώτα πάνε οι αρχαιοκάπηλοι σε έναν αρχαιολογικό χώρο
και μετά οι αρχαιολόγοι... αυτοί διαβάζουν μόνο στα βιβλία...".

"Στην Ορμύλια της Χαλκιδικής με συνέλαβαν. Αλλά δεν ήμουν εκεί, το κάνανε
συνωμοσία ο διοικητής Ασφαλείας, ο Οικ., με άλλα 'κοπρόσκυλα' της
δουλειάς, τρώγανε μαζί φαίνεται, πλήρωσα 1.700.000 δραχμές, για να μην
μείνω φυλακή, για μένα και τον αδερφό μου, είπαν πως οδηγούσα
μπουλντόζα: εγώ δίπλωμα δεν είχα...
Θυμάμαι, ένα βράδυ του 1977 ήμασταν στο Μελισσουργό της Ν. Απολωνίας, κάτω στον δρόμο -Παζαρούδα
λέγεται το χωριό- εκεί ψάχναμε, κάποιος μας πρόδωσε και ήρθε η
αστυνομία, μας έπιασε και μας πήγε στα Λαγκαδίκια.

Εγώ ήμουν
τολμηρός, θαρραλέος. Εγώ θα την κοπανήσω, είπα στον αδερφό μου, βγαίνω
από την πόρτα και τρέχω, δύο τη νύχτα, πάω στον ταξιτζή στον γιο του
προέδρου. Ήταν μια γριά Πόντια, δικιά μας. 'πάντον, όπου θέλει, μπορεί να έχει άρρωστο' λέει του γιου της. Τού λέω Θεσσαλονίκη πρέπει να
πάω, έχω άρρωστο στο νοσοκομείο- ψέματα τού είπα.
Το πρωί παίρνει ο διοικητής και μου λέει: την κοπάνησες, έτσι;. Τι να κάνω, τού
είπα... Έτσι, ένα βράδυ έφυγα και από τη Ζίχνη. Δικαστήκαμε, έφαγα
πενήντα μέρες φυλακή, πληρώσαμε... Τώρα είναι κακούργημα, τότε ήταν
πλημμέλημα. Δεν πλήρωναν οι αρχαιολογικές υπηρεσίες, δεν υπήρχε ούτε
φύλακας, ούτε τίποτα, ούτε ήταν χαρακτηρισμένα αρχαιολογικά. Πολλή
φτώχεια. Με αυτά ίσα ίσα που συντηρούνταν ο κόσμος... άλλοι έπαιρναν τα
λεφτά" λέει ο Κ.Ε., χωρίς- ωστόσο- να μας αποκαλύπτει ποιοι τα έπαιρναν.

"Μετά
το 1980, όλοι στην Αμφίπολη πήραν μηχανήματα ανιχνευτές. Τριάντα άτομα
κάνανε όλη τη δουλειά- ήταν και Διοικητές μέσα και αυτοί μπερδεύονταν με
τα αρχαία. Το 1994 παρέδωσα κάποια αντικείμενα στην αρχαιολογική
υπηρεσία, τα εκτίμησαν με ένα ποσό, αλλά ακόμη δεν μου τα πλήρωσαν. Το
2006 τους παρέδωσα πέντε χάλκινα και δύο ασημένια νομίσματα ρωμαϊκών
χρόνων, ένα χάλκινο νόμισμα βυζαντινών χρόνων, ένα στάθμιο και μία
χάλκινη αιχμή βέλους. Τα κοστολόγησαν περίπου 900 ευρώ, αλλά δεν μου τα
πληρώσανε ακόμη" συμπληρώνει, παραθέτοντας και τα αποδεικτικά στοιχεία.

"Τώρα
τα παράτησα, γέρασα... Στις τελευταίες ανασκαφές στον Τύμβο Καστά, εγώ
έδειξα στον αρχιφύλακα της Περιστέρη την είσοδο του Τύμβου. Τού έδωσα
και σχεδιάγραμμα, το έχουν" λέει με έκδηλη την υπερηφάνεια στο βλέμμα
και τη φωνή.
Την ίδια ώρα, λίγα χιλιόμετρα μακριά από την Αμφίπολη, στη γνωστή πλέον Μεσολακιά, οι φήμες για την αρχαιοκαπηλία δίνουν και
παίρνουν.


"Υπήρχαν άνθρωποι στην Αμφίπολη που δεν
δούλεψαν ποτέ, μάζευαν μπίλιες και έβρισκαν και τα νομίσματα. Τα
νομίσματα τα έβρισκες περπατώντας. Εμείς ήμασταν αγρότες, αυτοί όλη μέρα
έψαχναν και όλη τη νύχτα έσκαβαν" θα μας πουν και θα συνεχίσουν: "Όταν
ξεκίνησαν να ανοίγουν τους τάφους, ερχόταν κόσμος από όλες τις περιοχές,
είχαν διασυνδέσεις παντού. Τους συνελάμβαναν, πήγαιναν στα δικαστήρια.
Τους έβαζαν από τη μια πόρτα και από την άλλη τους έβγαζαν. Είχαν...
μπάρμπα στην Κορώνη. Έτρωγαν πολλοί από αυτή τη δουλειά... Αν πούμε
πολλά, θα γίνουμε κακοί" θα μας πουν κάτοικοι της Μεσολακιάς,
διατηρώντας την ανωνυμία τους, αλλά χωρίς να μας αποκρύψουν πως και
αυτοί έβρισκαν διάφορα νομίσματα στα χωράφια τους.

"Παλιά ψάχνανε
με τσάπες, άρπαζαν ό,τι μπορούσαν και έφευγαν, γι' αυτό και βρήκαμε
πολλά νομίσματα και αγαλματίδια στους τάφους. Σήμερα, είναι αλλιώς. Όσο
για το 'κύκλωμα', αυτό μπορεί να είναι κλειστό, αλλά τα νέα μαθαίνονται
γρήγορα -από τον έναν στον άλλο. Αν γίνει η αρχή, σε βρίσκουν εύκολα"
δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ένας Σερραίος, ο οποίος φέρεται να έχει εμπλακεί
στο παρελθόν σε υπόθεση αρχαιοκαπηλίας κι προσθέτει:

"Πριν από
δυο χρόνια, μετά από εξάμηνες παρακολουθήσεις, προσήγαγαν περισσότερα
από 120 άτομα στη Β. Ελλάδα με την κατηγορία της αρχαιοκαπηλίας, έπιασαν
και τον 'εγκέφαλο' και αρκετοί είναι στη φυλακή... Με παρακολουθούσαν
και μένα, κάνανε έρευνα και στο σπίτι. Δεν είχα τίποτα, παρά μόνο ένα
'βρώμικο' τηλέφωνο μέσα σε έξι μήνες, που ήθελε κάποιος να μου πουλήσει
νομίσματα. Σε ένα κύκλωμα αρχαιοκαπηλίας δεν υπάρχει τρόπος για να μπεις
ή να βγεις. Ερασιτέχνες δεν υπάρχουν. Όταν βγάζεις κέρδος από αυτή τη
δουλειά, τότε είσαι επαγγελματίας".
Ο ίδιος υποστηρίζει πως οι πρώτοι αρχαιοκάπηλοι ήταν οι αρχαίοι Έλληνες:
"Το πρωί τους έθαβαν και το βράδυ τους έκλεβαν. Όπου είχε χρυσό,
άνοιγαν μια τρύπα και τα έπαιρναν. Κάποιοι λένε ότι οι Ρωμαίοι
εκπαίδευαν και μαϊμούδες... μαϊμού την έκανε τη δουλειά, τα μάζευε και
τα πήγαινε στην τρύπα. Ο τρύπες δεν γίνονταν τυχαία... Οι εννιά στους
δέκα στην Αμφίπολη έκαναν αυτή τη δουλειά και πολλοί πέθαναν από τις
αναθυμιάσεις".

Άλλωστε και ο επί 12 χρόνια συνεργάτης του Δημήτρη Λαζαρίδη, Κώστας Βαρύτας, θυμάται:
"Όταν ανοίγαμε έναν τάφο με τον Δημήτρη τον Λαζαρίδη, ο αρχαιολόγος
μας απομάκρυνε για να πάρει, όπως έλεγε, ο τάφος αέρα. Όταν βρέθηκε ο
μεγάλος τάφος, κάτω από το μουσείο, ο Λαζαρίδης μας είπε να φύγουμε όλοι
μακριά για να μην πάθει κάποιος κανένα κακό. Ήταν πολλοί αυτοί οι
αρχαιοκάπηλοι που πέθαναν τότε από τις αναθυμιάσεις".> Την ίδια ώρα,
στο μικρό καφενεδάκι της Μεσολακιάς, η συζήτηση γυρίζει από ένα "κοινό
μυστικό", όπως το αποκαλούν οι περισσότεροι θαμώνες: όσοι είναι οι
κάτοικοι της Αμφίπολης, σε διπλάσιο αριθμό θα έβρισκες στα σπίτια τους
ανιχνευτές μετάλλων...
Τι αναφέρει στο ημερολόγιό του ο αρχαιολόγος Δημήτρης Λαζαρίδης

26.04.1956, Αμφίπολη: "Άρχισαν συστηματικές ανασκαφές στην Αμφίπολη
σ' ένα μεγάλο νεκροταφείο για να προστατευτεί η περιοχή από την
αρχαιοκαπηλία. Πήρα την απόφαση να αρχίσω, παρά τις αδυναμίες, για να
διασωθεί το καταπληκτικό πλήθος των κτερισμάτων. Ο τόπος ήταν γεμάτος
σκάμματα και τομείς αρχαιοκαπήλων".
Έτσι περιγράφει, στο ημερολόγιό του, ο αρχαιολόγος Δημήτρης Λαζαρίδης
την ανάγκη έναρξης ανασκαφών στην Αμφίπολη και την προστασία της
περιοχής από την Αρχαιολογική Εταιρεία, προκειμένου να χαρακτηριστεί
άμεσα τότε, αρχαιολογικός χώρος, έτσι ώστε να βάλει "φρένο" στους
αρχαιοκάπηλους, που πρόλαβαν πριν από αυτόν να ξεκινήσουν τις "εκσκαφές"
και να συλήσουν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους.

Πηγή: ΑΠΕ
newsbomb.gr

http://stergiog.blogspot.com


Elke gek zijn gebrek

Message edited by Πανδαιμονιον - Τρίτη, 02-ΣΕΠ-2014, 11:11 PM
 
ΑθηναίοςDate: Τετάρτη, 03-ΣΕΠ-2014, 9:19 PM | Message # 7
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 10348
Awards: 17
Reputation: 46
Status: Offline
Δεν το διάβασα (αύριο ίσως μπορέσω) αλλά φαίνεται πολύ καλό άρθρο.

Γης παις ειμί και ουρανού αστερόεντος,
αυτάρ εμοί γένος ουράνιον.
 
ΠανδαιμονιονDate: Δευτέρα, 08-ΣΕΠ-2014, 0:40 AM | Message # 8
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
ΣΑΜΑΡΑΣ ΚΑΙ ΕΥΠ ΕΣΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΑΠΑΤΗ ΓΙΑ ΤΑ “ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ” – Η
“ΚΑΤΑΔΡΟΜΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ” ΑΠΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΚΑΙ ΒΑΤΡΑΧΑΝΘΡΩΠΟΥΣ- “ΠΑΜΕ ΝΑ ΤΑ
ΣΗΚΩΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΒΡΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ”!




Μια πρωτοφανής επιχείρηση πολιτικής απάτης που εκπονήθηκε, σχεδιάστηκε, στήθηκε και εκτελέστηκε με τον πιο ηλίθιο τρόπο αλλά με στημένα δημοσιεύματα και πληρωμένες
καταχωρήσεις από το “καλολαδωμένο” εδώ και χρόνια “σύστημα” Βενιζέλου
στο υπουργείου Πολιτισμού, με τα “τσιράκια” του και τους υποτακτικούς
του, περιβάλλει σαν αράχνη τον φάκελο “Μυστήρια της Αμφίπολης” που
απασχολεί εδώ και έναν μήνα την ελληνική επικαιρότητα. Το απαύγασμα της
σταλινικού τύπου προπαγάνδας ότι “μέσα στον τάφο κρύβεται το σκήνωμα του
Μέγα-Αλέξανδρου”, όπως πρόκαμε να “προφητεύσει” και ο προπέτης
πατριώτης, Σαράντος Καργάκος(άραγε γιατί;), ήταν η επίσκεψη του κάθιδρου
πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά στις πύλες με τους λέοντες, πριν “ξεπέσει”
στις αριστοκρατικές πισίνες του πολυτελούς ξενοδοχείου του φίλου του
Κωνσταντακόπουλου, στο Costa Navarino. Το εξαιρετικά όμως αποκαλυπτικό
της υπόθεσης(που δεν ομολογεί ο Σαμαράς στους χαχόλους Έλληνες της
εγχώριας μπανανίας), είναι ότι ο εγκάθετος διοικητής της ΕΥΠ και
κολλητός του “Τσολάκογλου” από την εποχή των ρουσφετιών τους στο
υπ.Πολιτισμού(επί Καραμανλή), Θόδωρος Δραβίλλας, είχε τον φάκελο
“Αμφίπολη” στο γραφείο του από την πρώτη μέρα που ανέλαβε τα νέα του
καθήκοντα στο μπάχαλο της Κατεχάκη(Ιούνιος 2012). Γιατί ο κ.Δραβίλλας
“μύριζε” και δεν άνοιγε τον απόρρητο φάκελο; Για τον απλούστατο λόγο ότι
τα δύο φιλαράκια γνώριζαν ότι έπρεπε να βγει τώρα, σε μια περίοδο που η
Ελλάδα δέχεται ισχυρές πιέσεις ώστε να δεχτεί τους όρους των Ευρωπαίων
περί του ονόματος “Μακεδονία” στο κρατίδιο των Σκοπίων και για να
απαλυνθούν τυχόν σοβαρά πολιτικά κόστη σε ανάλογη αποδοχή ή να
αποτελέσει η Αμφίπολη μοχλό διπλωματικής άμυνας. “Εμείς βρήκαμε τάφο που
μπορεί να είναι του Μέγα-Αλέξανδρου και εσείς μας λέτε να δεχτούμε την
επωνυμία Μακεδονία;”, υποτίθεται ότι θα πει ο Σαμαράς στους Σκοπιανούς
και με μια έξυπνη υπεκφυγή θα κλείσει ένα ακόμα θέμα που βασανίζει
υποτίθεται τον Σαμαρά από το 1993 που έριξε τον Μητσοτάκη για το “όνομα”
ενώ τον έριξε για τα “φράγκα”. Στο καλοστημένο παιχνίδι της “μεγάλης
απάτης”, ο σημερινός πρωθυπουργός είναι εξπέρ. Όπως έχει αποδείξει ότι
κάνει περίφημα εδώ και τέσσερα χρόνια. Κωλοτούμπες και απάτες. Η μαγική
συνταγή ενός βαλτού κυβερνήτη. Μάλιστα για να ρίξει περισσότερη σάλτσα
αστυνομικού θρίλερ στην υπόθεση, διαρρέεται από το υπουργείο του Κικίλια
ότι η περιοχή είναι περιστοιχισμένη από πράκτορες και αστυνομικούς της
κρατικής ασφάλειας. Με την μέθοδο τη γνωστή. Τα “στημένα δημοσιεύματα”.
Διαβάζουμε από καθεστωτικά site: “Τα μέτρα φρούρησης του τάφου για τα
δεδομένα των αρχαιολογικών ερευνών είναι πραγματικά πρωτοφανή. Μια
προφανής δικαιολογία είναι ότι το έργο των ερευνητών είναι σε κρίσιμη
φάση και δεν πρέπει κανείς να πλησιάσει όχι μόνο για να μην ενοχλεί στο
έργο τους τους αρχαιολόγους, αλλά και για να μην υπάρξουν φαινόμενα
αλλοίωσης των στοιχείων ή ακόμη και κλοπές. Ωστόσο είναι άλλο να μην
επιτρέπεται η πρόσβαση στον ευρύτερο χώρο των ανασκαφών και άλλο η
συμμετοχή της κρατικής ασφάλειας και γενικότερα μεγάλης αστυνομικής
δύναμης η οποία μάλιστα περιγράφεται ως η “μάχιμη” δύναμη της περιοχής.
Έτσι η συζήτηση φούντωσε και πάλι σχετικά με το μεγάλο μυστικό το οποίο
αναμένεται να αποκαλυφθεί… μυστικό που απαιτεί ειδικά μέτρα ασφαλείας
από μια ολόκληρη στρατιά αστυνομικών. Πέρα απ’ τις θεωρίες που φτάνουν
ως και τον Μέγα Αλέξανδρο υπάρχουν απόψεις όπως του Γάλλου αρχιτέκτονας
της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής, Τόνι Κοζέλι, δεν δίστασε να
χαρακτηρίσει την Αμφίπολη “τόσο σπουδαία, όσο και η Βεργίνα που
ανακάλυψε ο Μανόλης Ανδρόνικος”.

Μάλιστα. Αυτά είναι τα μέχρι τώρα δεδομένα και τα μεγάλα ψέμματα. Πάμε λοιπόν παρακάτω για να δούμε και μερικές αλήθειες.Το κράξιμο από την κόρη του Λαζαρίδη και οι αρχαιοκάπηλοιΗ Αναστασία Λαζαρίδου , Αρχιτέκτων και κόρη του πρωτοπόρου αρχαιολόγου, Δημήτρη
Λαζαρίδη, ο οποίος έκανε την πρώτη τομή στον τύμβο Καστά το 1964, είπε
μερικές σκληρές αλήθειες. Αλλά δεν τις είπε όλες. Μπορεί και να μην
ξέρει άλλα. Και να αρκέστηκε σε αυτά. “Φέτος το καλοκαίρι, εκτός των
άλλων, ζήσαμε την εθνικιστική παράκρουση της Αμφίπολης. Με φρίκη έβλεπα
τον πρωθυπουργό, τους κ.κ. Τασούλα και Μενδώνη και τα ΜΜΕ να επιβλέπουν
την ανασκαφή. Γιατί τόσος όψιμος ζήλος; Κι από πού κι ως πού, κι αυτό
αποτελεί ύβριν, της οποίας επέρχεται τιμωρία, το επιστημονικό έργο
συντελείται σε καθεστώς άγρυπνης παρακολούθησης από άσχετους προς το
επάγγελμα; Ο καταβασανισμένος λαός μας χρειάζεται μια μεγαλειώδη
αφήγηση, μιας μεγαλειώδους ιστορίας, που εξικνείται ως τον Σαγγάριο,
όπου πνίγηκε μεθυσμένος ο Μεγαλέξανδρος, την Αίγυπτο, τη Σαμαρκάνδη, τη
Βακτριανή κ.λπ.;”, είπε η κυρία Λαζαρίδου.
“Εύχομαι ο τάφος να μην είναι συλημένος και να προκύψει κάτι στην αρχαιολογική
έρευνα. Εδώ θέλω να θυμίσω έναν άλλο μεγάλο αρχαιολόγο, τον Γιώργο
Χουρμουζιάδη, προϊστορικό αρχαιολόγο, ο οποίος δημιούργησε μια σχολή
αρχαιολόγων για τους οποίους ένα λιοκούκουτσο του 7000 π.Χ. είναι εξίσου
σημαντικό από αρχαιολογική σκοπιά μ’ ένα χρυσό στεφάνι. Οι λόγοι που με
τσίγκλισαν να γράψω τα παραπάνω είναι:
*Φόρος τιμής στη μνήμη του πατέρα μου.*Oργή και αγανάκτηση για το υπερθέαμα και την αμετροέπεια ανθρώπων, που λόγω βεληνεκούς όφειλαν να ‘ναι πιο συγκρατημένοι.*Θυμός, γιατί πολιτικοί που απαξιώνουν τον πολιτισμό και ξεπουλούν αρχαιολογικές
περιοχές (Ναός Ζωσιμαίου Απόλλωνα στον Αστέρα Βουλιαγμένης, Αμνισός,
Ισσός, κ.λπ.), που απολύουν έμπειρους μαρμαροτεχνίτες, σχεδιαστές,
συντηρητές, εργάτες ανασκαφών κ.λπ. και αγνοούν τη λεπτή και προσεκτική
ανασκαφική διαδικασία, που γίνεται με πενιχρά οικονομικά και αγάπη για
τη δουλειά, λησμονιούνται”. Αυτά είπε η κυρία Λαζαρίδου και βέβαια
έμμεσα ξεκαθάρισε ότι ο Τάφος δεν είναι του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Δεν είπε
όμως(ενώ ξέρει)και κάποια άλλα. Ότι η περιοχή ήταν γνωστή πριν από το
1950 και ότι στην ίδια περιοχή έδρασαν ξένοι και Έλληνες αρχαιοκάπηλοι
που δεν έχουν αφήσει τίποτα όρθιο. Μάλιστα η ΕΥΠ και πιθανόν ο
κ.Δραβίλλας αλλά και αστυνομικοί της Αρχαιοκαπηλίας ξέρουν εδώ και
χρόνια παίζοντας τον παπά ότι πάνω από 4000 αρχαία νομίσματα, περιδέραια
αλλά και σπάνια τιμαλφή από Μακεδονικούς Τάφους(τα οποία είναι
φωτογραφημένα), βρέθηκαν σε ισχυρά κυκλώματα αρχαιοκαπήλων και στη
συνέχεια πουλήθηκαν σε επιχειρηματίες του εξωτερικού αλλά και σε λόμπι
Οργανωμένου Εγκλήματος Αρχαίων Αντικειμένων Τεράστιας Αξίας. Πηγή που
γνωρίζει πολλά αναφέρει ότι “σπάνιο κομμάτι από Μακεδονικό Τάφο, ένα
περιδέραιο, κοσμεί τον λαιμό της φίλης του Ευάγγελου Βενιζέλου, Γιούλης
Τιμοσένκο”. Πως δόθηκε στους Ναζί της Ουκρανίας, καλό είναι να μας
απαντήσει ο “χοντρός” της κυβέρνησης των απατεώνων. Επίσης αποτελεί
κοινό μυστικό ότι οι Σέρρες βρισκόταν για δεκαετίες στο επίκεντρο του
ενδιαφέροντος των αρχαιοκαπήλων. Δύο από τις περιοχές με τη μεγαλύτερη
δραστηριότητα αρχαιοκάπηλων στη Βόρεια Ελλάδα είναι αφενός αυτή που
περικλείει τους αρχαιολογικούς χώρους των Φιλίππων και της Αμφίπολης,
αφετέρου αυτή που βρίσκεται μεταξύ της Αμφίπολης, της Απολλωνίας και της
Στρατωνίκης.
Μάταια ζητούσαν οι κατά καιρούς Έφοροι την ενίσχυση της φύλαξης και την
αστυνόμευση όχι μόνο του αρχαιολογικού χώρου της Αμφίπολης αλλά της
ευρύτερης έκτασης που ήταν γεμάτη από αρχαία νομίσματα καθώς η Αμφίπολη
ήταν για χρόνια κέντρο του μακεδονικού εμπορίου και ένα από τα κυριότερα
βασιλικά νομισματοκοπεία του μακεδονικού κράτους. Στα τέλη της
δεκαετίας του ΄90 κάθε φορά που έβρεχε το χώμα γέμιζε με αρχαία
νομίσματα που έβγαιναν στην επιφάνεια «σαν τα σαλιγκάρια» και γίνονταν
βορά στους αρχαιοκάπηλους που «έτριβαν τα χέρια τους». Αυτά βέβαια τα
ξέρει καλά και ο Σαμαράς και το επιτελείο του. Και με μια πρόχειρη σκέψη
φαίνεται ότι η Αμφίπολη “σηκώθηκε” όρθια και καταληστεύτηκε εξαιτίας
της ανυπαρξίας πολιτικής από τα κυβερνεία της Δεξιάς και του ΠΑΣΟΚ που
δεν έδωσαν ποτέ καμία σημασία στην πολιτιστική μας κληρονομιά.
Η “μυστική επιχείρηση”Ένα τελευταίο στοιχείο στο κουβάρι των αποκαλύψεων για την Αμφίπολη είναι
όσα περιήλθαν στην αντίληψη μας από σταγονίδια πρακτορίσκων που είτε
θέλουν να αποπροσανατολίσουν είτε να αποκομίσουν οφέλη. Πρόσωπο που
ενεπλάκη με τις αρχές ασφαλείας σε συγκεκριμένη χρονική περίοδο, μας
αφηγήθηκε μια παράξενη ιστορία. “Ανήκαμε σε κλιμάκιο πληροφοριοδοτών και
παίρναμε εντολές από “στρατηγούς” της υπηρεσίας. Ένα βράδυ δέχτηκα
τηλεφώνημα που μου έλεγαν: Θα μεταβείτε στη Χαλκίδα ώστε να εφαρμοστεί
το σχέδιο. Στόχος: 600 χιλιόμετρα από την Αθήνα, αρχαιολογικός χώρος,
βρέχεται από θάλασσα, υπάρχουν φύλακες που πρέπει να τους
εξουδετερώσετε. Θα χρησιμοποιηθούν και βατραχάνθρωποι. Πρέπει να μπούμε,
να τα πάρουμε όλα για να μην τα βρουν οι άλλοι! Έμεινα κάγκελο και
φυσικά δεν πήγα. Τώρα που τα ξανασκέφτομαι νομίζω ότι επρόκειτο για την
Αμφίπολη. Αλλά αυτό το “πάμε να τα πάρουμε εμείς για να μην τα βρουν οι
άλλοι”, δεν το κατάλαβα ποτέ. Εκτός εάν αυτοί που μας κυβερνούν είναι
τόσο προδότες που επιχείρησαν να εξαφανίσουν οτιδήποτε αποδείκνυε την
σπουδαία πολιτιστική μας κληρονομιά που δεν έπρεπε να βγει στο φως όπως
έκαναν και με την αρχαιολόγο Σουβαλτζή”.


makeleio.gr
 http://thesecretrealtruth.blogspot.com
Attachments: 6552455.jpg(46Kb)


Elke gek zijn gebrek

Message edited by Πανδαιμονιον - Δευτέρα, 08-ΣΕΠ-2014, 0:40 AM
 
ΠανδαιμονιονDate: Δευτέρα, 08-ΣΕΠ-2014, 2:56 AM | Message # 9
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
Πού βρίσκεται ο Τάφος του Αλεξάνδρου; Μυαλό χρειάζεται για να αποκαλυφθεί και όχι φτυάρια...



Τα μεγαλύτερα μυστικά του κόσμου κρύβονται πάντα με τον καλύτερο τρόπο,
παραμένοντας στην κοινή θέα. Για να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει με
τον Τάφο του Αλεξάνδρου, θα πρέπει να σκεφτούμε με τον ακριβώς αντίθετο
τρόπο από αυτόν, που θα επιθυμούσε το σύστημα να σκεφτόμαστε. Αντίθετα,
δηλαδή, από τον τρόπο σκέψης, που μέχρι τώρα δεν μας επέτρεπε να
"βλέπουμε" αυτό, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα υπάρχει συνεχώς μπροστά
μας. Στην κυριολεξία, αν κλείσουμε τα μάτια μας, μπορούμε να "δούμε"
αυτόν τον Τάφο.Άλλωστε είναι γνωστό ότι με το μυαλό "βλέπουμε" καλύτερα από ό,τι με τα μάτια.
Τα καλύτερα μάτια μπορούν να ξεγελαστούν από μια οφθαλμαπάτη, ενώ ένα
καλό μυαλό όχι. Τα καλύτερα μάτια μπορούν να βλέπουν έναν
ταχυδακτυλουργό να κόβει πραγματικά έναν άνθρωπο σε τρία κομμάτια, ενώ
το μυαλό "βλέπει" ένα τρυκ. Τα καλύτερα μάτια μπορούν να βλέπουν
συνέχεια φοίνικες και οάσεις μέσα στην έρημο, ενώ το καλό μυαλό τα
"βλέπει" μόνον εκεί όπου υπάρχουν.
Τι σημαίνει αυτό στην περίπτωσή μας; Ότι στην πραγματικότητα ο Τάφος του
Αλεξάνδρου δεν είναι καν κρυφός. Όχι απλά δεν έχει χαθεί, αλλά τον
έχουμε δει όλοι μας, χωρίς να καταλαβαίνουμε τι βλέπουμε.
"Ταχυδακτυλουργοί" της εξουσίας μάς έχουν πείσει ότι είναι χαμένος,
επειδή δεν βλέπουμε μια "ταμπέλα" πάνω του, ενώ αυτός είναι μπροστά μας,
αν χρησιμοποιήσουμε το μυαλό μας, για να τον "ψηλαφίσουμε". Γι' αυτόν
τον λόγο μιλάμε για μυαλό και όχι για μάτια. Μιλάμε για σκέψη και όχι
για έρευνα. Θα "δούμε" πολύ εύκολα τον Τάφο, αν σκεφτούμε ότι ο
Αλέξανδρος έχει πολύ πιο "φρέσκια" και άρα "ζωντανή" σχέση την εξουσία
απ' ό,τι νομίζουμε.

Άρα δεν πρέπει να σκεφτόμαστε σαν αρχαιολόγοι, που αναζητάμε ένα "χαμένο"
σύμβολο μιας χαμένης εξουσίας. Στην περίπτωση του Αλεξάνδρου δεν υπάρχει
"χαμένο" σύμβολο, γιατί δεν υπάρχει χαμένη εξουσία. Υπάρχει το αιώνιο
σύμβολο της αιώνιας —και άρα και της σημερινής— εξουσίας και άρα πρέπει
να σκεφτόμαστε ως πολίτες, που αναζητάμε τα συμφέροντα της εξουσίας σε
σχέση με ένα τέτοιο σύμβολο. Η σημασία αυτού που λέμε είναι τεράστια και
στην πορεία του κειμένου θα καταλάβει ο αναγνώστης τι ακριβώς εννοούμε.
Κατ’ αρχήν ν' αναφέρουμε πως είναι πρακτικά αδύνατον να έχει "χαθεί" ένας
τέτοιος Τάφος από προσώπου Γης. Ο Αλέξανδρος λατρευόταν για αιώνες
ολόκληρους ως Θεάνθρωπος στο σύνολο του τότε πολιτισμένου Κόσμου. Δεν
ήταν ένας τυχαίος άνθρωπος, για να "σκεπαστεί" ο Τάφος του από τη
"σκόνη" του χρόνου. Ο Τάφος αυτού του Θεανθρώπου ήταν ένας Τάφος, τον
οποίο αναζητούσαν αυτοκράτορες για να τον προσκυνήσουν και άρα ήταν
αδύνατον να τον σκεπάσει η άμμος ή το χώμα …και βέβαια η λήθη.

Ένας Τάφος, ο οποίος ανήκε στο πιο σημαντικό ιστορικό πρόσωπο μιας
πραγματικά καταγεγραμμένης περιόδου της ανθρώπινης ιστορίας είναι
αδύνατον να θεωρούμε ότι μπορεί να χαθεί. Όπως δεν είναι δυνατόν να
χαθεί ο τάφος του Ναπολέοντα στην εποχή μας, έτσι ήταν αδύνατον να χαθεί
και ο Τάφος του Αλεξάνδρου στην εποχή του. Η επιστήμη της ιστορίας είχε
θεμελιωθεί και υπάρχουν στοιχεία, τα οποία μας περιγράφουν τα γεγονότα
εκείνης της εποχής όπως αυτά διαδραματίστηκαν.
Επιπλέον είναι και θέμα οικονομικό. Στην περίοδο κατά την οποία χάθηκε η σορός
του Αλεξάνδρου ανθούσε η δεισιδαιμονία και η πρόληψη. "Ανθούσε" στην
προκειμένη περίπτωση σημαίνει πάνω απ' όλα χρήμα. Σημαίνει χρυσάφι. Όταν
κάποιοι "έμποροι" πίστης θησαύριζαν από κάρες και σκηνώματα του
οποιουδήποτε τυχαίου και άγνωστου αγίου, αντιλαμβανόμαστε ότι θα αρκούσε
ένα "δάκτυλο" του Αλεξάνδρου, για να γίνει κάποιος αμύθητα πλούσιος.
Αν αφηνόταν δηλαδή ο Τάφος του Αλεξάνδρου στην τύχη του, κάποιοι θα είχαν
γίνει πλούσιοι, μοιραζόμενοι το περιεχόμενό του σε εποχές σαν εκείνες.
Ένας τέτοιος Τάφος δεν είναι δυνατόν να αφεθεί να ρημάξει, να μαραζώσει
και να καταπλακωθεί από χώματα και πέτρες. Γιατί; Γιατί δεν προλαβαίνει.
Γιατί, εκτός από τάφος για κάποιους πολλούς είναι η ευκαιρία της ζωής
τους να γίνουν πλούσιοι. Λεγεώνες στρατιωτών θα πρέπει να τον
προστάτευαν στο κρίσιμο διάστημα, προκειμένου να εμποδίσουν τους
επίδοξους τυμβωρύχους να πλουτίσουν. Ποιος ξέρει πόσα αρπακτικά χέρια
ιερόσυλων κόβονταν καθημερινά γύρω από τον Τάφο-θησαυρό.
Σε μια εποχή λοιπόν, που κυκλοφορούσαν "θαυματουργά" δάκτυλα, νεφρά,
πνεύμονες αγίων και προπάντων ψέματα και τερατολογίες, κανένας δεν
τόλμησε να ισχυριστεί ότι διαθέτει και εκθέτει κάποιο μέρος του
σκηνώματος του Αλεξάνδρου. Του πιο διάσημου, όμορφου, αγαπητού και ως εκ
τούτου δυνάμει πιο προσοδοφόρου σκηνώματος του Πλανήτη. Του πιο
καλοδιατηρημένου μάλιστα, αν σκεφτεί κάποιος ότι εξ’ αρχής η σορός του
Αλεξάνδρου είχε "μουμιοποιηθεί" από τους καλύτερους ειδικούς εκείνης της
εποχής. Αν μη τι άλλο μιλάμε για ένα θέαμα τουλάχιστον εντυπωσιακό. Δεν
μιλάμε για έναν σωρό από κοκάλα, τα οποία ξεθάφτηκαν μέσα από τις
λάσπες. Είναι δυνατόν να χάθηκε αυτός ο "θησαυρός";
Αυτό όμως, εκτός των άλλων, σημαίνει ένα πολύ απλό πράγμα. Αυτός, ο οποίος
πήρε το σκήνωμά του, το πήρε ολόκληρο και ταυτόχρονα είχε την οικονομική
άνεση να μην έχει ανάγκη την οικονομική απόδοσή του και άρα αναγκαστεί
να το εκθέσει δημοσίως.

Επιπλέον, από την εξέλιξη του όλου θέματος, αντιλαμβανόμαστε ότι είχε και την ισχύ να απειλήσει ακόμα και
με θάνατο όποιον θα τολμούσε να στήσει "φάμπρικα" με τον Αλέξανδρο.
Όποιον ιερόσυλο απατεώνα θα τολμούσε να εμφανιστεί με αλεξανδρινή
"πραμάτεια". Ο μόνος, ο οποίος έχει τις προδιαγραφές που περιγράφουμε,
είναι η ίδια η εξουσία.

Μπορούσες να έχεις καμιά σαρανταριά δάκτυλα ενός αγίου, αλλά δεν μπορούσες να έχεις ούτε ένα νυχάκι του
Αλεξάνδρου. Μπορούσες, χωρίς κίνδυνο, να βάζεις τους αφελείς πιστούς να
προσκυνάνε έναν άγιο "σαρανταποδαρούσα", αλλά θα κινδύνευες με θάνατο αν
μεγάλωνες έστω και λίγο τα "νύχια" του Αλεξάνδρου.
Άρα; Άρα καταλαβαίνει ο αναγνώστης ότι δεν πρέπει να σκέφτεται σαν
αρχαιολόγος, γιατί δεν σκεπάστηκε τίποτε που να πρέπει ν' ανασκαφεί. Ο
τάφος υπάρχει, κάποιοι τον γνωρίζουν και σίγουρα δεν περιμένουν από τους
αρχαιολόγους να τον ανακαλύψουν.

Από εδώ και πέρα ξεφεύγει η υπόθεση από τη λογική της αρχαιολογίας και καταλήγει εκεί όπου πρέπει να
καταλήξει …και είναι η λογική της πολιτικής.

Ο Τάφος αυτός μπορεί να μην σκεπάστηκε ποτέ από χώματα και πέτρες, αλλά, για να μην
φαίνεται, σίγουρα "σκεπάστηκε" από συμφέροντα. Αυτό ακριβώς είναι το
λεπτό σημείο. Αν το καταλάβει κάποιος αυτό, θα καταλάβει και μόνος του
πού βρίσκεται. Στην πραγματικότητα ο Τάφος του Αλεξάνδρου είναι ο πιο
φανερός "μυστικός" Τάφος του κόσμου. Στην πραγματικότητα βρίσκεται στο
"κέντρο" του κόσμου μας, όπως τον γνωρίζουμε.
Εδώ πλέον τίθεται το βασικό ερώτημα. Για ποιον λόγο, για παράδειγμα, θα
ήταν ανεπιθύμητη η ύπαρξη του Τάφου ενός προσώπου αυτού του βεληνεκούς;
Για ποιον λόγο το σύστημα εξουσίας δεν επιθυμεί να υπάρχει γνωστός ο
Τάφος του Αλεξάνδρου και κατά συνέπεια τον αποκρύπτει; Αυτό, για να
γίνει απόλυτα κατανοητό, θα το συγκρίνουμε με μια ομοειδή περίπτωση.

Για τον ίδιο λόγο που —σε πολύ μικρότερη κλίμακα— το σοβιετικό καθεστώς δεν
επιθυμούσε να υπάρχει τάφος των Ρομανόφ. Για τον ίδιο λόγο που ο
ρωσικός κομμουνισμός δεν επιθυμούσε να υπάρχει ο τάφος του πρώην
επικεφαλής του ρωσικού καπιταλισμού. Γιατί; Γιατί ο τάφος από μόνος του
θα γινόταν πόλος έλξης για "πιστούς" ενός αντίπαλου καθεστώτος ή μιας
εχθρικής ιδεολογίας και ως εκ τούτου ανεπιθύμητης για την εξουσία.



Απλά πράγματα. Δεν βαστά κανένας ζωντανή μια "σπίθα", η οποία μπορεί να του
βάλει μια απρόβλεπτη "φωτιά" και να τον "κάψει". Αν υπήρχε ένας φανερός
τάφος του Τσάρου Νικολάου, θα γινόταν πόλος έλξης για ομοϊδεάτες.
"Νοσταλγοί" του τσαρικού καθεστώτος θα συγκεντρώνονταν γύρω από αυτόν
τον τάφο και θα γιόρταζαν επετείους ανεπιθύμητες για το σοβιετικό
καθεστώς. Αντιδραστικοί θα χρησιμοποιούσαν τον τάφο ως "σήμα"
συνάντησης, προκειμένου να οργανώνονται με τους ομοϊδεάτες τους γρήγορα
και αποτελεσματικά. Αντικομμουνιστές θα χρησιμοποιούσαν τον τάφο, για να
"καταγγείλουν" τη θηριωδία του σοβιετικού καθεστώτος. Φανατικοί θα
έκαναν παρελάσεις μπροστά σ' αυτόν.
Είναι δυνατόν να πιστεύει κάποιος ότι το σοβιετικό καθεστώς δεν γνώριζε πού
βρίσκονται τα οστά των Ρομανώφ; Είναι δυνατόν η κομμουνιστική Μόσχα να
"ξέχασε" σε κάποια στιγμή πού παράχωσε η ίδια αυτά τα οστά; Όχι βέβαια.
Τα μόνιμα συμφέροντα της σοβιετικής Μόσχας ήταν αυτά, τα οποία την
έστρεφαν στην επίσης μόνιμη απόκρυψη των επικίνδυνων για την ίδια οστών.
Είναι δυνατόν λοιπόν η εξεύρεση των οστών αυτών —και άρα και του τάφου
των Ρομανώφ— να ήταν θέμα αρχαιολόγων; Υπήρχε έστω και ένας Σοβιετικός ή άλλος άνθρωπος, που να πίστευε πως ήταν θέμα
των αρχαιολόγων η ανεύρεσή τους; Όχι βέβαια. Οι πάντες γνώριζαν πως
ήταν θέμα της κυβέρνησης της Μόσχας να τον αποκαλύψει. Αν το επιθυμούσε η
ίδια, θα το αποκάλυπτε. Αν δεν το επιθυμούσε, δεν θα το μάθαιναν οι
Ρώσοι στον αιώνα τον άπαντα. Όλοι οι Ρώσοι να έπαιρναν από ένα φτυάρι
και να έσκαβαν, δεν θα μπορούσαν να βρουν τα οστά. Γιατί; Γιατί, ακόμα
κι αν τα πλησίαζαν με τις έρευνές τους, η Μόσχα θα τα έκρυβε κάπου
αλλού, προκειμένου να τα κρατήσει μακριά από τη δημοσιότητα.Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τον Τάφο του Αλεξάνδρου, απλά με κάποιες πολύ
σημαντικές ιδιομορφίες. Οι απλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν πού βρίσκεται. Η
εξουσία όμως γνωρίζει. Είναι αδύνατον να μην γνωρίζει. Επειδή λοιπόν
εμείς οι απλοί άνθρωποι δεν είμαστε όμοιοι με την εξουσία και άρα δεν
γνωρίζουμε τι συμβαίνει, κάνουμε ένα μεγάλο λάθος …Απευθυνόμαστε σε
λάθος ανθρώπους για την εξεύρεσή του. Εξαιτίας της ιστορικότητας του
προσώπου, μπερδευόμαστε και απευθυνόμαστε σε λάθος επιστήμονες. Η εξεύρεσή του Τάφου του Αλεξάνδρου δεν αφορά την επιστήμη της
αρχαιολογίας, ώστε να τον ανακαλύψει, επειδή αυτός κάποτε "χάθηκε". Η
εξεύρεσή του αφορά την πολιτική επιστήμη, για να τον αποκαλύψει, επειδή
τον "έκρυψε" η ίδια η εξουσία.Άρα, ποιο είναι το ζητούμενο; Να δούμε κατ’ αρχήν πού μοιάζει και πού
διαφέρει η περίπτωση του τάφου του Τσάρου με αυτήν του Αλεξάνδρου. Από
τις ομοιότητες θα δούμε αν είναι κρυμμένος και από τις διαφορές θα
καταλάβουμε πού είναι κρυμμένος. Το πρώτο πράγμα, που πρέπει να κάνουμε,
είναι να εξετάσουμε γιατί η εξουσία του δυτικού κόσμου έχει με τον Τάφο
του Αλεξάνδρου το ίδιο πρόβλημα, το οποίο είχε η σοβιετική εξουσία με
τον τάφο των Ρομανόφ. Να δούμε τον λόγο για τον οποίο απειλούνται τα
συμφέροντά της από έναν τέτοιο τάφο. Να δούμε και να καταλάβουμε γιατί
απειλείται και τον "κρύβει", τη στιγμή που θα μπορούσε να βγάζει
"χρυσάφι" από αυτόν.

Ποιο διάσημο και άρα ποιο προσοδοφόρο αξιοθέατο δεν μπορούμε να φανταστούμε.
Τόνους χρήματος μπορεί να παράγει ένα τέτοιο αξιοθέατο επ’ άπειρον. Ο
Αλέξανδρος λατρεύεται από τις πλέον μεγάλες θρησκείες. Είναι ο
Θεάνθρωπος των Ελλήνων, αλλά έχει αγιοποιηθεί από τον χριστιανισμό και
συγκαταλέγεται στους Προφήτες του Ισλάμ. Δεν υπάρχει κάτι ανάλογο για
άλλο πρόσωπο. Γιατί λοιπόν έχει συμφέρον να τον κρύβει η εξουσία, εφόσον
η ίδια τού αναγνωρίζει τόσες πολλές ιδιότητες; Επιπλέον —και εδώ
βρίσκεται η μεγάλη διαφορά— θα πρέπει να δούμε τα πραγματικά "αισθήματα"
της εξουσίας γι' αυτόν τον διάσημο νεκρό. Γιατί; Γιατί από εκεί θα
καταλάβουμε πού περίπου έθαψε η κάθε εξουσία τον δικό της μυστικό
"νεκρό" σε σχέση με τη θέση του δικού της κέντρου.
Θα ξεκινήσουμε από το πρώτο, το οποίο έχει σχέση με τα συμφέροντα. Αν
μπορέσει κάποιος ν' αποδείξει ότι υπάρχει σχέση συμφερόντων μεταξύ των
κυρίαρχων αυτού του κόσμου και των οστών του Αλεξάνδρου, μπορεί να
καταλάβει με ακρίβεια GPS πού αυτά βρίσκονται. Για να καταλάβει καλύτερα
ο αναγνώστης τι πραγματικά συνέβη με τον Τάφο του Αλεξάνδρου, θα
εξετάσουμε τα πράγματα από μια οπτική "γωνία", η οποία μέχρι σήμερα
παραμένει άγνωστη …Από τη γωνία εκείνη, η οποία μας αποκαλύπτει σχέσεις,
τις οποίες δεν υποπτευόμαστε καν ότι υπάρχουν. Ποια η σχέση του
Αλεξάνδρου με αυτούς, οι οποίοι κυβερνούσαν και εξακολουθούν να
κυβερνούν τον κόσμο και άρα θα είχαν τη δύναμη να αποκρύψουν την ύπαρξη
του Τάφου του; Μόνον τέτοιοι θα μπορούσαν να αποκρύψουν αυτόν τον Τάφο.
Έναν τέτοιο Τάφο, δηλαδή, δεν αρκεί να θέλεις να τον αποκρύψεις, αλλά
και να έχεις τη δυνατότητα να μπορείς να το κάνεις.
Ακόμα δηλαδή κι αν κάποιοι ασήμαντοι φανατικοί χριστιανοί παπάδες ή ταλιμπάν
μουφτήδες το επιθυμούσαν, δεν θα μπορούσαν να τον αποκρύψουν, για να μην
"μπαίνει" σε πειρασμό το "πλήρωμα" της Εκκλησίας ή του Ισλάμ και να
σκέφτεται ελληνικά και άρα "αμαρτωλά". Απαιτείται εξουσία μεγάλη, για να
κρύψεις το "πτώμα" ενός Θεανθρώπου με εκατομμύρια πιστών …έτοιμα ακόμα
και να σκοτώσουν, για να υπερασπιστούν τον Θεό τους. Ταυτόχρονα όμως
—και εδώ βρίσκεται ένα παράδοξο της όλης ιστορίας— απαιτούνταν να ήσουν
οπαδός και ιερέας αυτού του Θεανθρώπου, ώστε τη δεδομένη στιγμή να είχες
αυτού του μεγέθους εξουσία.
Αυτοί, δηλαδή, οι οποίοι απέκρυψαν τον Τάφο του Αλεξάνδρου, ήταν πανίσχυροι
και εκ των δεδομένων λάτρευαν τον Αλέξανδρο την εποχή που το
επιχείρησαν. Γιατί είμαστε σίγουροι γι' αυτό; Γιατί ο Τάφος χάθηκε στην
εποχή της Παντοδυναμίας του ελληνισμού. Στην εποχή της ελληνιστικής
Ρώμης. Στην εποχή, που, όπως θα δούμε παρακάτω, οι αυτοκράτορές της
ένιωθαν μια ιδιαίτερη "σχέση" με τον Αλέξανδρο.
Δεν κατέρρευσε η Ρώμη, ώστε ο τάφος του Θεού της και άλλοι θησαυροί της να
σκεπαστούν από χώματα και λάσπες. Δεν κατακτήθηκε η Ρώμη από
αλλόθρησκους, ώστε τα Ιερά και Όσιά της να καούν ή να καταστραφούν από
τη μήνη και την εκδικητικότητα των βαρβάρων. Τον Τάφο του Αλεξάνδρου τον
έκρυψαν από την κοινή "θέα" κάποιοι πανίσχυροι παράγοντες της
αυτοκρατορίας. Στα πολιτικά συμφέροντα των αυτοκρατόρων της Ρώμης
αναζητούμε την απόκρυψη του Τάφου και όχι στα θρησκευτικά τους
αισθήματα, τα οποία ήταν γνωστά.
Όμως, για να φτάσουμε στα "αισθήματα" αυτά, θα ξεκινήσουμε μια "πορεία"
σκέψης πολύ ιδιαίτερη, αλλά απόλυτα χρήσιμη. Υπάρχει άνθρωπος στον
κόσμο, που να μην έχει ακούσει τον όρο "γαλαζοαίματος"; Παρ' όλο όμως
που υπάρχουν τόσοι πολλοί, που έχουν ακούσει γι' αυτόν τον όρο,
ελάχιστοι είναι εκείνοι, οι οποίοι μπορούν να τον ερμηνεύσουν. Όλοι
δηλαδή "ξέρουν", αλλά κανένας δεν "γνωρίζει". Όλα φανερά, αλλά
ταυτόχρονα απόλυτα κρυφά. Κάτι δηλαδή σαν τον Τάφο του Αλεξάνδρου. Τι μπορεί να περιγράφει ένας τέτοιος όρος; Ποια είναι η χρησιμότητά του;
Το πλέον σίγουρο είναι ότι με αυτόν τον τρόπο κάποιοι καταφέρνουν μέσα
από το αποκρυφιστικό δεδομένο να διατηρούν ζωντανές τις ιδιαίτερες
σχέσεις τους μέσα στους αιώνες. Τα μυστικά, που τους θέλουν
"γαλαζοαίματους" και άρα "ανώτερους". Γιατί όμως θεωρούνται
"γαλαζοαίματοι"; Γνωρίζει κανένας τι σημαίνει αυτός ο όρος και από πού
προέρχεται; Γιατί δεν είναι για παράδειγμα "πρασινοαίματοι" ή
"κοκκινομάγουλοι";
Όλες οι εξηγήσεις, οι οποίες κατά καιρούς έχουν δοθεί στο συγκεκριμένο θέμα,
είναι εσφαλμένες. Ο λόγος είναι πολύ απλός. Δόθηκαν από αδαείς, εφόσον
οι μύστες, οι οποίοι γνωρίζουν ακριβώς τι συμβαίνει, ποτέ δεν εξήγησαν
τον όρο. Ως εκ τούτου ήταν στο σύνολό τους εσφαλμένες, γιατί με εικασίες
δεν μπορείς να ερμηνεύσεις ορισμούς. Οι ορισμοί είναι απόλυτοι και
απαιτούν την ίδια απόλυτη ερμηνεία. Αν κάποιος "ορίζει" τον έρωτά του ως
"φραντζολίτσα", δεν μπορείς να το ανακαλύψεις όσο κι αν το προσπαθήσεις
…όσο έξυπνος ή διαβασμένος κι αν είσαι. Όσα μαθηματικά κι αν γνωρίζεις,
δεν μπορείς να βρεις το PIN μιας κάρτας ακόμα και του πιο αγράμματου
ανθρώπου. Πρέπει να σου το αποκαλύψει ο ίδιος και άρα να σε κάνει
"μύστη" της δικής του γνώσης.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τον όρο "γαλαζοαίματος". Στην περίπτωση αυτήν
χρειάζεται ειδική γνώση και όχι απαραίτητα ευφυΐα. Ο όρος
"γαλαζοαίματος" έχει μια πολύ συγκεκριμένη εξήγηση, εφόσον αποτελεί
"θεμέλιο" της ύπαρξής τους. Τους "υπενθυμίζει" πάντα ποιοι είναι και με
ποια χαρακτηριστικά "βαδίζουν" μέσα στο χρόνο. Είναι πράγματι
"γαλαζοαίματοι", γιατί απλούστατα είναι Ρωμαίοι. Έτσι συμφώνησαν μεταξύ
τους οι Ρωμαίοι να χαρακτηρίζονται και αυτό κάνουν μέσα στους αιώνες.
Δεν έχει σχέση με την ιδιαίτερη φυσιολογία ή την ανατομία που τους
διακρίνει. Μια μεταξύ τους συμφωνία είναι. Θα μπορούσαν να ονομάζονται
"μαυροφρίδηδες" και πάλι για τους ίδιους λόγους. Από εκεί και πέρα το
ότι όλοι αυτοί μεγαλώνουν και πεθαίνουν με την άποψη της Ρώμης περί της
"ανωτερότητας" τόσο της ίδιας όσο και των παιδιών της, αυτό είναι ένα
άλλο θέμα.
Από πού όμως προκύπτει αυτός ο περίεργος όρος; Από το εξής απλό δεδομένο,
το οποίο όμως χρειάζεται ειδικές γνώσεις για να γίνει αντιληπτό. Τα
"παιδιά" της Ρώμης είναι όλα "γαλαζοαίματα" και εδώ και αιώνες είναι
σκορπισμένα στην Ευρώπη. Από το "αίμα" τους καταλαβαίνεις την καταγωγή
τους και έτσι τα ξεχωρίζεις από τους κοινούς "θνητούς". Είναι τα
"ανώτερα" και η Ρώμη φρόντισε να τα "προικίσει" επαρκώς, για να μπορούν
ν' αποδεικνύουν μόνιμα αυτήν την "ανωτερότητά" τους. Είναι αυτοί, οι
οποίοι στην εποχή της παντοδυναμίας της πήραν τα ευρωπαϊκά φέουδα της
Ρώμης ως ιδιοκτησία τους. Αυτά τα "παιδιά" θυμούνται την καταγωγή τους,
γιατί τους συμφέρει να τη θυμούνται. Τους συμφέρει, γιατί λειτουργούν ως
συμμορία, η οποία, για να επιβιώσει, θα πρέπει να υπερασπίζεται μόνιμα
και επίμονα τα συντεχνιακά της συμφέροντα.
Γι' αυτόν τον λόγο σε όλες τις επαναστάσεις των κοινών "θνητών" οι
"γαλαζοαίματοι" συμπράττουν μεταξύ τους υπέρ των κοινών τους
συμφερόντων. Συμπράττουν ως ξεχωριστό μπλοκ συμφερόντων, ακόμα κι όταν
θίγονται τα φαινομενικά εθνικά συμφέροντα κάποιων από αυτούς. Ακόμα κι
αυτοί, που σχεδόν "κατ’ επάγγελμα" επί αιώνες επιβιώνουν ως εχθροί
μεταξύ τους, όπως οι Γάλλοι με τους Βρετανούς ή οι Γερμανοί με τους
Γάλλους, είναι "αδέρφια" μεταξύ τους. Όπου υπάρχει κίνδυνος ανατροπής
κάποιων από αυτούς, σπεύδουν οι άλλοι να βοηθήσουν. Όταν υπάρχει
ανατροπή και άρα υπάρχει ανάγκη για "ψυγείο" μέχρι την επάνοδό τους,
πάντα υπάρχει θετική ανταπόκριση από τους υπολοίπους. Δεν είναι τυχαίο
που όλοι οι "τέως" της Ευρώπης εξακολουθούν να περιφέρονται στις
βασιλικές "αυλές", χωρίς να χάνουν τους τίτλους και τα προνόμιά τους.
$IMAGE1$

Τα "παιδιά" της Ρώμης λοιπόν είναι "ανώτερα", γιατί απλούστατα είναι
"παιδιά" του ζωντανού "θεού". Είναι τα "παιδιά" αυτού, που συνδέει το
Θείο με το ανθρώπινο. Είναι τα "παιδιά" του αυτοκράτορα της Ρώμης. Πώς
όμως ο αυτοκράτορας συνδέεται με το Θείο; Ο εκάστοτε αυτοκράτορας της
Ρώμης θεωρούνταν ένας ζωντανός Θεός. Αυτήν την ιδιότητα την κατείχε ως ο
απευθείας απόγονος του δέκατου τρίτου θεού της Ρώμης και αυτός ήταν ο
Διόνυσος. Ο Διόνυσος όμως, στον "θρίαμβό" του —με βάση τη θρησκεία της
Ρώμης— είχε ενσαρκωθεί με τη μορφή του Αλεξάνδρου.
Ο Αλέξανδρος, δηλαδή, μετά την αποθέωσή του, έγινε ο ίδιος ο δέκατος
τρίτος Θεός της Ρώμης. Πώς και πού απέδειξε ο Αλέξανδρος ότι ήταν ο Υιός
του Θεού; Ο Αλέξανδρος αυτό το απέδειξε στο ιερό της Σίβα και το
αναγνώρισαν οι ιερείς του Άμμωνα Δία. Εκεί βρίσκεται όλο το μυστικό. Το
μεγάλο μυστικό της Ευρώπης βρίσκεται στην Αίγυπτο της Αφρικής. Ο Άμμωνας
Δίας ήταν αυτός, ο οποίος, σύμφωνα με την Ανώτατη Γνώση των μυστών,
είχε "γαλάζιο" αίμα. Ο μοναδικός ανάμεσα στους θεούς, που είχε τέτοιο
αίμα. Ο Αλέξανδρος, ως Υιός του, είχε το ίδιο αίμα …και άρα και ο
αυτοκράτορας της Ρώμης …και άρα και τα "παιδιά" της Ρώμης.
Κατάλαβε ο αναγνώστης πού το "πάμε"; Η τύχη του Τάφου του Αλεξάνδρου ήταν
εξαρτώμενη από τα συμφέροντα αυτών των πανίσχυρων ανθρώπων, οι οποίοι
αντιλαμβάνονταν τους εαυτούς τους ως "παιδιά" του. Των "παιδιών," που,
για λόγους αγάπης, ποτέ δεν θα τον απαρνούνταν, ώστε να καταστρέψουν την
"ύλη" του, αλλά που για λόγους συμφέροντος θα μπορούσαν να την
"αποκρύψουν" από τα μάτια των κοινών θνητών. Γι' αυτόν τον λόγο έχει
μεγάλη σημασία να γνωρίζει κάποιος από πού προέρχεται ο όρος
"γαλαζοαίματος"; Σ' αυτά τα συμφέροντα πρέπει ν' αναζητήσει κάποιος την
"εξαφάνισή" του. Γιατί; Γιατί, εκτός των άλλων, με τον Τάφο του
Αλεξάνδρου συμβαίνει το εξής παράδοξο.
Στα χρόνια της ελληνιστικής παντοδυναμίας οι πάντες ήθελαν να τον έχουν
στην κατοχή τους, για ν' αυξάνονται τα δικαιώματα των εξουσιών τους.
Όποιος διεκδικούσε την κοσμοκρατορία, διεκδικούσε ακόμα και με τη βία
και τη σορό του Αλεξάνδρου. Η σορός του Αλεξάνδρου ήταν το τυπικό προσόν
για τον κάθε επίδοξο κοσμοκράτορα …Κάτι σαν το "πτυχίο" του. Τη
διεκδίκησε η Βαβυλώνα, η Πέλλα, η Αλεξάνδρεια και όλοι οι επίδοξοι
διάδοχοί του. Πρώτη η Αίγυπτος άρχισε τα "κόλπα" και στη συνέχεια η
Ρώμη. Ο Πτολεμαίος πρώτος έκλεψε το ιερό πτώμα στην πορεία του για τη
Μακεδονία, για να το έχει στο βασίλειό του και άρα να διεκδικεί όχι
μόνον τη νομιμότητα, αλλά και την πρωτοκαθεδρία στην εξουσία του κόσμου.
Η Ρώμη περίμενε τη σειρά της. Όπου μπορούσε έκανε ό,τι μπορούσε.
Η Ρώμη πάντα ήθελε το σκήνωμα του Υιού του Άμμωνα. Το επιθυμούσε όσο και
όλοι οι υπόλοιποι, οι οποίοι φιλοδοξούσαν να τον διαδεχθούν. Όλοι όσοι
τόλμησαν να το διεκδικήσουν, ακόμα και με παράνομα μέσα, όπως ο
Πτολεμαίος. Απλά η Ρώμη, ως όφειλε, τον προσκυνούσε για όσο διάστημα δεν
μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο και τον άρπαξε όταν ήταν μέσα στις
δυνατότητές της να το κάνει. Ας σκεφτεί κάποιος το εξής απλό. Τον Τάφο αυτόν τον "παρακολουθούμε" στο
πέρασμα του χρόνου μέσα από τη συμπεριφορά της Ρώμης. Τον Τάφο τον
προσκύνησε ο "πρώτος" Αυτοκράτορας της Ρώμης, που ήταν ο Καίσαρας. Τον
προσκύνησε ο "μεγαλύτερος" Αυτοκράτορας της Ρώμης, που ήταν ο Τραϊανός.
Τον προσκύνησε ο "τρελός" Αυτοκράτορας της Ρώμης, που ήταν ο Καλιγούλας.
Αυτός ο Καλιγούλας, για παράδειγμα, έκλεψε την πανοπλία του Αλεξάνδρου, για
να πάρει λίγη από τη δύναμή του. Γιατί έκλεψε την πανοπλία; Γιατί
απλούστατα δεν μπορούσε ν' αρπάξει την υπόλοιπη σορό. Αυτό μπορούσε να
κάνει …και αυτό έκανε. Τόση ήταν η δύναμη της Ρώμης εκείνης της εποχής
και τόσο το μερίδιό της. Ξαφνικά όλα αυτά τα "μεγαλεία" για τον
Αλέξανδρο σταμάτησαν ως δια μαγείας. Μετά το 300 μ.Χ. και τον
αυτοκράτορα Καρακάλλα δεν υπάρχει άλλη ιστορική μαρτυρία περί του Τάφου
του Αλεξάνδρου. Τι συνέβη όμως τότε και άλλαξαν τόσο εντυπωσιακά τα
πράγματα; Τότε κατά "σύμπτωση" άρχισε ν' "ανατέλλει" ο χριστιανισμός.
Στα χριστιανικά χρόνια, που ακολούθησαν, κανένας αυτοκρατορικός παράγοντας
δεν ήθελε να "δείχνει" στους ανθρώπους τον Τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου,
γιατί απειλούνταν τα δικαιώματα της εξουσίας του. Της χριστιανικής πλέον
εξουσίας του. Η ίδια η Ρώμη, που μέχρι τότε λάτρευε τον Αλέξανδρο, για
προφανείς λόγους έκανε πως δεν τον "γνώριζε". Η χριστιανική Ρώμη έκανε
πως δεν γνώριζε πού βρίσκεται ο Τάφος εκείνου, ο οποίος μέχρι εκείνη τη
στιγμή ήταν γι' αυτήν το "Άγιο Δισκοπότηρο". Τι συνέβη και άλλαξε
συμπεριφορά; Κάτι πολύ συνηθισμένο για την εξουσία. Χωρίς ν' αλλάξουν τα
πρόσωπα της εξουσίας, άλλαξαν τα συμφέροντά τους. Χωρίς ν' αλλάξουν τα
πρόσωπα, άλλαξαν τα "ενδύματά" τους. Φόρεσαν τα χριστιανικά "ενδύματα"
και αναγκάστηκαν να βάλουν στα "μπαούλα" τους τα προηγούμενα ελληνικά.



Elke gek zijn gebrek

Message edited by Πανδαιμονιον - Δευτέρα, 08-ΣΕΠ-2014, 2:58 AM
 
ΠανδαιμονιονDate: Δευτέρα, 08-ΣΕΠ-2014, 2:56 AM | Message # 10
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ότι η Ρώμη, μετά τη χριστιανική της επιλογή,
έπρεπε ν' αλλάξει συμπεριφορά. Έπρεπε να προστατεύσει τα συμφέροντά της
και μία από τις πρώτες ενέργειές της ήταν να "σκεπάσει" τον τάφο του
Πατέρα της με "λήθη". Επιλεκτική "λήθη", που τον έκανε "αόρατο" στην
ανθρωπότητα. Ως χριστιανική πλέον, δεν είχε συμφέρον από έναν φανερό
τάφο του Αλεξάνδρου. Δεν είχε λόγο να μετατρέψει τον Τάφο του Πατέρα της
σε πόλο αντίδρασης για τη δική της εξουσία. Επιπλέον, ως επικεφαλής του
χριστιανισμού, είχε και το "άλλοθι" να τον αρπάξει απ' αυτούς, οι
οποίοι μέχρι τότε τον κατείχαν, εφόσον μπορούσε να τους "διαβεβαιώσει"
ότι δεν θα τον χρησιμοποιούσε υπέρ της εξουσίας της. Η Ρώμη μπορούσε να
πάρει τη σορό του λατρεμένου της Αλεξάνδρου, χωρίς να αντιδράσει κανένας
στη διεκδίκησή της.
Η πράξη της ήταν σίγουρα μια επιλογή συμφέροντος, γιατί η Ρώμη δεν
"έπεσε" στα χέρια αλλόθρησκων κατακτητών, που να τη λεηλάτησαν και να
κατέστρεψαν το προηγούμενό της πρόσωπο. Η ίδια Ρώμη, που ήταν
δωδεκαθεϊστική, αποφάσισε μόνη της —και στην εποχή της παντοκρατορίας
της— να γίνει χριστιανική. Η ίδια Ρώμη, που είχε τον Αλέξανδρο ως
δεκατοτρίτο Θεό της και τον λάτρευε, αποφάσισε να υιοθετήσει μια
θρησκεία, η οποία απειλούνταν από τον αγαπημένο Θεό των κυρίαρχων
Ρωμαίων. Γιατί; Γιατί ο Αλέξανδρος πλέον ήταν εχθρός. Ο πιο ισχυρός
εχθρός του χριστιανισμού της Ρώμης. Εχθρός όχι των Ρωμαίων ως πρόσωπα,
αλλά των ρωμαϊκών συμφερόντων. Των νέων ρωμαϊκών συμφερόντων. Ήταν
εχθρός της Νέας Θρησκείας και άρα της νέας Ρωμαϊκής Τάξης Πραγμάτων.
Αυτόν τον εχθρό, όπως και τα άλλα εχθρικά στοιχεία της προηγούμενης Τάξης
Πραγμάτων, τα συγκέντρωσαν μέσα στο δικό τους πολυτελές "μπαούλο" της
ιστορίας. Πέρα όμως από αυτά τα πρακτικά θέματα, τα οποία άπτονταν των
απλών συμφερόντων της Ρώμης, δεν άλλαζαν εντυπωσιακά τα πράγματα. Τα νέα
συμφέροντα των ίδιων ανθρώπων δεν μπορούσαν ν' απαλείψουν τις παλιές
αγάπες και λατρείες. Τα νέα συμφέροντα των Ρωμαίων δεν θα άλλαζαν τη
λατρεία τους για τον λατρεμένο "Πατέρα" τους. Τη λατρεία για τον
"Πατέρα" με το "γαλάζιο" αίμα, που καθιστούσε και τους ίδιους
"γαλαζοαίματους". Απλά ο Αλέξανδρος θα γινόταν πλέον ο "μυστικός" Θεός
της Ρώμης. Ο Θεός μόνον για τους "εκλεκτούς" της. Μόνον αυτοί μπορούσαν
και δικαιούνταν να γνωρίζουν για τον Αλέξανδρο. Μόνον αυτοί θα μπορούσαν
ν' ανοίγουν το "μπαούλο" και να χαίρονται τα πολύτιμα "οικογενειακά"
τους κειμήλια και "φυλαχτά" τους.
Αυτό δεν είναι κάτι το περίεργο. Ο χριστιανισμός ήταν πάντα μια θρησκεία
πολλών "ταχυτήτων" …Ο Πέτρος για τους αγράμματους …ο Παύλος για τους
μορφωμένους …και κάποιοι άλλοι για τους ανώτερους "γαλαζοαίματους". Ο
κανόνας ήταν πολύ απλός. Εβραίοι "οδηγοί" για τους φτωχούς και τους
αγράμματους και Έλληνες για τους εκλεκτούς. Πιστεύει κάποιος ότι οι
πανίσχυροι φορείς της χριστιανικής εξουσίας λάτρευαν όλα τα γραφικά και
ημίτρελα σάψαλα, που κατά καιρούς αγιοποιούσε ο χριστιανισμός; Ότι
λάτρευαν τον Άγιο Τίποτε τον Ερημίτη και την Οσία Μηδέν την Κλαίουσα;
Ολόκληρη "βιομηχανία" αγιοποιήσεων υπάρχει στο Βατικανό. Ακόμα και
σήμερα κάποιοι περιμένουν στη σειρά τους να "αγιοποιηθούν". Κάποιοι
"άγιοι", οι οποίοι κάνουν τους "γαλαζοαίματους" να γελούν, αλλά είναι
χρήσιμοι για να ελέγχονται οι φτωχοί.
Έχει κανείς υπόψη του τι απόψεις έχουν περί Θείου πανίσχυρες μυστικές
αδελφότητες, όπως είναι για παράδειγμα οι Μασόνοι; Τιμωρήθηκαν ποτέ όλοι
αυτοί ως αιρετικοί; Τους έπιασε ποτέ καμία Ιερά Εξέταση, για να τους
κάψει; Τους αφαιρέθηκαν οι τεράστιες περιουσίες; Όχι βέβαια. Γιατί;
Γιατί όλα αυτά από τη Ρώμη ξεκινούσαν και στη Ρώμη κατέληγαν. Ακόμα και
οι ίδιοι οι Πάπες ανήκουν σε τέτοιες μυστικές αδελφότητες. Οι ίδιοι οι
Πάπες δεν πιστεύουν σ' αυτά, τα οποία προτείνουν στους άλλους. Στους
άλλους προτείνουν ό,τι συμφέρει τον χριστιανισμό και τη Ρώμη και όχι
ό,τι πιστεύουν οι ίδιοι. Είναι προφανές ότι ο χριστιανισμός ήταν για την
"πλέμπα" της αυτοκρατορίας. Ήταν η καλύτερη επιλογή για τα συμφέροντα
των "γαλαζοαίματων" Ρωμαίων.
Αυτή η "πλέμπα" έκριναν ότι δεν χρειαζόταν να γνωρίζει ή να βλέπει κάτι
παραπάνω για τον λατρεμένο Θεό τους τον Αλέξανδρο. Έκαναν και για την
περίπτωσή του ό,τι ακριβώς έκαναν και για την υπόλοιπη ελληνική θρησκεία
και λατρεία. Πάνε τα σύγχρονα Ελληνόπουλα στα σχολεία και τους λένε οι
δάσκαλοι πως "χάθηκαν" για πάντα τα μυστικά των Ελληνικών Μυστηρίων. Δεν
θα μάθει ποτέ και κανένας τι ακριβώς γινόταν στα Ελευσίνια Μυστήρια ή
στα Καβίρια Μυστήρια. Είναι δυνατόν να έχει συμβεί αυτό; Πώς χάθηκαν δηλαδή
αυτές οι απόρρητες και επί αιώνες υπερπολύτιμες γνώσεις;
Αρχιερέας της ελληνικής θρησκείας δεν ήταν ο Αυτοκράτορας της Ρώμης; Ο
απόλυτος μύστης, δηλαδή, των Ελληνικών Μυστηρίων; Αυτοκράτορας της Ρώμης
και άρα αρχιερέας του δωδεκαθεϊσμού δεν αποφάσισε να μετατρέψει τη Ρώμη
σε χριστιανική; Άρα; Τι έγινε ξαφνικά; Ξέχασε αυτά που γνώριζε; Άρχισε
να εχθρεύεται αυτά, τα οποία μέχρι εκείνη τη στιγμή λάτρευε;
Πώς χάθηκαν δηλαδή οι γνώσεις αυτού του μηχανισμού, ο οποίος βρισκόταν υπό
την εξουσία του αυτοκράτορα; Κατέστρεψε ο ίδιος τα "δοχεία" της γνώσης,
τα οποία μέχρι τότε τον συντηρούσαν και τον εμφάνιζαν ως εκλεκτό των
Θεών; Γιατί; Για λόγους ταπεινότητας; Για να γίνει "ένα" με την
αγράμματη και αστοιχείωτη χριστιανική "πλέμπα", την οποία δεν υπολόγιζε
καν; Γιατί να καταστρέψει όλα αυτά τα χρήσιμα και σωτήρια για τον ίδιο
στοιχεία, εφόσον μπορούσε απλά να τα αποκρύψει; Γιατί να τα καταστρέψει
και να μην τα βάλει σε ένα υπόγειο της Ρώμης; Στην πλάτη του θα τα
κουβαλούσε; Γιατί να τα καταστρέψει; Για λόγους φανατισμού;
Συμφεροντολόγος μπορεί να ήταν, αλλά φανατικός του χριστιανισμού δεν
ήταν. Οι υπόλοιποι πανίσχυροι αρχιερείς πώς θα του επέτρεπαν να
καταστρέψει τέτοιον τεράστιο πνευματικό πλούτο; Άρα τα απέκρυψε μετά από
μια συνεννόηση με τους ανώτατους ιερατικούς παράγοντες της
αυτοκρατορίας. Γι' αυτό άλλωστε υπάρχουν και οι μη προσβάσιμες στους
κοινούς θνητούς πτέρυγες της βιβλιοθήκης του Βατικανού.
Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι το πιο λογικό είναι να μην έχει χαθεί τίποτε. Αποκρύφτηκαν
τα πάντα, αλλά δεν χάθηκε τίποτε. Όπως λοιπόν αποκρύφτηκε η γνώση των
Ελλήνων, έτσι αποκρύφτηκε και ο Τάφος του "Άριστου" των Ελλήνων. "Όνομα
του Ρόδου" δεν υπήρχε μόνον για τη γνώση των Ελλήνων, αλλά και για τον
Τάφο του Αλεξάνδρου. Τον Τάφο, που η Ρώμη πάντα έλεγχε απόλυτα. Ακόμα δηλαδή
και αν για κάποιους αιώνες ο τάφος του Αλεξάνδρου βρισκόταν στη
Νέα Ρώμη ή αλλιώς Κωνσταντινούπολη, μετά τις Σταυροφορίες επέστρεψε στη
Ρώμη. Είτε από φόβο, μήπως το υπερπολύτιμο "σκήνωμα" πέσει στα χέρια των
βάρβαρων Σελτζούκων Τούρκων, οι οποίοι μπορεί να μην γνώριζαν πώς να
χειριστούν το πιο λεπτό θέμα της αυτοκρατορίας, είτε για να
"σηματοδοτήσουν" την ανανέωση της παγκόσμιας κυριαρχίας της Ρώμης, το
σκήνωμα του Αλεξάνδρου "ξαναμεταφέρθηκε" στη Ρώμη, στην οποία βρίσκεται
μέχρι σήμερα.
Γιατί είμαστε τόσο βέβαιοι γι' αυτό; Γιατί δεν μπορεί να βρίσκεται κάπου
αλλού. Γιατί δεν θα συμφωνούσαν οι ισχυροί αυτού του κόσμου να βρίσκεται
κάπου αλλού. Δεν θα συμφωνούσαν οι Γερμανοί να έχουν το σύμβολο της
Ρωμαιοκαθολικής Αυτοκρατορίας οι Βρετανοί ή οι Γάλλοι και το ίδιο θα
συνέβαινε και για όλους τους πιθανούς και απίθανους συνδυασμούς. Για να
μην "μαλώνουν" μεταξύ τους τα "γαλαζοαίματα" "παιδιά", ο "Πατέρας" θα
παρέμενε υποχρεωτικά στον "οίκο" Του. Η "μητέρα" Ρώμη θα είχε τον δικό
της νεκρό και τα "παιδιά" τους δικούς τους. Η Ρώμη θα είχε τον
Αλέξανδρο, οι Γερμανοί τον Καρλομάγνο, οι Γάλλοι τον Ναπολέοντα και οι
Βρετανοί τον Ερρίκο τον Η’. Τα "παιδιά", τα οποία ήθελαν να διαδεχθούν
τον "πατέρα" στο δικό του "παιχνίδι", αλλά για δικό τους λογαριασμό. Η
Ρώμη τους κανόνες αυτού του παιχνιδιού προστατεύει και γι' αυτόν τον
λόγο έχει εξουσία ζωής και θανάτου απέναντι στον οποιονδήποτε το απειλεί
…όποιος κι αν είναι αυτός.
Εδώ πρέπει να θυμηθούμε κι αυτό, το οποίο λέγαμε στην αρχή για το τι
επιπλέον προκύπτει από τις ομοιότητες και τις διαφορές μεταξύ της
περίπτωσης του Αλεξάνδρου και αυτής των Ρομανόφ. Όπως είπαμε, τα
συμφέροντα της εξουσίας την υποχρέωναν καί στις δύο περιπτώσεις να
διατηρήσει κρυφό τον επικίνδυνο Τάφο. Το πού βρίσκεται όμως αυτός ο
μυστικός τάφος για την κάθε περίπτωση εξαρτάται από τη διαφορά που
υπάρχει στα αισθήματα της κάθε εξουσίας. Αυτή είναι μια μεγάλη διαφορά
και από τη διαφορά προκύπτουν επιπλέον συμπεράσματα.
Οι κομμουνιστές Σοβιετικοί δεν είχαν μόνον ζημιά από τον τάφο των Ρομανόφ,
αλλά τον μισούσαν κιόλας. Γι' αυτόν τον λόγο όχι μόνον βάστηξαν κρυφό
το τάφο, αλλά στην ουσία ατίμασαν τον Τσάρο, παραχώνοντάς τον στις
λάσπες της κεντρικής Ρωσίας. Τον "τιμωρούσαν" κιόλας, στερώντας του
αυτό, το οποίο εκφράζει η ίδια η λέξη "μνήμα". Οι "γαλαζοαίματοι"
Ρωμαίοι είχαν επίσης ζημιά από έναν φανερό Τάφο του Αλεξάνδρου, αλλά —εν
αντιθέσει προς τους Σοβιετικούς— όχι απλά δεν τον μισούσαν, αλλά οι
ίδιοι τον λάτρευαν. Ναι μεν ήθελαν να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους
από την απειλή του, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήθελαν να τον
"τιμωρήσουν". Γι' αυτόν τον λόγο επέλεξαν να κάνουν κάτι ενδιάμεσο, το
οποίο θα ικανοποιούσε όλες τις πλευρές και θα το γνώριζαν μόνον οι
ίδιοι. Εφόσον είχαν τη δύναμη και την εξουσία, θα φρόντιζαν να τον έχουν
κοντά τους. Εξουδετερωμένο μεν, αλλά μόνιμα κοντά τους.
Μυστικά θα τον τιμούσαν όπως του άξιζε και δημοσίως θα ισχυρίζονταν ότι δεν
γνώριζαν τίποτε γι' αυτόν. Με αυτόν τον τρόπο θεωρούσαν ότι εκτελούσαν
στο ακέραιο το καθήκον τους απέναντι στον Άριστο, γνωρίζοντας όμως ότι
του στερούσαν την "επαφή" με αυτούς, τους οποίους ο ίδιος αγαπούσε και
ήταν οι απλοί άνθρωποι. Στην πραγματικότητα "απήγαγαν" τον Αλέξανδρο,
καθιστώντας τον έναν πραγματικά αιώνιο νεκρό "Όμηρο". Έναν αθάνατο
"Οδυσσέα", αποκλεισμένο σε κάποια μυστική και απρόσιτη "Ωγυγία".
Επιπλέον, με αυτόν τον τρόπο θα κατάφερναν και θα έλεγχαν και την
πρόσβαση των περίεργων ή των ερευνητών προς αυτόν. Γι' αυτόν τον λόγο
από την αρχή επιμένουμε να λέμε ότι τα συμφέροντα της Ρώμης ήταν αυτά,
τα οποία άλλαξαν απέναντι στον Αλέξανδρο και όχι τα αισθήματά της. Η
Ρώμη ποτέ δεν έπαψε να λατρεύει τον Αλέξανδρο, ακόμα και στα χρόνια του
χριστιανικού της φανατισμού, που για τους άλλους επέβαλε τις Ιερές
Εξετάσεις.
Κατάλαβε ο αναγνώστης γιατί είπαμε εξ αρχής ότι ο Τάφος του Αλεξάνδρου
"φαίνεται" καθαρά με τα "μάτια" του μυαλού; Γελάει η Ρώμη κάθε φορά που
κάποια τίμια αλλά αφελής Σουλβατζή μπαίνει στις λάσπες, για ν'
ανακαλύψει αυτό, το οποίο η Ρώμη δεν θα επέτρεπε ποτέ να μπει στις
λάσπες. Γελάει η Ρώμη με τους αρχαιολόγους, οι οποίοι ψάχνουν ανάμεσα σε
χώματα και μπάζα, για ν' ανακαλύψουν το "Άγιο Δισκοπότηρο" της
αυτοκρατορίας. Στην καλύτερη περίπτωση πέτρες και ξύλα ενός
εγκαταλειμμένου κενοταφίου θα βρουν, εφόσον η ίδια η Ρώμη έχει αρπάξει
προ πολλού το θεϊκό περιεχόμενό του.
Αρκεί να καταλάβει κάποιος τη σημασία αυτού του Τάφου για τη Ρώμη και θα
καταλάβει πού βρίσκεται. Είναι μαθηματικά βέβαιον ότι ο Τάφος του
Αλεξάνδρου βρίσκεται στην "καρδιά" της Ρώμης. Είναι επίσης βέβαιον ότι
ακόμα και σήμερα όλοι οι επίδοξοι "Πλανητάρχες" φέρονται στον Αλέξανδρο
με τον τρόπο που του αρμόζει. Με τον τρόπο που του φέρονταν οι
προηγούμενοι αυτοκράτορες. Θεωρούμε δεδομένο ότι οι πανίσχυροι ηγέτες
αυτού του κόσμου, οι οποίοι επισκέπτονται το Βατικανό, "μυούνται" στα
μυστικά της Ρώμης την επόμενη της ανάληψης των εξουσιών τους. Άνθρωποι
όπως ο Καρλομάγνος, ο Ερρίκος ο Η’, ο Ναπολέοντας και οι νεώτεροι όπως ο
Τσόρτσιλ, ο Ρούσβελτ, ο Κλίντον ή ακόμα και ο μισόχαζος ο Μπους,
είμαστε βέβαιοι ότι έχουν προσκυνήσει στον Τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Ακόμα και ο Γκορμπατσόφ, όταν το 1991 δήλωνε τη διάλυση της Σοβιετικής
Αυτοκρατορίας, στη Ρώμη πήγε για να το κάνει. Γιατί; Μήπως για να
δηλώσει "υποταγή" σ' αυτήν και για να "προσκυνήσει" τον Πατέρα της;
Το να βρίσκεται αυτός το Τάφος μέσα στο ίδιο το Βατικανό, δεν πρέπει να
μας φαίνεται παράξενο ούτε από τεχνικής πλευράς. Γνωρίζοντας τις πάγιες
χριστιανικές πρακτικές, για να "σβήνονται" ίχνη, είναι εύκολο να το
εικάσουμε. Αποτελεί πάγια τακτική των χριστιανών να "κρύβουν" τα σύμβολα
των Ελλήνων κάτω από χριστιανικά μνημεία. Σβήνεις ίχνη, δημιουργώντας
νέα ίχνη πάνω τους. Περπατάς πάνω σε πατημασιές, για να μην φαίνεται
ποιος περπάτησε πρώτος σ' αυτές. Είναι η ίδια τακτική, που στους χώρους,
όπου υπήρχαν διάσημοι αρχαιοελληνικοί ναοί, υψώνονταν χριστιανικές
εκκλησίες. Μέχρι και στον Παρθενώνα είχαν χτίσει εκκλησία στο όνομα της
Παναγίας. Οι χριστιανοί με αυτόν τον τρόπο όχι μόνον "έκλεβαν" τους
λατρευτικούς χώρους των Ελλήνων, αλλά και τους έλεγχαν, ώστε να μην
επαναλειτουργήσουν ποτέ.
Αυτήν την πετυχημένη πρακτική πιστεύουμε ότι ακολούθησαν και στην περίπτωση
του Αλεξάνδρου. Τον Τάφο του τον "σκέπασαν" με τάφο. Τον πλέον διάσημο
Τάφο της ανθρωπότητας τον "σκέπασαν" με τον πλέον διάσημο τάφο του
χριστιανισμού. Στην Κρυπτή του Αγίου Πέτρου βρίσκεται ο Τάφος του
Αλεξάνδρου. Γιατί; Γιατί, εκτός όλων των άλλων, οι "ποντίφικες" και
αυτοκράτορες της Ρώμης κοντά σ' αυτόν τον Πατέρα θέλουν να θάβονται και
να διατηρούν το μετά θάνατον "προνόμιο" της αθανασίας τους. Οι πρώτοι
των "γαλαζοαίματων" θέλουν να θάβονται δίπλα στον Πρώτο "Γαλαζοαίματο".
Οι φέροντες την "πορφύρα" θέλουν να θάβονται δίπλα στον
"Πορφυρογέννητο". Οι θνητοί αυτοκράτορες θέλουν να θάβονται δίπλα στον
Αθάνατο Αυτοκράτορα.
Τώρα, το αν ο Τάφος του Αλεξάνδρου βρίσκεται μπροστά, πίσω η δίπλα από τον
υποτιθέμενο τάφο του Πέτρου, αυτό δεν το γνωρίζουμε. Το πιο πιθανό είναι
να μην υπάρχει καν τάφος του Πέτρου. Πιο πιθανό δηλαδή είναι να μην
βρέθηκε ποτέ το πτώμα του ασήμαντου —όταν θανατώθηκε— Πέτρου, παρά να
χάθηκε το πτώμα του Θεανθρώπου Αλεξάνδρου. Απλά πράγματα. Πιο πιθανό
είναι να μην υπήρξε ποτέ κάτι από τα πιο χρήσιμα "εργαλεία" της Ρώμης,
παρά να χάθηκε ο πιο πολύτιμος θησαυρός της, που ήταν η σορός του
Αλεξάνδρου.
Την επόμενη φορά, που κάποιος Έλληνας περιηγητής πάει στο Βατικανό και μπει
στην Κρύπτη, ας σταθεί λίγο παραπάνω μπροστά σ' αυτήν. Ας κλείσει τα
μάτια του …και μπορεί να "δει" καλύτερα μερικά πράγματα. Ας κλείσει τα
μάτια του …και ας την "ψηλαφίσει" με το μυαλό του. Ας κλείσει τα μάτια
του και ας γίνει ο ίδιος μια "σχεδία" για να δραπετεύσει ο Οδυσσέας από
τη μυστική και απομονωμένη Ωγυγία. Μόνον οι Έλληνες μπορούν να φέρουν
"πίσω" τον ταλαιπωρημένο Οδυσσέα. Τον Οδυσσέα, ο οποίος νίκησε σε όλους
τους πολέμους και δεν μπόρεσε να γυρίσει ακόμα στην πατρίδα του, γιατί
τον ερωτεύτηκε η μάγισσα της Ωγυγίας. Η μάγισσα της Ρώμης.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ
Δημιουργός της Θεωρίας του Υδροχόου
ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΙΚΟΝ ΚΑΙ Ο ΝΩΟΝ ΕΝΝΟΕΙΤΩ , ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΒΑΛΕΙΣ ΜΥΑΛΟ Ω ΤΕΤΡΑΠΟΔΕ !

eamb-ydrohoos
 http://thesecretrealtruth.blogspot.com


Elke gek zijn gebrek
 
ΘνητοςDate: Τρίτη, 09-ΣΕΠ-2014, 0:44 AM | Message # 11
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 10692
Awards: 16
Reputation: 45
Status: Offline
Το ειχα ξαναδιαβασει αυτο του Τραιανου.
Ενδιαφερον


ΚΑΛΟΜΕΛΕΤΑ ΚΙ ΕΡΧΕΤΑΙ
 
margaritaDate: Τρίτη, 09-ΣΕΠ-2014, 6:51 PM | Message # 12
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 12859
Awards: 15
Reputation: 44
Status: Offline
δεν εχει αποδειξεις για να με πεισει οτι ειναι εκει ,μπορει να ειναι παντου ακομη και στην πατριδα του
υπαρχει καποια ενδειξη για το που υπηρχε πραγματικα ο αλεξανδρος μετα την κλοπη του σωματος του απο τον πτολαιμεο; οχι
ναι ο ιουλιος καισαρας του εσπασε την μυτη με την μονη διαφορα οτι δεν μπορει μια μυτη ταριχευμενου να σπαει σε χιλια κοματια (αυτο ειναι ετσι ακριβως καταγεγραμμενο ) ,ουτε κρυσταλο να ηταν ,βασει φυσικων νομων δεν ισχυει
οταν εκλαπει το σωμα για να μην χαθει η δοξα της αιγυπτου αντικατασταθηκε απο αλλη σωρο
ο αλεξανδρος εταφη στην πατριδα του γιατι αυτη ηταν η μυστικη τελευταια επιθυμια του
δεν μπορω να σας το αποδειξω γιατι μου το ειπανε τα πνευματα του βουνου
ομως το οτι σε εσας δεν μιλανε αλλα μιλανε σε μενα δεν ειναι λογος αρκετος να μην εχω δικιο εγω και να εχει ο ορθολογιστης τραιανος
εξαλλου οποιος εκρυψε το σωμα του αλεξανδρου ολα αυτα που σημερα συζηταμε τα ειχε σκεφτει οτι θα τα σκεφτουμε
B)


"Στο τέλος, αυτό για το οποίο μετανιώνουμε περισσότερο είναι οι προσπάθειες τις οποίες ποτέ δεν κάναμε"
 
ΑθηναίοςDate: Τετάρτη, 10-ΣΕΠ-2014, 0:13 AM | Message # 13
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 10348
Awards: 17
Reputation: 46
Status: Offline
Συμφωνώ με τη Μαργαρίτα. 
Να προσθέσω μια απορία μου: Γιατί είναι Σφήγγες (από το σφίγγω) αυτά που βρήκαν στην είσοδο του τάφου στην Αμφίπολη και όχι Γρύπες;;; Οι Γρύπες φύλαγαν Θησαυρούς και ήταν και το σύμβολο της Αμφίπολης ή κάποιας διπλανής πόλης, δεν θυμάμαι καλά! Εκτός από την εμφάνιση που ταιριάζει περισσότερο με Γρύπες παρά με Σφήγγες που σπάνια είχαν φτερά, οι Γρύπες ήταν φύλακες.


Γης παις ειμί και ουρανού αστερόεντος,
αυτάρ εμοί γένος ουράνιον.
 
ΘνητοςDate: Τετάρτη, 10-ΣΕΠ-2014, 0:25 AM | Message # 14
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 10692
Awards: 16
Reputation: 45
Status: Offline
>:)

ΚΑΛΟΜΕΛΕΤΑ ΚΙ ΕΡΧΕΤΑΙ
 
margaritaDate: Τετάρτη, 10-ΣΕΠ-2014, 0:28 AM | Message # 15
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 12859
Awards: 15
Reputation: 44
Status: Offline
βρηκαν λεει και τα φτερα τους

"Στο τέλος, αυτό για το οποίο μετανιώνουμε περισσότερο είναι οι προσπάθειες τις οποίες ποτέ δεν κάναμε"
 
Forum » Γενική συζήτηση για ανθρώπους και γεγονότα » Αρχαιότητα » Περί Αμφιπόλεως... (Τά πάντα γύρω από τήν ανασκαφή στόν τύμβο Αμφιπόλεως...)
Page 1 of 41234»
Search: