Τρίτη, 12-ΔΕΚ-2017, 9:26 AM
Welcome Ξωτικό | RSS


[ New messages · Members · Forum rules · Search · RSS ]
Page 6 of 6«123456
Forum » Ελληνική Μυθολογία-Ιστορία » Ιστορίες Ελληνικής μυθολογίας και όχι μόνο » ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ(ΙΣΤΟΡΙΑΣ) (Τότε που οι άνθρωποι τα έβαζαν ακόμη και με τους θεούς...)
ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ(ΙΣΤΟΡΙΑΣ)
margaritaDate: Τετάρτη, 28-ΑΥΓ-2013, 0:25 AM | Message # 76
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 12874
Awards: 15
Reputation: 44
Status: Offline
B)

"Στο τέλος, αυτό για το οποίο μετανιώνουμε περισσότερο είναι οι προσπάθειες τις οποίες ποτέ δεν κάναμε"
 
ΠανδαιμονιονDate: Πέμπτη, 02-ΙΑΝ-2014, 5:23 PM | Message # 77
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
:(

Added (02-ΝΟΕ-2013, 7:02 PM)
---------------------------------------------
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΙΑΝΤΑ



 Ένας από τους πιο δυνατούς και γενναίους βασιλιάδες των Ελλήνων που πήραν
μέρος στον Τρωικό πόλεμο, ήταν και ο Αίαντας, ο γιος του Τελαμώνα από τη
Σαλαμίνα. Ο Όμηρος γράφει ότι ξεχώριζε από όλους τους πολεμιστές γιατί
ήταν εύσωμος σαν γίγαντας. Τον ονομάζει μάλιστα και πύργο. Έλεγαν γι’
αυτόν ότι ήταν άτρωτος και πως δεν μπορούσε να πληγωθεί. Ούτε τα βέλη
καρφώνονταν επάνω του και υπήρχε μια εξήγηση γι’ αυτό. Όταν ήταν μωρό ο
Αίαντας, έτυχε να φιλοξενηθεί στο παλάτι του Τελαμώνα ο Ηρακλής. Ζήτησε
να δει το παιδί και πιάνοντάς το από τις μασχάλες, το σκέπασε με το
δέρμα του λιονταριού(λεοντή) που είχε σκοτώσει στη Νεμέα Έτσι το σώμα
του θα έμενε άτρωτο, εκτός από τα σημεία εκείνα που το κρατούσε, καθώς
του φορούσε τη λεοντή.

Όταν πήρε το θρόνο της Σαλαμίνας ο Αίαντας και ετοιμάστηκε να αναχωρήσει με
τα καράβια του για την Τροία, ο πατέρας του τον συμβούλεψε να μην
ξεχνάει τους θεούς και να ζητά κάθε τόσο τη βοήθειά τους. Όμως ο Αίαντας
χαμογέλασε ειρωνικά ισχυριζόμενος πως δεν χρειάζεται βοήθεια από τους
θεούς, ότι με τη βοήθεια των θεών ακόμα και ο πιο δειλός μπορεί να γίνει
ήρωας και πως θα κατάφερνε να γίνει ήρωας μόνο με τη δική του δύναμη.
Αυτή η στάση του Αίαντα ενόχλησε τους θεούς και αποφάσισαν να τον
τιμωρήσουν με πολύ σκληρό τρόπο.

Στην Τροία ο Αίαντας ήταν πραγματικά φόβος και τρόμος για τους αντιπάλους
του. Μετά τον Αχιλλέα ήταν ο πιο ικανός πολεμιστής των Ελλήνων. Ο
Πρίαμος που παρακολουθούσε μια μέρα από τα τείχη μια από τις συμπλοκές
των δύο στρατών, εντυπωσιάστηκε από τη μαχητικότητα και τη δύναμη του
Αίαντα και ρώτησε την Ελένη, να του πει ποιος είναι. Αξέχαστη θεωρείται
και η μονομαχία του Αίαντα με τον Έκτορα η οποία κράτησε μια ολόκληρη
μέρα χωρίς να αναδείξει νικητή. Οι δύο πολεμιστές εκτίμησαν ο ένας τον
άλλο και αντάλλαξαν στο τέλος ακριβά δώρα σαν φίλοι. Ο Έκτορας χάρισε
στον Αίαντα ένα σπαθί και εκείνος στο βασιλόπουλο της Τροίας μία
πολύτιμη ζώνη. Μετά το θάνατο του Αχιλλέα δύο Έλληνες αγωνίστηκαν
γενναία για να πάρουν το νεκρό του κορμί από τα χέρια των Τρώων. Ο
Οδυσσέας και ο Έκτορας. Η Θέτιδα, η μητέρα του Αχιλλέα, αφού έκλαψε το
νεκρό γιό της, δήλωσε στους Έλληνες ότι θα χάριζε την πανοπλία του στον
πιο γενναίο από αυτούς. Οι Έλληνες αφού συγκεντρώθηκαν, διάλεξαν οι
μισοί τον Αίαντα και οι άλλοι μισοί τον Οδυσσέα.

Τη λύση έδωσε ο σοφός Νέστορας, ο βασιλιάς της Πύλου. Ισχυρίστηκε ότι τον
καθορισμό του πιο γενναίου δεν θα πρέπει να τον κάνουν οι Έλληνες αλλά
οι Τρώες. Αφού λοιπόν συμφώνησαν όλοι οι Έλληνες με το Νέστορα, πήγαν
ένα βράδυ μερικοί πολεμιστές κοντά στα τείχη της Τροίας και έτυχε να
παρκαολουθήσουν ένα διάλογο ανάμεσα σε δύο Τρωαδίτισσες. Η μία από αυτές
επαινούσε τη γενναιότητα του Αίαντα και η άλλη του Οδυσσέα. Τελικά
συμφώνησαν ότι πιο γενναίος ήταν ο Οδυσσέας που έμεινε πίσω μόνος του
και αντιμετώπισε τους Τρώες, ενώ το κουβάλημα του νεκρού Αχιλλέα που
ανέλαβε ο Αίαντας θα μπορούσε να το κάνει εύκολα και οποιοσδήποτε άλλος,
ακόμα και μια γυναίκα. Έτσι οι Ελληνες από τα λόγια των δύο γυναικών
της Τροίας ανακήρυξαν σαν γενναιότερο τον Οδυσσέα. Αυτό όμως στοίχισε
πολύ στον οξύθυμο Αίαντα ο οποίος κλείστηκε στη σκηνή του μη θέλοντας να
δει κανένα. Κατά τη διάρκεια της νύχτας και πάνω στο θυμό του πήρε μια
τρομερή απόφαση: να σκοτώσει όλους του Έλληνες βασιλιάδες για να τους
εκδικηθεί.

Αμέσως άρπαξε το σπαθί του και βγήκε από τη σκηνή για να πραγματοποιήσει το
παρανοϊκό του σχέδιο. Η θεά Αθηνά όμως που συμπαθούσε και βοηθούσε τους
Έλληνες και ιδιαίτερα τον Οδυσσέα έκανε να σαλέψουν τα λογικά του Αίαντα
κι έτσι αυτός, αντί για το στρατόπεδο των Ελλήνων βασιλιάδων,
κατευθύνθηκε εξαγριωμένος σε ένα κοπάδι από βόδια και πρόβατα. Όρμησε,
λοιπόν, με μανία επάνω τους και άρχισε να τα σφάζει, έχοντας την
εντύπωση ότι σφάζει τους Έλληνες βασιλιάδες. Και όταν έφτασε μπροστά σε
ένα κριάρι νόμιζε ότι ήταν ο μεγάλος του αντίπαλος ο Οδυσσέας. Το έδεσε
από τα πόδια και το μετέφερε στη σκηνή του όπου το έσφαξε κι αυτό. Όταν
όμως ξημέρωσε και συνήλθε από τη μανία και την τρέλα που του είχε
μεταδώσει η θεά Αθηνά κατάλαβε το λάθος του αντικρίζοντας όλα αυτά τα
νεκρά πρόβατα και το κριάρι μπροστά του.




 
Η ντροπή που αισθάνθηκε ο Αίαντας ήταν πολύ μεγάλη και έγινε μεγαλύτερη
όταν άκουσε τα κοροϊδευτικά γέλια των Ελλήνων που κατάλαβαν τι ακριβώς
είχε συμβεί. Μη μπορώντας να αντέξει την μεγάλη αυτή ντροπή ο Αίαντας
αποφάσισε να δώσει τέλος στη ζωή του. Ακούμπησε το σπαθί του με τη λαβή
στο χώμα και έπεσε επάνω του. Μα το σπαθί γλιστρούσε και δεν έσκιζε τη
σάρκα του. Κάποιος θεός τότε, τον συμβούλεψε να χτυπηθεί στη μασχάλη,
εκεί που το σώμα του δεν ήταν άτρωτο. Χτυπήθηκε εκεί λοιπόν ο Αίαντας
και μετά από λίγο ξεψύχησε.

Όλο αυτό το δράμα του θανάτου του, το σκηνοθέτησαν οι θεοί για να τον
τιμωρήσουν όταν είχε μιλήσει με ασέβεια γι’ αυτούς πριν ξεκινήσει για
την Τροία.

Οι Έλληνες τον έθαψαν χωρίς τιμές παρόλο που αποτέλεσε έναν από τους πιο
ανδρείους και ηρωικούς πολεμιστές στον Τρωικό πόλεμο. Μα αν ο θάνατός
του ήταν άδοξος, το όνομά του κέρδισε μεγάλη δόξα στην ιστορία και
έμεινε αθάνατο.


http://nikoschilaris.blogspot.nl

Added (02-ΙΑΝ-2014, 5:23 PM)
---------------------------------------------
ΑΡΧΑΙΟΙ ΗΛΕΙΟΙ: ΑΕΘΛΙΟΣ!
Ο Αέθλιος υπήρξε ο πρώτος βασιλιάς της αρχαίας Ήλιδας στην περιοχή της
Ολυμπίας. Ήταν γιος του Δία και της Πρωτογένειας. Μετά τον Ηρακλή,
αναφέρεται ότι ο Αέθλιος ήταν ο προστάτης των αγώνων της Ολυμπίας.Κατά
την Ηλειακή παράδοση γίνεται λόγος για αγώνες που έγιναν στην περιοχή
της Ολυμπίας, τρεις γενιές μετά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα. Όπως
γνωρίζουμε ο Δευκαλίων και η Πύρρα ήταν οι μοναδικοί άνθρωποι που
σώθηκαν μετά τον κατακλυσμό. Η μητέρα του Αέθλιου, Πρωτογένεια, ήταν
κόρη του Δευκαλίωνα.
Άλλη παράδοση θέλει τον Αέθλιο να είναι γιος του Αιόλου και όχι του Δία.
Ο Αέθλιος ήταν σύζυγος της Καλύκης, γιος του ήταν ο Ενδυμίωνας και
εγγονός του ο Επειός ο οποίος έδωσε και το όνομά του στο λαό της Ηλείας.

...τοὺς Ἠλείους ἴσμεν ἐκ Καλυδῶνος διαβεβηκότας καὶ Αἰτωλίας τῆς ἄλλης: τὰ δὲ ἔτι παλαιότερα ἐς αὐτοὺς τοιάδε εὕρισκον. βασιλεῦσαι πρῶτον
ἐν τῇ γῇ ταύτῃ λέγουσιν Ἀέθλιον, παῖδα δὲ αὐτὸν Διός τε εἶναι καὶ
Πρωτογενείας τῆς Δευκαλίωνος, Ἀεθλίου δὲ Ἐνδυμίωνα γενέσθαι

Παυσανία Ηλιακά Α΄

...θυγάτηρ δὲ Πρωτογένεια, ἐξ ἧς καὶ Διὸς Ἀέθλιος.
 Απολλόδωρος Βιβλιοθήκη Α'

Από το όνομά του προέρχονται οι λέξεις αθλητής, άθλος … για να
καθορίσουν για πάντα την προσπάθεια του ανθρώπου να ξεπεράσει τις
φυσικές του δυνάμεις. Προς τιμήν του τόσο στην αρχαία, όσο και στην
σύγχρονη γραμματεία, αέθλιος σημαίνει ο βραβευμένος αγωνιστής, ή επί
βραβείου αγωνιζόμενος. Εξ ου και οι αρχαίοι προσδιορισμοί ''αέθλιος
ίππος, αέθλιο μήλο'' (έριδος).
Ο Αέθλιος τιμόταν ως προστάτης των αγώνων ή πανηγύρεων σχεδόν απ΄ όλες τις ελληνικές πόλεις της αρχαιότητας.
Παρακάτω αναπαριστάται η αρχή του Ηλειακού γενεαλογικού δέντρου:



http://bitzimbardi.blogspot.nl


Elke gek zijn gebrek
 
habelmsxlDate: Σάββατο, 18-ΑΠΡ-2015, 10:44 PM | Message # 78
Ενεργό μέλος
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 111
Awards: 2
Reputation: 4
Status: Offline
Φαέθων. Ο αστροναύτης της απώτατης αρχαιότητας



Πολλές αναφορές σε αρχαία κείμενα παραπέμπουν σε τομείς που έχουν να κάνουν με υψηλή
τεχνολογία. Στον χώρο μιας τεχνολογίας αν όχι πολύ υψηλότερης από την
σημερινή, τουλάχιστον ισάξιά της. Έτσι βλέπουμε τον θρυλικό Άργο να
κατασκευάζει από το ιερό ξύλο που του έδωσε η Αθηνά την Αργώ, το πλοίο
των Αργοναυτών, το οποίο είχε την ιδιότητα να μιλά, αλλά και να πετά!!!

Ακόμη βλέπουμε τον Υπερβόρειο Άβαρη να ίπταται πάνω σε ένα βέλος που του είχε χαρίσει ο Απόλλων, και να επισκέπτεται διάφορα
σημεία της γης με σκοπό την ίαση ασθενών. Τον Τριπτόλεμο να διαδίδει
την σπορά με το φλεγόμενο άρμα που επί τούτου είχε κατασκευάσει η θεά
Δήμητρα και είχε δώσει στον Ελευσίνιο βασιλόπαιδα.

Άπειρες οι αναφορές σε παρόμοια γεγονότα πτητικών μηχανών υπάρχουν στην
πλούσια ελληνική μυθολογία. Αναφορές που έχουν οδηγήσει, διόλου τυχαία
βεβαίως, ερευνητές και συγγραφείς να κάνουν λόγο για έναν τεράστια
εξελιγμένο πολιτισμό των προγόνων μας της απώτατης αρχαιότητας, ο οποίος
μετά την καταστροφή που υπέστη και με την πάροδο των χιλιετηρίδων
πέρασε στην παράδοση σαν θρύλος. Το ίδιο και οι πρωταγωνιστές εκείνων
των επιτευγμάτων- κατορθωμάτων, οι ήρωες.

Ο Φαέθων συγκαταλέγεται και αυτός ανάμεσα στο πλήθος των περιπτώσεων των
πτητικών φαινομένων της προϊστορίας. Ο θρύλος τον θέλει γιο του Ήλιου,
που πήρε το άρμα του πατέρα του με αποτέλεσμα να κατακαύσει την γη.
Μπροστά στον κίνδυνο του αφανισμού της ο Δίας τον κατακεραύνωσε .
Αποσυμβολίζοντας τον θρύλο του πολλοί ερευνητές τον κατατάσσουν στους
αστροναύτες της εποχής των Θεών. Η παράδοση τον θέλει ακόμη ως εμπρηστή
της γης, ως τυραννικό βασιλιά, αλλά και ως αποστάτη Άγγελο( Εωσφόρος).
« Φαέθων τον του πατρός άρμα ζεύξας, δια το μη δυνατός είναι κατά την
του πατρός οδόν ελαύνων, τα επί της γης συνέκαυσε, και αυτός κεραυνωθείς
διεφθάρει…» (Πλάτων, Τίμαιος, κεφ. Γ΄ εδαφ. 22, 6).
Και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος στην πατρολογία του « περί φθόνου» λέγει για
τον αποστάτη άγγελο Εωσφόρο: « … Ο μεγάλος αρχηγός των αγγέλων, ο
ωραιότατος Εωσφόρος, πρώτος είδε το άρρητον φως της τρισηλίου θεότητας.
Και εφαντάσθη ότι ήτο δυνατόν να γίνει όμοιος με τον Θεό. Τον Εωσφόρο
τον σκότωσε η θεία Πρόνοια τιμωρώντας την έπαρσή του, και ο μεγάλος
εκείνος άγγελος έγινε ο δαίμων της γης…» .
« Φαέθων ηλίου παις πόθον εσχηκός παράλογον επιβήναι του πατρικού
άρματος εκτινάσσεται παρά τον Ηριδανόν ποταμόν…», ( Παλαίφατος « περί
απίστων», κεφ. ΧΙΙΙ).
Ο Νόνος στα «Διονυσιακά» του περιγράφει το γεγονός( τόμος Β΄ κεφ. 38,
στιχ. 410-411), « Ζευς δε πατήρ κατεκρήμνισε ύψιστον αυτοκίλιστον, υπέρ
ρόον Ηριδανόν.
Ενώ ο Ιέρων γράφει ότι ο Φαέθων έκαψε σε πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον
εχθρών, πολλές περιοχές της γης: « Ο επί Φαέθοντος εμπρησμός εν
Αιθιοπία…».
Αλλά για τον εμπρησμό της Αφρικής από τον Φαέθοντα κάνει λόγο και ο Οβίδιος .
Ο Νόνος ακόμη στα «Διονυσιακά» του αναφέρει πως ο Φαέθων είναι εκείνος
που πέταξε από τον Βόρειο πόλο στον Νότιο και από τον Βόρειο πόλο στην
Αμερική. Επί λέξει λέει:
« … Παλινόσταιω δε πορείη εις Νότον εκ Βορρεάο, λοιπόν πόλον εις πόλον έστη… Εκ δε Κυθήρων έτραπε άρμα εις χθόνα Κύπρου…»
«… Φαέθων δε πόλον δινωτόν εάσας, εις Δύσιν έτραπε δίφρον…»
«… Εις Πάφον ουρανόθεν συν Κλημένη Φαέθοντα, συν ενδυμίωνι Σελήνη…»
«… Ζευς δε πατήρ, Φαέθοντα κατεστήριξεν Ολύμπω , Ηνίοχον επώνυμον…»
Ο Φαέθων λοιπόν κατά τον Νόνο φαίνεται να πετά από τον Βόρειο στον Νότιο
πόλο, από τα Κύθηρα στην Κύπρο, και από το Βαλμπέκ του Λιβάνου προς την
Πάφο της Κύπρου. Λόγω των μεγάλων του άθλων ο τότε κόσμος τον
κατατάσσει στους ισόθεους άνδρες και συγκαταλέγεται στο Πάνθεο των
Ολυμπίων Θεών ως Ηνίοχος του Διαστήματος.

diadrastiko.blogspot.gr

http://stergiog.blogspot.com


Message edited by habelmsxl - Σάββατο, 18-ΑΠΡ-2015, 10:44 PM
 
margaritaDate: Σάββατο, 14-ΜΑ-2016, 0:39 AM | Message # 79
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 12874
Awards: 15
Reputation: 44
Status: Offline
http://mythiki-anazitisi.blogspot.nl/2016/05/blog-post_46.html

"Στο τέλος, αυτό για το οποίο μετανιώνουμε περισσότερο είναι οι προσπάθειες τις οποίες ποτέ δεν κάναμε"
 
margaritaDate: Σάββατο, 14-ΜΑ-2016, 0:43 AM | Message # 80
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 12874
Awards: 15
Reputation: 44
Status: Offline
Ηριγόνη η Αλήτις και το έθιμο της αιώρας

Η Ηριγόνη ή Εριγόνη σύμφωνα με τη μυθολογία ήταν κόρη του Ικαρίου ή Ικαρίωνα, τον οποίο επισκέφτηκε ο Διόνυσος. Ήταν μία από τις αρχαιότερες θρυλικές μορφές που συνδέονται με την Αττική. Προς ανάμνησή της είχε θεσπιστεί η αρχαία Αθηναϊκή εορτή της Αιώρας....
Όταν ο Διόνυσος έφθασε ξένος στην Αττική, για να διδάξει στους ανθρώπους την καλλιέργεια της αμπέλου και την παρασκευή του οίνου, ο φτωχός χωρικός Iκάριος τον φιλοξένησε κάποιο βράδυ χωρίς να γνωρίζει ότι φιλοξενεί τον θεό. Ο Απολλόδωρος προσδιορίζει ότι αυτό έγινε στα χρόνια που βασίλευε ο Πανδίονας στην Αθήνα.  
Ο Διόνυσος ευχαριστήθηκε από τις περιποιήσεις του και σε ανταπόδοση της φιλοξενίας που του προσφέρθηκε του δίδαξε την αμπελουργία και την οινοποιία. Λέγεται επίσης ότι  ο θεός  Διόνυσος ερωτεύτηκε την Ηριγόνη και μαζί απέκτησαν ένα γιο, τον Στάφυλο. Μολονότι ο Οινεύς είναι ο πρώτος θνητός που ο Διόνυσος του χάρισε το κλήμα, ο Ικάριος τον πρόλαβε στην παρασκευή του οίνου. 
O Iκάριος λοιπόν γεμάτος ενθουσιασμό από το δώρο του θεού ταξίδευε σε όλη την Αττική και δίδασκε στους ανθρώπους όσα είχε μάθει σχετικά με την καινούρια καλλιέργεια. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ο Ικάριος ακολουθώντας τις οδηγίες, καλλιέργησε την άμπελο, γεύθηκε τον καρπό και τον χυμό του καρπού της, και ευφράνθηκε τόσο, ώστε ο ίδιος επεθύμησε να διαδώσει το νέο αγαθό.
 
Επιπλέον, ο Διόνυσος χάρισε στον Ικάριο και ένα ασκί κρασί με την εντολή να το κεράσει στους γείτονές του ή σε βοσκούς. Αυτός θέλησε να μοιραστεί την καινούρια γνώση με άλλους ανθρώπους. Γέμισε λοιπόν ασκούς με κρασί και επισκεπτόμενος τα χωριά και τις εξοχές της Αττικής πάνω σε άρμα, ακολουθούμενος από τη σκυλίτσα του, Μοίρα ή Μαίρα, κερνούσε τους γεωργούς και τους βοσκούς στο δάσος του Μαραθώνα, κάτω από το όρος Πεντελικό, οι οποίοι δοκίμασαν το ποτό και, καθώς τους προκάλεσε μεγάλη ευχαρίστηση, εξακολουθούσαν να πίνουν, και μάλιστα ανέρωτο κρασί, ἂκρατον οἶνον-σε αντίθεση με την πάγια τακτική των Ελλήνων, που την συναντάμε στη συνέχεια, να πίνουν τον οίνο νερωμένο-και σε μεγάλες ποσότητες.  
Αλλά όταν οι βοσκοί ή οι γείτονες ήπιαν κρασί για πρώτη φορά στη ζωή τους, ζαλίστηκαν και νόμισαν ότι η ζάλη οφειλόταν στο ότι ο Ικάριος τους είχε δηλητηριάσει, νόμισαν ότι τους φαρμάκωσε και πάνω στην παραζάλη του μεθυσιού τον σκότωσαν με τα ραβδιά τους και έκρυψαν το πτώμα του. Σύμφωνα με άλλες εκδοχές οι βοσκοί άφησαν το πτώμα του Ικάριου άταφο, ή και το πέταξαν σε ένα βαθύ πηγάδι, κατά μία άλλη εκδοχή τον κατακρεούργησαν ή ότι τον έθαψαν κάτω από ένα πεύκο.
Η Ηριγόνη περιπλανιόταν (αλήτις)  ψάχνωντας απεγνωσμένη τον πατέρα της, αλλά δυστυχώς δεν μπορούσε να βρει τα ίχνη του επί πολύ καιρό.  "Ἀλῆτις· τινὲς τὴν Ἠριγόνην λέγουσι τὴν Ἰκαρίου θυγατέρα, ὅτι πανταχοῦ ζητοῦσα τὸν πατέρα ἠλᾶτο·" (Μέγα Ετυμολογικό) 
Τελικά η σκυλίτσα του Ικαρίου, η Μαίρα, ειδοποίησε την Ηριγόνη με τα γαβγίσματα της και τραβώντας της το φόρεμα, την οδήγησε στο άταφο πτώμα του πατέρα της. Η Ηριγόνη θρήνησε τον πατέρα της και αφού του πρόσφερε τις τελευταίες τιμές και μη αντέχοντας τον πόνο της αυτοκτόνησε, κρεμάστηκε στο δέντρο, το πεύκο στη ρίζα του οποίου βρισκόταν το σώμα του Ικάριου. Πεθαίνοντας καταράστηκε τις νεαρές κόρες των Αθηναίων να έχουν την ίδια μοίρα.

Κατά μία άλλη παραλλαγή του μύθου, ο θεός Διόνυσος  ήταν αυτός που θυμωμένος από αυτό το έγκλημα, καταράστηκε την πόλη των Αθηνών να έχουν όλες οι κοπέλες το ίδιο τέλος με την Ηριγόνη. Ο ατιμώρητος θάνατος του Ικάριου και της Ηριγόνης προκάλεσε την οργή του θεού και και τους έστειλε μια συμφορά: οι νεαρές κοπέλες της Αθήνας, καταλήφθηκαν από μανία και απαγχονίζονταν. Πολλές παρθένες-κόρες των Αθηνών αυτοκτόνησαν με τον ίδιο τρόπο, χωρίς καμιά φανερή αιτία, παραφρονήσασαι η μία κατόπιν της άλλης, "έν σειρά" εξ’ου και η ονομασία σειρά του παιχνιδιού.
Μετά την ομαδική αυτοκτονία των παιδιών τους, σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, οι Αθηναίοι αποτάθηκαν στο μαντείο των Δελφών για το τι πρέπει να κάνουν και εκείνο τους χρησμοδότησε ότι έπρεπε να βρεθούν οι δολοφόνοι και να τιμωρηθούν και να θεσπίσουν εορτή προς τιμή του Ικάριου και της Ηριγόνης, ώστε να εξιλεωθούν και να αποτρέψουν τη θανατηφόρα οργή του Διόνυσου. 
Τότε οι Αθηναίοι εντόπισαν και τιμώρησαν εκείνους που είχαν δολοφονήσει τον Ικάριο, ενώ καθιέρωσαν και μία εορτή κατά την οποία κρεμούσαν χωρίς να απαγχονίζουν κόρες πάνω σε δέντρα. Αργότερα, αντικατέστησαν τις κόρες με εικόνες. Στη διάρκεια της δεύτερης ημέρας των Χοών ή των Xύτρων, στην γιορτή των Ανθεστηρίων, που λάβαινε χώρα στις αρχές της Άνοιξης και διαρκούσε τρεις μέρες. Τότε λοιπόν τιμούνταν η Ηριγόνη και ο Ικάριος, στην γιορτή της Αιώρας, που ονομαζόταν και Εύδειπνος από τα πλούσια δείπνα που παρατιθόταν στη διάρκεια της. Επίσης, οι παρθένες των Αθηνών κρεμούσαν στα κλαδιά των δέντρων μικρές κούκλες, από κερί ή από άργιλο, τις γνωστές πλαγγόνες, οι οποίες παρίσταναν τα κορίτσια που είχαν απαγχονιστεί.
Όπως σημειώνει ο Σπεράντσας, στη διάρκεια της γιορτής: "ετελούντο θυσίαι και δείπνα, εξ’ου και Εύδειπνος προσωνομάσθη, και καθ’ ην αι αττικαί παρθένοι ανεκινούντο είς αιώρας, προσάδουσαι ωδών της αλύτιν καλουμένων, ίσως ως εκ των περιπλανήσεων της Ηριγόνης, Αλήτις ονομάζετο και αυτή η εορτή, αγομένη κατ’έτος το θέρος, καθ’η των εποχών ήρχιζαν χρωματιζόμενοι και σταφυλά. Είς δε τα δείπνα παρεκάθωντο ιδίως πένητες, πρός σκοπόν να καθαγιασθεί η ευφορία του έτους.
Τα κορίτσια λοιπόν κρεμούσαν αιώρες και καθώς κουνιόταν τραγουδούσαν το τραγούδι ''Aλήτις'' τραγούδι λυπητερό, που εξιστορούσε τα βάσανα της Ηριγόνης κατά τη διάρκεια των περιπλανήσεων της. Άλη λέγεται η περιπλάνηση, χωρίς εστία, χωρίς ελπίδα, χωρίς φόβο, ζητώντας την αλήθεια. Ακόμα άλη ονομάζεται η περιπλάνηση του πνεύματος, η θεία περιφορά του πνεύματος, η αλή-θεια, την οποία ο Πλάτων στον Κρατύλο παρ ετυμολογεί απ' αυτή τη θεία περιφορά του νου, τη Θεία άλη.
Σύμφωνα με μαρτυρία του Πολυδεύκη τα λόγια του τραγουδιού είχαν γραφτεί από τον ποιητή Θεόδωρο τον Κολοφώνιο:
 <ἦν δὲ καὶ ἐπὶ ταῖς αἰώραις τις ἐπ' Ἠριγόνῃ ἣν καὶ ἀλῆτιν λέγουσιν ᾠδήν. Ἀριστοτέλης γοῦν ἐν τῇ Κολοφωνίων πολιτείᾳ φησίν· “ἀπέθανε δὲ καὶ αὐτὸς ὁ Θεόδωρος ὕστερον βιαίῳ θανάτῳ. λέγεται δὲ γενέσθαι τρυφῶν τις, ὡς ἐκ τῆς ποιήσεως δῆλόν ἐστιν·ἔτι γὰρ καὶ νῦν αἱ γυναῖκες ᾄδουσιν αὐτοῦ μέλη περὶ τὰς αἰώρας.> 
Σύμφωνα με το «μέγα ετυμολογικό» η γιορτή αυτή θεσπίστηκε προς τιμή μιας άλλης Ηριγόνης, θυγατέρας του Αίγισθου και της Κλυταιμνήστρας. Ο Ησύχιος πάλι αναφέρει, ότι η γιορτή γινόταν σε ανάμνηση του τυράννου Τημαλέοντα, χωρίς όμως να αναφέρει τον λόγο. 

Το όνομα Ηριγόνη ή Εριγόνη σημαίνει "αυτή που γεννιέται την άνοιξη" (εαρ-γόνος κόρη της Άνοιξης) έαρ-γεννώ- η γεννημένη την άνοιξη. Κατά μία άλλη εκδοχή εξηγείται ως "γόνος της έριδας" λόγω της αναστάτωσης που προκάλεσε, αλλά η προφανής σημασία του είναι "άφθονος καρπός", αναφορά στην πλούσια σοδειά που έφερναν οι κούκλες. H Ηριγόνη του μύθου συμβολίζει το σταφύλι που γεννιέται την άνοιξη και που οι λαμπερές ακτίνες του θερινού ήλιου το βοηθούν να ωριμάσει και να φθάσει έπειτα από πολλές ημέρες στην ωριμότητα, όταν στον ουρανό μεσουρανεί ο Σείριος, ο αστερισμός του κυνός.
Ουσιαστικά το μαντείο υποδείκνυε στους Αθηναίους την αποδοχή της Διονυσιακής λατρείας, εξαναγκάζοντας τους στην καθιέρωση ετήσιας γιορτής. Έτσι, θεσπίσθηκε γιορτή που ονομάσθηκε Αιώρα, εκ του αιωρούμαι { = κινούμαι υπό την ρίπην του ανέμου } που γιορταζόταν κατά την περίοδο που άρχιζαν να ωριμάζουν τα σταφύλια, πιθανότατα, όμως, κατά την ημέρα των χοών. Όπως σημειώνει ο Βρεττός: Το κρέμασμα της Ηριγόνης στο δέντρο καθώς και οι αιώρες των παρθένων με το κούνημα τους είναι τα νέα σταφύλια που κρέμονται στα κλήματα και αιωρούνται από το φύσημα του αέρα διαδικασία αποδοχής στην Αττική της Διονυσιακής λατρείας. 
Η ονομασία του τραγουδιού "αλήτις"σημαίνει η περιπλανώμενη, ἀλῶμαι < αρχ. "περιπλανώμαι", < ἄλη "περιπλάνηση"<αρχ. ἀλήτης < ἀλάομαι-ῶμαι "περιφέρομαι εδώ κι εκεί", εξαιτίας της Ηριγόνης που περιπλανιόνταν για να βρει τον πατέρα της.
Ο μύθος της αιώρας υποδεικνύει την αρχική δυσκολία, τη δυσπιστία των Αθηναίων να αποδεχτούν και να εντάξουν στις καθημερινές διαιτητικές τους συνήθειες ένα άγνωστο εως τότε ποτό, τον οίνο.

Ο Ρόμπερτ Γκρέιβς αναλύει τον μύθο ως εξής:"Μαίρα ήταν το όνομα που δόθηκε στην σύζυγο του Πρίαμου, την Εκάβη, μετά την μεταμόρφωση της σε σκύλα και δεδομένου ότι η Εκάβη ήταν στην πραγματικότητα η τρικέφαλη θεά του θανάτου, Εκάτη και έτσι οι σπονδές που γίνονταν στην Ηριγόνη και στον Ικάριο προορίζονταν πιθανώς για αυτήν. Η εικόνα της Μαίρας, του σκυλιού, ανέβηκε στον ουρανό και έγινε το άστρο Μικρός Κύων, έτσι μερικοί ταυτίζουν τον Ικάριο με τον Βοώτη, και την Ηριγόνη με τον αστερισμό της Παρθένου.
Η κοιλάδα όπου γινόταν η τελετή ονομάζεται σήμερα Διόνυσος. Ο πεύκος της Ηριγόνης θα ήταν το δέντρο που κάτωθε ευνουχίσθηκε και πέθανε από αιμορραγία ο Άττις από την Φρυγία.
Ικάριος σημαίνει "από το Ικάριο πέλαγος", δηλαδή από τις Κυκλάδες, από όπου η λατρεία του Άττη ήρθε στην Αττική. Αργότερα η λατρεία αυτή επικαλύφθηκε από την λατρεία του Διόνυσου. Και η ιστορία της αυτοκτονίας των κοριτσιών της Αθήνας μπορεί να επινοήθηκε για να εξηγηθούν τα προσωπεία του Διόνυσου που κρέμονταν από πεύκο στην μέση των αμπελιών και που περιστρέφονταν με τον άνεμο και υποτίθεται ότι γονιμοποιούσαν τα κλήματα σε ό,ποια κατεύθυνση κοίταζαν.
Ο Διόνυσος εικονιζόταν συνήθως σαν μακρυμάλλης, θηλυπρεπής νέος και τα προσωπεία του θα έφερναν στον νου απαγχονισμένες γυναίκες. Είναι όμως πιθανό ότι παλαιότερα κρεμούσαν από τα οπωροφόρα δέντρα κούκλες που αντιπροσώπευαν τις θεές της γονιμότητας Αριάδνη ή Ελένη.


Η αρχική πρόθεση της αιώρησης των κοριτσιών στην εορτή του τρύγου θα ήταν μαγική: ίσως η ημικυκλική κίνηση της αιώρας αντιπροσώπευε την ανατολή και την δύση της νέας σελήνης. Το έθιμο αυτό ενδέχεται να είχε έρθει στην Αττική από την Κρήτη, δεδομένου ότι στην Αγία Τριάδα βρέθηκε πήλινο σύνολο που δείχνει ένα κορίτσι να αιωρείται ανάμεσα σε δύο στύλους όπου απάνω στον καθένα είναι κουρνιασμένο ένα πουλί.  
Όπως και να έχει το έθιμο της γιορτής της αιώρας απλώθηκε σ’όλη την Ελλάδα, πέρασε τα σύνορα του Ελλαδικού χώρου και ρίζωσε στα ήθη και έθιμα των περισσοτέρων λαών της χερσονήσου του Αίμου, γεγονός που έγινε αντικείμενο ιδιαίτερης μελέτης. Αυτό αποδεικνύει την ευρύτερη αποδοχή της Διονυσιακής λατρείας στο χώρο των Βαλκανίων και στο σημείο αυτό να θυμίσω ότι η Θράκη θεωρήθηκε ως η κατ’εξοχή χώρα όπου ρίζωσε η λατρεία του Διονύσου.
 Από τον μύθο αυτό δημιούργησαν και οι Ρωμαίοι δικό τους αντίστοιχο παρόμοιο μύθο, με την Εντωρία στη θέση της Ηριγόνης.

http://mythiki-anazitisi.blogspot.gr/2016/05/blog-post_46.html


"Στο τέλος, αυτό για το οποίο μετανιώνουμε περισσότερο είναι οι προσπάθειες τις οποίες ποτέ δεν κάναμε"
 
ΘνητοςDate: Σάββατο, 14-ΜΑ-2016, 6:10 PM | Message # 81
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 10700
Awards: 16
Reputation: 45
Status: Offline
>:)

ΚΑΛΟΜΕΛΕΤΑ ΚΙ ΕΡΧΕΤΑΙ
 
Forum » Ελληνική Μυθολογία-Ιστορία » Ιστορίες Ελληνικής μυθολογίας και όχι μόνο » ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ(ΙΣΤΟΡΙΑΣ) (Τότε που οι άνθρωποι τα έβαζαν ακόμη και με τους θεούς...)
Page 6 of 6«123456
Search: