Τρίτη, 12-ΔΕΚ-2017, 7:46 AM
Welcome Ξωτικό | RSS


[ New messages · Members · Forum rules · Search · RSS ]
Page 1 of 212»
Forum » Ελληνική Μυθολογία-Ιστορία » Ιστορίες Ελληνικής μυθολογίας και όχι μόνο » ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΘΕΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ... (Παραξενες, ισως και αγνωστες θεοτητες των Ελληνων...)
ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΘΕΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ...
ΠανδαιμονιονDate: Κυριακή, 08-ΣΕΠ-2013, 0:30 AM | Message # 1
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
Ερινύες: Οι Επίκουροι της Δίκης ~ Ποιες ήταν;



Κατά τον Ησίοδο, οι θεότητες Ερινύες γεννήθηκαν από το αίμα που έσταξε η πληγή τουΟυρανού, όταν τον ακρωτηρίασε ο γιός του Κρόνος. Για άλλους συγγραφείς θεωρούνταν γονείς τους ο Άδης και η Περσεφό­νη, ενώ ο Αισχύλος τις θεωρεί κόρες της Νύχτας και ο Σοφοκλήςκόρες της Γης και του Σκοταδιού.

Οι Ερινύες ήταν φτερωτοί δαίμονες που κα­ταδίωκαν την λεία τους πετώντας. Είχαν
παρόμοιες αναλογίες και με τις υπόλοιπες υποχθόνιες θεότητες τις Κήρες και τις Άρπυες. Είχαν την δυνα­τότητα να μεταμορφώνονται γρήγορα και συχνά….

Επίσης είναι γνωστές και ως Ευμενίδες, δίνοντάς έτσι το όνομά τους στην τρίτη τραγωδία της τριλογίας Oρέστειας του Αισχύλου. Στη συγκεκριμένη τραγωδία, κατατρέχουν τον Ορέστη, γιο του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας, για το φόνο της μητέρας του.

Τα κεφάλια των Ερινύων ήταν τυλιγμένα με φίδια, εικόνα που θυμίζει τη Μέδουσα Γοργώ, και γενικότερα όλη η εμφάνισή τους ήταν φρικιαστική και απωθητική.

Συνήθως απεικονίζονται με αστραφτερό βλέμμα μαύρες στην όψη, αποπνέουσεςκαταστρεπτικό πυρ αλλά και με φτερά φέρουσες μαύρες εσθήτες.

Κατοικία τους είχαν τον κάτω κόσμο του Άδη απ΄ όπου και αναλάμβαναν την εκτέλεση των ποινών που έθεταν οι κριτές του Άδη και της Δίκης στους ανθρώπους, ακόμα και πέραν του τάφου τους γι αυτό επί των φονέων αποκαλούνταν ως θεότητες “Επίκουροι της Δίκης”.

Στα χέρια τους έφεραν συνήθως αναμμένες δάδες για να διαλύουν τα σκότη που ευνοούσαν ή κάλυπταν τα διαπραχθέντα εγκλήματα καθώς και μαστίγιο φιδοφόρο ως όπλο κατά των δραστών. Στη μέση τους έφεραν ζώνη δίνοντας την όψη Μαινάδων και γι αυτό επίσης ονομάζονταν και “Βάκχες τoυ Άδη”.



Το μελανό δέρμα τους καλύπτονταν από μαύρα φορέματα.
Τα πρόσωπα τους ήταν τρομαχτικά και φρικιαστικά.
Τα μαλλιά τους ήταν ανάκατα με φίδια.
Η ανάσα τους ήταν φαρμακερή, όπως φαρμακερός ήταν κι ο αφρός που έβγαινε από το στόμα τους.
Η πνοή τους έβγαζε φλόγες και τα μάτια τους πετούσαν σπίθες.
Έτσι, σκορπούσαν στο πέ­ρασμα τους κάθε λογής αρρώστιες κι εμπόδι­ζαν ακόμη και τα φυτά ν’αναπτυχθούν.

Οι Ερινύες  κυνηγούσαν όσους είχαν διαπράξει εγκλήματα κατά της φυσικής και ηθικής τάξης των πραγμάτων. Έργο των Ερινυών ήταν η καταδίωξη των ενόχων, ειδικά όλων όσοι δεν είχαν τηρήσει τις υποχρεώσεις που
υπαγορεύει η οικογενει­ακή στοργή. Δηλαδή η μέριμνα και η αγάπη των
γονιών απέναντι στα παιδιά καθώς επί­σης και το αντίστροφο.


Επίσης, οι Ερινύες τι­μωρούσαν και καταδίωκαν με λύσσα όλους όσοι είχαν διαπράξει φόνο,ήταν κυριευμένοι από μίσος και κακία, ήταν επίορκοι ή δόλιοι. Επίσης, τιμωρούσαν όλες τις αντίθετες πρά­ξεις προς τη φυσική τάξη και αρμονία του κόσμου.

Φτάνουν στο σημείο να τιμωρούν αυτούς που αρπάζουν τους νεοσσούς απ’τις φωλιές των πουλιών. Μπορούμε να πούμε ότι οι αρχαίοι Έλληνες μέσω των Ερινυών συμβόλιζαν τις τύψεις και τις ενοχές που κατακλύζουν την ψυχή και το μυαλό ενός
άδικου, ενός κακού ή ενός εγκληματία και που τον οδηγούν στην καταστροφή
του αποδεικνύοντας ότι, το μάτι της Θεί­ας Δικαιοσύνης τα βλέπει όλα
και μοιράζει στον καθένα δικαίως, εκείνη την αμοιβή που του αξίζει.


Κανένας ένοχος δεν γλιτώνει από την αβυσ­σαλέα εκδίκηση τους, όσο κι αν αυτός πιστεύει ότι είναι ασφαλής. Σε ανύποπτο χρόνο, οι τρομακτικές Ερινύες χιμούν καταπάνω του, δεν τον αφήνουν σε ησυχία,
ρημάζουν το σπίτι του, τον διώχνουν από κει και τον καταδιώκουν, ώσπου
να πέσει αποκαμωμένος, τρελός απ’τα τραγούδια τους που πιλατεύουν
τ’αυτιά του.

Στην Ιλιάδα του Ομήρου, βλέπουμε το θεό Άρη να τον καταδιώκουν οι Ερινύες επειδή βοήθησε τους Τρώες, αντίθε­τα προς την επιθυμία της μητέρας του Ήρας. Παρόμοια απειλή κρέμεται πάνω απ’τον Τη­λέμαχο σε περίπτωση που έδιωχνε την Πη­νελόπη από το πατρικό σπίτι.

Η μητέρα του Μελέαγρου επικαλείται τις Ερινύες κατά του γιου της, που είχε σκοτώσει τ’ αδέλφια της. Οι Ερινύες, σαν εκδικήτριες του
φριχτότε­ρου απ’όλα τα εγκλήματα, της πατροκτονίας, χρησίμεψαν για θέμα
στους Έλληνες τραγι­κούς, ιδιαίτερα στους μύθους του Ορέστη και τουΟιδίποδα.

Οι συμφορές του Οιδίποδα προέρχονται από το ό,τι άθελα του, είχε κα­ταστεί ένοχος απέναντι στους γονείς του. Σε άλλο μύθο, η Μέγαιρα, μαστίγωσε τόσο πολύ τις γυναίκες της αρχαίας Νύσας, ώσπου τρε­λάθηκαν και σκότωσαν τα παιδιά τους.



Ο αριθμός τους δεν είναι ακριβής, ο Όμηρος δεν γνωρίζει αριθμό αυτών, ο Αισχύλος εισάγει ολόκληρο χορό Ερινύων, αντίθετα ο Ευριπίδης σ΄ ένα δράμα του αναφέρει τρεις, με ονόματα που έδωσαν μεταγενέστεροι όπως ο Βιργίλιος που επίσης αναγνωρίζει τρεις:
  • την Αληκτώ :αυτή που τίπο­τα δεν την καταπραΰνει,ανθρωπομορφισμός της οργής και μανίας
    Η Αληκτώ είναι η Ερινύα με την αποστολή της τιμωρίας των ηθικών εγκλημάτων (όπως ο θυμός), ειδικά αν στρέφονται εναντίον άλλωνανθρώπων. Η εξουσία της είναι παρόμοια με της Νέμεσης, με τη διαφορά ότι η εξουσία της τελευταίας είναι να τιμωρεί εγκλήματα εναντίον των θεών. Η Αληκτώ αναφέρεται στην Αινειάδα του Βιργιλίου, και επίσης στη Θεία Κωμωδία του Δάντη (Κόλαση) ως μία από τις τρεις Ερινύες..
  • την Μέγαιρα:ανθρωπομορφισμός του μίσους και του φθόνου.Συνδέεται με τη ζήλεια-φθόνο  και τιμωρούσε ιδιαίτερα τη συζυγική
    απιστία.Στη νεότερη εποχή η λέξη «μέγαιρα» κατέληξε να σημαίνει κάθε απαίσια και αδυσώπητη γυναίκα, τόσο στη νεοελληνική, όσο και σε άλλες γλώσσες: Στη σύγχρονη γαλλική(mégère) και πορτογαλική (megera) γλώσσα υποδηλώνει μια αντιπαθητική,φθονερή ή αξιοπεριφρόνητη γυναίκα, ενώ η ιταλική λέξη megera σημαίνειμια κακιά και/ή άσχημη γυναίκα.
  • την Τισιφόνη :ανθρωπομορφισμός της εκδίκησης φόνου.Όπως υπονοεί και το όνομά της, πιστευόταν ότι δρούσε ως τιμωρός των δολοφόνων. Σύμφωνα με ένα μύθο, η Τισιφόνη ερωτεύθηκε τον Κιθαιρώνα, αλλά προκάλεσε τον θάνατό του από δάγκωμα ενός από τα φίδια που είχε
    αντί μαλλιών στο κεφάλι της. Στην Αινειάδα του Βιργιλίου η Τισιφόνηείναι η θηριώδης και σκληρή φρουρός των πυλών των Ταρτάρων.



Ταυτόχρονα όμως οι υποχθόνιες θεότητες μπορούν και χάνουν το χαρακτήρα των αμεί­λικτων και στυγερών θεοτήτων.
Όταν οι άνθρωποι τηρούν με ευλάβεια τους Συμπαντικούς Νόμους τότε είναι που οι Ερινύες μεταμορφώνονται σε Ευμενίδες, ευεργετικές θεότητες,
που θεωρούνταν προστάτιδες των ξένων και των ζητιάνων.

Επίσης οι Ευμενίδες απομάκρυναν από τον άν­θρωπο ή μια χώρα, την καταστροφή, τις αρρώστιες, τον κίνδυνο, την ξη­ρασία, τους
βλαβερούς ανέμους και έφερναν την ευφορία, την υγεία και την ευημερία.




Οι Ερινύες πλήττουν τον Ορέστη

Από τις πιο γνωστές καταδιώξεις των Ερινύων αναφέρεται εκείνη κατά του μητροκτόνουΟρέστη που ερχόμενος στην Αθήνα δικάστηκε από τον Άρειο Πάγο ως φονεύς έχοντας συνήγορό του τον θεό Απόλλωνα, ενώ η θεά Αθηνά προεδρεύει των δικαστών. Στην ισοψηφία που ακολούθησε η Αθηνά έδωσε την ψήφο της
υπέρ της αθώωσης του ήρωα. Τότε αναφέρεται πως οι Ερινύες οργίστηκαν και
κατά της Αθηνάς και κατά της πόλεως και που για να τις εξευμενίσουν οι
Αθηναίοι ίδρυσαν “Ιερό Ευμενίδων” πλησίον του Αρείου Πάγου, τις δε δίκες
περί φόνου να τις εκδικάζει ο Βασιλεύς. Αλλά στην αρχαία Αθήνα υπήρχε
και άλλο ιερό για τις Ερινύες που βρισκόταν στο “Ίππιο Κολωνό”, εκεί
ερχόμενος ο τυφλόςΟιδίπους εύρε τον ποθούμενο θάνατο. Επίσης στο δήμο «Φλύα» υπήρχε μεταξύ των άλλων
βωμών και εκείνος προς τιμή των “Σεμνών θεών”.Στην Μακεδονία υπήρχαν
παρόμοιες θεότητες που τις ονόμαζαν Αραντίδες
  • Σημειώσεις:
    Η παραπάνω δίκη του Ορέστη αποτέλεσε και την υπόθεση του δράματος «Ευμενίδες» που με τον «Αγαμέμνονα» και τις «Χοηφόρες» συγκροτούσαν τη περίφημητριλογία του Αισχύλου με το όνομα “Ορέστεια”. Βέβαια με αφορμή τηνυπόθεση αυτή ο μεγάλος τραγικός εξαίρει το τότε δικαστήριο του ΑρείουΠάγου χαρακτηρίζοντας με τις φράσεις του ως: “άθικτο κερδών”, “εγρήγορο”(άγρυπνο), “φούρημα της χώρας”, “σεμνότατο”, κ.ά. κάτι που συνηθίζεταιμέχρι και σήμερα προκειμένου οι αποφάσεις κατά κατηγορουμένων να τύχουνευμενείς (Ευμενίδες).

http://mythiki-anazitisi.blogspot.gr
http://theancientweb.wordpress.com

krasodad

http://grizosgatos.blogspot.nl

Added (08-ΣΕΠ-2013, 0:30 AM)
---------------------------------------------
Οι Θεοί των Σεισμών στην Αρχαία Ελληνική Μυθολογία



Οι Θεοί των ΣεισμώνΟι ρίζες του Αρχαιοελληνικού Πολιτισμού συνδέονται με τις συνέπειες των κλιματικών αλλαγών. Η ελληνική μυθολογία δεν είναι παρά ένα
περίβλημα που κρύβει τους θησαυρούς μιας μυστηριακής θρησκείας όπου οι
πρώτοι φιλόσοφοι έκρυψαν τη γνώση τους των μεγάλων νόμων του φυσικού
κόσμου.
Μεγάλο τμήμα της Ελληνικής Μυθολογίας ταυτίζεται με την γεωλογική εξέλιξη του Ελλαδικού χώρου, με αποτέλεσμα να έχει και μία
φυσικογεωλογική ή γεωμυθολογική διάσταση.
Πολυετής ερευνητική δραστηριότητα έχει δείξει ότι η Θεογονία του Ησιόδου , τα έργα του Ομήρου και των άλλων συγγραφέων, αντιπροσωπεύουν την
φυσικο-γεωλογική εξέλιξη του Αιγαιακού και Περι-Αιγαιακού χώρου για το
χρονικό διάστημα μεταξύ 18.000 και 6.000 χρόνια πριν από σήμερα κυρίως. Η
μυθολογία δεν ήταν παρά το πραγματικό κεφάλαιο της ιστορίας της
Ελλάδας.
Η παρουσία της Γης σαν πρωτογενές στοιχείο-ύλη και θεότητα εμφανίζεται στις τρεις βασικές πηγές της Ελληνικής μυθολογίας (Χθόνια,
Ησίοδος, Ορφική). Στις άλλες μυθολογίες-θρησκείες, που επηρέασαν τον
λεγόμενο ευρωπαϊκό πολιτισμό, η παρουσία της Γης (στοιχείο και θεότητα)
είναι διαφορετική και όχι πρωταρχική (Γερμανοσκαδιναβική: Ελλα, Βίβλος,
Κοράνι). Μπορούμε να θεωρήσουμε την “Χθόνια” θεογονία-κοσμογονία σαν την
ποιο αρχαϊκή, ως προς τα αναφερόμενα πρόσωπα (θεότητα) και στοιχεία που
εν τούτοις συμπλέκονται με την εξέλιξη άλλων θεογονιών. Σύμφωνα,
λοιπόν, με την χθόνια παράδοση, εν αρχή υπήρχε η Μητέρα-Γη, υποχθόνια
προσωπικότητα που κυριαρχούσε στους Δελφούς.
Στις περισσότερες περιπτώσεις μαχών, η Μεγάλη Μητέρα Γαία παίζει ένα διαχρονικό και συνήθως κυρίαρχο ρόλο, πάντα πίσω από τα
δρώμενα. Περιγράφεται από ορισμένους ως εμπαθής και σκανδαλοποιός επειδή
προτρέπει τους Τιτάνες να επιτεθούν κατά του συζύγου της με τη γνωστή
επίθεση του γιου τους Κρόνου εναντίον του πατέρα του Ουρανού. Ύστερα,
γεννάει τους Γίγαντες που τους εξωθεί εναντίον του εγγονού της, Δία.
Κατά την Τιτανομαχία, οι Γίγαντες με την προτροπή και πάλι της Γαίας,
τίθενται στο πλευρό του Δία.
Από το γάμο του Ουρανού με τη Γη γεννήθηκαν οι τερατόμορφοι Γίγαντες που είχαν ανθρώπινο κορμί και φιδίσια πόδια. Βασιλιά είχαν τον
Ευρυμέδοντα, που τους ξεσήκωσε και τους παρέσυρε σε άγριο πόλεμο κατά
των Θεών. Ήθελαν να τους εξοντώσουν και να γίνουν αυτοί κυρίαρχοι της
πλάσης, του ουρανού και της γης, να καθίσουν και να στήσουν αυτοί το
βασίλειό τους στον Όλυμπο. Κι επειδή ήταν όλοι τους, οι Γίγαντες, άγριοι
πολεμιστές, ο πόλεμος που άναψε ανάμεσα σ’ αυτούς και τους Θεούς, ήταν
εξίσου άγριος και τρομερός. Λένε, πως ολόκληρα βουνά ξερίζωναν και τα
πετούσαν στους Θεούς, ενάντια στα θεϊκά παλάτια.
Ο Δίας, νικητής κατά των Τιτάνων χρειάστηκε να αγωνιστεί σκληρά, για να εξασφαλίσει τον Ολύμπιο θρόνο. Ομόφωνα οι αρχαίοι συγγραφείς
τοποθετούν το πεδίο της μάχης των Γιγάντων και των θεών στο δυτικό τμήμα
της Χαλκιδικής. Εκεί, σε μακρινή απόσταση από τον Όλυμπο, βρισκόταν το
πεδίο της Φλέγρας, δηλαδή τόπος της φωτιάς , μια περιοχή άγρια.
Πρόκειται για τη σημερινή Κασσάνδρα της Χαλκιδικής.
Στην πρώτη γραμμή του στρατοπέδου των θεών ήταν ο Δίας και η Αθηνά. Επεμβαίνουν όμως και άλλες θεότητες: η Ήρα, ο Απόλλωνας, ο Ήφαιστος, η
Άρτεμη, ο Ποσειδώνας, η Αφροδίτη, η Εκάτη αλλά και οι Μοίρες. Και κάθε
ένας από τους θεούς και κάθε μια απ’ τις θεές ερχόταν σε συμπλοκή με
έναν ή περισσότερους Γίγαντες. Οι γνωστότεροι Γίγαντες ήταν: ο
Πορφυρίων, ο Αλκυονεύς, ο Εγκέλαδος, ο Εφιάλτης, ο Εύρυτος, ο Κλυτίος, ο
Πολυβότης, ο Πάλλας, ο Ιππόλυτος, ο Γρατίων, ο Άγριος και ο Θόων.
Όπως και στην Τιτανομαχία, έτσι και στην Γιγαντομαχία, ο Δίας αναγκάστηκε να επικαλεστεί τη βοήθεια και άλλων δυνάμεων. Και κάλεσε
έναν θνητό αυτή τη φορά τον Ηρακλή -που καμιά φορά τον συνοδεύει και ο
Διόνυσος. Από το μέρος της πάλι η Γη, για να βοηθήσει τα παιδιά της,
τους Γίγαντες, σκέφτεται να τους δώσει να φάνε το μαγικό χορτάρι, που
χαρίζει την αθανασία. Σαν το έμαθε όμως ο Δίας, απαγορεύει στον Ήλιο και
στη Σελήνη και στην Ηώ να παρουσιαστούν και μέσα στο σκοτάδι ξεριζώνει
το θαυματουργό χορτάρι. Η τύχη των Γιγάντων κρίθηκε. Μάταια θα
προσπαθήσουν να αναρριχηθούν στον Όλυμπο, σωριάζοντας το ένα πάνω στο
άλλο τα γειτονικά βουνά. Ανώφελα τα κατορθώματα τους.
Διαφορετικού χαρακτήρα ήταν η συμμετοχή της Αθηνάς στη μάχη. Για να καταβάλει η Αθηνά το Γίγαντα Εγκέλαδο, ο οποίος ήταν γιος του Ταρτάρου
και της Γης αναγκάστηκε να τον καταπλακώσει με την νήσο Σικελία ή το
όρος Αίτνα. Το αποτέλεσμα είναι πλέον ο Εγκέλαδος να αναστενάζει μέσα
στο τάφο του, προκαλώντας εκρήξεις ηφαιστείων και σεισμούς. Η λέξη
Εγκέλαδος προέρχεται από τη σύντμηση των λέξεων (έγκειμαι + λας) και
υποδηλώνει τον εγκατεστημένο στα πετρώματα, στο στερεό φλοιό της Γης.
Σύμφωνα με άλλο μύθο, ο Εγκέλαδος καταπλακώθηκε από βράχο που πέταξαν εναντίον του οι Θεοί του Ολύμπου. Έτσι, ο «Εγκέλαδος-Σεισμός» γίγαντας,
είναι θαμμένος στην Κασσάνδρα, αλλά μη έχοντας πεθάνει, από καιρό σε
καιρό προσπαθεί να ελευθερωθεί από το βράχο που τον έχει καταπλακώσει
και οι προσπάθειές του αποτελούν το φαινόμενο του σεισμού. Οι μύθοι
αυτοί υπονοούν την προσπάθεια που καταβλήθηκε για να ερμηνευτούν, από τα
πολύ παλιά χρόνια, οι ιδιορρυθμίες αυτού του χώρου, καθώς η Κασσάνδρα
βυθισμένη στο κέντρο της χερσονήσου είναι πνιγμένη από τον ατμό του
καυτού θειαφιού που πηγάζει από την Αγία Παρασκευή.
Σύμφωνα με άλλες εκδοχές του μύθου φονεύθηκε από τον κεραυνό του Δία, σύμφωνα με μια δεύτερη από τον ακόλουθο του Διονύσου τον Σειλινό αλλά η
επικρατέστερη αναφέρει είναι ότι δολο-φονήθηκε από την Αθηνά, η οποία
έριξε εναντίον του τη Σικελία με το οποίο και τον καταπλάκωσε. Ο
Παυσανίας αναφέρει και άλλη εκδοχή κατά την οποία η Αθηνά φόνευσε τον
Εγκέλαδο ρίχνοντας επάνω του το τέθριππο άρμα της.



Η εκδοχή αυτή υπήρξε από τα πιο προσφιλή θέματα πολλών καλλιτεχνών της αρχαιότητας, αποθανατίζοντας αυτή σε πλείστες μετώπες αρχαίων ναών
όπως στον Παρθενώνα και στο ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς. Τέτοιες
παραστάσεις του αγώνα μεταξύ της Αθηνάς και του Εγκέλαδου βρίσκονται σε
πολλά αγγεία καθώς επίσης κοσμούταν και ο πέπλος της Αθηνάς στα
Παναθήναια. Μετά τη νίκη του Δία κατά των Γιγάντων ο Δίας είχε να
αντιμετωπίσει ακόμα έναν, τελευταίο εχθρό, τον Τυφωέα. Ο οποίος
γεννήθηκε από την ένωση της Γαίας με τον Τάρταρο. Κι ήταν το τελευταίο
παιδί της Γης, κατά τον Ησίοδο. Ο Τυφών κήρυξε τον πόλεμο εναντίον του
Δία, ερεθιζόμενος από την μητέρα του Γαία.
Ανατράφηκε σε σπήλαιο της Κιλικίας, που ονομάζεται Τυφώνειον Άνδρον. Ο Απολλόδωρος ο Αθηναίος μας λέει πως ο Τυφώνας ήταν κάτι ανάμεσα σε
άνθρωπο και σε άγριο ζώο. Ξεπερνούσε όλα τα άλλα παιδιά της Γης σε
μέγεθος και δύναμη. Ήταν ένα αγριότατο θηρίο που έστρεψε εναντίον του
Δία και του Ουρανού. Επιτιθέμενος, έριχνε αναμμένες πέτρες προς τον
ουρανό, ενώ συγχρόνως με μεγάλη βουή και συριγμόν και «…πνέων πυρ ως
ζάλην και τρικυμίαν εκ του στόματος αυτού…».
Ήταν μεγαλύτερος από όλα τα βουνά και συχνά το κεφάλι του χτυπούσε στα αστέρια. Όταν τέντωνε τα χέρια του, το ένα έφτανε στην Ανατολή και
το άλλο ακουμπούσε στη Δύση και αντί για δάχτυλα είχε εκατό κεφάλια
δρακόντων. Από τη μέση και κάτω τον περιέβαλλαν οχιές. Το σώμα του ήταν
φτερωτό και το τρίχωμά του άγριο στα μαλλιά και στα γένια και τα μάτια
του πετούσαν φωτιές.
Όταν οι θεοί είδαν το ον αυτό να επιτίθεται στον ουρανό, τρομοκρατήθηκαν και δεν δέχτηκαν τη μάχη. Άφησαν τον Ουρανό έρημο και
αφύλακτο και έφυγαν τρέχοντας μέχρι την Αίγυπτο και κρύφτηκαν μέσα στην
έρημο, όπου μεταμορφώθηκαν σε ζώα. Ο Απόλλωνας έγινε γεράκι, ο Ερμής
ίβις, ο ‘Αρης πολύ λεπιδωτό ψάρι, ο Διόνυσος τράγος, ο Ηρακλής ελάφι, ο
Ήφαιστος βόδι, η Αφροδίτη έπεσε στον Ευφράτη και έγινε ψάρι Μόνο η Αθηνά
και ο Δίας αντιστάθηκαν στο θηρίο.
Ο Δίας του έριξε από μακριά κεραυνο-βόλα βέλη και, όταν ήρθαν στα χέρια, τον χτύπησε με το ατσάλινο δρεπάνι που η Γη είχε βάλει στο χέρι
του Κρόνου για να χτυπήσει τον Ουρανό. Η πάλη έγινε στο βουνό Κάσιο, στα
σύνορα της Αιγύπτου και της Πετραίας Αραβίας. Ο Τυφώνας, που ήταν απλώς
πληγωμένος, κατάφερε να υπερισχύσει και απέσπασε το δρεπάνι του θεού.
Έκοψε τους τένοντες των χεριών και των ποδιών του Δία, φορτώθηκε τον ανίσχυρο θεό στους ώμους του και τον μετέφερε μέχρι την Κιλικία, όπου
τον έκλεισε σε μια σπηλιά, το «Κωρύκιο άντρο». Εκτός από αυτό έκρυψε
τους τένοντες και τους μυς του Δία σε ένα δέρμα αρκούδας και τα έδωσε
στη δράκαινα Δελφύνη να τα φυλάει.
Ο Ερμής και ο Πάνας -μερικοί λένε ο Κάδμος- έκλεψαν τους τένοντες και τους ξανατοποθέτησαν στο σώμα του Δία. Αυτός ξαναβρήκε αμέσως τη δύναμή
του και, ανεβαίνοντας στον ουρανό πάνω σε άρμα που το έσερναν φτερωτά
άλογα, βάλθηκε να κεραυνοβολεί το θηρίο.
Ο Τυφώνας τράπηκε σε φυγή και, με την ελπίδα να αυξήσει τις δυνάμεις του, θέλησε να δοκιμάσει τους μαγικούς καρπούς που φύτρωναν στο όρος
Νύσα. Αυτή ήταν τουλάχιστο η υπόσχεση που του είχαν δώσει οι Μοίρες, για
να τον ελκύσουν. Ο Δίας τον πρόλαβε εκεί και η καταδίωξη συνεχίστηκε.
Στη Θράκη ο Τυφώνας εκσφενδόνισε εναντίον του Δία βουνά, αλλά αυτός τα έκαμε με χτυπήματα κεραυνού να πέφτουν επάνω στο θηρίο. Έτσι το βουνό
Αίμος όφειλε το όνομά του στο αίμα που κύλησε από μια από τις πληγές
του. Οριστικά αποθαρρημένος ο Τυφώνας τράπηκε σε φυγή και, καθώς
διέσχιζε τη θάλασσα της Σικελίας, ο Δίας έριξε πάνω του το βουνό Αίτνα,
που τον συνέτριψε. Οι φλόγες που βγαίνουν από την Αίτνα είναι ή αυτές
που ξερνά το τέρας ή τα υπολείμματα των κεραυνών, με τους οποίους το
σκότωσε ο Δίας.



Υπάρχουν ωστόσο παραλλαγές που συνδέουν τον Τυφώνα με την Ήρα και τον Κρόνο. Η Γαία, δυσαρεστημένη από την ήττα των Γιγάντων, διέβαλε τον Δία
στην Ήρα και εκείνη πήγε να ζητήσει από τον Κρόνο ένα μέσο να
εκδικηθεί. Ο Κρόνος της παρέδωσε δύο αυγά διαποτισμένα από το σπέρμα
του. Αν τα έθαβε, από αυτά τα αυγά θα γεννιόταν ένας δαίμονας ικανός να
εκθρονίσει τον Δία. Ο δαίμονας αυτός ήταν ο Τυφώνας.
Σύμφωνα με άλλη μυθική παράδοση, ο Τυφώνας ήταν γιος της Ήρας, που τον είχε γεννήσει μόνη της, χωρίς τη βοήθεια κανενός αρσενικού
στοιχείου, όπως είχε κάμει με τον Ήφαιστο. Η Ήρα έδωσε τον τερατώδη γιο
της, για να τον μεγαλώσει, σε έναν δράκοντα, το φίδι Πύθωνας που ζούσε
στους Δελφούς.
Ο Τυφώνας ετυμολογικά έχει σχέση με τον τύφο και την τούφα, δηλαδή το φούσκωμα και έχει σχέση όχι μόνο με τον κυκλώνα αλλά τη γενικότερη
ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα μαζί με την ηφαιστειακή και σεισμική
δραστηριότητα. Ο Τυφώνας ταυτίζεται σε ορισμένα σημεία του μύθου με τον
Εγκέλαδο και σχετίζεται με το πιο εντυπωσιακό και βίαιο από τα έκτακτα
και φυσικά μετεωρολογικά φαινόμενα, τα πέρα από το μέτρο της καθημερινής
εμπειρίας.
Και ο Τυφώνας και ο Εγκέλαδος εμφανίζονται να έχουν παιδιά τις Γοργόνες, τη Σφίγγα, τη Λερναία Ύδρα, το Γηρυόνη, τον Κέρβερο και άλλα
μυθικά «τέρατα» (συμβολίζουν διάφορα γεωλογικά φαινόμενα) που απέκτησαν
με την Έχιδνα. Κατά τον Όμηρο ο Τυφών βρίσκεται αλυσοδεμένος στη χώρα των Αρίμων δηλαδή στη Κιλικία και Φρυγία, ενώ κατά
τον Πίνδαρο βρίσκεται θαμμένος στα έγκατα της Αίτνας στη Σικελία, όπως ο
Εγκέλαδος.
Στην αφήγηση της μάχης ανάμεσα στον Τυφώνα και το Δία στην περιγραφή αυτής της τρομερής αναστάτωσης της φύσης, αυτής της θύελλας φωτιάς που
ξεχύνεται ανάμεσα στον ουρανό και τη γη και που ανακατώνει όλα τα
στοιχεία σε ένα ακαταμέτρητο χάος είναι δύσκολο να μην αναγνωρίσει
κανείς τα φαινόμενα μιας ηφαιστειακής έκρηξης.
Αυτή η πιθανότητα επιβεβαιώνεται από την περιγραφή που κάνει ο Πίνδαρος της έκρηξης της Αίτνας και που αποδίδει τα ολέθρια αποτελέσματά
της στην ενέργεια του Τυφώνα. Τα ηφαίστεια των Κυκλάδων, αρκούσαν να
προσφέρουν στον ποιητή όλα τα στοιχεία αυτής της κοσμογονικής
περιγραφής. Τα φαινόμενα αυτά ήταν η συνηθισμένη και συχνή κατάσταση της
φύσης πριν από το Δία, δηλαδή στις περιόδους τις πιο παλιές του κόσμου.
Η φυσιοκρατική ερμηνεία του μύθου των Γιγάντων, ως χθόνιων θεοτήτων, που προκαλούν σεισμούς και αναστατώσεις της γης, διατυπώθηκε στην
αρχαιότητα και με αυτόν τον τρόπο δημιουρ-γήθηκαν τα σχετικά
ονόματα:Ερυσίχθων, Χθονόφυλος. Στην Ελληνική Μυθολογία όμως δύο
τουλάχιστον θεοί διακρίνονται για τις ίδιες φυσικές δυνάμεις αλλά
προέρχονται από διαφορετικές γενιές όπως ο Εγκέλαδος και ο Ποσειδών.
Σύμφωνα με άλλη θεωρία ο πανίσχυρος θεός Ποσειδών και όχι ο γίγαντας Εγκέλαδος ήταν για τους Έλληνες ο θεός των γεωλογικών φαινομένων. Αυτός
εξουσίαζε τα έγκατα της γης, όπως δείχνουν οι ονομασίες του Γαίης
κινητήρ, Γαιήοχος, Μοχλευτήρ, Σεισίχθων, Δαμασίχθων, Ενοσίγαιος αλλά και
το ίδιο το όνομά του, που έχει ερμηνευθεί και ως σύζυγος-κυρίαρχος της
γης (πόσις της δᾶς). Ο Σοφοκλής τον ονομάζει γης τε και αλμυράς θαλάσσης
άγριον μοχλευτήν.
Όταν βαδίζει κάνει τα βουνά να τρέμουν, όταν ταρακουνά τη γη προκαλεί στον Άδη τρόμο, μήπως ανοίξει η γη και φανεί ο Κάτω Κόσμος. Ο
Πωσειδώνας λατρεύεται ως Εδραίος, Ασφάλειος, Θεμελιούχος, Τειχοποιός και
οι άνθρωποι επικαλούνται την προστασία του για τη σταθερότητα του
εδάφους και την ασφάλεια των κτισμάτων. Κλείνει ο ίδιος τις πύλες του
Κάτω Κόσμου και κρατεί φυλακισμένους στα Τάρταρα τους Τιτάνες,
θεμελιώνει και χτίζει τα τείχη της Τροίας και γκρεμίζει το τείχος που
ύψωσαν οι Έλληνες απέναντί της κατά την πολιορκία της.
Αυτός, σείοντας τη γη, απέσπασε τμήματα από τις ξηρές και δημιούργησε νησιά, όπως π.χ. όταν, για να εξουδετερώσει τον γίγαντα Πολυβώτη στον
αγώνα των θεών εναντίον των γιγάντων, έκοψε με την τρίαινά του τμήμα από
την Κω και μ’ αυτό τον καταπλάκωσε, δημιουργώντας τη Νίσυρο. Στη
Θεσσαλία διέρρηξε με την τρίαινα τα βουνά, ώστε να βρουν διέξοδο τα νερά
που λίμναζαν εκεί, σχηματίζοντας τα Τέμπη. Σεισμός κατά την παράδοση
έκανε τη Σικελία «αναρραγήναι» από το άκρο της ιταλικής χερσονήσου.
Στις περιοχές που πλήττονταν από σεισμούς κυριαρχούσε η λατρεία του Ποσειδώνος. Το ιερό των Δελφών ανήκε αρχικά στο χθόνιο Ποσειδώνα και
στην πάρεδρό του Γαία. Στην αγορά της Σπάρτης υπήρχε άγαλμα του
Ποσειδώνος Ασφαλείου. Κοιτίδα της λατρείας του στα ιστορικά χρόνια, ως
χθόνιας και όχι θαλάσσιας θεότητας, είναι η Πελοπόννησος, την οποία οι
ιστορικοί Εφορος και Διόδωρος ονομάζουν οικητήριον Ποσειδώνος και ιεράν
Ποσειδώνος. Οι Θεσσαλοί τιμούσαν τον Ποσειδώνα ως γαιήοχο και
γαιοσείστη.
Σύμφωνα με την παράδοση αυτός άνοιξε τον αυλώνα των Τεμπών ανάμεσα στον Όλυμπο και την Όσσα για να βρει στη θάλασσα διέξοδο ο Πηνειός. Ήταν
διαδεδομένη ,λοιπόν, στη θεσσαλική ενδοχώρα η λατρεία του χθόνιου
Ποσειδώνα που εκεί είχε το προσωνύμιο Πετραίος. Αλλά και η Βοιωτία
χαρακτηρίζεται από ιερά του Ποσειδώνος, με ονομαστό ιερό του στην
Ογχηστό και με άλλα ιερά στην Ελικώνα. Άποικοι μετέφεραν τη λατρεία του
ελικώνιου Απόλλωνα στην Ιωνία. Ενδεικτική του κυρίαρχου χθόνιου
χαρακτήρα του Ποσειδώνος στην Πελοπόννησο είναι η έντονη λατρεία του
στις αρκαδικές πόλεις, μολονότι η αρχαία Αρκαδία δεν είχε θάλασσα.
Σε ό,τι αφορά τις έριδες μεταξύ των θεών υπάρχουν διάφορες ερμηνείες και προσεγγίσεις της Ελληνικής Μυθολογίας, κυρίως για την Τιτανομαχία
και τη Γιγαντομαχία. Συνήθως συμβολική, θρησκευτική, μεταφυσική. Είναι
δυνατόν, όμως, να επιτευχθεί μια νέα προσέγγιση της Ελληνικής
Μυ-θολογίας. Από την εμπειρία ενός γεωλόγου ο κύριος παράγων θα πρέπει
να είναι το φυσικο-γεωλογικό καθεστώς και οι μεταβολές του στον Σαρωνικό
Κόλπο, το Αιγαίο και τον Περι-Αιγαιακό χώρο.
Αντιπαρα-θέσεις και έριδες παρατηρούνται όταν μία Νέα Φυσικογεωλογική Τάξη πραγμάτων αντικαθιστά μια παλαιότερη. Κατά τη μυθολογική περίοδο
σημαντικότατοι σεισμοί και κατακόρυφες μετατοπίσεις ηφαιστειότητα,
μεγάλες κατολισθήσεις, απότομες καταβυθίσεις παράκτιων περιοχών θα
πρέπει να είχαν λάβει χώρα.
Της Βασιλικής Παπαπέτρου για το Tourportal Pressarxaia-ellinika

http://www.apocalypsejohn.com


Elke gek zijn gebrek

Message edited by Πανδαιμονιον - Κυριακή, 08-ΣΕΠ-2013, 5:24 PM
 
xrysanthiDate: Κυριακή, 08-ΣΕΠ-2013, 0:37 AM | Message # 2
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 2422
Awards: 1
Reputation: 6
Status: Offline
γεια σου βρε Πανδαιμονιον με τα ωραία σου άρθρα
>:)


Η διαδρομη που ξεκινησες, μακρινη και μοναχική....
Λένε ομως οτι εκει που πας εχουν παει και αλλοι οποτε θα βρεις γνωστους.....
Καλό ταξίδι.
 
margaritaDate: Κυριακή, 08-ΣΕΠ-2013, 0:51 AM | Message # 3
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 12874
Awards: 15
Reputation: 44
Status: Offline
οντως πολυ ωραίο αρθρο !!!

"Στο τέλος, αυτό για το οποίο μετανιώνουμε περισσότερο είναι οι προσπάθειες τις οποίες ποτέ δεν κάναμε"
 
ΠανδαιμονιονDate: Κυριακή, 08-ΣΕΠ-2013, 5:48 PM | Message # 4
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
Quote (xrysanthi)
γεια σου βρε Πανδαιμονιον με τα ωραία σου άρθρα>:)
 
Quote (margarita)
οντως πολυ ωραίο αρθρο !!!
Κυριες μου, με σκλαβωνετε, θενξ...

oops

Added (08-ΣΕΠ-2013, 5:48 PM)
---------------------------------------------
Πρωτεύς - Άλιος Γέρων Ο Γέρος της Θάλασσας!!!



Τον Πρωτέα τον συναντάμε σε διάφορους αρχαίους Ελληνικούς μύθους. Ήταν
θαλάσσιος δαίμονας, ήρωας, ακόμα και βασιλιάς. Το όνομα «Πρωτέας» είναι
μια αρχαία λέξη... που σημαίνει «πρώτος», «πρωτόγονος» και «πρωτογέννητος». Αν αυτό συνδυαστεί
με την ικανότητα του Πρωτέα να παίρνει όποια μορφή θέλει, φτάνουμε ίσως
στη βαθύτερη κατανόηση του μύθου. Ο Πρωτέας είναι μια πρώτη μορφή ύλης
που διαδοχικά μεταμορφώνεται και δημιουργεί όλες τις άλλες μορφές που
αποτελούν τον κόσμο. Είναι η αρχική ουσία, που οι διαφορετικές εκδοχές
της έφτιαξαν τα μέρη του
σύμπαντος, ο «πρώτος» δαίμονας.
Μύθοι
Θεός της Θάλασσας
Οι ναυτικοί τον αποκαλούσαν συχνά «Γέροντα της θάλασσας», όπως άλλωστε και
τον Φόρκυ, τον Νηρέα, τον Τρίτωνα και τον θεωρούσαν προστάτη στα
ταξίδια τους. Όπως μας λέει ο Όμηρος, ήταν υποτακτικός του Ποσειδώνα και
γνώριζε όλα τα βάθη της θάλασσας και τα μυστικά τους. Επίσης, ήταν
προικισμένος με μαντικές ικανότητες και μπορούσε να μεταμορφώνεται σε
ό,τι ήθελε, σε ζώο, σε φυτό, σε πουλί, ακόμη και σε φωτιά ή σε νερό.
Σύμφωνα με το μύθο, ο Πρωτέας είχε ανατολίτικη καταγωγή. `Αλλοι έλεγαν
πως είχε έρθει από τη Φοινίκη μαζί με τον Κάδμο όταν ο Κάδμος αναζητούσε
την αδερφή του, την Ευρώπη, που την είχε απαγάγει ο Δίας. Ο Πρωτέας
έφτασε τελικά μέχρι την Παλλήνη της Χαλκιδικής. Γνωρίστηκε με το βασιλιά
της Σιθωνίας Κλίτο, που τον βοήθησε να ιδρύσει δικό του βασίλειο,
διώχνοντας από τη Βισαλτία, μια περιοχή της Θράκης, τους παλιούς άγριους
κατοίκους της. Ο Κλίτος του έδωσε επίσης την κόρη του Χρυσονόη για
γυναίκα.
Ο Πρωτέας έζησε ειρηνικά στο βασίλειό του, ώσπου ένα τραγικό συμβάν τον
τάραξε. Όταν κάποτε ο Ηρακλής πέρασε από εκεί, μονομάχησε με τους δυο
γιους του Πρωτέα, τον Πολύγονο (ή Τμώλο) και τον Τηλέγονο, τους οποίους
και σκότωσε. Ο Πρωτέας δεν άντεξε και από τη λύπη του έπεσε στη θάλασσα.
Οι θεοί τον σπλαχνίστηκαν και τον έκαναν αθάνατο θεό των νερών. Έλεγαν
ότι ο Πρωτέας ήταν πάντα ανέκφραστος, ούτε μιλούσε, ούτε γελούσε ποτέ.

Ο Πρωτέας από την Αίγυπτο
Από άλλο μύθο μαθαίνουμε ότι πατρίδα του μπορεί εξίσου να θεωρηθεί και η
Αίγυπτος. Λέγεται πως από εκεί ήρθε ο Πρωτέας στη Θράκη, παντρεύτηκε μια
νύμφη, την Κορώνη, κι απέκτησε μαζί της δυο γιους. Εκείνοι, όμως,
έκαναν κατάχρηση της εξουσίας που είχαν στα χέρια τους και διέπρατταν
αδικήματα. Ανάγκαζαν τους ταξιδιώτες να παλεύουν μαζί τους και στο τέλος
τους σκότωναν. Ο Πρωτέας αηδιασμένος και νιώθοντας ντροπή για τη
συμπεριφορά τους, ζήτησε από τον Ποσειδώνα να τον γυρίσει πίσω στην
Αίγυπτο. Ο θεός άκουσε την παράκλησή του και αποφάσισε να τον βοηθήσει,
φτιάχνοντάς του ένα δρόμο μέχρι την Αίγυπτο. Ο δρόμος αυτός περνούσε
πάνω από τη θάλασσα κι έτσι ο Πρωτέας έφτασε μέχρι εκεί δίχως καν να
βραχεί.

Ο Πρωτέας και ο Μενέλαος
Στην Οδύσσεια ο Όμηρος αναφέρει ότι ο Πρωτέας κατοικούσε στο νησάκι Φάρος
στις μεσογειακές ακτές της Αιγύπτου, στις εκβολές του Νείλου. Όταν ο
Μενέλαος επέστρεφε από την Τροία, έχοντας μαζί του την Ωραία Ελένη, οι
δυνατοί άνεμοι του Αιγαίου τους έφεραν στην Αίγυπτο. Εκεί ο Μενέλαος
συνάντησε τυχαία τη σοφή και πρόθυμη κόρη του Πρωτέα, την Ειδοθέα, που
του έδωσε οδηγίες για το πώς θα μπορούσε να αποσπάσει από τον πατέρα της
χρήσιμες πληροφορίες για το ταξίδι της επιστροφής. Η Ειδοθέα του
αποκάλυψε ακόμη ότι ο πατέρας της θα μπορούσε να του πει τι έχει συμβεί
στο σπίτι του, ευχάριστο ή δυσάρεστο, όσο αυτός ήταν μακριά.
Ο Μενέλαος στη συνέχεια εφάρμοσε το εξής τέχνασμα, ακολουθώντας τις
συμβουλές της: ο ίδιος και άλλοι τρεις σύντροφοί του ντύθηκαν με
φρεσκογδαρμένα δέρματα φώκιας και ξάπλωσαν ανάμεσα στις φώκιες του
Πρωτέα το καταμεσήμερο.
Αυτή ήταν η ώρα που, όπως όλα τα δαιμονικά της θάλασσας, ο «γέροντας»
έβγαινε από το νερό. Συνήθιζε να ξαπλώνει κάτω από μια φαρδιά σπηλιά,
ανάμεσα στο κοπάδι του, που κοιμόταν αναδίνοντας τη μυρωδιά του αλμυρού
βυθού και της αβύσσου.
Όταν ο Πρωτέας βγήκε από το πέλαγος, μέτρησε τις φώκιες του, αλλά δεν
υποψιάστηκε την παγίδα και χώθηκε ανάμεσά τους. Μόλις αποκοιμήθηκε, ο
Μενέλαος τον άρπαξε μαζί με τους συντρόφους του και τον κράτησαν σφιχτά.
Ο Πρωτέας προσπαθούσε να τους ξεφύγει και μεταμορφώθηκε σε λιοντάρι, σε
δράκο, σε τίγρη, σε κάπρο, έπειτα σε δέντρο ακόμη και σε νερό. Εκείνοι,
όμως, δεν πτοήθηκαν και δε σταμάτησαν να παλεύουν μαζί του, παρά μόνο
αφού άρχισε να παίρνει πάλι τη μορφή που είχε πριν αποκοιμηθεί.
Τότε ο Πρωτέας εξαντλημένος, απάντησε στις ερωτήσεις του Μενέλαου, που έτσι
έμαθε πως, για να του φανερώσουν οι θεοί το δρόμο της επιστροφής, έπρεπε
να ανεβεί τον Νείλο και να τους προσφέρει εκατόμβη, δηλαδή θυσία εκατό
βοδιών. Επίσης, ότι δεν του ήταν γραφτό να πεθάνει, γιατί ο Δίας τον
θεωρούσε γαμπρό του, λόγω της Ελένης, και θα του φερόταν πολύ ευνοϊκά·
θα τον οδηγήσει μετά θάνατο στα Ηλύσια πεδία.
Τέλος, ο Πρωτέας τον πληροφόρησε και για την τύχη του αδερφού του, του
Αγαμέμνονα, που είχε δολοφονηθεί, καθώς και για τους συμπολεμιστές του
στην Τροία, τον Οδυσσέα και τον Αίαντα το Λοκρό.

Ο Πρωτέας βασιλιάς της Αιγύπτου
Ο Ηρόδοτος αναφέρει μια παράδοση που ο ίδιος άκουσε στην Αίγυπτο: ότι ο
Πρωτέας δεν ήταν στοιχειό της θάλασσας, αλλά βασιλιάς της Αιγύπτου, την
εποχή του Τρωικού πολέμου. Έδρα του ήταν η Μέμφιδα κι έργο του η
προστασία των αδικημένων, ενώ δεν είχε μαντικές ικανότητες. Όταν οι
άνθρωποί του του έφεραν υπόδικο τον Πάρη, μαζί με την Ελένη και τους
θησαυρούς του Μενέλαου, ο Πρωτέας τον φιλοξένησε· επειδή δεν ήθελε να
σκοτώνει τους ξένους που έρχονταν στη χώρα του, τον άφησε στο τέλος να
πάει πίσω στην Τροία, κράτησε όμως στην Αίγυπτο την Ελένη και το
θησαυρό.
Οι Έλληνες πήγαν στην Τροία για να διεκδικήσουν την κλεμμένη βασίλισσα, οι
Τρώες απάντησαν πως δε βρισκόταν μαζί τους, όπως και ήταν η αλήθεια, οι
Έλληνες αρνήθηκαν να τους πιστέψουν και ο πόλεμος άρχισε.
Μόνο μετά το τέλος του πολέμου και την πτώση της Τροίας οι Έλληνες
διαπίστωσαν την απουσία της Ελένης και ο Μενέλαος πήγε στη χώρα του
Πρωτέα, για να φέρει πίσω γυναίκα και βιος. Επέστρεψε, έτσι, πίσω στην
πατρίδα του δικαιωμένος.

Ο Πρωτέας και ο Τρωϊκός πόλεμος
Ο Ευριπίδης στην τραγωδία του «Ελένη» αναφέρει μια ακόμη εκδοχή του μύθου
του Πρωτέα: πως η Ελένη δε βρέθηκε στην Αίγυπτο ούτε επειδή ο Πάρης την
έφερε, ούτε επειδή ο Πρωτέας την κράτησε. Αυτό που συνέβη ήταν ότι οι
ίδιοι οι θεοί τη μετέφεραν εδώ με τη βοήθεια του Ερμή και την
εμπιστεύθηκαν στον Πρωτέα. Ο Πάρης, με ένα τέχνασμα των θεών, δε
μετέφερε στην Τροία παρά ένα ομοίωμά της από σύννεφο. Κάποια στιγμή ο
Πρωτέας πέθανε και στο θρόνο της Αιγύπτου τον διαδέχτηκε ο γιος του
Θεοκλύμενος, που πίεζε όμως επίμονα την Ελένη να γίνει γυναίκα του.
Εκείνη, απελπισμένη, κατέφυγε στον τάφο του Πρωτέα και εκεί τη βρήκε ο
Μενέλαος, που είχε στο μεταξύ φτάσει καραβοτσακισμένος στην Αίγυπτο.
Μετά από λίγο οι δυο σύζυγοι αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλο, ο κίνδυνος
όμως που διατρέχουν είναι μεγάλος, γιατί ο Θεοκλύμενος δεν ήταν
φιλόξενος κι ευσπλαχνικός, όπως ο πατέρας του: συνήθιζε να σκοτώνει
όλους τους ξένους. Τότε και εδώ επεμβαίνει η Ειδοθέα, η επινοητική και
καλόψυχη κόρη του Πρωτέα, που καταστρώνει σχέδιο διαφυγής για το
ζευγάρι.

Το ορόσημο του κόσμου.
Βλέπουμε ότι το όνομα του Πρωτέα συνδέεται κυρίως με δυο περιοχές, τη Χαλκιδική
και την Αίγυπτο. Ως προς την πρώτη δικαιολογημένα τον φαντάζονταν εκεί,
επειδή από τα πολύ παλιά χρόνια ήδη η Χαλκιδική φημιζόταν για τις ακτές
και το θαλάσσιο πλούτο της· ήταν πολύ ταιριαστή για έναν τέτοιο θαλάσσιο
θεό. Όσο για την Αίγυπτο και το νησί Φάρος, βρίσκονταν στα αφρικανικά
παράλια, που αποτελούσαν τα όρια του τότε γνωστού κόσμου προς την
Ανατολή. Οι αρχαίοι, λοιπόν, τοποθετούσαν τον Πρωτέα ως ορόσημο στην άκρη του κόσμου, όπως τον Άτλαντα στη δύση, στο στενό του Γιβραλτάρ.

Πηγή

Από το anekshghta

http://www.kalyterotera.gr


Elke gek zijn gebrek

Message edited by Πανδαιμονιον - Κυριακή, 08-ΣΕΠ-2013, 8:48 PM
 
ΘνητοςDate: Κυριακή, 08-ΣΕΠ-2013, 11:22 PM | Message # 5
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 10700
Awards: 16
Reputation: 45
Status: Offline
Quote (margarita)
οντως πολυ ωραίο αρθρο !!!


ΚΑΛΟΜΕΛΕΤΑ ΚΙ ΕΡΧΕΤΑΙ
 
ΠανδαιμονιονDate: Τρίτη, 10-ΣΕΠ-2013, 2:20 AM | Message # 6
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
Οι θεές Ώρες, είχαν καθήκον να εποπτεύουν τα έργα των ανθρώπων.


Οι Ώρες ήταν οι θεότητες των εποχών, οι θεότητες που, σύμφωνα με τον
Όμηρο, ανοιγόκλειναν τις πύλες του ουρανού και περιποιούνταν τα άλογα
και το άρμα της Ήρας. Άλλοτε πάλι τις βλέπουμε επιφορτισμένες με το ίδιο
καθήκον κοντά στον Ήλιο. Ο Ησίοδος αναφέρει πως ήταν κόρες του Δία και
της Θέμιδας και τις ονομάζει Ευνομία, Δίκη, και Ειρήνη. Οι θεές Ώρες είχαν καθήκον να εποπτεύουν τα έργα των ανθρώπων.

Στους Ομηρικούς Ύμνους θεωρούνταν βοηθοί της Αφροδίτης όπως ακριβώς και οι
Χάριτες. Ενώ παρουσιάζονταν στην ακολουθία του Διονύσου καθώς και
σύντροφοι στο παιχνίδι της Περσεφόνης. Ακόμη και ο Πάνας, ο θεός των
κοπαδιών και των δασών, χαίρεται με τη συντροφιά τους. Θεωρήθηκαν προστάτιδες των εποχών («ωρών») του έτους και των
καρπών της κάθε εποχής, και της ωριμότητας των φυσικών προϊόντων, αλλά
και της ακμής και ομορφιάς των ανθρώπων.

Οι Αθηναίοι, ως προστάτιδες της ανάπτυξης και της ευημερίας, τις ονόμαζαν
Θαλλώ, Αυξώ και Καρπώ (φυτρώνω, αυξάνομαι, καρποφορώ). Τις παρουσίαζαν
σαν νεαρές κοπέλες που κρατούσαν στα χέρια τους λουλούδι ή ένα φυτό. Οι
Ώρες δεν έπαιζαν σημαντικό ρόλο στους μύθους. Σε μεταγενέστερες
αλληγορίες παρουσίαζαν μία από τις Ώρες ως σύζυγο του Ζέφυρου (άνεμος
της άνοιξης) με τον οποίο είχε αποκτήσει ένα γιο, τον Κάρπο.

Σύμφωνα με τον ομηρικό μύθο η θεά Αφροδίτη, γεννήθηκε στην Πέτρα του Ρωμιού,
μια ακτή της Πάφου στην Κύπρο. Σπρωγμένη από το Ζέφυρο στη θάλασσα, η
θεά καλλωπίστηκε από τις θεραπαινίδες της Ώρες και μεταφέρθηκε στον
Όλυμπο, όπου παρουσιάστηκε στο Δία και τους υπόλοιπους θεούς.

Στα συμπόσια των αθανάτων η Ήβη χορεύει μαζί με τις Χάριτες, τις Ώρες, την
Αρμονία και την Αφροδίτη, ενώ ο Απόλλων παίζει κιθάρα και τραγουδάει
μαζί με τις Μούσες.

Με τον καιρό οι Ώρες απέκτησαν συμβολικό χαρακτήρα και κατέληξαν να
συμβολίζουν τις τρεις εποχές του έτους και τις υποδιαιρέσεις της ημέρας.

Στα ρωμαϊκά χρόνια θεωρήθηκαν κόρες του Ήλιου και της Σελήνης και συνδέθηκαν με τις τέσσερις εποχές του έτους.

Ο θρόνος του Δία στην Ολυμπία, έργο του Φειδία, ήταν διακοσμημένος με
παραστάσεις των Ωρών, αλλά και ο Πολύκλειτος είχε διακοσμήσει το στεφάνι
του αγάλματος της Ήρας στο Άργος με παραστάσεις τους.

Πηγή : Terra PapersΑπό το strange-omniverse

http://www.kalyterotera.gr


Elke gek zijn gebrek
 
xrysanthiDate: Παρασκευή, 13-ΣΕΠ-2013, 3:13 PM | Message # 7
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 2422
Awards: 1
Reputation: 6
Status: Offline
Μώμος:Ο Θεός της χλεύης και του σαρκασμού


 
Μώμος είναι το όνομα αρχαίου θεού της Ελληνικής μυθολογίας, που εκδιώχθηκε από τον Όλυμπο, επειδή αμφισβήτησε τον Δία.  
Είναι ο θεός της χλεύης και του σκώμματος, της ειρωνείας και του σαρκασμού,προσωποποίηση της κοροϊδίας και της αποδοκιμασίας. 
Τον
παρίσταναν να κρατά ένα ραβδί που η πάνω άκρη του κατέληγε σε κεφάλι
γυναίκας...

Η ελληνική μυθολογία λέει ότι καθώς οι άνθρωποι έγιναν πολλοί και βάραιναν τη Γη εκείνη παραπονέθηκε στο Δία να την ελαφρύνει λίγο. Ο Δίας προκάλεσε έναν πόλεμο, τον Θηβαϊκό, στον οποίο σκοτώθηκαν πολλοί άνθρωποι και έτσι η θεά Γαία ελάφρυνε. 
Το πρόβλημα όμως επανεμφανίστηκε αργότερα και ο Δίας ζήτησε τη συνδρομή και άλλων θεών. 
Τότε ο Μώμος, γιος της Νύχτας, - κατά άλλους της Θέμιδος και του Ύπνου, κατά άλλους πατρός αγνώστου, τον συμβούλεψε να γεννήσει μια πανέμορφη κόρη και να παντρέψει τη Νηρηίδα Θέτιδα με θνητό. 
Ο Δίας ακολούθησε τις συμβουλές του και έτσι γέννησε από τη Λήδα, την Ελένη και πάντρεψε τη Θέτιδα με τον Πηλέα. Αυτά τα δύο γεγονότα έγιναν αιτία να ξεσπάσει ένας μεγάλος πόλεμος πολύ πιο φονικός από τον προηγούμενο που θα γινόταν γνωστός ως Τρωικός πόλεμος.
Αναφέρεται από τον Λουκιανό στο έργο του «Θεών εκκλησία» να κατακρίνει τον Δία για παρανομίες με αποτέλεσμα να νοθεύεται το συνέδριο, με το να ενώνεται με θνητές γυναίκες. 
Ο θεός αυτός κατέκρινε επίσης τον Ήφαιστο, επειδή, όταν έφτιαξε τον άνθρωπο, δεν κατασκεύασε παράθυρα στο στήθος του, ώστε να βλέπει ο κόσμος τι σκέπτεται και αν λέει ψέματα ή αλήθεια.Λέγεται ότι πέθανε από τη λύπη του, επειδή δεν κατόρθωσε να βρεί καμία ατέλεια στην Αφροδίτη.
Στη φαντασία των ανθρώπων αναποδογυρίζει απότομα τις τύχες τους
Τους ρίχνει απ' την ευτυχία στη δυστυχία, μετατρέπει τις επιτυχίες τους σε αποτυχίες και τους «θριάμβους» τους σε απόγνωση.

 ΤΟ ΕΘΙΜΟ ΤΩΝ ΜΩΜΟΓΕΡΩΝ
 Μωμόγερος είναι σύνθετη λέξη που προέρχεται από το μώμος και το γέρος. 
 Μώμος μπορεί να είναι ο προσωποποιημένος θεός της μομφής, ο ανόητος, ο μωρός.  
Άρα μωμόγερος είναι ο γέρων ο νωδός, ο εσχατόγηρος, αλλά και ο μεταμφιεσμένος για τις θεατρικές παραστάσεις τις πρωτοχρονιάς, όπως και
το γεροντικό φάντασμα που είναι απεχθές στην όψη. (Ιστορικόν Λεξικόν
της Ποντιακής Διαλέκτου, Α. Α. Παπαδόπουλου).
Το έθιμο των μωμόγερων συνεχίζει να αναβιώνετε από την απαρχή της δημιουργίας του λαϊκού θεάτρου και σύμφωνα με διάφορους μελετητές περιγράφονται πολλές
παραλλαγές αυτού του εθίμου αφού το συναντάμε με διαφορετική υπόθεση
αλλά και πρωταγωνιστές. 
Η θεατρική αυτή παράσταση (λαϊκό δρώμενο) διαδραματιζόταν το δωδεκαήμερο από την παραμονή των Χριστουγέννων μέχρι
τα φώτα. 
Στο διάστημα αυτό ο θίασος των μωμόγερων επισκεπτόταν τα νοικοκυριά με στόχο να τρομοκρατήσει και τελικά να απομακρύνει τα κακά
πνεύματα προετοιμάζοντας έτσι το εξαγνισμένο σπίτι να υποδεχτεί ένα
καλότυχο νέο χρόνο . (φιλτραρισμένα στοιχεία από το άρθρο του Ν.
Ζουρνατζίδη: Μωμόγεροι ή Μωμόεροι, δημοσιευμένο στην εφημερίδα Εύξεινος
Πόντος Μάιος 2011, Αριθμός Φύλλου 172).

http://mythiki-anazitisi.blogspot.gr/2013/09/blog-post_6176.html


Η διαδρομη που ξεκινησες, μακρινη και μοναχική....
Λένε ομως οτι εκει που πας εχουν παει και αλλοι οποτε θα βρεις γνωστους.....
Καλό ταξίδι.
 
ΠανδαιμονιονDate: Κυριακή, 15-ΣΕΠ-2013, 0:40 AM | Message # 8
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
Quote (xrysanthi)
Μώμος:Ο Θεός της χλεύης και του σαρκασμού
Ωραια αναρτηση...

Added (15-ΣΕΠ-2013, 0:26 AM)
---------------------------------------------
Ειλείθυια: θεά της γέννησης και των πόνων του τοκετού



Η Ειλείθυια ή Ειλειθυία ήταν δευτερεύουσα θεότητα της Ελληνικής Μυθολογίας. Απαντάται και με τα ονόματα Ειλήθυια,
Ελεύθεια, Ελενθώ ή και Ελειθώ.Επίσης  το προσωνύμιό της ήτανε Προθυραία:
προσωνυμία  επίσης της Αρτέμιδος. Στον ύμνο του Πρόκλου "εις Εκάτην καί
Ιανόν", Προθυραία αποκαλείται και η Εκάτη.

Στεκόταν μπροστά στη θύρα και βοηθούσε στον τοκετό των γυναικών.

Ήταν η θεά της γέννησης και των πόνων του τοκετού. Βοηθούσε τις γυναίκες να γεννήσουν και ν' αντέχουν τους πόνους της γέννας...

Πριν και μετά την γέννα, οι γυναίκες της πρόσφεραν διάφορα αφιερώματα.
Επειδή όμως πολλές γυναίκες πέθαιναν κατά τη διάρκεια του τοκετού,
θεωρήθηκε και ως η θεά που προκαλεί θάνατο στις γυναίκες την ώρα του
τοκετού. Τη λάτρευαν, επίσης, και ως θεά που φροντίζει τα νεογέννητα....

Οι περί αυτής μύθοι ποικίλλουν, αν και πολλές φορές αντιφάσκουν. Ο Όμηρος
πρώτος την αναφέρει ως "έφορο" του τοκετού, και της απελευθέρωσης της
εγκύου, προστάτης θεά των επιτόκων. Κόρη του Δία και της Ήρας και αδελφή
της Ήβης, του Άρη και του Ηφαίστου.  

Υπηρετεί την Ήρα αλλά δεν διστάζει όμως ν' απελευθερώσει τη Λητώ, παρά τη ρητή απαγόρευση της
μητέρας της Ήρας, για να γεννηθούν ο Απόλλωνας και η Άρτεμη, καθώς και
την Αλκμήνη για να γεννηθεί ο Ηρακλής.

Προγενέστερα όμως αναφέρεται ο πληθυντικός "Ειλείθυιαι ως θυγατέρες του Δία και της Ήρας
οι οποίες και χαρακτηρίζονται "μογοστόκοι" (=επίφοροι πόνων).
Σημειώνεται ότι οι ωδίνες τοκετού, στην εποχή του Ομήρου, συγκρίνονταν
με αόρατα λεπτά βέλη που έριχναν οι "Ειλείθυιες" και που διαπερνούσαν το
σώμα της τίκτουσας γυναίκας προκειμένου έτσι να εξευμενιστεί.

Χαρακτηριστικός είναι και ο μύθος για τη Λητώ που επί 9 ημέρες ανέμενε, την κρατούμενη
από την Ήρα, Ειλείθυια (Ομηρ. ύμνος προς Απόλλωνα 117-130).

Ο Ησίοδος την θεωρεί αρωγό θεά του τοκετού, ενώ ο Ωλήν (ένας γηραιός ιερός
αοιδός της Ελευσίνας) την θεωρεί μητέρα του Έρωτα που οι μετ΄ αυτής
σχέσεις είναι ευνόητοι. Ο ίδιος αυτός ποιητής την αποκαλεί "Εύλινον"
(=καλώς κλώθουσα) και όπως παρατηρεί ο Παυσανίας (ΙΧ 27,2) μάλλον την
συγχέει με την Μοίρα της ζωής θεωρώντας την όμως αρχαιότερη του Κρόνου
δίνοντας έμφαση στην αρχή των πραγμάτων.

Στη Τεγέα η θεά ονομαζόταν "Αυγή εν γόνασι" γιατί ταυτιζόμενη με την Αυγή γονατιστή
γέννησε τον Τήλεφο. Εν τούτοις στο Αίγιο (από αρχαία νομίσματα) η
Ειλείθυια εικονίζεται όρθια με τον αριστερό βραχίονα υψωμένο και το χέρι
ανοικτό ως σημείο έκπληξης, ενώ στο δεξί φέρει πυρσό, σύμβολο της ζωής.
Κατά τη δωρική παράδοση η λατρεία της θεάς μεταδόθηκε από την Κρήτη σε
όλη την αρχαία Ελλάδα.

Η θεά των τοκετών λατρευόταν πάρα πολύ στην Κρήτη ως σύμβολο της μητρότητας και της γονιμότητας.

Τα ιερά της βρίσκονταν κυρίως σε σπήλαια γεγονός που φανερώνει την αρχέγονη λατρεία της θεότητας.

Τα Ελευσίνια Μυστήρια που σχετίζονται με τον κύκλο της βλάστησης
υποστηρίζεται ότι μεταφέρθηκαν από την Κρήτη στην Αττική, ενώ είναι
εμφανέστατη η ετυμολογική συγγένεια του ονόματος της θεάς και των
μυστηρίων που σχετίζονται με τον ερχομό (ελεύθω - έλευσις - Ειλείθυια -
Ελευσίνα), με τη γέννηση.

Η θεά είχε πολλά ιερά στην Κρήτη, ιδιαίτερα στις κεντρικές περιοχές, και η λατρεία της που ήταν
διαδεδομένη όσο οπουδήποτε αλλού, διατηρήθηκε μέχρι τα ελληνιστικά
χρόνια και την παλαιοχριστιανική εποχή, από όσα μαρτυρούν τα ανασκαφικά
ευρήματα στους τόπους - σπήλαια λατρείας.

Στην Κρήτη τα ονομαστότερα λατρευτικά ιερά σπήλαια της θεάς ήταν στην Αμνισό, στην
Ολούντα, στο Δικτυνναίο και στην Ίνατο, αλλά η κύρια έδρα της θεάς ήταν
στην αρχαία Λατώ.

Από ότι πάντως φαίνεται υπήρχε μεγάλη σχέση της λατρείας της θεάς Ειλείθυιας με την Λητώ και στην Κρήτη, πράγμα που
φανερώνει τη μεγάλη διάδοση του μύθου της γέννησης του Απόλλωνα και της
Άρτεμης.

Το πιθανότερο πάντως είναι ότι η θεά κατάγεται από την κρητική - μινωική μυθολογία και "πέρασε" στο δωδεκάθεο όπως συνέβη και
με άλλες προελληνικές θεότητες.

Οι Ρωμαίοι παρέλαβαν τη θεότητα αυτή από τους Έλληνες και άλλοτε μεν την αποκαλούσαν "Λυκινία" άλλοτε
δε, διατηρούσαν το ελληνικό της όνομα.

Πηγή: http://mythiki-anazitisi.blogspot.gr/2013/09/blog-post_3767.html

http://www.eleysis-ellinwn.gr

Added (15-ΣΕΠ-2013, 0:40 AM)
---------------------------------------------
Ο θεός Ύπνος στην Αρχαία Ελληνική Μυθολογία



Ο Θάνατος και ο Ύπνος μεταφέρουν το νεκρό κορμί του Σαρπηδόνα. Παράσταση από ερυθρόμοφρο κύλικα των αρχών
του 5ου αι. π.Χ., Βρετανικό Μουσείο, Λονδίνο


"λέγουσι γούν καί τών ιατρών οι χαρίεντες ότι δεί σφόδρα προσέχειν τοίς ενυπνίοις"

Αριστοτέλης, Περί της καθ' ύπνον μαντικής, Κεφ. Α

"τεχνικώτατος δ΄ εστί κριτής ενυπνίων όστις δύναται τας ομοιότητας θεωρείν"

Αριστοτέλης, Περί της καθ' ύπνον μαντικής, Κεφ. Β'

"Ύπνος άναξ πάντων τε θεών πάντων τ’ ανθρώπων"

Όμηρος, Ιλιάδα, Ξ 224-291

"Και γαρ τ' όναρ εκ Διός εστίν"

Όμηρος, Ιλιάδα, Α 63.

Ο θεός Ύπνος σύμφωνα με τους Αρχαίους Έλληνες είναι γιος της Νύχτας και του Ερέβους.
Τον φαντάζονταν νέο, ωραίο, με φτερά στους ώμους, να αποκοιμίζει τους
κουρασμένους καθώς τους ραντίζει με ένα κλαδί μουσκεμένο από τη δροσιά
της λήθης ή καθώς τους ποτίζει από ένα κέρας υπνωτικούς χυμούς ή απλά
κουνώντας τα φτερά του.

Η δύναμη του θεού Ύπνου είναι πολύ μεγάλη. Μπορεί να κοιμίσει όλους τους θεούς και όλους τους
ανθρώπους. Μάλιστα κοίμισε ακόμα και τον αρχηγό των θεών, τον Δία, παρά
τη θέλησή του, ύστερα από πιέσεις της θεάς Ήρας η οποία ήθελε να
επηρεάσει την εξέλιξη του Τρωικού Πολέμου. Η Ήρα επισκέπτεται τον Ύπνο
στη Λήμνο πού κατοικούσε. Τον προσφωνεί «άνακτα» (άρχοντα, βασιλιά) όλων
των θεών και των ανθρώπων, για να τον πείσει, αλλά ο Ύπνος το σκέφτεται
να τα βάλει με τον Δία, διότι είχαν προηγούμενα από το παρελθόν.
Πείθεται να το κάνει, αφού όμως πρώτα η Ήρα του ορκίστηκε να τον
παντρέψει με μία από τις νεότερες Χάριτες, την γλυκιά Πασιθέη, πού τόσο
επιθυμούσε. Ο Ύπνος με την Ήρα αναχωρούν μαζί για να βρουν το Δία. Η Ήρα σκορπάει στην καρδιά του Δία «γλυκιά αγάπη και
επιθυμία» και ο Ύπνος μεταμορφωμένος σε πουλί, τον αποκοιμίζει.

Χυτή προτομή του Ύπνου στο Μουσείο Πούσκιν της Μόσχας



Να σημειώσουμε ότι η Πασιθέη είναι η θεά της χαλάρωσης και της ξεκούρασης,
και έτσι καταλαβαίνουμε γιατί είναι τόσο πολύ επιθυμητή στον θεό Ύπνο !

Ο Ύπνος με την αγαπημένη του Πασιθέη, έκαναν παιδιά τους Όνειρους, που
φυσικά ακολούθησαν την οικογενειακή επιχείρηση! Τα αδέρφια οι Όνειροι
είναι: ο Μορφεύς, ο Ίκελος, ο Φοβήτωρ και ο Φάντασος. Όλοι μαζί
ονομάζονται "Όνειροι" και είναι οι θεοί των ονείρων. Κατοικούσαν στις
ακτές του ωκεανού, στη Δύση, σε ένα σπήλαιο κοντά στα σύνορα του Άδη. Οι
όνειροι, έστελναν τα όνειρα στους θνητούς, μέσα από δύο πύλες που
βρίσκονταν εκεί. Η μία πύλη ήταν φτιαγμένη από Κέρατο, και με αυτή
έστελναν τα αληθινά όνειρα (προμηνύματα), ενώ με τη δεύτερη που ήταν
φτιαγμένη από Ελεφαντόδοντο, έστελναν τα ψεύτικα όνειρα.

Η Πηνελόπη λέει χαρακτηριστικά (Ομήρου Οδύσσεια, Τ 559-566):

έχουμε, ώ ξένε, ονείρατα ζαβά, με κούφια λόγια,

κι απ' όσα ονειρευόμαστε, σωστά δε βγαίνουν όλα.

Δυό θύρες τ' αλαφροΐσκιωτα τα όνειρα έχουν πάντα

με κέρατο φτιαστή τη μιά, με φίλντισι την άλλη

όσα όνειρα απ’ το φίλντισι το πριονιστό διαβαίνουν,

χαμένα είναι κι ανώφελα, και τους θνητούς γελάνε.

πάλε όσα απ' τα καλόξεστα τα κέρατα περάσουν,

αληθινά του βγαίνουνε του ανθρώπου που τα βλέπει.

Αναλυτικά τα παιδιά του θεού Ύπνου είναι οι εξής:



Η Νύχτα και ο Μορφέας Johannes Schilling

Μορφέας: Μορφέας (Μορφεύς, δηλαδή αυτός που δίνει μορφή, σχήμα) Το όνομα, βγήκε
από τη λέξη "Μορφή" και σχετίζεται με την ικανότητά του να παίρνει
οποιαδήποτε ανθρώπινη μορφή και να εμφανίζεται στα όνειρα. Έχει την
ιδιότητα να στέλνει εικόνες στα όνειρα ή στα οράματα των ανθρώπων, να τα
διαμορφώνει, και να μορφοποιεί τα όντα που κατοικούν σε αυτά. Η δράση
του Μορφέα είναι πρωταγωνιστική, αλλά όχι αποκλειστική. Ο Μορφέας είναι ο
πιο ισχυρός από τους υπόλοιπους, για αυτό και είναι ο μοναδικός θεός
που μπορεί να επέμβει στα όνειρα των βασιλιάδων και των ηρώων, ενώ όπως
λένε μετέφερε τα μηνύματα των θεών στους θνητούς, με τη μορφή ονείρων.

Ο Μορφέας ήταν επιφορτισμένος με την «αποστολή» να παίρνει διάφορες
ανθρώπινες μορφές με τις οποίες εμφανιζόταν στα όνειρα των ανθρώπων. Στο
έργο του τον υποβοηθούσαν υπηρέτες που ονομάζονταν Όνειροι, όπως ο
Φοβήτορας και ο Φάντασος. Γενικότερα, ο Μορφέας θεωρήθηκε ως ο θεός των
ονείρων, ιδίως στη ρωμαϊκή και στη μεταγενέστερη δυτική παράδοση. Ο
Οβίδιος αναφέρει ότι ο Μορφέας επικεντρωνόταν στις ανθρώπινες μορφές των
ονείρων, ενώ ο Φοβήτορας στις ζωικές μορφές και ο Φάντασος στα άψυχα
αντικείμενα. Εξάλλου αναφέρεται ότι ο Μορφέας, ως επικεφαλής, είχε
ιδιαίτερη ευθύνη για τα όνειρα των βασιλιάδων και των ηρώων. Ο Μορφεύς
παριστάνεται με φτερούγες, που ήταν τόσο δυνατές και ανθεκτικές ώστε
μπορούσαν να τον μεταφέρουν στα πέρατα της Γης.

Το φάρμακο μορφίνη (αρχικώς «μόρφιον», morphium) πήρε το όνομά του από τον Μορφέα.

Φοβήτωρ: Κάνει τα όνειρα τρομακτικά. Είναι η προσωποποίηση του εφιάλτη, και παίρνει μορφή τεράτων ή τρομακτικών ζώων.

Φάντασος: Παράγει τα δυσνόητα και πλασματικά όνειρα, ενώ εμφανίζεται χωρίς ζωτική
μορφή. Είναι η προσωποποίηση της φαντασίας. Είναι αυτός που σκηνοθετεί
εκείνα τα ακαταλαβίστικα όνειρα που όλοι οι θνητοί βλέπουν κι όταν
ξυπνούν σκέφτονται «τι ήταν τώρα αυτό που είδα». Ο Φάντασος δεν είναι
μορφή αλλά ουσιαστικά ο Όνειρος που δημιουργεί τις παράδοξες κι
ανεξήγητες εικόνες τους.

Ίκελος: Βοηθάει τις πτυχές των ονείρων που απεικονίζουν τη πραγματικότητα, κάνοντάς τα ρεαλιστικά. Είναι ο ρεαλιστής αδερφός.

Ο Ύπνος και ο αδελφός του Θάνατος», πίνακας του Γουίλιαμ Γουότερχαουζ (John William Waterhouse).



Πηγή: http://arxaia-ellinika.blogspot.gr/2013....ia.html

http://www.eleysis-ellinwn.gr




Elke gek zijn gebrek
 
margaritaDate: Κυριακή, 15-ΣΕΠ-2013, 10:35 PM | Message # 9
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 12874
Awards: 15
Reputation: 44
Status: Offline
Quote (Πανδαιμονιον)
σκέφτεται να τους δώσει να φάνε το μαγικό χορτάρι, πουχαρίζει την αθανασία
ξέρουμε τίποτα γι αυτό ????

Added (15-ΣΕΠ-2013, 10:27 PM)
---------------------------------------------

Quote (Πανδαιμονιον)
Ο δρόμος αυτός περνούσεπάνω από τη θάλασσα κι έτσι ο Πρωτέας έφτασε μέχρι εκεί δίχως καν να
βραχεί.

Added (15-ΣΕΠ-2013, 10:32 PM)
---------------------------------------------

Quote (Πανδαιμονιον)
Οι Ώρες ήταν οι θεότητες των εποχών, οι θεότητες που, σύμφωνα με τον
Όμηρο, ανοιγόκλειναν τις πύλες του ουρανού και περιποιούνταν τα άλογα
και το άρμα της Ήρας.

Added (15-ΣΕΠ-2013, 10:35 PM)
---------------------------------------------

Quote (xrysanthi)
Ο θεός αυτός κατέκρινε επίσης τον Ήφαιστο, επειδή, όταν έφτιαξε τον άνθρωπο, δεν κατασκεύασε παράθυρα στο στήθος του, ώστε να βλέπει ο κόσμος τι σκέπτεται και αν λέει ψέματα ή αλήθεια.


"Στο τέλος, αυτό για το οποίο μετανιώνουμε περισσότερο είναι οι προσπάθειες τις οποίες ποτέ δεν κάναμε"
 
ΠανδαιμονιονDate: Παρασκευή, 01-ΝΟΕ-2013, 0:20 AM | Message # 10
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
H θεά Τύχη στην αρχαιότητα



H θεά Τύχη της αρχαιότητας ήταν η προσωποποιημένη θεά της σύμπτωσης, του μηπροβλέψιμου ή επιδιωχθέντος αλλά και της ευτυχούς συγκυρίας του απροσδόκητου
συμβάντος. Η πολιούχος θεά της ευτυχίας των αρχαίων Ελληνικών πόλεων. Κατά τη
«Θεογονία» του Ησίοδου ήταν θυγατέρα του Ωκεανού ή του Νηρέα και της Τηθίος, σεεκδήλωση ίσως του ότι η ναυτιλία και το ναυτικό εμπόριο εν γένει υπήρξαν η
πρώτη και κύρια πηγή ευτυχίας των ανθρώπων.


Κατά τον Πίνδαρο, ο οποίος την ονόμαζε και Φερέπολιν,ήταν κόρη του Ελευθέρου Διός ή του Προμηθέα. Την θεωρούσε ως μια από τις
Μοίρες, που είχε όμως λιγότερη δύναμη από τις αδελφές της, Θεά του Πεπρωμένου
αλλά και ευμενής. Ως ευμενής θεά του πεπρωμένου λατρευόταν με την επωνυμία«Αγαθή Τύχη» στην Αρχαία Ολυμπία, όπου είχε δικό της βωμό. Στους ορφικούςύμνους συναντάται ως κόρη του Ευβουλέως.
Κατά το Ομηρικό προς τη Δήμητρα ύμνο, η Ωκεανίς Τύχηεμφανιζόταν ως μια από τις συμπαίκτριες της Περσεφόνης.
Συνδέθηκε με άλλες θεότητες-προσωποποιήσεις όπως την Ελπίδα, τον Καιρόκαι τη Μοίρα. Κυρίως συνδέθηκε με την Ίσιδα κατά την περίοδο τωνθρησκευτικών συγκρίσεων (Ίσις Τύχη ή Ισιτύχη).  Στη σημιτική θρησκεία συνδέθηκε
με την Γάδ. Μαζί της ταυτίσθηκε η θεά των Ρωμαίων Φουρτούνα η λατρεία της
οποίας ήταν ιδιαίτερα εξαπλωμένη στην Ιταλία. Η Φουρτούνα (Fortuna) ξεκίνησε από μια ιταλική θεότητα της ευφορίας και της γονιμότητας, πουσυχνά λειτουργούσε και ως μάντης θεά που προλέγει το μέλλον. 

Η Τύχη θεωρήθηκε ως αγαθός δαίμων, μεσολαβητής μεταξύθεών και ανθρώπων. Ως θεά της αφθονίας και του πλούτου απεικονιζόταν στοιερό της στη Θήβα να κρατά, ως μητέρα ή τροφός, τον μικρό Πλούτο και στη Σμύρνη
από το Βούπαλο να κρατά στο άλλο της χέρι το κέρας της Αμάλθειας, σύμβολο της
αφθονίας. Σαν θεά που διευθύνει την ανθρώπινη ζωή απεικονίζεται να κρατά πηδάλιο,
σαν σύμβολο της κατεύθυνσης την οποία έδινε σε όλους τους ανθρώπους. Σαν Θεά
ευμετάβλητου Φύσης απεικονιζόταν με τροχό ή σφαίρα ή πτερύγιο, σύμβολα της
αστάθειας.

Σε εκδήλωση της αντίληψης ότι ο έρωτας προέρχεται από τηνΤύχη (Αίγειρο Αχαΐας), απεικονιζόταν κοντά στο άγαλμα της και ο Θεός Ερωτας. Επίσης,
στο ιερό της Τύχης στη Θήβα υπήρχε άγαλμα της Θεάς που κρατούσε τον Πλούτο ατην
αγκαλιάτης, σε παιδική ηλικία, έργο του Αθηναίου Ξενοφώντα και του Θηβαίου
Καλλιστονίκου.

Στην Ελληνιστική εποχή και μέχρι το τέλος τηςαρχαιότητας, κάθε πόλη είχε τη δική της προστάτιδα που λειτουργούσε ως η Πολιάς
θεά. Πολλές από αυτές θεωρούσαν την Τύχη ως Πολιούχο θεά. Απεικονιζόταν να φορά
πυργωτό διάδημα (πού συμβόλιζε τα τείχη της πόλης), καθισμένη σε θρόνο να κρατά
το κέρας της αφθονίας ή σκήπτρο. Μάλιστα η διεξαγωγή όλων των υποθέσεων,
δημόσιων και ιδιωτικών, άρχιζε, όπως στην Αθήνα, με την ευχή «Αγαθή Τύχη».



Το πρώτο άγαλμα της σύμφωνα με τον Παυσανία τοκατασκεύασε ο Βούπαλος για τους Σμυρναίους. Κολοσσιαίο άγαλμα της θεάς είχε
στηθεί στην Ηλιδα και την Αλεξάνδρεια (στο ονομαστό ιερό της Τύχης, το Τυχαίον
όπου υπάρχει το άγαλμα της Θεάς να στεφανώνει τον Αλέξανδρο).

Φημισμένο επίσης ήταν το χρυσελεφάντινο άγαλμα της τοοποίο είχε αφιερώσει ο Ηρώδης ο Αττικός στο ναό της κοντά στο Παναθηναϊκό
Στάδιο. Η μορφή της χαρακτηρίστηκε επίσης σε νομίσματα, όπου η θεά κρατούσε το
κέρας της Αμάλθειας ή πηδάλιο που συμβόλιζε την καθοδήγηση του πεπρωμένου.

Τέλος στο ναό της στο Αργός λεγόταν ότι ο Παλαμίδης είχεαφιερώσει τα πρώτα ζάρια, τα οποία -κατά την παράδοση- είχε ο ίδιος επινοήσει.Αλιεύθηκε εδώ
http://mythagogia.blogspot.nl/

Added (05-ΟΚΤ-2013, 8:40 PM)
---------------------------------------------
Θεά Αλήθεια. Η προστάτης της αλήθειας των αρχαίων Ελλήνων

Η Αλήθεια ήτανθεότητα στην Ελληνική Μυθολογία, ιδεατή ανθρωπόμορφη προσωποποίηση της αλήθειας
των αρχαίων Ελλήνων φερόμενη προστάτης της έννοιας.
Σύμφωνα με τον Πίνδαρο ήταν κόρη του Δία. Ο Πλούταρχος την
αναφέρει ως "Τροφό του θεού Απόλλωνα", μαζί με την Κορυθάλεια....



Σύμφωνα με έναν μύθο του Αισώπου ο Προμηθέας είχεπλάσει την Αλήθεια από πηλό, πριν όμως την ζωντανέψει, o Δόλος έπλασε
ένα δεύτερο ομοίωμα, που όμως του τέλειωσε ο πηλός και έτσι άφησε το έργο του
χωρίς πόδια. Επιστρέφοντας ο Προμηθέας και βλέποντας τα δύο πανομοιότυπα
καλλιτεχνήματα αποφάσισε να τα ζωντανέψει και τα δυο.
Η Αλήθειαπερπάτησε, το ομοίωμα του Δόλου όμως δεν μπόρεσε να κάνει ούτε ένα βήμα. Σύμφωνα
με τον Φιλόστρατο η θεά Αλήθεια φορούσε λευκή εσθήτα και περιφέρονταν
"λευκοχειμωνούσα" κοντά στο Αμφιαράειο.



Οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν την Αλήθεια Veritas, θεωρώντας την κόρη του Κρόνου(Saturnus), ή του Χρόνου (Tempus). Επειδή η Αλήθεια εικονίζονταν πάντα χωρίας
στολίδια και πλούσια ενδύματα έναντι των άλλων θεοτήτων, ο Οράτιος την
αποκαλούσε "nuda" Veritas, δηλαδή "γυμνή αλήθεια".
Από τότε καθιερώθηκε η ρητορική έκφραση "γυμνή αλήθεια", ή
"αλήθεια γυμνή" που λέγεται μέχρι και σήμερα εκ του γεγονότος
ότι δεν χρειάζεται στην απόδοσή της ιδιαίτερα καλολογικά στοιχεία ή προλόγους,

εξ ου ακόμη και η έκφραση "ωμή αλήθεια".



Τέλος στηαρχαία Αίγυπτο όπως αναφέρει ο Κλαύδιος Αιλιανός στις διηγήσεις του ο
Αιγύπτιος Αρχιερέας, ως δείγμα δίκαιου ανθρώπου, όταν εκτελούσε καθήκοντα
δικαστή, κρεμούσε από το λαιμό του ιδιαίτερο περίαπτο από ζαφείρι που έφερε το
όνομα "Αλήθεια".

Αλιεύθηκε εδώ
http://mythagogia.blogspot.nl/

Added (01-ΝΟΕ-2013, 0:20 AM)
---------------------------------------------
Τα τρομερά παιδιά της Έριδος

Η Έριδα (αρχαϊκή ονομασία Ἔρις) ήταν θεότητα της αρχαιότητας. Ήταν κόρη της Νυκτός και θεά της ζήλιας, της διχόνοιας, του τσακωμού και του καυγά. Έσπερνε τη διχόνοια ανάμεσα σε θεούς και σε ανθρώπους. Κατά άλλους ήταν αδερφή του Άρη. Παριστάνεται συνήθως να κουτσαίνει ή να καμπουριάζει, εκτός όταν σπέρνει τα ζιζάνια,
οπότε ομορφαίνει και παίρνει καλό παρουσιαστικό, όπως μας λέει ο Όμηρος στην Ιλιάδα. Ο Ησίοδος γράφει στα «Έργα και Ημέραι», ότι όταν είναι καλή, μας παροτρύνει να είμαστε εργατικοί....   Όταν οι θεοί δεν την κάλεσαν στον
γάμο του Πηλέα και της Θέτιδος, αυτή από θυμό άφησε με τρόπο έναχρυσό μήλο, το κατόπιν γνωστό και ως «μήλο της Έριδος», να κατρακυλήσει ώστε να το δουν οι καλεσμένοι θεοί και να το ζηλέψουν. Το μήλο αυτό έφερε την επιγραφή «τῇ καλλίστῃ«, δηλαδή αφιερωμένο στην ομορφότερη ( θεά).  Ήταν φυσικό λοιπόν οι τρεις παρευρισκόμενες θεές, η Ήρα, η Αθηνά και η Αφροδίτη να διεκδικήσουν το μήλο, η κάθε μία για τον εαυτό της. 



 Είδε ο Δίας τον τσακωμό και είπε στον Ερμή να τις πάει γρήγορα στον Πάρη για να διαλέξει αυτός, τρόπον καλλιστειών, ποια θα πάρει το μήλο. Έτσι και έγινε.  Για να τον καλοπιάσει, ηΑθηνά του έταξε πνευματική σοφία, και η Ήρα δύναμη σωματική.  Η Αφροδίτη όμως του έταξε την ωραία Ελένη, την πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου.  Ο Πάρης, μην ξέροντας ότι η ωραία Ελένη ήταν γυναίκα του Μενελάου, έδωσε το μήλο στην Αφροδίτη. Με την αρπαγή τηςΕλένης από τον Πάρη άρχισε λοιπόν κατά τον μύθο ο Τρωικός πόλεμος και η Έρις πέτυχε αυτό που ήθελε.
   Ως παιδιά της Έριδος θεωρούνται  που κι αυτά δημιουργήθηκαν χωρίς την επέμβαση θεϊκού σπέρματος, ήταν: Υσμίνες: Συμπλοκές,Θεές της μάχης κόρες της έριδος.  Φιλονικία: λογομαχία, μάλωμα, ανταγωνισμός, αντιμαχία. Λιμός: πείνα από έλλειψη αγαθών. Άλγεα: Τα δυσάρεστα, τα επώδυνα, τα θλιβερά. Νείκεα: Οι φιλονικίες, μαλώματα, επίπληξη.Ανδροκτασίες: Σφαγή ανδρών. Άτη: Αναστάτωση, αναταραχή, σύγχυση, απάτη, αφανισμός.σφάλμα,παράβαση Αμφιλογίες: Διαμάχη-Διαπάλη μέσω του λόγου .Οι ΔιαφωνίεςΔυσνομία: Παραμόρφωση και διαταραχή των Νόμων η Λήθη: Λησμονιά, αγνωμοσύνηΨεύδεα: Η μή απόδοση της Αλήθειας  Οι Φόνοι: Αφαίρεση της Ζωής  Ο Όρκος: που τιμωρούσε τους επίορκους, όσους δηλαδή καταπατούσαν τον όρκο που είχαν δώσει.



Αυτά είναι τα παιδιά της Έριδος που τόσο πολύ ταλαιπωρούν τους θνητούς στη διάρκεια της ζωής τους.

mythiki-anazitisi 
Από το thecuriosityofcat

http://www.kalyterotera.gr


Elke gek zijn gebrek

Message edited by Πανδαιμονιον - Σάββατο, 05-ΟΚΤ-2013, 8:49 PM
 
ΘνητοςDate: Παρασκευή, 01-ΝΟΕ-2013, 0:52 AM | Message # 11
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 10700
Awards: 16
Reputation: 45
Status: Offline
Quote Πανδαιμονιον ()
Τα τρομερά παιδιά της Έριδος
>(


ΚΑΛΟΜΕΛΕΤΑ ΚΙ ΕΡΧΕΤΑΙ
 
margaritaDate: Παρασκευή, 01-ΝΟΕ-2013, 9:56 PM | Message # 12
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 12874
Awards: 15
Reputation: 44
Status: Offline
πολυ ωραία αρθρα και ωραίες εικονες

"Στο τέλος, αυτό για το οποίο μετανιώνουμε περισσότερο είναι οι προσπάθειες τις οποίες ποτέ δεν κάναμε"
 
xrysanthiDate: Παρασκευή, 01-ΝΟΕ-2013, 10:09 PM | Message # 13
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 2422
Awards: 1
Reputation: 6
Status: Offline
Quote margarita ()
πολυ ωραία αρθρα και ωραίες εικονες


Η διαδρομη που ξεκινησες, μακρινη και μοναχική....
Λένε ομως οτι εκει που πας εχουν παει και αλλοι οποτε θα βρεις γνωστους.....
Καλό ταξίδι.
 
margaritaDate: Παρασκευή, 01-ΝΟΕ-2013, 11:31 PM | Message # 14
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 12874
Awards: 15
Reputation: 44
Status: Offline
Τι απέγινε η Αριάδνη;
 
Κόρη του βασιλιά της Κρήτης Μίνωα και της κόρης του Ήλιου Πασιφάης
Ετυμολογικά το όνομά της, Αριάδνη ή Αριάγνη σημαίνει την ιερή την αγνή. Η ρίζα αδ- προέρχεται από το ρήμα ανδάνω, εκ του ήδομαι που σημαίνει τέρπω, ευαρεστώ.

Μ' αυτήν την έννοια
η Αριάδνη είναι η φιλήδονη, μία έκφραση της Πάνδημου Αφροδίτης. Μία ακόμα παράφραση του ονόματός της είναι το «Αριδήλα», που σημαίνει την πολύ φωτεινή, αυτήν που φαίνεται από μακριά. Αυτό το όνομα το πήρε όταν ανέβηκε με τον Διόνυσο στον ουρανό  Πριν αποκτήσει το χαρακτήρα θνητής ηρωίδας σχετιζόταν στην Κρήτη με τη Θεά-Φύση ή μεγάλη μητέρα, θεότητα που αποτελούσε την προσωποποίηση της φύσης που γεννιέται και πεθαίνει κατά τη διάρκεια του έτους...
 Η Αριάδνη πεθαίνει στη γη και ξαναζεί στον ουρανό, κοιμάται και ξυπνάει, όπως και η φύση. Τα χαρακτηριστικά της μοιάζουν μ' αυτά της ΠερσεφόνηςΑριάδνη και Αριδήλα, στα δυτικά νησιά, ονόμαζαν μία θεά με δύο μορφές και με διπλή μοίρα, καλή και κακή. Επίσης λατρευόταν με διάφορους τρόπους και σε
άλλες περιοχές : στη Νάξο, την Δήλο, την Κύπρο, τη Ρώμη κ.α.Σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή του μύθου, η Αριάδνη ερωτεύεται τον Θησέα, που φτάνει στην Κρήτη για να σκοτώσει τον Μινώταυρο, ο οποίος κατασπάραζε 7 νέους και 7 νέες από την Αθήνα...

  Γίνεται συνεργός του και του έδωσε λοιπόν ένα κουβάρι κλωστή (ο περίφημος και ως έκφραση της νεοελληνικής γλώσσας «Μίτος της Αριάδνης»), ώστε όταν θα έμπαινε στον Λαβύρινθο να το ξετυλίγει για να μπορέσει έπειτα, αφού σκοτώσει το Μινώταυρο, να βρει την έξοδο.
   Η Αριάδνη τον έβαλε να υποσχεθεί ότι θα την έπαιρνε στην πατρίδα του και θα την παντρευόταν.
Ο Θησέας πράγματι σκότωσε το τέρας και χρησιμοποιώντας το Μίτο της Αριάδνης που θα τον οδηγούσε με ασφάλεια πάλι στο φως του ήλιου,κατάφερε να βγει από το Λαβύρινθο. Εκμεταλλευόμενοι το σκοτάδι της νύχτας, ο Θησέας, η Αριάδνη και οι υπόλοιποι νέοι δραπέτευσαν στο λιμάνι και πήραν με το πλοίο τους το
ταξίδι της επιστροφής. 
  Η Αριάδνη αποφάσισε να φύγει μαζί του και με τους συντρόφους του άνοιξαν τα πανιά για την Αθήνα...
  Ο ήρωας πήρε μαζί του την Αριάδνη και την αδερφή της Φαίδρα, αχρήστευσε τα μινωικά πλοία για να γλιτώσει την καταδίωξη και απέπλευσε. Ο Θησέας επιστρέφοντας από την Κρήτη στην Αθήνα, κάνει μια στάση στο νησί της Νάξου,που τότε ονομαζόταν Δία. 
Ο σκοπός της στάσης αυτής έχει μείνει στη σκοτεινή πλευρά του μύθου, ίσως γιατί θεωρήθηκε κατά έναν
παράξενο τρόπο αυτονόητος. Ίσως να θεωρήθηκε ότι έτσι θα εκπληρωνόταν το
πεπρωμένο της Αριάδνης
Ο Θησέας ήταν σ’ αυτό το νησί ένας απλός περαστικός, ένα εμπόδιο στο σχέδιο του θεού. Πολλές αγγειογραφίες
απεικονίζουν τον Θησέα να εγκαταλείπει το νησί διωγμένος από τη θεά Αθηνά, ενώ ο Διόνυσος απομακρύνεται με την Αριάδνη.  

 Εκεί, στο όνειρο του Θησέα εμφανίστηκε ο θεός Διόνυσος και του είπε ότι έπρεπε να φύγουν από το νησί χωρίς την Αριάδνη, αφού ήταν γραφτό να μείνει εκεί και να γίνει γυναίκα του. Την εγκαταλείπει ενώ κοιμόταν. Η κοιμισμένη (μήπως νεκρή;) Αριάδνη ανήκε δικαιωματικά στον θεό και ο θνητός ήρωας δεν είχε άλλη επιλογή από την αποχώρηση. Η Κυρά του Λαβυρίνθου έμεινε για τον Θησέα στη σφαίρα του ανέφικτου.
 Ο ήρωας όμως τελικά το μόνο που κατάφερε να κρατήσει από την θεία θηλυκή παρουσία που οδήγησε τα βήματά του πίσω στο φως ήταν το είδωλό της. Ο
Θησέας κράτησε το ξόανο της Αφροδίτης το οποίο η Αριάδνη κουβαλούσε από τη στιγμή που άφησαν την Κρήτη. Σαν ζωντανή ανάμνηση κράτησε την
Φαίδρα η οποία σχετίζεται με την φωτεινή και προσιτή στον άνθρωπο όψη της Αριάδνης. 
 Εκεί ο Διόνυσος, άρχοντας της Νάξου την ερωτεύεται και την κάνει ουράνια σύζυγό του. Αποκτήσανε τέσσερις  γιούς, τον Ευανθή, το Στάφυλλο τον Πεπάρηθο και τον Οινοπίωνα, αναφέρονται όμως και ως  παιδιά της από τον Θησέα. 
Την οδηγεί στον Όλυμπο, όπου ο Δίας της χαρίζει την αθανασία. Λέγεται ακόμη πως ο Διόνυσος (ή η Αφροδίτη ή οι Ώρες) της χάρισε ένα χρυσό στέμμα με πολύτιμους λίθους, έργο του Ήφαιστου.Ήταν το περίφημο στεφάνι με το όνομα της με το οποίο οι θεοί έκαναν καδένα από αστέρια στον ουρανό.  Η Αριάδνη έμεινε στη Νάξο και παντρεύτηκε τον θεό Διόνυσο κι έτσι αναπτύχθηκε και η λατρεία της σαν θεότητα στο νησί.  
 Η θνητή Αριάδνη έφθασε έτσι να γίνει αθάνατη σύζυγος θεού. 
Αυτός είναι ο βασικός κορμός του μύθου, ο οποίος όμως έχει αρκετές παραλλαγές. 
Στις ραφές των δύο μυθικών κύκλων, χώρεσαν ένα σωρό παραλλαγές,
αντικρουόμενες και αντιφατικές. 
Από τη συσχέτιση των παραδόσεων προκύπτει πως δύο είναι κυρίως οι μύθοι που
συνδέονται με την Αριάδνη: ο μύθος της εγκαταλειμμένης από τον Θησέα απαρηγόρητης γυναίκας και εκείνος της ευτυχισμένης συζύγου του Διονύσου.    Σύμφωνα όμως με το μύθο, ο Θησέας, αφού ενώθηκε με την Αριάδνη, στο νησάκι Δία, και έκανε μαζί της δύο παιδιά, τον Στάφυλο και τον
Οινοπίωνα, ή τον Δημοφόντα και τον Ακάμα, την εγκατέλειψε. Η μυθολογία
λέει ότι την άφησε γιατί αγαπούσε την Αίγλη, ή γιατί του το υπέδειξε η θεά Αθηνά ή ο θεός Διόνυσος που αγάπησε την Αριάδνη και ήθελε να ενωθεί μαζί της.Άλλοι λέγουν πως αυτή, η Αριάδνη, κρεμάστηκε γιατί την εγκατέλειψε ο Θησέας, άλλοι πως ναύτες («υπό ναυτών») την έφεραν στην Νάξο
όπου παντρεύτηκε τον ιερέα του Διόνυσου Οίναρο, γιατί ο Θησέας αγάπησε άλλη
και την παράτησε , τον έλιωνε δεινός έρωτας για την Πανοπηίδα Αίγλη….. 
Ο Θησέας την εγκατέλειψε για χάρη μιας Αθηναίας, της Αίγλης και απελπισμένη η βασιλοπούλα κρεμάστηκε από λύπη λέει η μια εκδοχή.
Άλλη εκδοχή λέει ότι την σκότωσε η Άρτεμις επειδή ζευγάρωσε με τον Θησέα ιερόσυλα μέσα στο ιερό της. Αποκτά γιους με τον Θησέα, αλλά συχνά οι
γιοι της σύμφωνα και με τα δηλωτικά τους ονόματα, αναφέρονται σαν
καρπός της ένωσής της με τον Διόνυσο. Ο Παυσανίας, μιλάει για μία μια παράδοση που θέλει την Αριάδνη να είναι θαμμένη στο ναό του Διόνυσου στο Άργος. Κατά μια άλλη εκδοχή, το καράβι του Θησέα, παρασυρμένο από τρικυμία, έφτασε στην Κύπρο, όπου η καταπονημένη από τις κακουχίες και την
εγκυμοσύνη Αριάδνη, έσβησε πριν προλάβει να γεννήσει και στην συνέχεια
λατρεύτηκε σαν Αριάδνη-Αφροδίτη. 
Ένας από αυτούς είναι και ο Χίος ποιητής Ιών, γράφει :  "Ο Θησέας ξέπεσε από την κακοκαιρία στην Κύπρο έχοντας μαζί του την Αριάδνη έγκυο. Και καθώς αυτή ήταν άρρωστη από τη θαλασσοταραχή και του παραπονιόταν, την έβγαλε στη στεριά ενώ ο ίδιος, καθώς επισκεύαζε το
πλοίο, παρασύρθηκε πάλι στο πέλαγος. Οι ντόπιες γυναίκες πήραν την Αριάδνη
τότε γεμάτη θλίψη στη μοναξιά της, την περιποιήθηκαν και της παρουσίασαν
πλαστό γράμμα, γραμμένο τάχα από το Θησέα, τη βοήθησαν και της παραστάθηκαν
στους πόνους της γέννας, αλλά πέθανε χωρίς να προφτάσει να γεννήσει και την
έθαψαν……"  Η Αριάδνη ξέχωρα από τη θνητή ταυτότητά της είχε και μια θεϊκή που διακρινόταν από τη χαρακτηριστική διττότητα της θηλυκής αρχής. 
Είχε, επομένως, μία πλευρά φωτεινή και μία σκοτεινή. 
Ήταν ταυτόχρονα η πλέον άμωμη Αριάγνη ως υποχθόνια θεά και η διαυγής Αριδήλη ως ουράνια. Ήταν εκείνη που οδηγούσε τον μυούμενο στον θάνατο και εκείνη που του δίδασκε
τον τρόπο για να επιστρέψει.
 
Ήταν η Αριάδνη, λοιπόν, η αφιερωμένη στον Ταύρο, όπως η γιαγιά της Ευρώπη και η μητέρα της Πασιφάη η μόνη που είχε εξουσία στον χώρο του Ταύρου και μπορούσε να διδάξει τον Θησέα.  . Όμως οι απεικονίσεις του
Λαβυρίνθου που τον παρουσιάζουν με μία μοναδική διαδρομή που εύκολα
οδηγούσε πάλι στην έξοδο δικαιολογούν περισσότερο την μάλλον παλαιότερη
εκδοχή που θέλει την Αριάδνη να δίνει στον Θησέα το φωτεινό στεφάνι της
για να του δείχνει τον δρόμο μέσα στα ζοφερά σκοτάδια του
Λαβυρίνθου/Άδη.
 Η σκοτεινή και μυστική όψη της Αριάδνης/Αριάγνης ως Κρητικής Περσεφόνης μόνο από τον θεό μπορεί να γίνει θεατή εκτός
μυστηρίων. Η φωτεινή όψη της Αριάδνης γίνεται φανερή και στο όνομα της
Αίγλης, της κόρης του Πανοπέως (μήπως του Ήλιου;), για χάρη της οποίας ο
Θησέας εγκατέλειψε την κόρη του Μίνωα σε μια άλλη εκδοχή του μύθου.
 

Διάφορες διηγήσεις θέλουν την Αίγλη να ονομάζεται επίσης και Κορωνίς. 
Αυτό το όνομα έφερε και η ερωμένη του Απόλλωνα, η άτυχη μητέρα του Ασκληπιού που πέθανε πυρπολημένη, επειδή πρόδωσε τον θεό μ’ έναν θνητό, τον Ίσχυ. 
Ενδιαφέρον προκαλεί στον προσεκτικό παρατηρητή μία αγγειογραφία που απεικονίζει την αρπαγή κάποιας κοπέλας με το όνομα
Κορώνα από τον Θησέα. 
Μήπως ο Θησέας ήταν εκείνος ο ‘ισχυρός’ θνητός που
για χάρη του η μητέρα του Ασκληπιού απαρνήθηκε τον Απόλλωνα, όπως η
Αριάδνη είχε απαρνηθεί τον Διόνυσο; Μ’ έναν παράξενο τρόπο ο αστερισμός
του Βορείου Στεφάνου φέρνει τις δύο θεϊκές συντρόφους ακόμη πιο κοντά. Η
Κορωνίς ή Κορώνη αντανακλάται στην λατινική ονομασία Corona
Borealis.(είναι το στεφάνι-στέμμα που στεφάνωσε ο Διόνυσος την
Αριάδνη). 
 Ένα άλλο ενδιαφέρον σημείο είναι ότι ο αστερισμός φαίνεται στον ουρανό σαν να «στεφανώνει» τον αστερισμό του Οφιούχου που σχετίζεται με τον Ασκληπιό
Εκεί ανοίγεται ένας άλλος μυθικός κύκλος που θέλει την Αριάδνη μέσα από το ζευγάρωμά της με τον Διόνυσο, να γίνεται αγέραστη και αθάνατη.
 Όταν οι Ολύμπιες Άρτεμις και Αφροδίτη σφετερίστηκαν τις ιδιότητες και τον λατρειακό της χώρο, εκείνη
υποβαθμισμένη πια, μια Θεά της βλάστησης και της γονιμότητας, που προσαρμόστηκε στον τύπο της βασιλοπούλας που ερωτεύεται το ξένο παλικάρι, τον Θησέα, τον πολέμιο του ίδιου της του
σπιτικού.
Η Αριάδνη συνδέεται στενά και με την θεά Αθηνά, σαν Εργάνη Αθηνά, θεά της τέχνης και ιδιαίτερα της υφαντικής, όπως και η Αριάδνη εξαιτίας του
μίτου. Σε συμβολικό επίπεδο έχει τις ιδιότητες της αράχνης, είναι αυτή
που υφαίνει τον κόσμο.
Σύμφωνα με μία πιο εσωτερική ερμηνεία του μύθου, η Αριάδνη είναι η ίδια η αντανάκλαση της ψυχής του ανθρώπου - ήρωα (Θησέας), που δίνοντας του τον μίτο, τον οδηγεί στον λαβύρινθο  και του επιτρέπει όχι μόνο να βγει έξω, αλλά να φτάσει, πριν, στο κέντρο του
λαβύρινθου, να κατανοήσει τον
μηχανισμό αυτό, των ψευδαισθήσεων και μάλιστα να οδηγήσει και άλλους
ανθρώπους.
Στον μακρύ χρόνο ως τις ημέρες μας, την Αριάδνη δεν την ταξίδεψε η Θεϊκή της φύση, αλλά η πολύπαθη θνητή με όχημα τον Έρωτα ανάμεσα σε Θησέα και
Διόνυσο.

Ο απελπισμένος και προδομένος έρωτας από τη μια και ο ανέλπιστα
ξανακερδισμένος, ο δοξαστικά λυτρωτικός με Θεϊκό χιτώνα από την άλλη. 
Κινώντας οι δύο εραστές της, θνητός και αθάνατος, τα νήματα της ερωτικής της μοίρας, την ανυψώνουν ο καθένας με τον τρόπο του, σε σύμβολο
ερωτικό και ακραία φορτισμένο. Μα πιο πολύ, στο διαχρονικό της ταξίδι
μέτρησε το “τραύμα”…..
Η εξανθρωπισμένη δραματικότητα της μορφής της, της χάρισε αμέριστα τη
συμπάθεια των αιώνων, αφήνοντας έτσι έκθετο σε αφορισμούς τον Αθηναίο
ήρωα, παρ’ όλη την μέριμνα της Αθηναϊκής προπαγάνδας να κρατηθούν
αλώβητα το ήθος και το γόητρό του.  
 Ομόλογη από αυτή την άποψη με την άλλη μοιραία βασιλοπούλα, τη Μήδεια. Και όπως εκείνη, έτσι και η Αριάδνη γίνεται συνεργός του ξένου
στον φόνο του αδελφού της του Μινώταυρου, βοηθώντας τον Θησέα με τον
περιβόητο μίτο και απαρνιέται τους δικούς της, τον κραταιό πατέρα της
τον Μίνωα και ακολουθεί τον εραστή της στο φευγιό του, για να
εγκαταλειφθεί όμως άσπλαχνα από εκείνον στη Νάξο.
Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως η δυναμική του μοτίβου της ερωτικής προδοσίας, είναι εκείνη που έφτασε να μαζέψει περισσεύματα συμπάθειας ακόμα και για τη μάγισσα, την παιδοκτόνο Μήδεια. Γιατί όσο και αν αξιώθηκε η
Αριάδνη την εύνοια του Διόνυσου, όσο και αν πυρακτώθηκε από τον Θεϊκό
εραστή, δεν έπαψε να πέφτει πάνω της η σκιά του απαρνητή Θησέα.
Και τι θα ήταν αλήθεια το Διονυσιακό σμίξιμο χωρίς την εγκατάλειψή της από τον θνητό εραστή;
Έχει μάλιστα κανείς την αίσθηση, πως τους χυμώδεις ερωτικούς καρπούς που γεύτηκαν Διόνυσος και Αριάδνη, τους όφειλαν στον Θησέα.
Θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι η Αριάδνη ήταν η ενσάρκωση της θεάς της βλάστησης που γεννιέται και πεθαίνει κάθε χρόνο. 
 Η Αριάδνη ενσαρκώνει στους αιώνες το αρχέτυπο της εγκαταλειμμένης ερωμένης. 
Της γυναίκας που δόθηκε άνευ όρων και προδόθηκε κυριολεκτικά ανυποψίαστη.


"Στο τέλος, αυτό για το οποίο μετανιώνουμε περισσότερο είναι οι προσπάθειες τις οποίες ποτέ δεν κάναμε"
 
ΠανδαιμονιονDate: Σάββατο, 02-ΝΟΕ-2013, 7:54 PM | Message # 15
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
Μηλινόη:Η θεά του φεγγαριού.
  Πατέρας της Μηλινόης ή Μελινόης ήταν ο Δίας, ο οποίος πήρε τη μορφή
του Πλούτωνα για να ενωθεί με την Περσεφόνη σε ανυποψίαστο χρόνο και ο
καρπός της ένωσης στην μυθολογία ήταν τόσο σημαντικός που δημιουργήθηκε
ορφικός ύμνος προς αυτήν. Γεννήθηκε στις όχθες τουΚωκυτού (που σημαίνει
θρήνος), ενός από τους τέσσερις ποταμούς του Κάτω Κόσμου και ήταν αδελφή
του Ζαγρέα Διόνυσου...
  Για την πρόελευση του ονόματος της Μηλινόης δεν υπάρχει κάποια καταγεγραμμένη πηγή, αλλά
κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από το επίθετο «μήλινος», παραπέμποντας στο χρώμα τουκίτρινου μήλου (ή κυδωνιού), χρώμα
του θανάτου ή της ασθένειας, κάτι που συμπίπτει και από τον τόπο
γέννησής της και έχει συσχέτιση με την μητέρα της.
  Επίσης στον Ορφικό ύμνο αναφέρεται ως "κροκόπεπλος" που σημαίνει με
κίτρινο πέπλο, επίθετο όμως που έδιναν οι αρχαίοι ποιητές στις θεές της
σελήνης. Στους ύμνους δύο θεές έφεραν αυτό το επίθετο: η Μηλινόη και η
Εκάτη, δείχνοντας έτσι και την άρρηκτη σύνδεσή τους.

  Με αφορμή αυτόν τον χαρακτηρισμό, αλλά και την ιστορία της, την
συνδέουν είτε με τηνΠερσεφόνη λόγω της κοινής "ζωής" στον Κάτω Κόσμο του
Άδη, αλλά περισσότερο με την θεάΕκάτη (με την οποία είχε τον ίδιο
χαρακτηρισμό στους ορφικούς ύμνους) με την υπόθεση πως η ίδια ήταν ένα
επίθετο της προστάτιδας θεάς της μαγείας (σύμφωνα με κάποιες εκδοχές,
κόρη της Εκάτης είναι η Μήδεια), η οποία ούτως ή άλλως συνδέεται άμεσα
με το μύθο της αρπαγής της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα και της
αναζήτησής της από τη Δήμητρα, ως γενεολογικό δέντρο της.
Σύμφωνα με τον μύθο, όταν ο Πλούτωνας έκλεψε με το άρμα του την
Περσεφόνη, η θεά Εκάτη άκουσε τις φωνές της και ήταν εκείνη που συνόδεψε
τη Δήμητρα στα ανάκτορα του Ήλιου για να μάθει τι συνέβη.

Μετά την εξέλιξη αυτή για την αποκάλυψη της αλήθειας για το θέμα της
Περσεφόνης, η τρίμορφη θεά (Εκάτη) γίνεται άμεση σύντροφος και
προστάτιδα της Κόρης, καθώς και σημαντική χθόνια θεότητα, η οποία
συνδέεται και με τη σελήνη και την προστάτιδά της, Αρτέμιδα (και αυτή η
σύνδεση σχετικά με την σελήνη, προαναφέρθηκε πιο πάνω και προκύπτει από
τον ίδιο τον Ορφικό ύμνο με βάση τον χαρακτηρισμό "κροκόπεπλος").
Έτσι, με αυτόν τον συσχετισμό, η Μηλινόη θεωρείται και θεά του φεγγαριού.
  Η Μηλινόη - και αυτό αποδεικνύεται από τον ύμνο προς αυτήν - αποτελεί
σημαντική θεότητα της Ορφικής θρησκείας (Ορφισμού) και είναι βασική
χθονία νύμφη, που προκαλεί τους νυχτερινούς εφιάλτες και την τρέλα.
  Πιστευόταν ότι ήταν μισή λευκή και μισή μαύρη (και εδώ μπορεί να
συνδεθεί μία επιπλέον ετυμολογική ερμηνεία του ονόματός της, κατά την
οποία το όνομα προέρχεται από το "μέλας" που σημαίνει μαύρος)
αντιπροσωπεύοντας τη δυαδικότητα του Επουρανίου Δία και τουΚαταχθόνιου
Άδη-Πλούτωνα, καθώς και της καταχθόνιας και σεληνιακής της ιδιότητας.

*Φωτό:Σχέδιο από χάλκινο δισκίο που βρέθηκε στην Πέργαμο. Απεικονίζει τρεις στεφθείσες θεές με τα ονόματα ΔΙΩΝΗ, ΦΟΙΒΙΗ και ΝΥΧΙΗ. Η καθεμιά
περιβάλλεται από πυκνογραμμένες επιγραφές, κυρίως αμετάφραστες συλλαβές
για ξόρκι (μαγικές επικλήσεις). Η επιγραφή γύρω από τη Φοίβη επικαλείται
την Περσεφόνη, τη Μηλινόη και τη Λευκοφρύνη (επίθετο της Αρτέμιδας). Η
επιγραφή χρονολογείται στο πρώτο μισό του 3ου μ.Χ. αιώνα.)

ΜΥΘΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΑπό το hellas-light
http://www.kalyterotera.gr


Elke gek zijn gebrek
 
Forum » Ελληνική Μυθολογία-Ιστορία » Ιστορίες Ελληνικής μυθολογίας και όχι μόνο » ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΘΕΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ... (Παραξενες, ισως και αγνωστες θεοτητες των Ελληνων...)
Page 1 of 212»
Search: