Τρίτη, 21-ΝΟΕ-2017, 2:01 AM
Welcome Ξωτικό | RSS


[ New messages · Members · Forum rules · Search · RSS ]
Page 1 of 11
Forum » Ελληνική Μυθολογία-Ιστορία » Ιστορίες Ελληνικής μυθολογίας και όχι μόνο » Τέρατα και μυθικά πλάσματα στην ελληνική μυθολογία... (Παράξενα και αλλόκοτα όντα...)
Τέρατα και μυθικά πλάσματα στην ελληνική μυθολογία...
ΠανδαιμονιονDate: Κυριακή, 08-ΣΕΠ-2013, 7:55 PM | Message # 1
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
Γίγαντας Ανταίος



Ο μύθος του γίγαντα είναι λίγο ως πολύ γνωστός. Ο Ανταίος, γιος του Ποσειδώνα και της Γης, βασιλιάς της Λιβύης,
προκαλούσε σε πάλη κάθε
περαστικό που περνούσε από τη χώρα του, και εφόσον ο ίδιος αντλούσε τη
δύναμη του από τη μητέρα του Γη, κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να τον νικήσει.
Ωστόσο, όταν κάποτε προκάλεσε τον Ηρακλή, ο τελευταίος, με τη βοήθεια
της θεάς Αθηνάς, κατάλαβε το μυστικό του, τον απομάκρυνε από την πηγή
της ενέργειάς του και σηκώνοντάς τον στους ώμους του, του έσπασε τα
πλευρά και
τον σκότωσε.

Το επεισόδιο απεικονίζεται πολύ συχνά στην τέχνη και ενέπνευσε ιδιαίτερα
τους αγγειογράφους. Ο Ανταίος πέρασε στο μύθο, ως ο αιμοδιψής Γίγαντας
με την ανυπέρβλητη δύναμη που εύρισκε ευχαρίστηση στον φόνο, δια πάλης,
των ξένων, με τα κρανία των οποίων είχε στήσει ναό αφιερωμένο στον
πατέρα του (φυσικά αυτό σημαίνει πως ο θάνατός του θα ήταν αναπόφευκτος
και ειδικά από τον Ηρακλή, γιο του Δία, εφόσον ο γίγαντας καταπατούσε
την αρχή της φιλοξενίας, προστάτης της οποία ήταν ο Ζευς).

Σήμερα, δεν θα εστιάσω στην “τερατώδη” φύση του Ανταίου, αλλά θα τον
προσεγγίσω λίγο πιο ρομαντικά, θα μιλήσω για τον Ανταίο που κρύβουμε
όλοι μέσα μας. Όχι τον Ανταίο που σκότωνε σαδιστικά τους επισκέπτες της
χώρας του, αλλά τον Ανταίο που αντλούσε δύναμη από τη Γη, από τη μητέρα
και γενέτειρά του. Θα μιλήσω για τον Ανταίο που κρύβουμε στη φύση μας,
στην καρδιά μας, αυτόν μου μας κάνει να αντλούμε δύναμη από το χώμα της
πατρίδας μας, από την πατρική εστία μας, από αυτό που μας δημιούργησε
και μας χαρακτηρίζει ως υπάρξεις. 'Οταν ο Ηρακλής ξερίζωσε τον γίγαντα,
του επέφερε το θανατηφόρο χτύπημα, έτσι είτε κυριολεκτικά είτε
μεταφορικά, ο ξεριζωμός μας από αυτό που εμείς αντιλαμβανόμαστε ως
πάτριο, ως οικείο, ως ζωογόνο, ως πηγή έμπνευσης αλλά και ως λόγο
ύπαρξης, να επιφέρει το θάνατό μας.

Ίσως τελικά ο δικός μας Ανταίος, αυτός που υπάρχει στα εσώτερά μας, απογυμνωμένος από φόνους και ιστορίες, να είναι ο ήρωας που μετατρέπει
το βίωμά σε μύθο της ύπαρξής μας.
Πηγές: Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη, Β115 / Πινδάρου, Ίσθμια, 4.3 / Υγίνος, Fabulae 31

ΠΗΓΗ

Από το ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

http://www.kalyterotera.gr


Elke gek zijn gebrek

Message edited by Πανδαιμονιον - Κυριακή, 08-ΣΕΠ-2013, 9:16 PM
 
ΘνητοςDate: Κυριακή, 08-ΣΕΠ-2013, 11:30 PM | Message # 2
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 10700
Awards: 16
Reputation: 45
Status: Offline
Quote (Πανδαιμονιον)
έτσι είτε κυριολεκτικά είτεμεταφορικά, ο ξεριζωμός μας από αυτό που εμείς αντιλαμβανόμαστε ως
πάτριο, ως οικείο, ως ζωογόνο, ως πηγή έμπνευσης αλλά και ως λόγο
ύπαρξης, να επιφέρει το θάνατό μας.


ΚΑΛΟΜΕΛΕΤΑ ΚΙ ΕΡΧΕΤΑΙ
 
ΠανδαιμονιονDate: Δευτέρα, 09-ΣΕΠ-2013, 0:39 AM | Message # 3
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
Λερναία Ύδρα, τέρας ή φυσικό φαινόμενο
Λέρνα, μια ιερή περιοχή που βρισκόταν στην παραλία οκτώ χιλιόμετρα από
την πόλη-κράτος Άργος. Προς τα δυτικά υψωνόταν το ιερό όρος Πόντινος με
το ιερό άλσος από πλατάνια που εκτεινόταν μέχρι τη θάλασσα. Φυσικά
σύνορα του άλσους ήταν από την μία πλευρά ο ποταμός Πόντινος, ενώ από
την άλλη, ο μικρότερος ποταμός που σχημάτιζαν τα νερά της πηγής
Αμυνώνης.
Κάθε χρόνο διοργανώνονταν απόκρυφες νυχτερινές τελετές προς τιμή του Διόνυσου,
ο οποίος από το σημείο αυτό κατέβηκε στον Τάρταρο για να φέρει πίσω τη
Σεμέλη. Ενώ για άλλους μεταγενέστερους, η περιοχή θεωρούνταν το σημείο
από όπου
κατέβηκαν ο Άδης και η Περσεφόνη στο βασίλειο των νεκρών και για τον λόγο αυτό, εκεί τελούνταν τα μυστήρια της Λερναίας
Δήμητρας.
Αυτή την ιερή περιοχή, τρομοκρατούσε κάποτε η Ύδρα. Ένα τέρας που είχε
την φωλιά της κάτω από ένα πλατάνι στις επτά πηγές της Αμυνώνης και
επισκεπτόταν συχνά το κοντινό απάτητο έλος. Ένα έλος που είχε γίνει ο
τάφος πολλών απρόσεκτων ταξιδιωτών.
Το τέρας είχε τεράστιο σώμα, φιδόμορφο ή σκυλόμορφο. Διέθετε ένα αθάνατο
κεφάλι και επιπλέον επτά ή και περισσότερα. Ήταν τόσο δηλητηριώδης,
ώστε ακόμη και η ανάσα του όπως και η οσμή των αποτυπωμάτων του, ήταν
ικανά να καταστρέψουν τα πάντα γύρω.
Έτσι, μετά από διαταγή του βασιλιά Ευρυσθέα, ο Ηρακλής οδεύει για την
εξόντωση της Λερναίας Ύδρας. Με την βοήθεια του Ιόλαου και τις συμβουλές
της θεάς Αθηνάς, η αποστολή στέφεται από απόλυτη επιτυχία. Το τέρας
παύει να υπάρχει κάνοντας χρήση της φωτιάς και με τον Ηρακλή να δίνει το
τελικό θανάσιμο κτύπημα.
Όλα αυτά, όμως, έλαβαν χώρα σύμφωνα με τον γνωστό μύθο. Στην
πραγματικότητα, η υπόσταση της Λερναίας Ύδρας και η αντιμετώπισή της
λαμβάνει διαφορετική τροπή, λαμβάνει διαφορετικές εκδοχές.
Μια εκδοχή υποστηρίζει ότι η Ύδρα ήταν μια πηγή επτά υπόγειων ποταμών
που οι κάτοικοι της Λέρνας υπέφεραν από τις πλημμύρες της. Ενώ, η τελική
αποξήρανσή της επιτεύχθηκε με την χρήση φωτιάς.
Μια άλλη ότι ο Ηρακλής σαν ιερός βασιλιάς, όφειλε να νικήσει τα ζώα που
παρίσταναν τα διάφορα ζώδια του αρχαίου ημερολογίου. Αυτά, υποδήλωναν
ότι την χρονική περίοδο που θα βασίλευε, μπορούσε να έχει επίδραση πάνω
στα φυσικά φαινόμενα.
Επιπλέον, υπάρχει και εκείνη της ανάμνησης ιστορικού γεγονότος. Ένα
γεγονός, μια προσπάθεια κατάργησης των ευγονικών τελετών της Λέρνας εκεί
στο ιερό άλσος των πλατανιών, το οποίο και τελικά πυρπολήθηκε.
Τέλος, με δεδομένο της τάσης των αρχαίων Ελλήνων να προσωποποιούν τόσο
τους θεούς, όσο και τις συμφορές που τους έπλητταν κατά καιρούς,
υφίσταται η εκδοχή της ελονοσίας. Μια εξαιρετικά θανατηφόρα ασθένεια με
φορείς τα σμήνη κουνουπιών που ευημερούσαν στο συγκεκριμένο έλος, τα
οποία, όμως, αντιμετωπίζονται επιτυχώς με την χρήση φωτιάς.

Τελειώνοντας, αν και ιδιαίτερα απομυθοποιημένη η τελευταία εκδοχή, ο ημίθεος ήρωας Ηρακλής δεν χάνει τίποτα από την αιώνια λάμψη του. Υπήρξε
λυτρωτής ανθρώπινων δεινών, ενώ το πρότυπό του συνεχίζει να καθοδηγεί
τις μελλοντικές γενεές.
 ΠΗΓΗ
Από το aneksigita-fainomena

http://www.kalyterotera.gr


Elke gek zijn gebrek
 
ΘνητοςDate: Δευτέρα, 09-ΣΕΠ-2013, 11:24 AM | Message # 4
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 10700
Awards: 16
Reputation: 45
Status: Offline
Quote (Πανδαιμονιον)
Αυτά, υποδήλωνανότι την χρονική περίοδο που θα βασίλευε, μπορούσε να έχει επίδραση πάνω
στα φυσικά φαινόμενα.


ΚΑΛΟΜΕΛΕΤΑ ΚΙ ΕΡΧΕΤΑΙ
 
ΠανδαιμονιονDate: Τρίτη, 10-ΣΕΠ-2013, 2:04 AM | Message # 5
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
Ιππόκαμπος, το μυθικό άλογο-ψάρι του Ποσειδώνα.



Στην Ελληνική μυθολογία ο ιππόκαμπος, το άλογο της θάλασσας είναι ένα από τα περίεργα πλάσματα που συνοδεύουν το θεό Ποσειδώνα....
Έχοντας ουρά ψαριού με λέπια, αλλά καμιά φορά και δράκοντα με φολίδες και το
κεφάλι και το μπροστινό του μέρος σαν του αλόγου, ο ιππόκαμπος είναι
συχνό θέμα στην αρχαία Ελληνική εικονογραφία. Εκτός από την Ελλάδα, ο
ιππόκαμπος εμφανίζεται συχνά στην τέχνη των Ετρούσκων, ενώ συναντάται σε
έργα τέχνης από την περιοχή της Φοινίκης και της Λυδίας.
Η ίδια η λέξη που χρησιμοποιούμε για να
περιγράψουμε το ον αυτό προέρχεται από τη λέξη ίππος (άλογο) και κάμπος
που στα αρχαία ελληνικά σημαίνει τέρας (η Κάμπη ήταν ένα μυθικό τέρας
που νίκησε ο Δίας στα Τάρταρα). Ο μυθικός ιππόκαμπος δεν θα πρέπει να
συγχέεται με το ιππόκαμπο, εκείνο το μικρό θαλάσσιο ζώο που γνωρίζουμε
σήμερα. Οι αρχαίοι μάλιστα θεωρούσαν ότι ο μυθικός ιππόκαμπος αποτελεί
την ενηλικιωμένη παρουσία αυτού που εμείς σήμερα ονομάζουμε αλογάκι της
θάλασσας (ιππόκαμπο).



Ο μυθικός ιππόκαμπος ήταν το ζώο αυτό που τραβούσε το άρμα του θεού της
θάλασσας Ποσειδώνα και ήταν ονομαστό τόσο για τη σβελτάδα του όσο και
για τη δύναμή του, και στην αρχαία Ελληνική τέχνη συναντούμε συχνά αυτή
την εικόνα.

Το άρμα του Ποσειδώνα τραβούν συνήθως δύο ή τέσσερα άλογα. Καθώς ο ίδιος
είναι ο θεός τόσο της θάλασσας όσο και των αλόγων δεν είναι παράξενο που
το ζώο εκείνο που τραβάει το μεταφορικό του μέσο φέρει χαρακτηριστικά
και από τα δυο. Σε κάποιες παραστάσεις επίσης ιππόκαμπο εμφανίζεται να
ιππεύουν οι Νύμφες της θάλασσας που ονομάζονται Νηρηίδες.



Στο κόσμημα που φαίνεται σε μία από τις φωτογραφίες πέρα από τα σταθερά
εικονογραφικά χαρακτηριστικά του ιππόκαμπου απεικονίζεται και με ένα
ζευγάρι φτερών κάτι που μας κάνει να αναρωτιόμαστε σε τι περιβάλλον θα
ζούσε ένα τέτοιο ον που έφερε στοιχεία τόσο αλόγου, τόσο ψαριού όσο και
πτηνού.

Στη λογοτεχνία, συναντούμε αναφορές για τον ιππόκαμπο να σέρνει το άρμα του
Ποσειδώνα ήδη στον Όμηρο και στα Αργοναυτικά του Απολλώνιου από τη
Ρόδο.



Το ίδιο μοτίβο τόσο εικονογραφικά όσο και λογοτεχνικά συνεχίστηκε τόσο στους Ελληνιστικούς, όσο και τους Ρωμαϊκούς χρόνους.

Τέλος, δεν θα πρέπει να παραλείψουμε ότι υπάρχουν και παραλλαγές στην
απεικόνιση του ιππόκαμπου: σώμα λιονταριού - ουρά ψαριού, σώμα ταύρου -
ουρά ψαριού, σώμα αιγίδος - ουρά ψαριού και σώμα λεοπάρδαλης - ουρά
ψαριού.



[Πηγή]
Από το e-rodios

http://www.kalyterotera.gr


Elke gek zijn gebrek

Message edited by Πανδαιμονιον - Τρίτη, 10-ΣΕΠ-2013, 2:05 AM
 
ΘνητοςDate: Τρίτη, 10-ΣΕΠ-2013, 4:18 PM | Message # 6
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 10700
Awards: 16
Reputation: 45
Status: Offline
Δρακακος σαν να λεμε !!
>(


ΚΑΛΟΜΕΛΕΤΑ ΚΙ ΕΡΧΕΤΑΙ
 
ΠανδαιμονιονDate: Τρίτη, 10-ΣΕΠ-2013, 6:10 PM | Message # 7
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
Δρακουλης, φοριεται και σαν ονομα, σε αγριες ημιαυτονομες περιοχες....

Added (10-ΣΕΠ-2013, 6:10 PM)
---------------------------------------------

Quote (Θνητος)
Δρακακος
Ναι εκ Μανης....
Χαχαχαχαχα


Elke gek zijn gebrek
 
xrysanthiDate: Τρίτη, 10-ΣΕΠ-2013, 10:14 PM | Message # 8
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 2422
Awards: 1
Reputation: 6
Status: Offline
Quote (Πανδαιμονιον)
Ναι εκ Μανης....
B)


Η διαδρομη που ξεκινησες, μακρινη και μοναχική....
Λένε ομως οτι εκει που πας εχουν παει και αλλοι οποτε θα βρεις γνωστους.....
Καλό ταξίδι.


Message edited by xrysanthi - Τρίτη, 10-ΣΕΠ-2013, 10:14 PM
 
ΠανδαιμονιονDate: Τρίτη, 01-ΟΚΤ-2013, 11:05 PM | Message # 9
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
Η Γιγαντομαχία και οι λεπτομέρειες της μάχης

Οι Γίγαντες γεννήθηκαν από το σώμα της Γης όταν έσταξε πάνω του αίμα από την πληγή του Ουρανού μετά τον ακρωτηριασμό του από
τον Κρόνο. Με τον ίδιο τρόπο γεννήθηκαν και οι Ερινύες και οι Μέλιες
Νύμφες.
Οι Γίγαντες ήταν όντα τρομακτικά και υπερφυσικά. Είχαν μορφή ανθρώπου μα ήταν τρομεροί στην όψη, πελώριοι στο ανάστημα και ακαταμάχητοι στη
δύναμη. Το σώμα τους ήταν φολιδωτό και κατέληγε σε ουρά σαύρας. Είχαν
πυκνά μαλλιά και μακριά γένια.Στα τριχωτά χέρια τους κρατούσαν μακριά και λαμπερά ακόντια. Μολονότι είχαν θεϊκή καταγωγή ήταν θνητοί ή τουλάχιστον για να σκοτωθούν έπρεπε
να χτυπηθούν ταυτόχρονα από ένα θεό και ένα θνητό. Άλλες παραδόσεις έλεγαν ότι κάποιοι από τους Γίγαντες ήταν αθάνατοι όσο πατούσαν στο έδαφος όπου είχαν γεννηθεί. Επικρατέστερο μέρος για τη
γέννησή τους είναι η Παλλήνη της Χαλκιδικής, μια περιοχή εξαιρετικά
άγρια.Οι Γίγαντες ήταν πολύ περισσότεροι από τους Τιτάνες, τους Κύκλωπες και τους Εκατόγχειρες. Υπολογίζονται γύρω στους εκατό. Κατοικούσαν στις δυτικές ακτές του
Ωκεανού όπου συχνά τους επισκέπτονταν οι θεοί και έπαιρναν μέρος στα
συμπόσιά τους. Αυτό γινόταν στις γιορτές όταν οι Γίγαντες προσέφεραν
εκατόμβες.Ακόμα και στο δρόμο, όταν τους συναντούσαν οι θεοί, πήγαιναν μαζί τους. Η δύναμη των Γιγάντων ήταν αφάνταστη. Μπορούσαν να ξεκολλούν με
ευκολία βράχους ολόκληρους και να τους εκσφενδονίζουν μακριά.Η Γη ήταν οργισμένη από την τύχη που είχαν οι Τιτάνες μετά το τέλος της Τιτανομαχίας. Μολονότι είχε βοηθήσει τον εγγονό της με κάθε τρόπο για να επικρατήσει,
δεν άντεχε να βλέπει τους γιους και τις κόρες της φυλακισμένους στα
Τάρταρα. Έτσι, όταν είδε την τεράστια δύναμη που είχαν οι Γίγαντες, τους ξεσήκωσε σε πόλεμο εναντίον των Ολυμπίων. Ο Δίας και τα αδέρφια του
έπρεπε να περάσουν άλλη μια δοκιμασία. Ξέσπασε μια τρομερή μάχη που
έμεινε γνωστή με το όνομα Γιγαντομαχία.Η επίθεση των Γιγάντων μάλιστα έγινε χωρίς καμιά προειδοποίηση. Ξαφνικά οι θεοί του Ολύμπου δέχτηκαν βροχή από βράχους, αναμμένους
δαυλούς και ολόκληρα φλεγόμενα δέντρα. Οι Γίγαντες ξερίζωναν τα βουνά
και τα τοποθετούσαν το ένα πάνω στο άλλο για να σκαρφαλώσουν στην
ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου, εκεί όπου ήταν χτισμένα τα θεϊκά παλάτια. Η
Γη και ο Ουρανός αναστατώθηκαν. Έγινε σωστή κοσμοχαλασιά: στεριές βούλιαζαν και ποτάμια άλλαζαν πορείες. Οι οροσειρές τραντάζονταν συθέμελα και σαν φύλλα δέντρων
έτρεμαν ο Όλυμπος, η Όσσα, το Πήλιο, η Πίνδος, το Παγγαίο και ο Άθως.Οι θεοί του Ολύμπου ζώστηκαν τα άρματα και ετοιμάστηκαν για πόλεμο. Αρχηγός στο θεϊκό στρατόπεδο ήταν ο Δίας, οπλισμένος όχι μόνο με την
αστραπή και τον κεραυνό, όπως στην Τιτανομαχία, αλλά και με την αιγίδα,
το δέρμα κατσίκας που είχε πάνω το κεφάλι της Γοργόνας. Η τρομερή μορφή
της έσπερνε τον πανικό ή απολίθωνε όποιον την αντίκριζε.Πλάι του πιστή σύμμαχος η κόρη του η Αθηνά, η θεά των μαχών, που μόλις είχε γεννηθεί πάνοπλη από το τεράστιο κεφάλι του. Φορώντας την
πανοπλία της και με το γοργώνειο στο στήθος πολέμησε καλύτερα και από άντρας. Γι' αυτό ο Ζευς (Δίας) ονομάστηκε
γιγαντοφόνης και γιγαντολέτωρ και η Αθηνά προσονομάστηκε γιγαντολέτειρα,
δηλαδή αυτοί που σκότωσαν τους Γίγαντες. Παραστάτες του Δία ήταν η Νίκη και η φοβερή μάνα της η Στύγα. Πρωτοπαλίκαρά του ήταν ο Ποσειδώνας, ο Απόλλωνας και ο Ήφαιστος ,που σε
κάποια στιγμή που είδε κουρασμένο τον Ήλιο τον πήρε πάνω στο δικό του
άρμα. Μα και οι θεές πρόσφεραν με κάθε τρόπο τη βοήθειά τους, η Ήρα, η
Αφροδίτη, η Άρτεμη, η Εκάτη και οι Μοίρες. Μόνο η Δήμητρα δε συμμετείχε
στον αγώνα αυτόν γιατί είχε ιδιαίτερη συγγένεια με τη Γη, προστάτευε
τους καρπούς που φύτρωναν στο ιερό της χώμα.Καθένας θεός και καθεμιά θεά σκότωσαν έναν ή περισσότερους από τους Γίγαντες που οι πιο γνωστοί ήταν ο Πορφυρίωνας, ο Αλκυονέας, ο
Εγκέλαδος, ο Εφιάλτης, ο Εύρυτος, ο Κλυτίας, ο Πολυβώτης, ο Πάλλας, ο
Ιππόλυτος, ο Γρατίωνας, ο Άγριος και ο Θέωνας. Ο πόλεμος κρατούσε πολύ
καιρό μα με κανέναν τρόπο οι Ολύμπιοι δεν μπορούσαν να νικήσουν. Τότε η Αθηνά έμαθε τον πανάρχαιο χρησμό που έλεγε πως οι Γίγαντες θα χαθούν μόνο αν κάποιοι θνητοί πολεμήσουν στο πλάι των αθανάτων. Μόλις το
άκουσε ο Δίας έστειλε την Αθηνά να φωνάξει δυο θνητούς γιους του, τον
Ηρακλή τον οποίο είχε αποκτήσει με την Αλκμήνη και τον Διόνυσο που τον
γέννησε με την Σεμέλη.Η Γη αμέσως άρχισε να ψάχνει ένα μαγικό βοτάνι που θα έκανε ατρόμητους τους Γίγαντες από τα βέλη των θνητών. Ο Δίας για να την
καθυστερήσει απαγόρευσε στον Ήλιο, την Σελήνη και την Αυγή να
ανατείλουν. Έτσι, επικράτησε για πολλές μέρες σκοτάδι μέχρι που ο Δίας
βρήκε πρώτος το μαγικό βοτάνι και το κατέστρεψε. Έτσι η πορεία προς τη νίκη ξεκίνησε. Σε λίγο κατέφθασε ο Ηρακλής που υπήρξε ο πολυτιμότερος σύμμαχος της Αθηνάς σ' αυτόν τον αγώνα και με τα
βέλη του σκότωσε πάρα πολλούς Γίγαντες. Μάλιστα, επειδή ήταν γιος του
Δία, μπορούσε όταν κουραζόταν από την πολύωρη μάχη, ν' ανεβαίνει στο
άρμα του θεϊκού πατέρα του.Ο Διόνυσος ήρθε με την συνοδεία του, τους Σάτυρους και τους Κορύβαντες, καβάλα πάνω σε γαϊδούρια που με τους κρότους και τα
γκαρίσματά τους πολλές φορές τρόμαζαν τους Γίγαντες. Ένα άλλο όπλο του Διόνυσου ήταν και ο θύρσος, το σύμβολό του, ένα μακρύ ραβδί στολισμένο με κισσό. Οι δυο γιοι του Δία για τη γενναιότητα
και το θάρρος που έδειξαν στη Γιγαντομαχία ανταμείφθηκαν και έγιναν
αθάνατοι.ΓΙΓΑΝΤΟΜΑΧΙΑΟ Ηρακλής χτύπησε πρώτα με το τόξο του τον Αλκυονέα. Αυτός ήταν ο μεγαλύτερος από τους Γίγαντες και σύμφωνα με μια παράδοση, ο αρχηγός
τους. Ο Αλκυονέας έπεσε κάτω με τρομερό κρότο. Αλλά την στιγμή που ο
ήρωας πανηγύριζε για την επιτυχία του, τον είδε να σηκώνεται πάλι
υψώνοντας απειλητικά το τεράστιο κορμί του.Ήταν μάλιστα έτοιμος να εκτοξεύσει στον Ηρακλή έναν τεράστιο βράχο που βρισκόταν δίπλα του. Ευτυχώς η Αθηνά κατάφερε να τον εμποδίσει. Μετά
εξήγησε στον Ηρακλή που ακόμη δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του,
ότι ο Αλκυονέας ήταν αθάνατος όσο πατούσε στο χώμα που τον γέννησε. Τότε ο ήρωας φορτώθηκε στις στιβαρές πλάτες του το Γίγαντα, τον μετέφερε έξω από το πεδίο της Φλέγρας όπου είχε γεννηθεί και τον
εξόντωσε τελειωτικά με τα βέλη του. Οι κόρες του, οι Αλκυονίδες,
απελπισμένες από το θάνατο του πατέρα τους, ρίχτηκαν στη θάλασσα και
μεταμορφώθηκαν σε πουλιά (τις αλκυόνες).Ο Πορφυρίωνας που φιλοδοξούσε να εξουσιάσει τη Δήλο και τους Δελφούς και η Γη του είχε υποσχεθεί να τον ζευγαρώσει με την Ήβη, την κόρη της
Ήρας, παρακολουθούσε την εξόντωση του αδερφού του και όρμησε να
εκδικηθεί τον Ηρακλή. Και σίγουρα ο τρομερός Γίγαντας θα καταπλάκωνε μ'
ένα βουνό τον ήρωα. Ευτυχώς όμως ο Δίας μηχανεύτηκε ένα κόλπο την
τελευταία στιγμή. Διέταξε την Αφροδίτη να κυριέψει το Γίγαντα με ερωτικό
πάθος για την Ήρα που βρισκόταν εκεί κοντά. Η Αφροδίτη έστειλε το γιο της τον Έρωτα εναντίον του Πορφυρίωνα και ξαφνικά αυτός αδιαφορώντας για τον Ηρακλή άρχισε να κυνηγάει την Ήρα για
να σμίξει μαζί της. Τη στιγμή ακριβώς που είχε συλλάβει τη θεϊκή
βασίλισσα και είχε σκίσει τα μεγαλόπρεπα πέπλα της, ο Ηρακλής βρήκε την
ευκαιρία να τον εξοντώσει με το βέλος του.Ανάλογο ρόλο έπαιξε και η ίδια η Αφροδίτη στη διάρκεια της Γιγαντομαχίας. Σε μια δύσκολη στιγμή που δεκαπέντε Γίγαντες είχαν
περικυκλώσει απειλητικά τον Ηρακλή, αυτή μετέφερε με τη θεϊκή δύναμή της
τον ήρωα σ' ένα σπήλαιο. Κατόπιν, έδειξε το καταπληκτικό της σώμα στους
Γίγαντες. Αυτοί μονομιάς κυριεύτηκαν από ερωτικό πάθος και άρχισαν να τρέχουν πίσω από τη θεά. Η Αφροδίτη τους οδήγησε έτσι στην σπηλιά όπου είχε
κρύψει τον Ηρακλή. Επειδή οι Γίγαντες δε χωρούσαν να περάσουν όλοι μαζί
την είσοδο της σπηλιάς, έμπαιναν μέσα ένας ένας. Ο Ηρακλής με μεγάλη ευκολία κατάφερε να τους εξοντώσει και τους δεκαπέντε. Η Αθηνά, πολεμική θεά, δεν κατέφυγε σε τέτοια γυναικεία
κόλπα. Χρησιμοποιώντας το δόρυ και το ακόντιό της πολέμησε αντρίκεια. Στην αρχή πάλευε πολλές ώρες με τον Πάλλαντα. Ο Γίγαντας ήταν τρομερά δυνατός, όμως η Αθηνά χρησιμοποιώντας πολεμικά κόλπα και έξυπνη
στρατηγική κατάφερε να τον εξοντώσει. Στην συνέχεια τον έγδαρε και από
το δέρμα του κατασκεύασε τη δική της αιγίδα, που την έκανε ατρόμητη.Ο Εγκέλαδος, όταν είδε το φριχτό τέλος του Πάλλαντα, το έβαλε στα πόδια. Η Αθηνά όμως τον αντιλήφθηκε και τον καταδίωξε. Επειδή
δυσκολευόταν να τον φτάσει, άρπαξε την Σικελία και την πέταξε κατά πάνω
του. Το νησί βρήκε τον στόχο του και καταπλάκωσε το Γίγαντα. Έτσι
εξηγούνταν από τους αρχαίους οι εκρήξεις της Αίτνας, που δεν ήταν τίποτα
άλλο από τα τινάγματα του Εγκέλαδου που ψυχομαχούσε.Μια παρόμοια περιπέτεια με τον Εγκέλαδο είχε και ο Πολυβώτης. Αυτόν ανέλαβε να τον αντιμετωπίσει ο Ποσειδώνας. Η μάχη μέσα στη θάλασσα ήταν
τρομερή. Τεράστια κύματα σηκώθηκαν και κόντευαν να φτάσουν τα παλάτια
του Ουρανού, ψηλά στον Αιθέρα. Ο Ποσειδώνας όμως είχε το προνόμιο ότι βρισκόταν στο δικό του χώρο, μέσα στο υγρό του βασίλειο. Με το όπλο που του είχαν χαρίσει οι
Κύκλωπες, την τρομερή τρίαινα, κατάφερε να τρυπήσει πολλές φορές το
κορμί του Γίγαντα. Το αίμα του κυλούσε ασταμάτητα και κοκκίνισε ολόκληρη
τη θάλασσα· μη μπορώντας να τα βγάλει πέρα τράπηκε σε φυγή. Ο θαλασσοσείστης Ποσειδώνας όμως άρπαξε ένα κομμάτι από την Κω, το πέταξε με μεγάλη δύναμη στον Πολυβώτη και τον πλάκωσε. Το κομμάτι της Κω
που καταπλάκωσε το Γίγαντα είναι το γνωστό νησάκι Νίσυρος.Στη
Γιγαντομαχία έλαβε μέρος και ο Απόλλωνας, ο γιος του Δία από τη Λητώ. Πιο γνωστή είναι η μάχη που έδωσε με το Γίγαντα Εφιάλτη. Τα μαγικά του βέλη έπεφταν σαν βροχή πάνω στο τρομερό τέρας. Στην αρχή ο Εφιάλτης έμοιαζε να μην καταλαβαίνει τίποτα. Ο Ηρακλής όμως που είχε μάθει από την Αθηνά όλα τα μυστικά για την εξόντωση των εχθρών, έτρεξε για να βοηθήσει. Ο Εφιάλτης ήταν ένας από
τους Γίγαντες για τους οποίους υπήρχε χρησμός ότι θα εξοντωνόταν μόνο αν
τους χτυπούσε παράλληλα ένας θνητός και ένας αθάνατος. Έτσι όταν ο Απόλλωνας τόξευσε το αριστερό μάτι του Γίγαντα, ο Ηρακλής σημάδεψε το δεξί. Τότε ο Εφιάλτης, τυφλωμένος και με το αίμα να τρέχει
σαν ποτάμι πάνω στα γένια του και το τεράστιο σώμα του, ξεψύχησε. Η Γη για να εκδικηθεί τον Ηρακλή άρχισε από τότε να στέλνει τη μορφή του Εφιάλτη στα όνειρα των θνητών.Ο Διόνυσος μαζί με τους Σάτυρους έτρεψαν σε φυγή τον Εύρυτο. Ο γιος του Δία τον καταδίωξε και μ' ένα χτύπημα του θύρσου του κατάφερε να
σκοτώσει το Γίγαντα. Αλλά η λύσσα του ήταν τόσο μεγάλη ώστε παρακάλεσε
τον πατέρα του να τον μεταμορφώσει σε λιοντάρι.Ο Δίας άκουσε το γιο του και έτσι σε λίγο ο Διόνυσος με μορφή λιονταριού κατασπάραξε το νεκρό Εύρυτο. Ο Πελώρεος που είδε το τέλος του
αδερφού του βάλθηκε να εκδικηθεί το φονιά. Άρπαξε λοιπόν με μεγάλη ορμή
το όρος Πήλιο και το εκτόξευσε ενάντια στον Διόνυσο, τους Σάτυρους και
τους Κορύβαντες.Ευτυχώς που ο Άρης παρακολουθούσε τη σκηνή και έπιασε το βουνό στον αέρα. Έτσι γλίτωσε τον Διόνυσο και την παρέα του από βέβαιο θάνατο. Ο
Ποσειδώνας στην συνέχεια κυνήγησε τον Πελώρεο και όταν τον είδε να πηδά
μέσα στα νερά του Σπερχειού ποταμού για να γλιτώσει, τον χτύπησε με την
τρίαινά του και τον σκότωσε.Οι αρχαίοι μυθογράφοι ασχολήθηκαν με τη Γιγαντομαχία και μέσα από τα έργα τους μας περιγράφουν πολλές σημαντικές σκηνές της.Τον Ευρυμέδοντα, που σύμφωνα με μια παράδοση ήταν αυτός ο αρχηγός των Γιγάντων, τον σκότωσε ο ίδιος ο Δίας. Και να πώς έγινε η τρομερή πάλη
μεταξύ τους: Ο Ευρυμέδοντας ήθελε να σκοτώσει ο ίδιος τον Δία έτσι ώστε
σε περίπτωση νίκης των Γιγάντων, να γίνει αυτός ο κυρίαρχος του κόσμου. Έψαχνε λοιπόν μέσα στην αναταραχή τον αρχηγό των Ολυμπίων. Σε κάποια στιγμή διέκρινε τον αστραποβόλο κεραυνό και όρμησε με λύσσα εναντίον
του. Η Γη προσπάθησε με κάθε τρόπο να βοηθήσει το γιο της. Έτσι έκανε να
φυτρώσουν από το σώμα του χιλιάδες δηλητηριώδη φίδια. Ο Ευρυμέδοντας άρχισε μ' όλη του τη δύναμη να χτυπά τον Δία, που όμως προστατευόταν από τη θεϊκή αιγίδα του. Σε κάποια στιγμή ο Δίας κατάφερε
να βάλει το πρόσωπο της Γοργόνας μπροστά στα μάτια του Γίγαντα. Τότε
αυτός κυριεύτηκε από τρόμο. Ο Δίας έριξε πάνω του τον κεραυνό και σε
λίγο το κορμί του τυλίχτηκε στις φλόγες. Κόρη του Ευρυμέδοντα ήταν η
Περίβοια, που ζευγαρώθηκε με τον Ποσειδώνα και έφερε στον κόσμο τον
Ναυσίθοο, πατέρα του Αλκίνοου, του βασιλιά των Φαιάκων.Ο Ήφαιστος στη διάρκεια της Γιγαντομαχίας χρησιμοποιούσε ως όπλα του τα διάφορα υλικά που είχε μέσα στο θεϊκό εργαστήρι του. Επάνω στη φωτιά
έλιωνε διάφορα μέταλλα, όπως ατσάλι, σίδερο, χαλκό και πυρακτωμένα τα
εκτόξευε στους Γίγαντες. Μ' αυτόν τον τρόπο κατάφερε να εξοντώσει έναν πολύ επικίνδυνο Γίγαντα, τον Μίμαντα. Την στιγμή που αυτός χτυπιόταν με τον Δία και την
Αθηνά και τους είχε φέρει σε δύσκολη θέση, ο Ήφαιστος του έριξε βλήματα
πυρακτωμένου σιδήρου. Τότε ο Γίγαντας ένιωσε το κορμί του να ζεματάει, άρχισε να ουρλιάζει, έπεσε κάτω και κυλιόταν απελπισμένα στο έδαφος. Ο Δίας τότε βρήκε την
ευκαιρία και τον πλάκωσε μ' ένα βουνό. Από τότε είναι θαμμένος κάτω από
το όρος Μίμαντας που βρίσκεται στις Ερυθρές απέναντι από τη Χίο. Ο φτερωτός Ερμής και σ' αυτόν τον πόλεμο χρησιμοποίησε την πονηριά του. Κατέβηκε στον Άδη και ζήτησε από το θείο του, τον μελαψό Πλούτωνα,
την κυνέα, που τον έκανε αόρατο. Πέταξε αμέσως πάλι στη χώρα της
συμπλοκής και φορώντας το μαγικό κράνος πλησίασε τον Ιππόλυτο. Ο Γίγαντας άρχισε ξαφνικά να βλέπει τεράστιους βράχους να σηκώνονται μόνοι τους από τη γη και να πέφτουν επάνω του. Σε λίγο άρχισε να νιώθει
τσιμπήματα, κλοτσιές, γροθιές σ' όλο του το κορμί μα δεν έβλεπε κανέναν
να βρίσκεται κοντά του. Τότε νόμισε πως τρελάθηκε από την οχλαγωγία και τους κρότους και τράπηκε μόνος του σε φυγή. Ο Ερμής τον κυνήγησε και κατάφερε με μεγάλη
ευκολία να τον αποτελειώσει.Αλλά και οι υπόλοιπες θεές που πήραν μέρος στη Γιγαντομαχία κατάφεραν να δώσουν ένα χέρι βοήθειας στους βασικούς πρωταγωνιστές. Έτσι, η Εκάτη
κατάφερε ρίχνοντας αμέτρητους αναμμένους δαυλούς να εξοντώσει τον
Κλυτία. Αυτός δεν προλάβαινε να αποφύγει τον έναν και αμέσως έφτανε ο
άλλος δαυλός. Σε κάποια στιγμή που άφησε ελεύθερα τα χέρια του για να
ξεκουραστούν, η Εκάτη του πέταξε μια βροχή αναμμένους δαυλούς. Ο
Γίγαντας τυλίχτηκε στις φλόγες χωρίς να προλάβει ν' αντιδράσει.Έτσι βρήκε φριχτό θάνατο. Επίσης, η Άρτεμη η θεά του κυνηγιού, ρίχνοντας τα θεϊκά βέλη της σκότωσε τον Γρατίωνα. Τέλος, οι Μοίρες, οι
κόρες του Δία, στάθηκαν στο πλευρό του εξοπλισμένες με τα χάλκινα ρόπαλά
τους. Αυτές σκότωσαν τον Άγριο και τον Θέοντα. Ο φοβερός Αδαμάστορας
βλέποντας τον έναν πίσω από τον άλλο τους αδερφούς του να
εξουδετερώνονται από τους Ολύμπιους, σε μια τελευταία προσπάθεια
διαφυγής από τη μοίρα άρπαξε ολόκληρη την οροσειρά της Ροδόπης και την
έριξε καταπάνω τους.Ο Ήλιος που περνούσε εκείνη την ώρα με το άρμα του, την τελευταία στιγμή κατάφερε ν' αλλάξει την πορεία των βουνών και έσωσε τους θεούς.
Τότε αυτοί είδαν πως δεν ήταν εύκολο να τα βγάλουν πέρα με τον αδάμαστο
Αδαμάστορα, παρά μόνον εάν ένωναν όλοι μαζί τις δυνάμεις τους. Όρμησαν
λοιπόν επάνω του ο Δίας, ο Άρης, ο Ερμής, ο Απόλλωνας, ο Ήφαιστος και
μαζί ο Ηρακλής και ο Διόνυσος και μετά από πολλές ώρες πάλης κατάφεραν
να τον εξοντώσουν.Όλους τους υπόλοιπους Γίγαντες τους ξέκανε με τον κεραυνό του ο Δίας και με τα βέλη του ο Ηρακλής. Όταν πια τους εξόντωσαν όλους, οι θεοί
κάθισαν να ξαποστάσουν χαρούμενοι για τη νίκη τους. Αμέσως μετά άρχισαν
να τακτοποιούν τα θεϊκά τους παλάτια που σχεδόν είχαν καταστραφεί ύστερα
από τέτοια κοσμοχαλασιά.Μετά από χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι συνέχιζαν να βρίσκουν μέσα στη γη κόκκαλα από σκοτωμένους Γίγαντες. Έδειχναν βράχους που είχαν
εκσφενδονίσει αυτοί ή οι θεοί, όπως ένα βράχο στη Λυκαονία, που έλεγαν
πως τον είχε ρίξει ο Δίας· νησιά σαν τη Νίσυρο, τη Λήμνο και την
Πορφυριώνη στην Προποντίδα· βουνά σαν τον Μίμαντα και ηφαίστεια σαν το
Βεζούβιο και την Αίτνα που κρατούσαν στα σπλάχνα τους τους Γίγαντες. Άλλοι ιστορούν πως επίτηδες η Γη με στοργή είχε θάψει τους γιους της βαθιά κάτω από τα βουνά ή πως είχε μεταμορφώσει τους
ίδιους σε βουνά.


hellas-nowellinonpaligenesiahttp://www.apocalypsejohn.com


Elke gek zijn gebrek
 
margaritaDate: Τετάρτη, 02-ΟΚΤ-2013, 6:22 PM | Message # 10
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 12874
Awards: 15
Reputation: 44
Status: Offline
παρα πολύ ωραίοι μύθοι !!!!!

"Στο τέλος, αυτό για το οποίο μετανιώνουμε περισσότερο είναι οι προσπάθειες τις οποίες ποτέ δεν κάναμε"
 
ΑθηναίοςDate: Τετάρτη, 02-ΟΚΤ-2013, 8:07 PM | Message # 11
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 10357
Awards: 17
Reputation: 46
Status: Offline
Καλό φαίνεται αλλά δεν έχω την διάθεση τώρα για τέτοια θέματα!
Έχουμε τα σημερινά τέρατα που δεν μας αφήνουν σε ησυχία!


Γης παις ειμί και ουρανού αστερόεντος,
αυτάρ εμοί γένος ουράνιον.
 
habelmsxlDate: Κυριακή, 10-ΜΑ-2015, 2:46 AM | Message # 12
Ενεργό μέλος
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 111
Awards: 2
Reputation: 4
Status: Offline
Οι κυνοκέφαλοι στην Αρχαία Ελλάδα



«Ο αέρας κινεί τα καράβια στις θάλασσες και καθαρίζει την ατμόσφαιρα από τα κακά. Αυτός κτυπά και την καμπάνα,
που ο Μέγας Αλέξανδρος έβαλε επάνω από τους λόφους, όπου είναι,
κλεισμένοι οι σκυλοκέφαλοι, που θα βγουν έπειτα από καιρούς».


Μία από τις πλέον παράδοξες επιβιώσεις από την αρχαιότητα μέχρι τη
σύγχρονη εποχή είναι αυτή που αφορά τους κυνοκέφαλους, πλάσματα
ανθρώπινα που έχουν όμως κεφάλι σκύλου, πλάσματα που αναφέρονται συχνά
και των οποίων -παραδόξως- έχουμε πολλές απεικονίσεις. Φυσικά έχουν
διατυπωθεί πολλές απόψεις, αλλά...
επειδή ποτέ και σε καμία περίπτωση δεν εμφανίστηκε πάνω στη γη φυλή ανθρώπων με κεφάλι σκύλου, θα πρέπει να στραφούμε στο
χώρο του μύθου και του συμβολισμού για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε την
παράξενη αυτή, όσο και τερατώδη φιγούρα.

Και το πιο περίεργο είναι ότι ως κυνοκέφαλο λάτρευαν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι τον θεό Άνουβι (θεό του θανάτου), οι αρχαίοι Έλληνες τον ταύτιζαν με τον ψυχοπομπό Ερμή,
ενώ ένα χριστιανός άγιος, ο Άγιος Χριστόφορος, εμφανίζεται στις πηγές ως
κυνοκέφαλος και ως τέτοιος απεικονίζεται σε πολλές αναπαραστάσεις του.



Στην προχριστιανική εποχή μπορούμε να ανιχνεύσουμε δύο διαύλους που αφορούν τους κυνοκέφαλους. Ο πρώτος ξεκινά σε άγνωστη εποχή, με
μυθολογικές ρίζες στο απώτατο ελληνικό προϊστορικό παρελθόν,
ενσωματωμένος σε αρχέγονες θυσιαστικές τελετουργίες και χρονολογικά
φτάνει μέχρι τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο δεύτερος δίαυλος
είναι ο ίδιος με τον προηγούμενο, αλλά επεκτείνεται δεχόμενος επιδράσεις
από τη ζωή και τα έργα του μεγάλου στρατηλάτη καθώς σε αυτόν εντάσσεται
η μυθιστορία του Αλέξανδρου και αποκτά μεγάλες φιλολογικές και κατ'
επέκταση λαογραφικές διαστάσεις. Η τεράστια αποδοχή της προσωπικότητας
του Αλέξανδρου από πλήθος λαών -φαινόμενο μοναδικό στην παγκόσμια
ιστορία- και οι πραγματικές ή μυθολογικές περιγραφές των κατορθωμάτων
του, όπως εξιστορούνται στη Φυλλάδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου από τον
ψευδο-Καλλισθένη συνέβαλλαν στην όλη υπόθεση. Μέσω αυτής της φιλολογίας
οι κυνοκέφαλοι «πέρασαν» στη βυζαντινή εικονογραφία ενώ η αρχέγονη,
ιδιότυπη μορφή του κυνός ή και του λύκου (λυκ = φως) αποδόθηκε στον Άγιο
Χριστόφορο.



Η αρχαία ελληνική μυθολογία έχει διασώσει πολλές πληροφορίες για τους σκυλόμορφους των προϊστορικών χρόνων, στοιχεία τα
οποία φυσικά δεν μπορούν να επαληθευτούν. Π.χ. ο τρικέφαλος σκύλος Κέρβερος, φύλακας του Άδη, τον οποίο οι Δωριείς συσχέτιζαν με τον κυνοκέφαλο
αιγυπτιακό θεό Άνουβι, τον ψυχοπομπό. Πίστευαν ότι ο Κέρβερος, επειδή
είχε τρία κεφάλια ήταν αρχικά η θεά του θανάτου Εκάτη ή Εκάβη.



Η θεά, που και αυτή ήταν τριπλής φύσης, εικονιζόταν σαν σκύλα, επειδή τα
σκυλιά τρώνε σάρκες πτωμάτων και αλυχτούν στο φεγγάρι. Όταν ο Ηρακλής
κατεβαίνει στον Τάρταρο για να αιχμαλωτίσει τον Κέρβερο (12ος άθλος),
ήταν η τρικέφαλη Εκάτη που τον υποδέχθηκε ως Κέρβερος. Θεωρούνταν
θανατηφόρα η επαφή με τον Κέρβερο αφού όταν γαύγιζε ράντιζε με το σάλιο
του τα πράσινα λιβάδια και έκανε να φυτρώνει το δηλητηριώδες φυτό
στριγγλοβότανο, που το ονόμαζαν και φυτό της Εκάτης.

Η Εκάτη ή Αγριόπης (=αγριοπρόσωπη), μια πανάρχαια θεά του μητριαρχικού
κύκλου, ταυτισμένη εν πολλοίς και με τη Σελήνη ή την Άρτεμη, δύο άλλες
φεγγαροθεές, είχε κόρες τις Έμπουσες (= αυτές που παραβιάζουν), θηλυκούς δαίμονες της αποπλάνησης, οι οποίες μεταμορφώνονταν (ανάμεσα σε άλλα) και σε σκύλες.

Η Εκάτη, όμως, εκτός από τη μορφή της Σκύλας (= αυτή που σκίζει),
θεωρείται ότι θήλαζε τον Ασκληπιό, τον ημίθεο της Ιατρικής και γι' αυτό
από τότε τον συνοδεύει σε κάθε αναπαράσταση ή απεικόνιση του. Άλλη σημαντική εκδοχή για την Εκάτη είναι ότι γέννησε μια κληματόβεργα και έφερε το αμπέλι στην Ελλάδα, και αυτή η εκδοχή είναι ο αρχαιότερος ελληνικός μύθος για την πρώτη παρουσία του κρασιού στον ελληνικό χώρο. Η ταύτιση φαίνεται και από άλλο γεγονός- μια μεταμόρφωση της Εκάτης
ήταν σε Μαίρα (η άλλη ήταν σε «Σκύλα»), που αποτελούσε το σύμβολο της
Σκύλας στον ουρανό, δηλαδή ήταν ο αστερισμός του Μικρού Κυνός.



Η εξήγηση γι' αυτό ήταν η εξής: όταν ο Διόνυσος θέλησε να εξαπλώσει την καλλιέργεια της αμπέλου στην Αττική έπεισε τον βασιλιά Ικάριο να το κάνει. Όταν ο τελευταίος έφτιαξε κρασί πρόσφερε από αυτό σε βοσκούς της Αττικής για να τους κάνει να το συνηθίσουν.
Το κρασί, όμως, ήταν άκρατος οίνος (δεν ήταν δηλαδή κρασί ήτοι
ανακατεμένο με νερό), οπότε γρήγορα τους ζάλισε και νιώθοντας άσχημα,
νόμισαν ότι ο Ικάριος προσπάθησε να τους δολοφονήσει. Τότε, μέσα στη
ζάλη τους, τον σκότωσαν και τον έθαψαν σ' ένα μέρος που κράτησαν
μυστικό. Όμως την ταφή είδε η σκύλα του Ικάριου η Μαίρα, η οποία οδήγησε εκεί την κόρη του Ηριγόνη που τον ξέθαψε και τον έθαψε αλλού με τις ανάλογες τιμές.



Η συνέχεια είναι γνωστή και ταυτίζεται με την κατάρα της Ηριγόνης στους Αθηναίους. Λόγω της πράξης της αυτής η Μαίρα κέρδισε μια θέση στον
ουρανό και έγινε το άστρο Μικρός Κύων, που όταν έβγαινε στον ουρανό οι
βοσκοί του Μαραθώνα Αττικής του πρόσφεραν ανθρωποθυσίες.



Άλλη μεταμόρφωση της Εκάτης ήταν στη γνωστή Σκύλλα του ομηρικού έπους Οδύσσεια. Ο θρύλος διηγείται ότι η Σκύλλα ήταν κάποτε μια πανέμορφη
κοπέλλα. κόρη της Εκάτης Κραταιΐδας από τον Φόρκυνα ή τον Φόρβαντα -ή της Έχιδνας από τον Τυφώνα, τον Τρίτωνα ή τον Τυρρηνό- αλλά ύστερα
μεταμορφώθηκε σ' ένα φοβερό σκυλάμορφο τέρας, με έξι κεφάλια και δώδεκα
πόδια. Η Σκύλλα γαύγιζε σαν μικρό κουτάβι και ταυτιζόταν με τα κόκκινα
σκυλιά του ψυχοπομπού Άνουβι.



Άλλη πληροφορία για κυνοκέφαλα όντα προέρχεται από τον Ιωάννη Τζέτζη (Εις τον Λυκόφρονα, 45 και 50), ο οποίος «...αναφέρει κάτι που φαίνεται
να έχει εσφαλμένα συναχθεί από αρχαία αγγειογραφία, όπου η Αμφιτρίτη
στέκεται δίπλα σε μια πηγή που την έχει καταλάβει ένα κυνόμορφο τέρας-
από την άλλη πλευρά του αγγείου είναι ένας πνιγμένος ήρωας που
περιβάλλεται από δύο τριάδες κυνοκέφαλες θεές στην είσοδο του Κάτω
Κόσμου». Με κυνοκέφαλες θεές που τη συνοδεύουν απεικονίζεται η Εκάτη, τα
γνωστά στη φιλολογία ως «κυνοκέφαλα φάσματα της Εκάτης», απεικονίσεις
που διασώζονται ακόμα και σε χριστιανικά χειρόγραφα και κώδικες, όπως
π.χ. αυτός του Παναγίου Τάφου" ή της Εθνικής Βιβλιοθήκης του Παρισιού".

Από το χώρο της μυθολογίας και περνώντας στο χώρο της ιστορίας και της φιλολογικής παράδοσης είναι φανερό ότι όσα στοιχεία διαθέτουμε
προέρχονται από καταγραφές εκστρατειών των διαφόρων ηρώων και μυθικών
(;) προσώπων σε άγνωστους τόπους μακρινούς, όπως π.χ. του Ηρακλή, του
Περσέα, του Θησέα, του Ιάσονα κ.α. Ειδικά για τους σκυλόμορφους
(«Ημίκυνες»), πλάσματα ανθρώπινα με κεφάλι σκύλου, γράφει πρώτος ο
Ησίοδος και κατόπιν ο Αισχύλος, που μιλά για «κυνοκέφαλους», ενώ άλλοι
περιγράφουν τέτοια τέρατα που συναντώνται στα ταξίδια των Ελλήνων
ανατολικά, κυρίως στην Ινδία, σε εποχές ακόμα πριν την άφιξη εκεί του
Αλέξανδρου.

Η επαφή των Ελλήνων με την Ινδία είναι πολύ παλιά.

Σύμφωνα με το θρύλο, τη χώρα αυτή είχε επισκεφτεί ο θεός Διόνυσος και η ακολουθία του και είχε διδάξει στους κατοίκους της την καλλιέργεια της
αμπέλου και την παραγωγή κρασιού.

Πέρα από το μύθο, όμως, η ιστορία έχει διασώσει πραγματικές επαφές με
αυτή τη χώρα και πρώτος, από όλους όσους την αναφέρουν, είναι ο Σκύλαξ ο Καρυανδεύς (520 π.Χ.) στο έργο του Γης περίοδος. Ο πρώτος αυτός Σκύλαξ, γιατί υπάρχει και ένας νεότερος με το ίδιο όνομα
γύρω στο 350 π.Χ., κατ' εντολή του Δαρείου του Κοδομανού είχε
διαπλεύσει τον Ινδό ποταμό και εκτέλεσε περίπλου από τις εκβολές του έως
την Αραβία και το Σουέζ". Δυστυχώς ο Σκύλαξ δεν αναφέρεται σε
Κυνοκέφαλους, κάτι που κάνει εκτεταμένα ο Κτησίας.



Ο Κτησίας ο Κνίδιος (5ος-4ος αι. π.Χ.) είναι ο πρώτος Έλληνας συγγραφέας που έγραψε βιβλίο ειδικά για την Ινδία, τα Ινδικά, το
οποίο απωλέσθηκε, όπως και το άλλο περίφημο έργο του τα Περσικά. Όμως
τα γνωρίζουμε διότι, εκτός των λίγων αποσπασμάτων που έχουν διασώσει
διάφοροι συγγραφείς -όπως ο Αιλιανός-, τα περιλαμβάνει ο Φώτιος στην
περίφημη «Βιβλιοθήκη» του, γνωστή και ως «Μυριόβιβλος». Ο Φώτιος, μια
από τις μεγάλες πνευματικές προσωπικότητες του Βυζαντίου, διετέλεσε
Οικουμενικός Πατριάρχης τις περιόδους 857-867 και 877-886.

Κάποτε με απόφαση της Βυζαντινής Γερουσίας διορίσθηκε «πρέσβης στους Ασσυρίους». Προτού αναχωρήσει, συνέγραψε τη «Βιβλιοθήκη» που είναι
ουσιαστικά περίληψη 279 ακριβώς βιβλίων από όσα είχε διαβάσει ο
ευρυμαθής Πατριάρχης, στα οποία αναφέρθηκε από μνήμης (!). Αυτό φυσικά
είναι και καλό και κακό. Το καλό είναι αυτονόητο- ο Πατριάρχης διέσωσε
-έστω και περιληπτικά- το περιεχόμενο βιβλίων που έχουν χαθεί, ενώ το
κακό είναι ότι «από μνήμης» δεν ήταν δυνατόν να θυμάται ακριβώς ό,τι
είχε διαβάσει. Και επί του προκειμένου, το έργο του Κτησία Ινδικά
σαφέστατα είναι διαφοροποιημένο και όχι ακριβές. Αντιπαρέρχομαι τα όσα
«θαυμαστά» αναφέρει ο Κτησίας στο έργο του Ινδικά και περιορίζομαι στα
όσα έγραφε για τους κυνοκέφαλους:



«Στα βουνά του Ινδού ποταμού ζουν άνθρωποι που έχουν κεφάλι σκύλου. Τα ρούχα
τους είναι από δέρμα άγριων ζώων. Δεν μιλούν καμμιά γλώσσα αλλά
γαυγίζουν σαν τα σκυλιά και συνεννοούνται με τον τρόπο αυτό. Οι Ινδοί
τους αποκαλούν "Καλύστριους" που σημαίνει "κυνοκέφαλοι". Τα δόντια τους είναι ισχυρότερα από εκείνα των σκύλων.
Τους βρίσκει κανείς μέχρι και του Ινδού ποταμού. Είναι μαύροι και έχουν
βαθύ το αίσθημα της δικαιοσύνης όπως και οι άλλοι Ινδοί με τους οποίους
άλλωστε είναι σε επαφή. Καταλαβαίνουν την γλώσσα των άλλων αλλά δεν
μπορούν να τους μιλήσουν. Συνεννοούνται με νοήματα όπως οι κωφάλαλοι. Το έθνος τους αριθμεί 120.000.
»Οι κυνοκέψαλοι που κατοικούν στα βουνά δεν κάνουν καμμιά δουλειά. Ζουν από το κυνήγι, το κρέας του οποίου ξηραίνουν στον ήλιο. Έχουν
πρόβατα, κατσίκες και όνους. Πίνουν γάλα και ξυνόγαλα. Τρώνε επίσης τον
καρπό του "σιπταχόρου" που είναι γλυκό και που οι Ινδοί ξεραίνουν όπως
οι Έλληνες τη σταφίδα.


»Οι κυνοκέφαλοι κατασκευάζουν σχεδία στην οποία φορτώνουν τους ξερούς αυτούς καρπούς, το άνθος της πορφύρας καθαρισμένο και το ήλεκτρο,
τα οποία ανταλλάσονν με τους Ινδούς έναντι άρτων, αλευριού και
βαμβακερών ρούχων. Αγοράζουν από αυτούς τα ξίφη που χρησιμοποιούν για να
κυνηγήσουν άγρια θηρία, ακόμη δε και τόξα και ακόντια, στη χρήση των
οποίων είναι εξαιρετικά ικανοί. Είναι αήττητοι γιατί ζουν στα ψηλά βουνά
που είναι απρόσιτα. Κάθε τρία χρόνια ο βασιλιάς τους χαρίζει 300.000
βέλη, 120.000 ασπίδες και 500.000 ξίφη.


»Οι κυνοκέφαλοι δεν ζοuν σε σπίτια. Ζουν σε σπήλαια, κυνηγούν θηρία με τόξα και ακόντια. Είναι τόσο γρήγοροι ώστε ξεπερνούν
τα θηρία αυτά στο τρέξιμο.


»Οι γυναίκες τους λούζονται μια φορά το μήνα όταν έλθει η περίοδο τους -ποτέ άλλοτε. Οι άνδρες δεν λούζονται αλλά τρίβονται με κάποιο λάδι
που βγάζουν από τα γάλα και σκουπίζονται με δέρματα. Ντύνονται με λεπτά
δέρματα, άνδρες και γυναίκες.


Οι πλουσιότεροι φορούν λινά αλλά είναι λίγοι. Δεν έχουν κρεβάτια. Κοιμούνται σε στρώματα από φύλλα δέντρου. Ο πλούτος υπολογίζεται με βάση
τον αριθμό των προβάτων. Κατά τα λοιπά όμως είναι αρκετά ισόνομα
κατανεμημένος.


»Όλοι τους, άνδρες και γυναίκες έχουν ουρά όπως τα σκυλιά.

Οι άνδρες ενώνονται με την γυναίκα "τετραποδιστί", όπως και πάλι τα σκυλιά. Είναι δίκαιοι και ζουν μέχρι 200 χρόνια».

Αφήνοντας το Φώτιο και το θαυμαστό έργο του, πρέπει να σημειώσω ότι οι αναφορές του Κτησία σε μια φυλή κυνοκέφαλων ανθρώπων θεωρούνται φανταστικές, και είναι λογικό.
Άνθρωποι με κεφάλι σκύλου δεν υπήρξαν ποτέ, γι' αυτό και νεότεροι
μελετητές προσπάθησαν να διερευνήσουν το θέμα πιο διεξοδικά, όπως ο Ο C.
Lassen, που υποστήριξε ότι ο Κτησίας δεν επινόησε όσα φανταστικά
διηγείται. Όπως αναφέρει ο Δ.Κ. Βελισσαρόπουλος, που παραθέτει τα
σχετικά στοιχεία: «Όσον αφορά τους Κυνοκέφαλους ή τους Κυναμολγούς, κατά τον Lassen ο Κτησίας αναφερόταν, χωρίς ο ίδιος να το ξέρει, σε
φυλή που έτρεφε μεγάλα κοπάδια ζώων. Η φυλή αυτή είχε πελώρια σκυλιά για
να φυλάγουν τα ζώα. Και στην περίπτωση αυτή, πρόκειται για πρωτόγονη
φυλή που είχε αποσυρθεί στα απρόσιτα βουνά της Νότιας Ινδίας. Κατ'
ανάγκην συναλασσόταν ειρηνικά με τους Ινδούς κατακτητές που
περιφρονούσαν τα μέλη της και της έδωσαν το περιφρονητικό όνομα που
έφτασε στ' αυτιά του Κτησία. Η φυλή αυτή αντιστοιχούσε κατά τον Lassen
προς τη γνωστή από την ινδική παράδοση φυλή των cunamukta».

Η άποψη αυτή είναι πιθανότατα πολύ λογική και μπορεί να γίνει αποδεκτή.
Αλλά για να δικαιολογήσουμε λίγο τον Κτησία, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι
στην ελληνική μυθολογία, ιστορία ή φιλολογία, συχνά εμφανίζονται τέρατα,
ανθρωπόμορφα ή όχι, που έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο. Όπως
σημειώνει και ο Jacquew Heers;, βιογράφος του Κολόμβου, «Ο βάρβαρος
ξένος, οι μυθοπλασμένοι άνθρωποι πάντοτε έλκυσαν τη φαντασία από την
εποχή των Ελλήνων ως τον Πάπα Πιο τον Β'. Μερικοί συγγραφείς ή
καλλιτέχνες περιέγραψαν ή απεικόνισαν τέρατα, που αναπαριστούσαν άλλωστε
και τα γλυπτά της ρωμαϊκής εποχής.



Πολύ συχνά πράγματι παρίσταναν ανθρώπους με κεφάλια σκύλων, με μακριά αυτιά, ανθρώπους φυτά, κενταύρους και ανθρώπους κατά το ήμισυ ζώα». Άρα
ήταν φαινόμενο που παρουσιάστηκε και αλλού εκτός Ελλάδος. Ο Ηeers
αναφέρει ονομαστικά κάποιον Οderic De Paderne «...πού είχε επισκεφθεί ωρισμένες περιοχές της Ασίας και που διηγείται ότι συνάντησε
πυγμαίους τριών σπιθαμών και κυνοκέφαλους και άλλα τερατόμορφα όντα...»,
ενώ προσθετικά σημειώνεται και ο Μάρκο Πόλο, που αναφέρει ότι κυνοκέφαλοι ζούσαν στο αρχιπέλαγος του Αdaman.

Όμως δεν πρέπει να μας διαφεύγει κάτι. Από την εποχή του Κτησία (5ος αι.
π.Χ.) έως το 1500 μ.Χ. (Κολόμβος) μεσολαβούν 2000 χρόνια και δεδομένου
ότι το έργο του Κτησία Ινδικά απωλέσθηκε, πρέπει να βρούμε από ποια πηγή
αντλήθηκε αυτή η παράδοση για την ύπαρξη κυνοκέφαλων ανθρώπων. Αλλά
πριν φτάσουμε στον ενδιάμεσο κρίκο, πρέπει να δούμε κάτι άλλο: τη σχέση
του «κυνοκέφαλου» με αντίστοιχα αιγυπτιακά πρότυπα.

Πράγματι δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη η ταύτιση και η ονομασία. Η
ελληνική λέξη Κυνοκέφαλος σαφέστατα αναφερόταν στον ιερό μπαμπουΐνο της
αιγυπτιακής θρησκείας, που είχε μορφή σκύλου, και ο Reau στο θαυμαστό
έργο του συνδέει τον Κυνόμορφο Άγιο Χριστόφορο με τον Αιγύπτιο θεό
Άνουβι που είχε κεφάλι τσακαλιού. Ωστόσο η μεταγενέστερη ευρωπαϊκή
παράδοση για τους κυνοκέφαλους δεν οφείλεται σε ελληνικής προέλευσης
πηγή, αλλά στον Πλίνιο και στο έργο του Φυσική Ιστορία (βιβλ. 7, 2.),
στο οποίο φυσικά προστέθηκαν και όσα αναφέρονται στη σχετικά με τον Μ.
Αλέξανδρο φιλολογία, η οποία έγινε αποδεκτή και από Άραβες λόγιους
μεταγενέστερων εποχών. Και βέβαια αυτή η αλληλουχία είναι μια θαυμάσια
απεικόνιση της διάδοσης των ιδεών (και ιδεοληψιών) από τον έναν
πολιτισμό στον άλλο.

http://krasodad.blogspot.gr


Message edited by habelmsxl - Κυριακή, 10-ΜΑ-2015, 2:47 AM
 
habelmsxlDate: Κυριακή, 10-ΜΑ-2015, 3:14 AM | Message # 13
Ενεργό μέλος
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 111
Awards: 2
Reputation: 4
Status: Offline
Οι κυνοκέφαλοι στην Αρχαία Ελλάδα ~ Τι συνήθειες είχαν; ~ Τι έγινε όταν συναντήθηκαν με τον Μέγα Αλέξανδρο;

Η μυθιστορία του Αλέξανδρου



Στη γνωστή παραλλαγή του μυθιστορήματος του Ψευδο-Καλλισθένη Το Μυθιστόρημα του Αλέξανδρου, που γνωρίζουμε και ως Φυλλάδα τον Μεγ' Αλέξανδρου, θέμα στο οποίο έχω αναφερθεί σε σχετικό άρθρο, αναφέρεται η συνάντηση του στρατηλάτη με τους κυνοκέφαλους: «...Απ' αυτού ημέρας δέκα εδιάβη εις ένα τόπον, όπου ήτον οι Σκυλοκέφαλοι.
Τούτων το κορμί ήτον ανθρώπινον, το κεφάλι σκύλινον, και η φωνή τους
ανθρώπινη και επεριπατούσαν ωσάν σκυλιά. Εσκότωσεν ο Αλέξανδρος πολλούς
και από εκείνους, και μετά δέκα ημέρας αφήνοντας τον τόπον τους, επήγε
εις ένα χωρίον...».


Αυτή η σύντομη αναφορά φαινομενικά δεν είναι αρκετή ώστε να
δικαιολογήσει την έκταση της παρουσίας κυνοκέφαλων στους μεταγενέστερους
χρόνους και την τόσο έντονη επιρροή τους στη βυζαντινή αγιογραφία και
στο Χριστιανισμό εν γένει. Όπως φαίνεται, όμως, η μυθιστορία του
Αλέξανδρου είχε άλλη, πολύ μεγαλύτερη διεισδυτική ικανότητα και δεν
υπήρξε ένα ακόμη ελληνικό μυθιστόρημα ανάμεσα στα πολλά άλλα της
ελληνιστικής εποχής.

Αυτή η υπέρ τα όρια μυθοποίηση και αποδοχή του Μ. Αλεξάνδρου δεν συνέβη
φυσικά αμέσως. Κάθε αιώνας που περνούσε, από το θάνατο του και πέρα,
συσσώρευε υλικό μυθοπλασίας και φαντασίωσης σε τέτοιο σημείο ώστε ο
μύθος να είναι ζωντανός έως πρόσφατα. Φυσικά, η διαδικασία μυθοποίησης
του Αλέξανδρου δεν είναι τόσο εύκολα εξηγήσιμη, αλλά μάλλον πρέπει να
πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και να δούμε εν τη γενέσει του το θέμα.

Από όλους τους ιστορικούς, ερευνητές και μελετητές της λογοτεχνίας είναι
σήμερα αποδεκτή η άποψη ότι το λογοτεχνικό είδος που γνωρίζουμε ως
μυθιστόρημα αποτελεί μια ελληνική συνεισφορά στην παγκόσμια λογοτεχνία.
Και αυτό επινοήθηκε στην Ελλάδα, στη διάρκεια των ελληνιστικών χρόνων
(330-30 π.Χ.) όχι με την ονομασία «μυθιστόρημα», αλλά με την ονομασία
«Δραματικός λόγος». Την άποψη αυτή διασώζει ο Πατριάρχης Φώτιος στην
περίφημη Βιβλιοθήκη του. Τα έργα παρόμοιας μορφής τα αποκαλούσαν ακόμη
με τις ονομασίες δράμα, βιβλίον ή βιβλία, ενώ στη μεσαιωνική περίοδο τα
γνωρίζουμε ως διηγήσεις. Σαφέστατα λοιπόν η ονομασία «μυθιστόρημα» είναι
πολύ μεταγενέστερη. Ο Τοmas Hagg στο θαυμάσιο έργο του σημειώνει τα
εξής:

«Η λέξη μυθιστορία (mythistoria) εμφανίζεται για πρώτη φορά σε λατινικό
κείμενο τέταρτου αιώνα μ.Χ., για να δηλώσει βιογραφίες που περιέχουν
ασήμαντα γεγονότα ή ψεύδη ανάμεικτα με αλήθειες. Τον όρο αυτόν προτείνει
το 1804 ο Κοραής για το αρχαίο ελληνικό μυθιστόρημα, αντί του
"βάρβαρου" romance (που ο ίδιος αποδίδει: "ρωμανόν"), με το εξής
επιχείρημα: "τοιούτον όνομα σύντομον και κατάλληλον κρίνω το ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΑ,
το οποίον όχι μόνον εναργώς σημαίνει την φύσιν του πράγματος, αλλά
είναι και μια λέξις [...] προς τούτοις Ελληνικότατη"».

Από την προηγούμενη κατάταξη βλέπουμε ότι το Μυθιστόρημα του Αλέξανδρου ανήκει στις μυθιστορίες της εποχής εκείνης, συγκροτημένη αρκετούς
αιώνες μετά το θάνατο του στρατηλάτη, από ανώνυμο συγγραφέα του 300 μ.Χ.
Επειδή το έργο αποδόθηκε, λανθασμένα, στον ιστορικό Καλλισθένη από την
Όλυνθο, που συνόδευε τον Αλέξανδρο στις εκστρατείες του, αποκαλούμε το
συγγραφέα του Ψευδο-Καλλισθένη. Η αρχική απόδοση του έργου στον ιστορικό
Καλλισθένη έγινε από το βυζαντινό λόγιο Ιωάννη Τζέτζη τον 12ο αιώνα και
την ξανασυναντούμε σε διάφορα χειρόγραφα του έργου κατά τον 14ο και 15ο
αιώνα. Ακόμα το γνωρίζουμε ως Το παραμύθι τον Μεγ' Αλέξανδρου, ή ο Μύθοςτον Αλεξάνδρου, ή Βίος του Αλεξάνδρου τον Μακεδόνος και πράξεις. Τέλος το γνωρίζουμε και ως Ψευδό-Καλλισθένης, λόγω των
όσων αναφέρθηκαν. Μια άλλη ονομασία του έργου, βυζαντινή διασκευή σε
πεζό λόγο (επειδή υπάρχουν και έμμετρες διασκευές), φέρει τον τίτλο
Ιστορία Αλεξάνδρου του Μακεδόνος. Βίος, Πόλεμοι και Θάνατος αυτού και ως
βιβλίο τυπώθηκε στη Βενετία στα 1699, με αρκετές μεταγενέστερες
επανεκδόσεις. Η διασκευή αυτή είναι η πιο γνωστή, κυκλοφορούσε σε φτηνή
έκδοση σε κακότεχνα φυλλάδια και έμεινε γνωστή με τη λαϊκή έκφραση Φυλλάδα του Μεγ' Αλέξανδρου. Από όσα γνωρίζω, νομίζω ότι η «Φυλλάδα» είναι η πιο διαδεδομένη μορφή αφήγησης των περιπετειών του Αλέξανδρου.

Παρά τις τερατώδεις αναλήθειες και τις κατά κόρον φανταστικές περιγραφές
του έργου, ο συγγραφέας του ο Ψευδο-Καλλισθένης (γνωστός και ως
Αίσωπος) κάπου στηρίχθηκε για να αφηγηθεί το μύθο του, κάποια πρότυπα
χρησιμοποίησε. Φυσικά χρησιμοποίησε το έργο του ιστορικού Καλλισθένη Πράξεις Αλεξάνδρου, που έμεινε ατελές λόγω θανάτου του συγγραφέως του. Το έργο περιλαμβάνει
γεωγραφική περιγραφή των χωρών της Μ. Ασίας, Συρίας, Φοινίκης κ.λπ. απ'
όπου πέρασε ο Αλέξανδρος, χωρίς να παραθέτει ιστορικές υπερβολές και
μυθοπλασίες, δεδομένου ότι ως ιστοριογράφος του Αλέξανδρου ήταν σαφώς
ακριβολόγος και καθόλου κόλαξ. Ακριβώς επειδή δεν ανήκε στους
αυλοκόλακες που περιστοίχιζαν τον Αλέξανδρο, έπεσε στη δυσμένεια του.
Άρα ως ιστορική πηγή ήταν αξιόλογη.

Άλλη πηγή του Ψευδο-Καλλισθένη ήταν οι Βασίλειοι Εφημερίδες, που συντάσσονταν από τον αρχιγραμματέα της Αυλής, διαδικασία που συμφωνούσε με τα έθιμα της Περσικής Αυλής. Υποθέτουμε ότι οι Βασίλειοι Εφημερίδες ήταν η επίσημη συγκέντρωση στοιχείων που αφορούσαν το κράτος και τη
βασιλεία γενικά, παρά το γεγονός ότι η λέξη «εφημερίδες» σημαίνει κάτι
εντελώς πρόχειρο. Δεν μπορώ να φανταστώ κάποια άλλη χρήση τους, παρά ως
επίσημο αρχείο του Βασιλείου, εκτός αν ήσαν μια μορφή εφημερίδας, φυσικά
χειρόγραφης, που ετοιχοκολλείτο στο χώρο του Παλατιού και είχε διάφορες
ειδήσεις.

Μια τρίτη και τελευταία πηγή του Ψευδο-Καλλισθένη πρέπει να ήταν η
Ιστορία Μεγάλου Αλεξάνδρου του Πτολεμαίου Α', ο οποίος τόσο πολύ
εκμεταλλεύτηκε το μύθο του Αλέξανδρου για να εδραιώσει τη θέση του στο
θρόνο της Αιγύπτου. Ο Άγγελος Φουριώτης σημειώνει επ' αυτού:

«Δεν είναι απίθανο η ιστορία του (έργο του Πτολεμαίου Α') ν' αποτέλεσε
τη βάση των αντιγράφων που κυκλοφόρησαν τον Β' μ.Χ. αιώνα, που ίσως ν'
αποτέλεσαν, συνέχεια, τη βάση της παραλλαγής του Γ' μ.Χ. αιώνα. Η
δεύτερη παραλλαγή πρέπει νά'γινε τον Β' μ.Χ. αιώνα, γιατί ένα στοιχείο
βασικό ευνοεί την τότε σύνταξη της: η παρεμβολή, μέσα στο μυθιστόρημα,
της εκστρατείας του ήρωα στην Ιταλία και η κατάκτηση της Ρώμης. Είναι
τούτο μια έμμεση εκδίκηση του συγγραφέα εναντίον της Ρωμαϊκής κατοχής.
Όσο για την πλήρη συγκρότηση της όλης μυθιστορίας, αυτή είναι έργο του
Γ' μ.Χ. αιώνα, όπως φανερώνουν: η μνημόνευση του φιλόσοφου Favorins, η
πληθώρα των ασιατών αυτοκρατόρων της Ρώμης που ακούνε στ' όνομα
Αλέξανδρος, η χρονολογία των μύθων και των παραδόσεων για τον Αλέξανδρο,
οι στίχοι που έχουν παρεμβληθεί στο μυθιστόρημα, και οι επιβιώσεις σ'
αυτό  Πτολεμα'ίκών στοιχείων και στοιχείων του Β' μ.Χ. αιώνα, με
κυριώτερο την παρεμβολή επιστολών (Αλεξάνδρου: προς Αριστοτέλη, προς
Ολυμπιάδα) και αλληλογραφίας (Αλεξάνδρου-Δινδίμου, βασιλέα των
Βραχμάνων), μέσο για να γίνεται περισσότερο εκλαϊκευμένη και περισσότερο
πλούσια σε δράση η διήγηση, όπως συνηθιζόταν κατά τη διάρκεια των
αυτοκρατορικών Ρωμαϊκών χρόνων».

Η παράθεση ή ενσωμάτωση των διαφόρων επιστολών στο βίο του Αλέξανδρου
αποτελεί, σύμφωνα με τους μελετητές, μια αξιόλογη καινοτομία. Από τη μια
δίνει τη δυνατότητα να αναδειχθεί η προσωπικότητα του επιστολογράφου,
να γίνει σαφής η υποκειμενική ικανότητα κρίσης, να δώσει τις οπτικές
γωνίες υπό τις οποίες αξιολογούσε τα διάφορα γεγονότα, και από την άλλη
να εμπεδώσει το βαθμό αντικειμενικότητας των όσων περιγράφονται, ώστε να
θεωρηθούν ως πραγματικά. Και δεν είναι τυχαίο ότι ακριβώς σ' αυτή την
ακατάσχετη επιστολογραφία εμπεριέχονται τα περισσότερα των φανταστικών
στοιχείων του έργου.

Μια πλούσια ακατάσχετη φαντασία που δεν αφήνει τίποτα να χαθεί.
Εκμεταλλεύεται κάθε συμβάν, καθετί που είναι γνωστό στο συγγραφέα,
οτιδήποτε υπέπεσε στην αντίληψη του ή άκουσε ή διάβασε έτσι ώστε το
μυθιστόρημα αυτό να αποτελεί ένα κράμα ιστορικής αλήθειας και φαντασίας.
Τα δύο αυτά στοιχεία είναι τόσο αδιαχώριστα, τόσο στέρεα ενσωματωμένα
το ένα στο άλλο, ώστε χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια να διαχωριστούν.

Στην παράδοση για την επαφή του Αλέξανδρου με τους κυνοκέφαλους ανήκει
μια λαογραφική αναφορά από τη Ρουμανία, και είναι ενδιαφέρουσα από την
άποψη της διάστασης αλλά και παραμόρφωσης του μύθου:



«Ο Θεός έστειλε τον μέγαν Αλέξανδρο να τιμωρήσει τους κακούς. Όταν ο Αλέξανδρος ενίκησε τον Βασιλέα Πώρο, τον έπιασε και τον
εφυλάκισε μέσα στα σκοτεινά κοιλώματα μιας λοφοσειράς, που έκλεινε τους
σκυλοκέφαλους. Από εκεί ο Πώρος δεν ημπορεί να βγεί παρά στον κατοπινό
καιρό. Πάνω από τους λόφους αυτούς ο Μέγας Αλέξανδρος έμπηξε μια φούρκα
(δίκρανο) και του έβαλε μια καμπάνα που κτυπά μονάχη της με το φύσημα
του αέρα. Οι σκυλοκέφαλοι, όταν ακούνε την καμπάνα, ξέρουν πως ο
Αλέξανδρος είναι εκεί και τους φυλάει. Αυτοί θα βγουν στον κατοπινό
καιρό και θα αρχίσουν τη δουλειά που γι' αυτούς τους προώρισε ο θεός. Οι
σκυλοκέφαλοι έχουν ένα μάτι στο μέτωπο κι ένα στον τράχηλο. Είναι
βίαιοι και υπερβολικά κακοί. Η ομιλία τους είναι άσχημη. Πιάνουν τους
ανθρώπους και, αφού τους λιπαίνουν, τους ψήνουν στο φούρνο και τους
τρώνε».


Τα ίδια περίπου αναφέρει και η επόμενη παράδοση: «Ο αέρας κινεί τα καράβια στις θάλασσες και καθαρίζει την ατμόσφαιρα από τα κακά.
Αυτός κτυπά και την καμπάνα, που ο Μέγας Αλέξανδρος έβαλε επάνω από
τους λόφους, όπου είναι, κλεισμένοι οι σκυλοκέφαλοι, που θα βγουν έπειτα
από καιρούς».


Οι δύο αυτές παραδόσεις που σαφέστατα ανήκουν στον κύκλο περί Μ.
Αλεξάνδρου, παρουσιάζουν μια νέα εκδοχή- εισβάλλουν στην όλη μυθιστορία
των μονόφθαλμων-ανθρωποφάγων (κύκλωπες;), τους επονομαζόμενους και
μονομμάτηδες, ενώ ένας μονομμάτης δράκος αναφέρεται σε παραμύθι από την
Κερασούντα. Ακόμα μιλούν ή υπαινίσσονται όντα με τρία μάτια, γνωστούς ως
Τριαμμάτες, που και αυτοί σχετίζονται με τους κύκλωπες σύμφωνα με
δημώδεις παραδόσεις.



Όπως υποστηρίζει ο Αnsbacher, ο μύθος των κυνοκέφαλων υπάρχει και στην αραβική φιλολογία, κάτι που είναι φανερό στο έργο του άραβα λόγιου
Αl-Qazwini, ο οποίος αναφέρεται σε μια φυλή κυνοκέφαλων που είχαν
πρόσωπο σκύλου, σώμα ανθρώπινο και φτερά(!), μια παραλλαγή του μύθου που
δεν συναντάμε πουθενά αλλού. Μια δεύτερη παραλλαγή θέλει τους κυνοκέφαλους με δύο σώματα(!) και υπάρχουν σχετικά απεικονίσεις τους στα έργα του Wolfhardt ή του Aldrovandi.

Ως όντα με διπλή σωματική εμφάνιση -ανθρώπου και σκύλου- οι κυνοκέφαλοι
εμφανίζονται κυρίως στους σλαβικούς λαούς, όπου η λαϊκή φιλολογία τους
θεωρεί καννίβαλους και μερικές φορές τους ταύτιζαν με τους Τάρταρους
(236), και στην Ελλάδα έχουμε σχετικές αναφορές, όπως αναφέρει ο
Οικονομίδης: «Εν Θράκη διηγούνται ότι "οι κυνοκέφαλοι απ' εμπρός είναι άνθρωποι και από πίσω σκύλοι απ' εμπρός μιλούν και από πίσω
γαυγίζουνε απ' εμπρός σε καλοπιάνουνε και από πίσω σε τρώνε".
Εν Λακεδαίμονι παραδίδονται ότι ούτοι κατοικούσαν παρά την Βουρλιάν και
έτρωγαν ανθρώπους. Εις ελληνικά τινά παραμύθια οι κυνοκέφαλοι είναι
παραπλήσιοι προς δράκους, που καταπολεμεί ο παραμυθιακός ήρωας και
γίνεται κύριος των θησαυρών αυτών».



Ομοιότητα προς τους κυνοκέφαλους έχουν η συκιένεζα των Αλβανών, ο psoglavi των Βουλγάρων και οι capcani ή catsuni (κατσαούνοι) των
Ρουμάνων, έτσι για να πάρουμε μια γενικότερη βαλκανική ιδέα περί
κυνοκέφαλων. Υποθέτω ότι σε αδρές γραμμές αυτή είναι μια συνολική
σκιαγράφιση του ιστορικού προβλήματος που αφορά στους κυνοκέφαλους,
τουλάχιστον μέχρι το τέλος του Μεσαίωνα, οπόταν έχουμε και πάλι μια
ιδιάζουσα «έξαρση» πληροφοριών γύρω από το θέμα, όπως έχω αναφέρει ήδη.

Εκτός του Οderic de Paderne, του Φραγκισκανού καλόγερου, που άλλοι
ονομάζουν Oderico of Pordenone, τις ίδιες θεωρίες πρέσβευε και ο John
Mandeville, ενώ η όλη ιστορία (αναφορά δηλ. σε τερατόμορφους ανθρώπους)
επιτάθηκε με τις ανακαλύψεις και εξερευνήσεις τον 15ου αιώνα. Όμως όσο
τα όρια του γνωστού κόσμου επεκτείνονταν λόγω αυτών ακριβώς των
εξερευνητικών ταξιδιών, οι φήμες για την ύπαρξη κάποιας φυλής
κυνοκέφαλων ανθρώπων υπεχώρησαν και οι πληροφορίες περιορίστηκαν στο
μυθολογικό παρελθόν.

Προφανώς αυτό το μυθολογικό παρελθόν επέζησε μέσω μιας άλλης διαδικασίας: της παρουσίας στη χριστιανική ιστορία και εικονογραφία ενός
αγίου με κυνοκέφαλη εμφάνιση, του Αγίου Χριστόφορου, του προστάτη των αυτοκινητιστών.



Πώς συνέβη το καθόλα παράδοξο αυτό φαινόμενο;

Όταν ο Χριστιανισμός εδραιώθηκε ως επίσημη θρησκεία του Ανατολικού
Ρωμαϊκού κράτους, που γνωρίζουμε ως Βυζάντιο, ειδικά από τον 4 έως τον
6ο αιώνα, οι λεγόμενοι παγανιστές, δηλαδή οι Εθνικοί, οι Έλληνες
Δωδεκαθεϊστές υπέστησαν δεινούς διωγμούς και η θρησκεία τους
απαγορεύθηκε τουλάχιστον επισήμως διότι εν κρυφώ αυτή επέζησε για
πολλούς αιώνες ακόμη.

Και όχι μόνο επέζησε, αλλά διέτρησε τις λαϊκές δοξασίες περί
χριστιανισμού και αγίων εμβολιάζοντας τες με διάφορα παγανιστικά έθιμα,
όπως τα χελιδονίσματα, τα λιθοβολία κ.λπ. Στο επίπεδο της τέχνης, μεταξύ
των άλλων, αυτό υλοποιήθηκε κυρίως με την παρουσία του κυνοκέφαλου
Αγίου Χριστόφορου, μοναδικού (με την έννοια τους παράδοξου)
χαρακτηριστικού της βυζαντινής τέχνης, όπως το παρουσίασε διεξοδικά σε
σχετική εργασία του ο Χ. Χοτζάκογλου.

Πηγή: Χ. Λάζος ~ Παγανιστικά έθιμα στον Χριστιανισμό











































http://krasodad.blogspot.gr


Message edited by habelmsxl - Κυριακή, 10-ΜΑ-2015, 3:15 AM
 
ΘνητοςDate: Κυριακή, 10-ΜΑ-2015, 11:23 AM | Message # 14
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 10700
Awards: 16
Reputation: 45
Status: Offline
%)

ΚΑΛΟΜΕΛΕΤΑ ΚΙ ΕΡΧΕΤΑΙ
 
Forum » Ελληνική Μυθολογία-Ιστορία » Ιστορίες Ελληνικής μυθολογίας και όχι μόνο » Τέρατα και μυθικά πλάσματα στην ελληνική μυθολογία... (Παράξενα και αλλόκοτα όντα...)
Page 1 of 11
Search: