Δευτέρα, 21-ΑΥΓ-2017, 5:51 AM
Welcome Ξωτικό | RSS


[ New messages · Members · Forum rules · Search · RSS ]
Page 1 of 11
Forum » Ελληνική Μυθολογία-Ιστορία » Ιστορίες Ελληνικής μυθολογίας και όχι μόνο » Αμαζονες του μύθου και της πραγματικότητας
Αμαζονες του μύθου και της πραγματικότητας
ΠανδαιμονιονDate: Τρίτη, 04-ΦΕΒ-2014, 0:30 AM | Message # 1
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 1684
Awards: 2
Reputation: 6
Status: Offline
Μικρες Αληθειες και Συμβολα στον Μυθο των Αμαζονων! Κοντα στη Θεμισκυρα του Ποντου, στις οχθες του ποταμου Θερμοδωντος, βρισκεται η πολη Σινωπη, κατοικια της παραξενης φυλης των Αμαζονων. Η
φυλη των Αμαζονων αποτελουσε μια σπανια μητριαρχικη κοινωνια με
βασιλισσα την Ιππολυτη (ή Μαλανιππη), η οποια ειχε ως εμβλημα εξουσιας
τη ζωνη που της χαρισε ο ιδιος ο Διας. Οι Αμαζονες εχτισαν αρκετες
πολεις σε ολο τον Ποντο, μια απο αυτες ειναι και η γνωστη Ηρακλεια.Η θηλυκη αυτη φυλη αποτελουσε το φοβητρο για καθε ανδρικο στρατο, ενα
παρδοξο της Ελληνικης Μυθολογιας-Ιστοριας. Συμφωνα μαλιστα με μια αρχαια
παραδοση, ουτε ο ιδιος ο Ηρακλης καταφερε να συγκρουστει μαζι τους κατα
μετωπο κι' ετσι χρειαστηκε διαφορα τεχνασματα ωστε να παρει αυτο που
επιθυμουσε: τη ζωνη της Ιππολυτης. Οι Αμαζονες ηταν προικισμενες
πολεμιστριες παρα τη γυναικεια φυση που σημερα θεωρειται ανασταλτικος
παραγοντας. Μαλιστα, ο Διοδωρος και ο Αρκτινος (8ος αιωνας π.Χ.)
αναφερουν οτι καποιες απο αυτες ηταν αφταστες στο τοξο. Η Πενθεσιλεια,
Αμαζονα και κορη του Αρη, εφτασε μεχρι το Ιλιο για να βοηθησει τους
Τρωες στον αγωνα τους κατα των Ελληνων.Η ανοδος της φυλης αυτης ηταν σταθερη και τιποτα δεν απειλουσε την υπαρξη της. Η ζωνη της Ιππολυτης εμοιαζε να αποτελει φοβητρο για τους
απανταχου εχθρους της. Αυτη τη ζωνη, ομως, θελησε να αποκτησει η κορη
του Ευρυσθεα, κι' ετσι ο Ηρακλης με τον Θησεα και τους συντροφους τους
εφτασαν στον Ποντο. Υστερα απο αγωνες η Ιππολυτη σκοτωνεται, της
αποσπαται η ζωνη και ο Ηρακλης με τον Θησεα αναχωρουν. Ο θησεας ομως,
μαγεμενος απο την ομορφια της Αμαζονας Αντιοπης, την παιρνει μαζι του
στην Αθηνα. Εκει πεον εκανε ενα ξιο μαζι της που τον ονομασαν Ιππολυτο,
προς τιμην της βασιλισσας των Αμαζονων.Μεσα απο τις περιγραφες και τις αρχαιες παραδοσεις συμβολα μοιαζουν να
αναδυονται και να μας δειχνουν καποια νοηματα κρυμμενα στον μυθο των
Αμαζονων. Εν αρχη ειναι οι συμβολισμοι τεσσαρων Αμαζονων πολεμιστων με
καποια ακραια καιρικα φαινομενα. Ετσι η Αμαζονα Αελλα εκπροσωπει την
τρικυμια, το μαυρο συννεφο ειναι η Κελαινω, το ηρεμο και αγνο η Αντιοπη
και τελος η ταχυτητα της αστραπης η Ξανθη. Κατα τον Schwartz, η ζωνη της
Ιππολυτης συμβολιζε το Ουρανιο Τοξο που ακολουθει τη θυελλα. Ενω και ο
Ιππολυτος, γιος του Θησεα και της Αντιοπης, συμβολιζει το πρωινο αστρο.
Αν παρατηρησουμε τη σειρα με την οποια ο Θησεας αλλαξε τις συντροφους
του(αφησε την Αντιοπη για την Φαιδρα), θα δουμε οτι ορθως σημερα
πιστευεται οτι η Αντιοπη συμβολιζει το σκοταδι της Σεληνης και η Φαιδρα
το φως της αυγης.Ενδιαφερον, επισης παρουσιαζει η επιρροη που ειχε ο μυθος των Αμαζονων στους μετεπειτα. Ο μυθος, για παραδειγμα, της αρπαγης της
Αμαζονας Αντιοπης απο τον Θησεα με το περασμα των αιωνων μεταλλαχθηκε σ'
αυτον της αρπαγης της Ελενης απο τον Θησεα. Ετσι, κατεληξε στην τελικη
του μορφη στην ομηρικη διηγηση της αρπαγης της ωραιας Ελενης απο τον
Παρη - αιτια του Τρωικου Πολεμου, που συμφωνα με το επος της Ιλιαδας.Τελος, μια παρερμηνεια που, αν και σημερα εχει ατονησει, πολλοι την προωθουν
προς χαρη της ατμοσφαιρας, ειναι αυτη της ετυμολογικης ερμηνειας της
λεξης "Αμαζων". Κατα πολλους η ονομασια αυτη αναφερεται σε ενα μυθο που
ηθελε τις Αμαζονες να κοβουν το δεξι τους στηθος για να ριχνουν με
ευκολια το βελος. Το αρχικο "Α" ομως εχει αρθροιστικη σημασια και
επομενως Αμαζονες σημαινει οι γυναικες με ισχυρους μαστους, μια θεση που
σημερα ειναι κοινως αποδεκτη στους επιστημονικους κυκλους.Καποιοι ταφοι Αμαζονων τοποθετουνται στα Μεγαρα και στη Χαιρωνεια, οπου πολλες Αμαζονες κατεληξαν μετα τον διωγμο τους και την αποτυχημενη
εκστρατεια στην Αθηνα (το 1256-1255 π.Χ. κατα τον Αγγλο αρχαιολογο
Casson). Λιγες καταφεραν να φτασουν στη Θρακη, κι' ετσι η φυλη αυτη
χαθηκε με την παροδο του χρονου. Στην Αθηνα βρισκοταν το "Αμαζονειο
Ιερο", αφιερωμενο στη λατρεια της φυλης των Αμαζονων, που σημερα
τοποθετειται στον λοφο του Αρειου Παγου.Καπως ετσι, λοιπον, χαθηκαν και οι λιγοστες εναπομεινασες εκπροσωποι των Αμαζονων, μια φυλη που αποτελει κατι παραδοξο και μοναδικο στην
Ελληνικη Μυθολογια -Ιστορια. Και μαζι με αυτες, οι μυστικοι συμβολισμοι
εσβησαν στο περασμα του χρονου...  Του Νικου Κουμαρτζη, απο τη Μυστικη Ελλαδα τευχ, 3 Οκτωβριος 2004!


Αμαζονες και Βρετανικοι Θρυλοι! Οι Αμαζονες δεν ηταν Ελληνιδες, ωστοσο μεσω των ελληνικων μυθων, φαινεται πως εγιναν γνωστες στην Δυση. Αλλωστε τοποθετουνται γεωγραφικα
εκει που τις τοποθετουσαν οι Ελληνες (και οπου εχουν βρεθει ταφοι
γυναικων -πολεμιστων): στην σημερινη νοτια Ρωσια και την Ουκρανια. Σε
αρθουριανο θρυλο εμφανιζονται αρχικα ως μερος του λαου των Γοτθων - που
συμπτωματικα ζουσαν τοτε ως την σημερινη Ουκρανια - απο τους οποιους
αποσπαται μια στρατια γυναικων που θπο την ηγεσια της βασιλισσας
Marpesia φτανουν στην αφρικη μεσω Καυκασου.Ο ηρωας Tristan σωζει την βασιλισσα απο τον βασιλια της Ιδουμαιας. Τελικα οι Αμαζονες μαχονται εναντιον του ιπποτη Gawain και η Marpesia
σκοτωνεται. Στο Morte d'Arthur του Thomaw Malory υιοθετειται η εκδοχη
οτι ηταν υποτελεις του εχθρου του Αρθουρου, και του ανυπαρκτου Ρωμαιου
αυτοκρατωρα Λουκιου Τιβεριου. Στην ημιτελη επικη αλληγορια Faerie Queene
του Edmund Spencer η βασιλισσα τους λεγεται Radigund και σκοτωνεται απο
την Britomart! Του Νικου Τσιγαριδα, απο την Μυστικη Ελλαδα τευχ, 28 Ιανουαριος 2007!


Στα ιχνη των Αμαζονων.  Που τοποθετουσαν οι αρχαιοι Ελληνες συγγραφεις τη χωρα των Αμαζονων; Στα βορεια παραλια της Μικρας Ασιας, στις περιοχες βορεια του Ευξεινου
Ποντου, στην χωρα των Σκυθων, στον Καυκασο, στην Κασπια, στη "μυθικη"
Υπερβορεια...Καυκασος, Ορντζονικιζντε, 1971: σε μεγαλο αριθμο ταφων που ανασκαπτονται, οι
γυναικες ειναι θαμμενες με τον οπλισμο τους. Στις ανασκαφες συμμετεχει
γθα πρωτη φορα, μετα την δεκαετια του 1920, Γερμανιδα αρχαιολογος...,
Καζακσταν, Αλμα Ατα, 1969: σε ανασκαφεντα "Ταφο Χρυσου Ανδρα"- του 5ου
αιωνα π.Χ.- πουαργοτερα "αποκαλυπτεται" οτι ηταν ταφος γυναικας -
ιερειας ανακαλυπτονται 4000 χρυσα αντικειμενα.., Σιβηρια(Ρωσια),
Οροπεδιο Ουκοκ (κοντα στα συνορα Ρωσιας, Κινας, Μογγολιας), 1993:
Ανασκαπτεται ο ταφος της "Πριγκιπισσας του Χιονιου", με ευρηματα
παρομοια με τα προηγουμενα..., Ρωσια, Προκροβκα (στα συνορα
Ρωσιας,Καζακσταν), 1991-1996: κοινες καζακσταν-αμαρικανο-ρωσικες
ανασκαφες αποκαλυπτουν οτι σε συνολο 150 ταφων (6ος-2ος αιωνας π.Χ.) που
ανεσκαφησαν, το 14% ανηκει σε γυναικες, μεσα στους ταφους των οποιων
βρεθηκαν ξιφη, κεφαλες βελων, εγχειριδια, ακονοπετρες..., Ρωσια, Βορονεζ
(στη μεση της αποστασης Μοσχας-Ευξεινου Ποντου), 1998, σε συνολο 21
ανασκαφεντων ταφων, οι πεντε ανηκουν σε γυναικες που εχουν ταφει με τον
οπλισμο τους..., Ρωσια, Κομπακοβο, Κοσικα, Ροστοβ, Κρασνογκοροβκα...Κανενας απο τους επιστημονες που συμμετεχουν στις παραπανω(και οχι μονο) ανασκαφες δεν εχει την παραμικρη αμφιβολια οτι οι συγγραφεις της
αρχαιοτητος(Ηροδοτος, Αππολοδωρος, Στραβων,...) δεν εγραφαν παραμυθια
οταν αναφερονταν στις Αμαζονες η στους Σαυροματες (τον  λαο που προεκυψε
απο τη ... συζευξη Αμαζονων και Σκυθων).  Απο το Τριτο Ματι τευχ.76, Μαρτιος 1999.

Τα Μυστικά Ομορφιάς των ΑμαζόνωνΙππεύοντας για χιλιόμετρα πάνω σε άγρια άλογα, κυνηγώντας, πολεμώντας, κάνοντας επιδρομές και λεηλατώντας στο ζεστό και ξηρό
καλοκαίρι και στον επικίνδυνα κρύο χειμώνα–αυτή είναι η ζωή στις στέπες
της Σκυθίας ο τόπος που ζούσαν σύμφωνα με τους αρχαίους Έλληνες οι
Αμαζόνες.Πώς όμως οι κουρασμένες από τις τόσες ώρες πάνω στα άλογα Αμαζόνες και οι
συντρόφισσές τους ξεκούραζαν και περιποιούνταν το σώμα τους; Για τους
Σκύθες το μπάνιο αποτελούσε μία ιδιαίτερη διαδικασία και συνήθως γινόταν
σαν μία τελετή εξαγνισμού πριν τις κηδείες την άνοιξη.Ο Ηρόδοτος περιγράφει τον τρόπο που οι Σκύθες περιποιούνταν τα σώματά τους, ο οποίος θυμίζει αρκετά ανάλογες περιπτώσεις που συναντάμε σήμερα
στα σύγχρονα κέντρα spa.«Πρώτα οι Σκύθες λούζουν το κεφάλι τους με νερό και σαπούνι, αλλά ποτέ δεν πλένουν τα σώματά τους με αυτόν τον τρόπο. Για να καθαρίσουν
το σώμα τους, στερεώνουν στο έδαφος τρία μακριά δοκάρια με κλίση προς τα
μέσα έτσι ώστε να σχηματίζουν κάτι σαν μικρή καλύβα. Κατόπιν μεγάλα
μάλλινα κομμάτια υφάσματος τεντώνονται πάνω στους πόλους έτσι ώστε να
αφήνουν το ελάχιστο δυνατό κενά. Μέσα σε αυτή τη μικρή καλύβα
τοποθετείται στο κέντρο ένα δοχείο με καυτές πέτρες. Οι άνδρες και οι
γυναίκες εισέρχονται μέσα σε αυτό και ρίχνουν μερικούς σπόρους κάνναβης
πάνω στις καυτές πέτρες. Ο καπνός παράγει έναν ευχάριστο ατμό όσο κανένα
άλλο είδος μπάνιου. Οι Σκύθες ευχαριστιούνται και απολαμβάνουν αυτό το
μεθυστικό αμμόλουτρο αντί ένα υδρόλουτρο.»
Μετά ο Ηρόδοτος παραθέτει μία συνταγή για μάσκα ομορφιάς από την περιοχή:«Οι γυναίκες φτιάχνουν ένα μίγμα από κυπαρίσσι, κέδρος, και λιβάνι.
Συνθλίβουν αυτά τα συστατικά και τα κάνουν μία πάστα με τη βοήθεια μίας
τραχιάς πέτρας προσθέτοντας λίγο νερό. Όταν η πάστα αυτή γίνεται
ομοιόμορφη και ρευστή καλύπτουν τα πρόσωπά τους, και μάλιστα ολόκληρο το
σώμα τους για μία ολόκληρη νύχτα. Όταν την επόμενη μέρα αφαιρέσουν τα
μίγμα αυτό το σώμα τους αναδύει μία γλυκιά μυρωδιά και το δέρμα τους
είναι καθαρό και γυαλιστερό.»
Σήμερα και τα τρία παραπάνω αυτό συστατικά χρησιμοποιούνται στα αρώματα, στην κοσμετολογία και στη φαρμακολογία. Το κυπαρίσσι και ο
κέδρος είναι δέντρα που ευδοκιμούν σε υψόμετρο και ήταν προσβάσιμα στα
μέρη που έμεναν οι Σκύθες. Τα αιθέρια έλαια του κέδρου και του
κυπαρισσιού έχουν αντισηπτικές ιδιότητες και βοηθούν στην καταπολέμηση
των μολύνσεων. Είναι επίσης στυπτικά και μειώνουν το λιπαρό δέρμα ή αυτό
που ξεφλουδίζει και χρησιμοποιούνται σήμερα για την καταπολέμηση της
ακμής και δερματικών παθήσεων.Μικρά κομμάτια από λιβάνι, αποτελεί η αρωματική ρητίνη Boswellia των δέντρων της αραβικής ερήμου, η οποία ήταν ένα πολύτιμο αγαθό για εμπόριο
διαθέσιμο σε όλη την Κεντρική Ασία μέσα από τους δρόμους τους μεταξιού.
Γνωρίζουμε για τη χρήση του και μέσα από αντίστοιχες αιγυπτιακές μάσκες
ομορφιάς για τόνωση του δέρματος και την μείωση των ουλών. Το λιβάνι
έχει επίσης και αντισηπτικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες, και
βρίσκεται σε σύγχρονα προϊόντα ομορφιάς φημισμένα για την επιβράδυνση
της γήρανση του δέρματος.Πόσο τα χρησιμοποιείτε σήμερα στην καθημερινή ομορφιά σας; Εστω κι αν δεν είστε Αμαζόνες;http://www.terrapapers.com
Αμαζόνες από την αρχαιότητα μέχρι τη νεώτερη ιστορία Ο Μύθος των Αμαζόνων 
Το 1542, μια ομάδα Ισπανών στρατιωτών με επικεφαλής τον Φρανθίσκο ντε
Ορελιάνα βρισκόταν σε εξερευνητική αποστολή στη Βραζιλία, όταν βρέθηκε
αντιμέτωπη με κάτι πραγματικά εκπληκτικό. Στις όχθες ενός ποταμού
κυκλώθηκε από μια ομάδα πολεμιστών, που είχαν για αρχηγό τους μια
πανέμορφη γυναίκα. «Ήταν ψηλή, μυώδης, ορμητική, και το μοναδικό ρούχο
πάνω της ήταν ένα κομμάτι ύφασμα». Έτσι την περιέγραψε στο ημερολόγιό
του ο Γασπάρ ντε Καρβαχάλ, ο χρονικογράφος της αποστολής. Μόλις
ξεπέρασαν την αρχική τους έκπληξη, οι Ισπανοί συνειδητοποίησαν ότι
αντίκριζαν μια Αμαζόνα. Σε ανάμνηση αυτής της συνάντησης, το ποτάμι
ονομάστηκε Ποταμός των Αμαζόνων (Αμαζόνιος). 

Με το παραπάνω συμβάν αναβίωσε ο μύθος των Αμαζόνων, ένα από τα πιο
συναρπαστικά μυστήρια της αρχαιότητας, το οποίο εξακολουθεί να
σαγηνεύει. Ποικίλες μαρτυρίες για την ύπαρξή τους απαντώνται σε διαφορετικούς λαούς και εποχές. Οι Κινέζοι χρονικογράφοι μιλούν για
χώρες κατά μήκος της Κασπίας Θάλασσας και γειτονικές με την Ινδία, τις
οποίες διοικούσαν γυναίκες. Πλούσιες σε θρύλους γυναικών πολεμιστών
είναι και οι παραδόσεις του Κουρδιστάν και των Βαλτικών Χωρών. Από την
πλευρά τους, οι Πορτογάλοι εξερευνητές το 16ο αιώνα αναπολούσαν
συναντήσεις με φυλές Αμαζόνων στην Αιθιοπία και στη Ζιμπάμπουε. Ο μύθος
των Αμαζόνων δεσπόζει στην Ασία μεταξύ της Κασπίας Θάλασσας και του
Εύξεινου Πόντου. Μετά τον Όμηρο, αμέτρητοι είναι οι ιστοριογράφοι και οι
ποιητές που μίλησαν για ένα λαό γυναικών πολεμιστών «δυνατών όπως οι
άντρες». Όλα αυτά ήταν αλήθεια ή ψέμα;

Μια αρχαιολογική αποστολή που πραγματοποιήθηκε στα σύνορα της Ρωσίας και
του Καζακστάν έφερε στο φως, κοντά στην πόλη Πακρόβκα, μια σειρά από
πενήντα θολωτούς τάφους που χρονολογούνται από το 4ο αιώνα π. Χ. Στους
γυναικείους τάφους οι αρχαιολόγοι, εκτός από κοσμήματα και κτερίσματα,
ανακάλυψαν όπλα, βέλη και στρατιωτικά εμβλήματα. Δίπλα στους γυναικείους
σκελετούς βρέθηκαν τυπικά σύμβολα εξουσίας: περιδέραια, ιερές πέτρες
και αντικείμενα θρησκευτικών τελετών. Πολλοί σκελετοί τους είχαν στραβές
γάμπες, χαρακτηριστικό «επαγγελματιών» ιππέων. Οι ιδιαιτερότητες όμως
δε σταματούν εδώ. Επιπλέον, κοντά στους αντρικούς σκελετούς βρέθηκαν
σκελετοί βρεφών. Ούτε ένας τους δε βρέθηκε θαμμένος δίπλα σε γυναίκες,
ένδειξη ότι η ανατροφή των παιδιών ήταν αποκλειστικά αντρική υποχρέωση. Η
Τζανίν Ντέιβις Κίμπαλ, διευθύντρια του Κέντρου Μελετών των Νομάδων της
Ευρασίας και υπεύθυνη των ανασκαφών στην Παρκρόβκα, είναι πιο
επιφυλακτική: «Ο Ηρόδοτος, μιλώντας για τις Αμαζόνες, εντόπισε την
επικράτειά τους δυτικότερα, στη σημερινή Νότια Ρωσία, κατά μήκος της
Αζοφικής Θάλασσας. Οι σκελετοί που ανακαλύψαμε στους τάφους δεν ανήκουν
βέβαια στις Αμαζόνες του Ηροδότου, αλλά κατά πάσα πιθανότητα σε άντρες
και γυναίκες του λαού των Σαυροματών» - λαός που έζησε γύρω στον 4ο
αιώνα π. Χ. στη ζώνη που περικλείεται από τους ποταμούς Βόλγα και Ντον
και ο οποίος, σύμφωνα πάντα με τον Ηρόδοτο, καταγόταν απευθείας από τις
Αμαζόνες.
Η γυναικεία Ευρώπη
Η παραπάνω ανακάλυψη ξανάδωσε πνοή στη θεωρία που υποστηρίχθηκε από τη
Λιθουανή επιστήμονα Μαρίγια Τζιμπούτας, με τη γνώμη της οποίας συμφωνούν
και Έλληνες μελετητές, όπως ο Παναγής Λεκατσάς. Σύμφωνα μ´ αυτή τη
θεωρία, πριν από τέσσερις χιλιάδες χρόνια αναπτύχθηκε στην Ευρώπη ένας
μητριαρχικός πολιτισμός βασισμένος στην αγροτική παραγωγή και στην αρχή
της ισότητας. Αυτή η αρχαϊκή κοινωνία έσβησε πιθανόν με την κάθοδο των
ινδοευρωπαϊκών φύλων, γύρω στο 3.500 π. Χ. Συνεπώς, οι Αμαζόνες θα ήταν
ό,τι απέμεινε από τη γυναικοκρατούμενη Αρκαδία.

Πολεμιστές και σαμάνοι

Ποιες ήταν και από πού έρχονταν οι γυναίκες που βρέθηκαν θαμμένες μαζί με τον
πολεμικό εξοπλισμό ο οποίος παραδοσιακά προορίζεται για άντρες; Σε ό,τι
αφορά στην καταγωγή τους, ο Ηρόδοτος είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικός. Ο
Έλληνας ιστορικός, που έζησε τον 5ο αιώνα π. Χ., εξιστορεί τη μάχη
ανάμεσα στους Έλληνες που οδηγούσε ο Ηρακλής και στις Αμαζόνες. Στο
τέλος της σύγκρουσης οι νικητές στρατιώτες ισοπέδωσαν τη Θεμίσυρα, την
πρωτεύουσα του βασιλείου των θηλυκών πολεμιστών, και πήραν αιχμάλωτες
στα πλοία τους τις εχθρούς που επέζησαν Όμως, οι γυναίκες εκείνες δεν
έφταναν ποτέ στην Αθήνα. Κατάφεραν να διαφύγουν: επωφελήθηκαν μιας
θαλασσοταραχής και αποβιβάστηκαν στις ακτές της Μικράς Ασίας. Από την
επιμειξία τους με τους Σκύθες γεννήθηκε ο λαός των Σαυροματών. Παρ όλα
αυτά, οι νεαρές Αμαζόνες δεν εγκατέλειψαν τις πολεμοχαρείς συνήθειές
τους. Ο Ηρόδοτος εξηγεί ότι κάθε φορά διεκδικούσαν δυναμικά τα «αντρικά»
πολεμικά τους δικαιώματα από τους Σκύθες συντρόφους τους

«Εμείς τοξεύουμε, ρίχνουμε το ακόντιο και καβαλάμε το άλογο. Ποτέ δε μάθαμε
τις γυναικείες δουλειές. Οι Σκύθες γυναίκες σας, αντίθετα, δεν πάνε στο
κυνήγι ούτε πουθενά αλλού, παρά κυκλοφορούν μόνο με άμαξες και
αφιερώνουν το χρόνο τους στις γυναικείες ασχολίες». Σύμφωνα και με άλλες
μαρτυρίες, στο λαό των Σαυροματών οι γυναίκες πολεμούσαν δίπλα στους
άντρες και δεν μπορούσαν να παντρευτούν αν δεν είχαν σκοτώσει στη μάχη
τουλάχιστον τρεις εχθρούς. Ο νομαδικός τρόπος ζωής δικαιολογεί τέτοιου
είδους ήθη και έθιμα. Όπως εξηγεί η Τζανίν Ντέιβις Κίμπαλ, οι
υποχρεώσεις των γυναικών στους νομαδικούς λαούς ήταν πιο πολύπλοκες από
εκείνες των αντρών συντρόφων τους. «Όφειλαν να προετοιμάζουν το φαγητό,
να ανατρέφουν τα παιδιά και να προσέχουν τα ζώα. Επίσης, μάθαιναν να
ιππεύουν και να χειρίζονται τα όπλα. Συχνά αναλάμβαναν το ρόλο του
σαμανού και του θεραπευτή, μια θέση εξουσίας».

Ίχνη της ισότητας των δύο φύλων στο χειρισμό των όπλων συναντιούνται και σε άλλους
ευρασιατικούς λαούς. Γυναίκες-πολεμιστές αναφέρονταν και πριν από τον
Ηρόδοτο. Ο Όμηρος τις μνημονεύει στην Ιλιάδα, συμπεριλαμβάνοντας τις Αμαζόνες στον
κατάλογο όσων συμμάχησαν με τους Τρώες εναντίον των Αχαιών. Οι θρύλοι
γι' αυτές είναι πολλοί. Ο πιο διαδεδομένος αναφέρει ότι από μικρές
καυτηρίαζαν το δεξί τους στήθος για να χειρίζονται καλύτερα το τόξο.
Σύμφωνα με τους ιστορικούς, η παρεξήγηση προέρχεται από την ετυμολογική
ανάλυση του ονόματος «Αμαζών»: η «α-μαζός», δηλαδή αυτή που της λείπει ο
ένας μαστός. Η σωστή ετυμολογία της λέξης ήταν μάλλον διαφορετική και
κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από το «αμάζώσαι»: «εκείνες που ζουν
μαζί», όπως ακριβώς έκαναν οι γυναίκες πολεμιστές.  Από τον Νεραϊδόκυκλοhttp://www.kalyterotera.gr


Elke gek zijn gebrek
 
xrysanthiDate: Τρίτη, 04-ΦΕΒ-2014, 3:24 PM | Message # 2
Ο βασιλιάς των μελών
Group: "Εσπερίτες"
Messages: 2422
Awards: 1
Reputation: 6
Status: Offline
πολύ καλό
>:)


Η διαδρομη που ξεκινησες, μακρινη και μοναχική....
Λένε ομως οτι εκει που πας εχουν παει και αλλοι οποτε θα βρεις γνωστους.....
Καλό ταξίδι.
 
Forum » Ελληνική Μυθολογία-Ιστορία » Ιστορίες Ελληνικής μυθολογίας και όχι μόνο » Αμαζονες του μύθου και της πραγματικότητας
Page 1 of 11
Search: