Δευτέρα, 25-ΣΕΠ-2017, 2:22 PM
Welcome Ξωτικό | RSS


Επιστήμες της Θρησκείας

Θρησκειολογία είναι η επιστήμη που έχει σαν αντικείμενο το «ΕΙΝΑΙ». Είναι ειδικότερα μια ολική ερμηνεία του Είναι, έτσι όπως θα μπορούσε να διατυπωθεί θεωρητικά ή έχει  ήδη διατυπωθεί σε διάφορες ιστορικές εποχές. Ονομάζουμε μια τέτοια θεωρητική ερμηνεία  θρησκευτικό σύστημα (θρησκεία) και θρησκεύματα τις διάφορες ιστορικές εκφράσεις αυτής της ερμηνείας.  Έτσι η Θρησκειολογία μπορεί να είναι καθαρά θεωρητική (Φαινομενολογία του Είναι) ή ιστορική επιστήμη (Ιστορία των θρησκευμάτων).

Το Είναι στην Φαινομενολογία θεωρείται σαν Δραστηριότητα, όχι σαν ουσία. Έτσι το Είναι ταυτίζεται με το Νοείν, την Συνείδηση του Είναι. Είναι και Συνειδέναι, Συνείδηση του Είναι, Νοείν, είναι το ίδιο πράγμα  Το Είναι λοιπόν, σαν κατάσταση και αφηρημένη ενέργεια,  δεν έχει σαφή όρια και καθορισμένη λειτουργία. Ταυτίζεται έτσι με το Κενό, το Άπειρο, το Αιώνιο, το Άχρονο, κλπ. Σε Αυτό το Είναι αναφέρεται κάθε «υποκειμενική» ή «αντικειμενική» αντίληψη του «είναι».

Αυτή την θεωρητική γραμμή ακολούθησε η αρχαιοελληνική φιλοσοφία με τον Πλάτωνα και τον Πλωτίνο και η δυτική φιλοσοφία μέχρι τον Χέγκελ και τον Χάιντεγκερ αλλά και διάφορες θρησκευτικές παραδόσεις, η ινδική κοσμοθεωρία, η ταοϊστική παράδοση, κλπ. Το Είναι θεωρήθηκε μέσα στην ιστορία με διαφορετικούς τρόπους. Ταυτίστηκε με την «Φύση», θεωρήθηκε σαν το Ιερό Απόκρυφο απέναντι στην ορατή φύση, αναδύθηκε στο Όλον, στην Αρχή στην οποία αναφέρεται κάθε «είναι» και τέλος αποκαλύφτηκε σαν το Είναι (το Απόλυτο Είναι). Έτσι δημιουργήθηκαν διάφοροι τύποι θρησκείαςΗ Θρησκειολογία λοιπόν έχει σαν αντικείμενο το Είναι, τις διάφορες θεωρήσεις του Είναι, την σύγκριση διαφόρων θεωρήσεων του Είναι αλλά και συγκεκριμένα θρησκευτικά συστήματα (θρησκεύματα). Πιο συγκεκριμένα η Θρησκειολογία ασχολείται με το Είναι σαν Δραστηριότητα, σαν Συνείδηση, σαν Περιεχόμενο και εξετάζει όλο τον κύκλο της «εξέλιξής» της. Όπως θα μπορούσε να διατυπωθεί ή έχει διατυπωθεί.

Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι θρησκεία είναι μια θεωρητική κατασκευή που μπορεί να διατυπωθεί συγκεκριμένα οποιαδήποτε στιγμή Πρόκειται μάλλον για ένα τρόπο αντίληψης της πραγματικότητας κι όχι για κάτι καθορισμένο. Τα διατυπωμένα συστήματα είναι τα ιστορικά θρησκεύματα.
Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ, ανήκει στον χώρο του «Καθαρού Είναι», πέρα από την όποια αντίληψη, πέρα από τον χώρο και τον χρόνο. (Η αντίληψη ότι η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ είναι εξαρτημένη πραγματικότητα δεν είναι παρά μια αντίληψη της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ – προϋποθέτει δηλαδή την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ – και δεν είναι «απάντηση» στο ερώτημα «τι είναι συνείδηση;»)…
Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ, Είναι Ένας «Ενιαίος Ανοιχτός Χώρος» Εντός του Οποίου είναι δυνατές όλες οι αντιληπτικές καταστάσεις. Είναι δυνατή η Αντίληψη του Ιδίου Είναι, του Απολύτου Είναι, του Απείρου Είναι, του Αμόρφου Είναι, κλπ… είναι δυνατός ο περιορισμός της συνειδητότητας, η απορρόφηση στο «αντικείμενο», στο «αντικειμενικό»… κλπ… Όλες αυτές οι «αντιληπτικές καταστάσεις» υπάρχουν στα πλαίσια της ΜΙΑΣ  ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ, δεν μπορούν να «διαχωριστούν»…

Σύμφωνα με μια άλλη Θεώρηση, αυτό μπορεί να «διατυπωθεί» διαφορετικά. Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ αλλά μπορεί να  «διαχωριστεί» το «Βάθος», η «Εσώτερη Αντίληψη του Είναι», από τις περιορισμένες επιφανειακές αντιλήψεις: Έτσι Κάθε Ον, στο Εσώτερο Είναι Του Είναι το Απόλυτο, όλα τα άλλα είναι επιφανειακές καταστάσεις. Το Εσώτερο Είναι, το Όντως Είναι, το Καθαρό Είναι, το Απόλυτο Είναι, Ό,τι ονομάζεται Θεός, Είναι η Ουσία, η Αιτία των πάντων…

Σύμφωνα και με αυτή την δεύτερη θεώρηση λοιπόν, Εντός της ΜΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ Υπάρχει το Απόλυτο, δεν είναι Κάτι έξω από την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, (ο Θεός δεν είναι έξω από την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ)…

Η Θεώρηση του ΕΝΙΑΙΟΥ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ Εντός του Οποίου εντάσσεται η Υπέρτατη Αντίληψη του Είναι, του Απολύτου, κλπ, καθώς και οι επιμέρους αντιλήψεις αποτελεί την Μεταφυσική Βάση κάθε θρησκευτικής σκέψης…
Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ «κινείται» ανάμεσα στην Εσώτερη Αντίληψη του Είναι, στο Απόλυτο Είναι (Θεότητα) και τις εξωτερικές αντιλήψεις (περιορισμένο εγώ, αντικειμενικές καταστάσεις, κλπ)...

Με βάση αυτή την «αντίληψη» θεμελιώνεται η «σχέση» Εσώτερου Είναι (Θεότητα) και όντος (εγώ, κλπ), η «επικοινωνία» η «τελείωση», κλπ….

ΜΕΤΑΦΙΛΟΣΟΦΙΑ
Φιλοσοφία» είναι η Εντός και Διά της Συνείδησης δόμηση της βέβαιης ή βεβαιούμενης γνώσης έτσι ώστε να φτάσουμε σε μια συνολική αντίληψη της πραγματικότητας, αλλά και στην γνώση των επιμέρους όψεων ή περιοχών της πραγματικότητας…

Μια «δομημένη» φιλοσοφία:
1) Αποδέχεται την Οντολογική Θεμελίωση της Πραγματικότητας που πηγάζει από το Άμεσο Δεδομένο της Συνείδησης (της Αντίληψης της Ίδιας Ύπαρξης σαν «Είναι») – και την δυνατότητα μιάς βέβαιης γνώσης, μέσω των διαφόρων λειτουργιών της Συνείδησης (συνείδηση, νόηση, αίσθηση, εμπειρία). Διαφορετικά δεν μπορεί να θεμελιωθεί καμιά αντίληψη περί της    πραγματικότητας.

2) Καθορίζει την δυνατότητα της γνώσης, τις προϋποθέσεις της γνώσης, την δόμηση (τους τρόπους δόμησης) της γνώσης, την εγκυρότητα της γνώσης.

3) Προσδιορίζει το «Είναι» και την σχέση του «Είναι» με την ποικιλία των φαινομένων…

α) Η συνείδηση μπορεί να αντιλαμβάνεται τον εαυτό της σε αναφορά με Μια Ολική Συνείδηση, να αντιλαμβάνεται Αυτή την Μία Συνείδηση σαν την Ύστατη Πραγματικότητα, σαν την Εσωτερική Πραγματικότητα, σαν το Καθαρό Είναι, ή να αντιλαμβάνεται τον εαυτό της «περιορισμένο» (σαν «εγώ» σαν «είναι») «παράλληλα» με άλλες συνειδήσεις απέναντι και εντός του αντικειμενικού κόσμου.

β) Στην πρώτη περίπτωση η συνείδηση αντιλαμβάνεται τον Εαυτό της σαν Καθαρό Είναι κι ότι προέρχεται, ανήκει και προορίζεται για τον «μεταφυσικό» κόσμο. Στην δεύτερη περίπτωση η συνείδηση αντιλαμβάνεται τον εαυτό της σαν «είναι» απέναντι και εντός (σαν «σώμα») του αντικειμενικού κόσμου. Οι άλλες συνειδήσεις υπάρχουν «παράλληλα» και αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους σαν «είναι» απέναντι και εντός (σαν «σώμα»} του ίδιου αντικειμενικού κόσμου. Οι άλλες συνειδήσεις δεν υπάρχουν στον εξωτερικό κόσμο, σαν αντικείμενα.
Ανάλογα με την λειτουργία της Συνείδησης που προτάσσεται, η δομημένη φιλοσοφία μπορεί να χαρακτηριστεί:

1) Σαν Μεταφυσική,    όταν προτάσσεται   η  Καθαρή  Συνείδηση,    όταν   η «συνείδηση» αντιλαμβάνεται τον εαυτό της σε αναφορά   με  την  Ολική  Συνείδηση, ενώ ο κόσμος θεωρείται σαν ενέργεια, διεργασία,  κατασκευή της Συνείδησης.

2) Σαν ορθολογιστική, όταν προτάσσεται η νόηση, όταν η συνείδηση αντιλαμβάνεται κι ερμηνεύει την πραγματικότητα μέσω της λογικότητας κι ερμηνεύει την σχέση «Είναι» και φαινομένου με διάφορους τρόπους.

3) Σαν εμπειριοκρατική, όταν προτάσσεται η αντίληψη (μαζί με τις αισθήσεις), όταν η συνείδηση αντιλαμβάνεται κι ερμηνεύει την πραγματικότητα μέω της αντίληψης και της αίσθησης του εξωτερικού κόσμου.

4) Σαν υλισμός, όταν προτάσσεται η «ύλη», όταν η συνείδηση ερμηνεύει όλα τα φαινόμενα σαν υλικά φαινόμενα.

Η Ύπαρξη και λειτουργία της Συνείδησης είναι «πλατύτερη» της απλής νόησης και της λογικότητας (της λογικής σκέψης, της σύμφωνης με ορισμένους νόμους σκέψης) και της διά της εμπειρίας επιβεβαιούμενης γνώσης. Επομένως για την Συνείδηση η γνώση, η βεβαιούμενη γνώση, είναι «πλατύτερη» της ορθολογιστικής γνώσης που περιλαμβάνει μόνο την γνώση του «αντικειμενικού» και της εμπειρικής γνώσης που είναι ακόμα στενότερη περιοχή γνώσης (αφού δεν μπορούν όλα όσα νοούνται να επαληθεύονται)… Έτσι τα πέραν της νόησης δεν μπορούν να συλληφθούν με την νόηση, η νόηση πρέπει να «παραιτηθεί» ολοσχερώς… Αυτό σημαίνει ότι η μεταφυσική φιλοσοφία έχει μια πιο πλατιά ερμηνεία από την ορθολογιστική ή την εμπειριοκρατική ή την υλιστική φιλοσοφία.
Η Μεταφιλοσοφία είναι η συστηματική δόμηση της βέβαιης γνώσης που πραγματοποιείται με όλες τις λειτουργίες της Συνείδησης κι όχι μέσω μιάς επιμέρους λειτουργίας. Σε μια τέτοια δόμηση προτάσσεται η ανώτερη λειτουργία (αφού μπορεί να παράγει μια συνολική αντίληψη της πραγματικότητας, της πλατύτερης γνώσης που υπερκαλύπτει όλες τις επιμέρους γνώσεις) και μετά οι κατώτερες λειτουργίες που αναφέρονται στις επιμέρους περιοχές της πραγματικότητας (και παράγουν περιορισμένη γνώση)… Η Μεταφιλοσοφία είναι λοιπόν εκ των πραγμάτων Μεταφυσική ενώ παράλληλα χρησιμοποιεί την λογικότητα και την αντίληψη σε ένα οργανωμένο σύστημα γνώσης.
Μια Συνολική Αντίληψη της Πραγματικότητας πρέπει να λάβει υπ’ όψιν τις λειτουργίες της Συνείδησης, ορθά ιεραρχημένες, (και την δυνατότητα της Συνείδησης να λειτουργεί σε διάφορα επίπεδα), δεν μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω μιάς ιδιαίτερης λειτουργίας.
Η συστηματική δόμηση μιάς Πλήρους Αντίληψης της Πραγματικότητας αποτελεί Ένα Πλήρες Φιλοσοφικό Σύστημα.. Παράλληλα μπορούν να δομηθούν επιμέρους αντιλήψεις της πραγματικότητας…
Μια Συνολική Αντίληψη της Πραγματικότητας είναι δυνατή όταν η Συνείδηση «αντιλαμβάνεται» το Ίδιο Είναι Της, το Καθαρό Είναι, το Απόλυτο Είναι, παραιτούμενη από όλες τις κατώτερες λειτουργίες, νόηση, αίσθηση, κλπ. Μόνο όταν το Είναι τεθεί σαν Αρχή κάθε επιμέρους «ύπαρξης» μπορεί να δομηθεί μια Συνολική Αντίληψη της Πραγματικότητας… Αυτή η Αντίληψη δεν έχει καμία σχέση με ένα ορθολογιστικό σύστημα που δομείται μέσω της νόησης…

ΜΕΤΑΨΥΧΟΛΟΓΙΑ
Ψυχολογία είναι η επιστήμη που έχει σαν αντικείμενο την «ΨΥΧΗ» που η κυριότερη λειτουργία της είναι η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ…
Η Ψυχή Είναι Μία και Μοναδική….Το ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟ (που Είναι το Έσω, η Βαθύτερη Οντολογική Πραγματικότητα) και το ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ (που είναι ο περιορισμός της «επίγνωσης» στην απλή αντίληψη της ύπαρξης και των σχέσεων με τον χώρο ύπαρξης – δηλαδή μια ζώνη εμπειρίας περιορισμένη και τεχνητή) διαφέρουν μόνο ως προς τον βαθμό επίγνωσης…

Το ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟ, δηλαδή το Έσω, η Βαθύτερη Οντολογική Πραγματικότητα, απλώνεται πέρα από όλα τα όρια, στο Άπειρο, στο Αιώνιο, στο Υπερβατικό… Το ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ αναδύεται από το ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟ. Είναι περιορισμένη επίγνωση της Ύπαρξης και σχηματοποιείται σε συγκεκριμένες αντιλήψεις – το σύμπλεγμα αυτών των αντιλήψεων είναι το «εγώ». Το εγώ προσδιορίζεται από τις αποκρυσταλλωμένες αντιλήψεις και την συνεχιζόμενη διαδικασία και καθορίζεται από την ροή της αντίληψης του χώρου ύπαρξης…Το ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟ, η Βαθύτερη Πραγματικότητα, που ανήκει στον χώρο του Καθαρού Είναι, Είναι Κοινή Ουσία όλων των υπάρξεων είναι η Πηγή  από την Οποία πηγάζουν τα πάντα…
Η ΨΥΧΗ ΑΥΤΗ ΚΑΘ’ ΕΑΥΤΗ, η Ουσία, Άπειρη στην Φύση Της, Αιώνια, Υπερβατική, βρίσκεται συνήθως έξω από την επίγνωση, το συνειδητό εγώ… Μπορούμε να «διευρύνουμε» (με εσωτερικές διεργασίες) την επίγνωση σπάζοντας τα όρια του εγώ, να «συνειδητοποιήσουμε» το ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟ, να «συνειδητοποιήσουμε» την Άπειρη Ουσία…
Η ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ είναι η Απελευθέρωση της Συνείδησης από κάθε εξωτερικό προσδιορισμό (αντίληψη), από κάθε εσωτερική διαδικασία (νόηση) και εντυπωμένη μνήμη (ατομικό ασυνείδητο)…«Φτάνουμε» έτσι σε μια ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ χωρίς περιεχόμενο (ατομικό περιεχόμενο), «ανοιχτή» σε κάθε εμπειρία… Είναι η συγχώνευση του ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ με το ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟ… Πέραν Αυτού Απλώνεται το Θείον…

ΜΕΤΑΛΟΓΙΚΗ
Η Συνείδηση, η Γνώση, η Αλήθεια, η Πραγματικότητα, δεν έχουν «αρχή» και «τέλος»: είναι μια «Περιοχή» Ευρύτερη της Λογικότητας, που από την φύση της λειτουργεί εντός ορίων και συγκεκριμένων περιορισμών.
Η Συνείδηση «συλλαμβάνει» την Πραγματικότητα σαν «ολική εμπειρία» (κι όχι σαν τεχνητή λογική κατασκευή, που είναι μια «μεταθεώρηση», περιορισμένη και ανεπαρκής). Μια τέτοια «σύλληψη» συμπεριλαμβάνει ταυτόχρονα το Είναι, την Αυτοσυνειδησία, την αντίληψη της πραγματικότητας και την αντίληψη του αντικειμενικού…
Η Λογική από την φύση της είναι ένας περιορισμός της «Αντίληψης». Η Λογική είναι η Δυνατότητα, καθώς και η Ικανότητα και η Πράξη του «Ορθώς Διανοείσθαι». (Το «Ορθώς Διανοείσθαι» προϋποθέτει ένα προσυμφωνημένο σύστημα λογικών σημείων, εννοιών, λέξεων, ή συμβατικών σημείων, κανόνες συσχέτισης των σημείων και ορθά παραγόμενο συμπέρασμα). Αλλιώς: η Λογικότητα αναφέρεται στην αντίληψη του αντικειμένου, στην διαδικασία συσχέτισης των «αντικειμένων», στην βέβαιη γνώση.
Λογικά Συστήματα έχουν διαμορφωθεί πολλά από τον άνθρωπο. Η Γλώσσα είναι το κυριότερο. Η «μαθηματική γλώσσα», η «μουσική γλώσσα», κι άλλα συμβολικά συστήματα , είναι κάποια άλλα. Στα πλαίσια ενός λογικού συστήματος όπως η γλώσσα, μπορούν να επιλεγούν «διάφορα» λογικά σημεία, ή να δοθεί διαφορετική από την συνήθη σημασία στα λογικά σημεία, κλπ. Αυτό οδηγεί στην δημιουργία, διαφορετικών θεωρήσεων της πραγματικότητας, διαφορετικών νοοτροπιών, διαφορετικών προσεγγίσεων της ίδιας πραγματικότητας, κλπ. Γι’ αυτό όταν «εκφέρεται» μία άποψη για την πραγματικότητα ή για ένα γεγονός πρέπει να λαμβάνονται υπ’ όψιν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες γίνεται αυτό για να «συλληφθεί» το αληθινό νόημα αυτών που λέγονται.
Με αυτή την έννοια η λογικότητα τείνει να καταστεί ένα κλειστό σύστημα αντίληψης που οδηγεί σε αποκρυστάλλωση της αντίληψης της πραγματικότητας, σε ένα απολίθωμα. (Η αναθεώρηση του περιεχομένου των λογικών σημείων οδηγεί μόνο σε μια διαφοροποίηση κι όχι σε μια απελευθέρωση της αντίληψης).
Η «Έσχατη Πραγματικότητα», το «Καθαρό Είναι», βρίσκεται πέραν της λογικής ανάλυσης… Όταν  «Αυτά» γίνονται λογικά σημεία, έννοιες, ειδωλοποιούνται, δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα.
Η Συνείδηση μπορεί να συλλάβει την Πραγματικότητα πέραν της λογικότητας, της κατάφασης ή της άρνησης, σε ένα άλλο επίπεδο κατανόησης. Η Απελευθέρωση της Συνείδησης δεν έρχεται μέσω διαδικασίας. Στην πραγματικότητα όλα αυτά πρέπει να απορριφθούν ( μέσω της κατανόησης κι όχι μέσω μιάς βίαιης διαδικασίας)… Η Συνείδηση όταν επαφίεται στην αυθόρμητη δραστηριότητά της απορρίπτει όλες τις λογικές διαδικασίες… αγγίζει την Έσχατη Πραγματικότητα

ΛΟΓΟΣ - ΜΕΤΑΓΛΩΣΣΑ

Λόγος
Η Συνείδηση είναι η Αρχή του Όντος (της Αντίληψης του Είναι), της Γνώσης, της Αλήθειας…
Λόγος είναι η «Συνείδηση σαν περιεχόμενο», η ενσυνείδητη σκέψη, η λογική σκέψη (η δομημένη σύμφωνα με κάποιους κανόνες), η λογική. Είναι σκέψη και ταυτόχρονα σύστημα έκφρασης και επικοινωνίας των ανθρώπων με λέξεις… γλώσσα… αλλά και γραπτή διατύπωση. Ειδικότερα η γλώσσα είναι ένα σύστημα, σύνολο λογικών σημείων (εννοιών, λέξεων, γραπτών σημείων) που μπορούν να συσχετιστούν με ορισμένους κανόνες (λογική) για να δομηθεί μια αντίληψη της πραγματικότητας ή ενός αντικειμένου. Με αυτή την έννοια η γλώσσα μπορεί να συμπεριλάβει  ό,τι είναι ή ό,τι μπορεί να γίνει γνωστό… Το λογικό σημείο αναλύεται σε σημαίνον σημείο και σημαινόμενο «περιεχόμενο». Η σχέση ανάμεσα στο σημαίνον και το σημαινόμενο είναι συμβατική, μπορεί να είναι επακριβώς προσδιορισμένη ή μπορεί να είναι λιγότερο ή περισσότερο αόριστη. Έτσι στα πλαίσια της γλώσσας γίνεται διαφορετική χρήση των λογικών σημείων. Με αυτόν τον τρόπο προκύπτουν αυστηροί λογικοί κώδικες (οι επιστημονικοί κώδικες) ή απλά συστήματα ερμηνείας (ερμηνευτικές, όπως οι κώδικες των τεχνών, στα πλαίσια των οποίων τα λογικά σημεία επιδέχονται διάφορες ερμηνείες)…
Η Αυθεντική Θρησκευτική Γλώσσα ανήκει σε μια άλλη κατηγορία, είναι μια Μεταγλώσσα… Η Έσχατη Πραγματικότητα μπορεί μόνο να βιωθεί, σαν το Έσω, το Ίδιο Είναι, το Καθαρό Είναι της Συνείδησης, όχι όμως να γίνει «αντικείμενο» (και να ενταχθεί στα πλαίσια της νόησης και «μιάς» γλώσσας). Η Έσχατη Πραγματικότητα Είναι Αδιανόητη, δεν μπορεί να γίνει λογικό σημείο… (έννοια, λέξη)…
Όταν γίνεται αναφορά στην Έσχατη Πραγματικότητα (σαν το Απόλυτο, το Καθαρό Είναι, το Άπειρο, το Αιώνιο, κλπ.) γίνεται χρήση απλών συμβόλων που «ωθούν» την Συνείδηση «έξω» της νόησης, στην βίωση Αυτής της Πραγματικότητας, δεν είναι λογικά σημεία που μπορούν να ενταχθούν μέσα στην νόηση… Όταν «αυτά» γίνονται έννοιες, λέξεις, κι εντάσσονται μέσα σε μια συλλογιστική, δεν έχουν σχέση με την Πραγματικότητα…
Ανάλογα τώρα με το πώς «θεωρείται» η Πραγματικότητα (η Οποία μπορεί μόνο να βιωθεί κι όχι να γίνει λογικό σημείο) σε σχέση με την πραγματικότητα που μπορεί να συλληφθεί, (να γίνει αντικείμενο της νόησης, αντίληψη «πραγματικότητα»), μπορεί να δομηθεί μια «αντίληψη», μια «κοσμοθεωρία»… Το Απόλυτο μπορεί να θεωρηθεί σαν η Μόνη Πραγματικότητα, ή σαν η Δημιουργός Αιτία της πραγματικότητας, ή σαν Παράλληλη Πραγματικότητα με τον «κόσμο», ή να θεωρούνται «αυτά» σαν ξεχωριστές πραγματικότητες…Όλα αυτά είναι απλές ανθρώπινες κατασκευές που σκοπό έχουν να «οδηγήσουν» στην εμπειρία της πραγματικότητας, στην Αλήθεια. Όταν επιτευχθεί αυτό δεν έχουν λόγο ύπαρξης…

Όλες οι θρησκείες μπορούν να αναχθούν σε κάποιο τύπο κοσμοθεωρίας… Ο Αυθεντικός Θρησκευτικός Λόγος, των θρησκειών, η κοσμοθεωρία, ο λόγος εντός της κοσμοθεωρίας έχει σκοπό να οδηγήσει στην Βίωση της Πραγματικότητας, δεν περιέχει την Αλήθεια αυτός καθ’ εαυτός. Μόνο με αυτή την έννοια είναι φορέας της Αλήθειας κι όχι σαν λογική διατύπωση. Αν δεν οδηγεί στην Βίωση της Πραγματικότητας είναι απλά μόνο λόγια… Έτσι ο Αυθεντικός Θρησκευτικός Λόγος αποτελεί μια Μεταγλώσσα, εννοεί κάτι διαφορετικό από αυτό που λέει σαν απλή λογική διατύπωση. Γι’ αυτό και πρέπει να «μπαίνει» ή να «γίνεται αντιληπτός» πάντα σε «εισαγωγικά». (Με αυτόν τον τρόπο ο Λόγος αναφέρεται στον Θρησκευτικό Κώδικα κι από εκεί αντλεί το «νόημά» του).
Ο θρησκευτικός λόγος που εκλαμβάνει την Έσχατη Πραγματικότητα  σαν λογικό σημείο και την εντάσσει σε μια νοητική κατασκευή (θεολογία),    σε μια θρησκευτική ηθική και σε μια κοινωνική συμπεριφορά, δεν έχει καμιά σχέση με την Πραγματικότητα, την Γνώση, την Αλήθεια, είναι νοητική, κοσμική, αντίληψη και δραστηριότητα. Αυτός ο λόγος είναι μια ερμηνευτική, ένα ανοιχτό σύστημα λογικών σημείων που μπορεί να υποστηρίζει διάφορες απόψεις. (Από εδώ πηγάζουν οι διάφορες ερμηνείες, οι διάφορες θεολογίες στα πλαίσια μιάς θρησκείας, κλπ…). Με αυτή την εκκοσμικευμένη έννοια η θρησκεία είναι ειδωλολατρία,  ύβρις απέναντι στην Έσχατη Πραγματικότητα, μια φρεναπάτη και μια ιστορική απάτη…

Η Αλήθεια κι οι αλήθειες
Όταν η Συνείδηση «Αντιλαμβάνεται» την Πραγματικότητα μπορεί να «θέσει» τον Εαυτό Της σε διάφορες θέσεις σε σχέση με το «περιεχόμενό» Της, την «αντίληψή» Της, το «αντικείμενο». Μπορεί να θεωρεί το «Είναι» σαν την Μόνη Πραγματικότητα, να θεωρεί το «Είναι» σαν Αιτία, Πηγή και Βάση και Όριο, κάθε «είναι», να θεωρεί το «Είναι» και το «είναι» σαν διαφορετικές πραγματικότητες που όμως έχουν «σχέση», να θεωρεί το «Είναι» και το «είναι» σαν ανεξάρτητες πραγματικότητες.
Ανάλογα με την θέση που υιοθετεί η Συνείδηση προκύπτει μια διαφορετική Βίωση του Είναι. Όταν η Συνείδηση υιοθετεί την πρώτη θέση τότε μόνο το «Είναι» Είναι Πραγματικό ενώ όλα τα «φαινόμενα» είναι απατηλά. Σε αυτή την Κατάσταση η Συνείδηση «Ωθείται» Αυθόρμητα να Βιώσει το «Είναι» απορρίπτοντας όλες τις νοητικές δραστηριότητες. (Σε αυτή την περίπτωση η αντίληψη Ενός Απολύτου έξω από την Συνείδηση είναι απλά μια ιδέα και δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Όταν η Συνείδηση υιοθετεί την θέση ότι το «Είναι» και το «είναι» είναι διαφορετικά κι όταν αυτοτοποθετείται στο «είναι» τότε αυτοπεριορίζεται μέσα σε αυτή την «αντίληψη», μέσα στην νόηση, μέσα στην νοητική δραστηριότητα. Σε αυτή την κατάσταση η Συνείδηση δεν μπορεί εντός της νόησης να φτάσει στο «Είναι» αφού αυτό δεν είναι δυνατόν, ούτε να ξεπεράσει την νόηση αφού έχει αυτοπεριοριστεί σε αυτή την δραστηριότητα. Τότε, εφ’ όσον έχει τοποθετήσει το «Είναι» έξω του «είναι», αναζητά να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στο «Είναι» και το «είναι» και να Βιώσει το «Είναι».
Η Αντίληψη λοιπόν για το «Είναι» και την Βίωση του «Είναι» εξαρτάται από την θέση που θα πάρει εξ’ αρχής η Συνείδηση. Πάνω σε αυτή την θέση που υιοθετεί άμεσα, η Συνείδηση δομεί όλη την μεταφυσική Της εμπειρία. Συνεπώς, πριν γίνει οποιαδήποτε «συζήτηση» περί της Βίωσης του «Είναι» πρέπει να γνωρίζουμε ποια θέση υιοθετεί η Συνείδηση. Όταν υιοθετείται μία θέση είναι φυσικό οι άλλες θέσεις να «φαίνονται» σαν μη-αληθείς.

Στην πραγματικότητα όμως όλα αυτά είναι αυθαίρετα. Όταν η Συνείδηση εξ’ αρχής θέτει την Αλήθεια δεν αποδεικνύει εκ των υστέρων παρά την Αλήθεια που υιοθέτησε. Από την άλλη μεριά έχει πλήρη ελευθερία να θέσει την μια ή την άλλη άποψη σαν αφετηρία της Αντίληψής Της και να δομήσει μια ανάλογη αντίληψη περί της πραγματικότητας και μέσω αυτής να Βιώσει το «Είναι».

Σε τελευταία ανάλυση η Συνείδηση δεν Βιώνει παρά το «Ίδιο Είναι» είτε σαν «Καθαρό Είναι», είτε σαν «περιεχόμενο» (οποιοδήποτε περιεχόμενο). Οι θεωρίες είναι όλες σωστές  και όλες λάθος – απλά ανήκουν σε άλλο χώρο από την Αλήθεια, στο χώρο της νόησης. Είναι προσωρινές κατασκευές της Συνείδησης μέχρι να βρει «διέξοδο» προς την Αλήθεια. Η υιοθέτηση της μιάς ή της άλλης άποψης εξαρτάται από τον βαθμό εξέλιξης της Συνείδησης. Όταν Βιωθεί το «Είναι» όλες οι προσωρινές κατασκευές περί της πραγματικότητας καταρρέουν

Κώδικες Επικοινωνίας
Η Συνείδηση Είναι η Αρχή της Αντίληψης, της Γνώσης, της Αλήθειας. Η Συνείδηση δομεί την Αντίληψη εκκινώντας από «ορισμένες στοιχειώδεις αντιλήψεις» τις οποίες συλλαμβάνει άμεσα και τις οποίες δέχεται σαν αξιώματα (γιατί δεν μπορεί να αποδείξει με κανένα τρόπο και μάλιστα μέσω της λογικής διαδικασίας). Έτσι η Συνείδηση υιοθετεί ευθύς εξ’ αρχής μία θέση έναντι του αντικειμένου, του αντικειμενικού. Δέχεται (θεωρητικά) όλες τις πιθανές θέσεις. Δέχεται ότι η Συνείδηση Είναι ο Ενιαίος Ανοιχτός Χώρος, χωρίς σαφή όρια, που συμπεριλαμβάνει τα πάντα (ενώ ό,τι αναδύεται μέσα στην Συνείδηση δεν είναι κάτι διαφορετικό – και συνεπώς όλες οι ταξινομήσεις του αντικειμενικού είναι πλασματικές). Δέχεται ότι η Συνείδηση και το αντικειμενικό είναι διαφορετικές πραγματικότητες και βρίσκεται έτσι περιορισμένη εντός του αντικειμενικού.  Αυτές είναι οι δύο ακραίες θέσεις (η Συνείδηση «περικλείνει» τον κόσμο, ή η Συνείδηση «περικλείνεται» στον κόσμο) και αν δεχτούμε ότι η Συνείδηση εξελίσσεται είτε προς την μία είτε προς την άλλη κατεύθυνση περνά από ενδιάμεσες καταστάσεις.
Η επιλογή της μιάς ή της άλλης θέσης εξαρτάται από την ωριμότητα της Συνείδησης η οποία είναι προϊόν εξέλιξης (είτε αυτή η εξέλιξη επεκτείνεται πέρα από τον χρόνο, είτε περιορίζεται μέσα στα όρια της ανθρώπινης ζωής).
Είναι φανερό ότι υιοθετώντας η Συνείδηση την μια ή την άλλη θέση δομεί μια γενικότερη αντίληψη περί της Ύπαρξης, του Εαυτού, του κόσμου, της σχέσης Εαυτού και κόσμου, της εξέλιξης, της τελείωσης, της Αλήθειας με λίγα λόγια. Αποτέλεσμα είναι μια ιδιαίτερη κοσμοαντίληψη. Υιοθετώντας την μια αντίληψη η Συνείδηση αναγκαστικά απορρίπτει τις άλλες σαν λανθασμένες. Η αντιπαράθεση δεν ωφελεί σε τίποτα (Εφ’ όσον η Συνείδηση αξιωματικά δέχεται την μια ή την άλλη άποψη και πάνω σε αυτή δομεί την γενικότερη αντίληψή της δεν έχει νόημα να αποδείξουμε το σωστό ή το λάθος της μιάς ή της άλλης άποψης – γιατί και η άλλη άποψη κι αυτή αξιωματικά δέχεται το περιεχόμενό της και πάνω σ’ αυτό οικοδομεί την δική της γενικότερη αντίληψη). Στην πραγματικότητα η Συνείδηση Είναι Ελεύθερη να υιοθετήσει την μια ή την άλλη άποψη, να απορρίψει προηγούμενες απόψεις, να δομήσει νέες απόψεις, κλπ. Αν δεχτούμε ότι η Συνείδηση «εξελίσσεται» προς την πιο ολοκληρωμένη αντίληψη, προς την  Τελική Γνώση, προς την Ύστατη Αλήθεια, τότε πρέπει να πάμε πέρα από όλες τις αντιλήψεις… Εδώ αρχίζει τοι Ακατάληπτο… το μη Ονομαζόμενο… η Αληθινή Ζωή…

 Η Συνείδηση στην «πορεία» Της προς το Υπέρτατο μπορεί να υιοθετήσει διαδοχικά πολλές απόψεις (για την Σχέση Της με  το αντικειμενικό). Όμως  αυτά είναι  προσωρινές κατασκευές  που όταν οδηγούν την Συνείδηση την Κατανόηση     αυτοκαταργούνται για να  είναι δυνατή η δόμηση μιάς πιο ολοκληρωμένης αντίληψης μέχρι να φτάσουμε πέραν των αντιλήψεων. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμιά πορεία, καμιά εξέλιξη. Η Συνείδηση είτε βρίσκεται πέραν, είτε βρίσκεται εντός κάποιας αντίληψης, περιπλανιέται μέσα στον χώρο της αντίληψης, των αντιλήψεων. Όσο κινείται μέσα σε αυτόν τον χώρο δεν συλλαμβάνει την Ύστατη Αλήθεια.

Η Συνείδηση που δεν κατανοεί την Ύστατη Αλήθεια και βρίσκεται μέσα στον χώρο της αντίληψης είναι υποχρεωμένη να έχει μια θέση έναντι του αντικειμενικού, να δομεί μια γενικότερη αντίληψη περί της ύπαρξης, της ζωής, κλπ. Αυτή η ιδιαίτερη αντίληψη που αντλεί τα στοιχεία της από τον Λόγο, την λογική, την γλώσσα (που σαφώς είναι πλατύτερος «χώρος») συνιστά ένα συγκεκριμένο κώδικα επικοινωνίας που είναι κατανοητός σε όσους δέχονται την ίδια άποψη, αλλά όχι στους υπόλοιπους (από εδώ άλλωστε πηγάζει η σύγκρουση των ιδιαίτερων απόψεων που μπορεί να ανέχονται ή να μην ανέχονται το «διαφορετικό»). Τέτοιοι κώδικες επικοινωνίας είναι οι διάφορες μεταφυσικές απόψεις και διάφορες επιστήμες, ακόμα και «συγκροτημένες πεποιθήσεις».

Αυτό που έχει σημασία για την επικοινωνία είναι να γνωρίζουμε σε ποιο κώδικα επικοινωνίας μιλάμε (γιατί αν χρησιμοποιούμε διαφορετικούς κώδικες δεν έχει νόημα να μιλάμε – για παράδειγμα ένας «μυημένος» σε μια μεταφυσική άποψη δεν μιλά την ίδια γλώσσα με κάποιον που απλώς άκουσε γι’ αυτήν, ούτε ένας «βουδιστής» μιλά την ίδια γλώσσα με έναν «χριστιανό» - και το αν μπορούμε να ανεχτούμε τις διάφορες απόψεις ή όχι είναι απλά δείγμα κοινωνικής συμπεριφοράς).

Εξ’ άλλου όταν μιλάμε για επιστήμη δεν θα πρέπει να δεχόμαστε οπωσδήποτε ένα σύνολο γνώσεων που απλά ονομάστηκε επιστήμη και διδάσκεται στα πανεπιστήμια από τους φωτισμένους στους νεοφώτιστους σαν η αντικειμενική αλήθεια (για παράδειγμα η θεολογία με ποια κριτήρια είναι επιστήμη; η ψυχολογία που δεν μπορεί να ορίσει, να προσδιορίσει, να συλλάβει το αντικείμενό της, την ψυχή, πως καθίσταται επιστήμη;).

Πέρα λοιπόν από το ποιόν κώδικα χρησιμοποιούμε για να επικοινωνήσουμε, πέρα από το αν ο κώδικας έχει όντως ισχύ, οφείλουμε να διερευνούμε συνεχώς αν η αντίληψη ανταποκρίνεται στην τρέχουσα αντικειμενικότητα ή έχουμε παγιδευτεί σε απολιθωμένες κατασκευές. Απαιτείται λοιπόν Ενεργός Συνείδηση.

Ψηφοφορία
Σε τι θέματα θέλετε να ανανεώσουμε το site μας?
Total of answers: 338
Login form
Επισκεψιμότητα
Total online: 1
Επισκέπτες: 1
Μέλη: 0
Site Translator
 
Visitors Location
Γίνετε μέλος μας!


Τα βιβλία μας!
Για τους λάτρεις του τρόμου.




Σε συνεργασία με:




Το Ράδιο μας!