Πέμπτη, 21-ΣΕΠ-2017, 0:44 AM
Welcome Ξωτικό | RSS


Η μουσική των Ινδιάνων

Τα στοιχεία για την ύπαρξη μουσικής των Ινδιάνων είναι ελάχιστα. Τα όργανα που χρησιμοποιούσαν ήταν φτιαγμένα από πρόχειρα και φθαρτά υλικά και είχαν σαν σκοπό την δημιουργία ρυθμού στους χορούς και όχι την μελωδία. Κρόταλα, τύμπανα και ραβδιά που χτυπούσαν πάνω σε γεμάτα σακιά ή κάθε άλλου είδους σκληρά αντικείμενα, δημιουργούσαν το ρυθμό στους χορευτές. Βέβαια υπάρχει μια πληθώρα τραγουδιών στις ινδιάνικες φυλές που δεν είχαν συνοδευτικό όργανο.

Οι χορευτές έπρεπε να εξαγνιστούν μέσω της νηστείας και της φαρμακευτικής αγωγής, πλένοντας το σώμα και λούζοντας τα μαλλιά, πάντα κάτω από την προσεκτική καθοδήγηση του μάγου της φυλής.

Στους ινδιάνους της Αμερικής η χορευτική «πίστα» είχε τέσσερα απαραβίαστα σημεία. Το καθένα από αυτά έπαιρνε το όνομά του από μια θεότητα-κυρίαρχο σε ένα από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Στους Τσερόκι αυτά τα σημεία ήταν τα εξής: ανατολή: χώρα του ήλιου, βορράς: κρύα χώρα, δύση: σκοτεινιασμένη χώρα, νότος: wahala.

Καθένα από αυτά είχε το δικό του χρώμα και το κάθε χρώμα είχε συμβολική σημασία. Το άσπρο μαζί με το κόκκινο φέρνουν ειρήνη και υγεία, το κόκκινο μονάχο του φέρνει επιτυχία σε μια αρχινημένη προσπάθεια, το μπλε φέρνει νίκη ενάντια σε έναν κακό εχθρό και το μαύρο φέρνει θάνατο. (Ο συμβολισμός των χρωμάτων διαφέρει από φυλή σε φυλή.)

Ένας από τους φημισμένους χορούς των ινδιάνων του Plains ήταν ο χορός του ήλιου. Είναι ένας χορός που έχει σχέση με την ικεσία στις θεότητες για δύναμη και επιτυχία στις πολεμικές επιχειρήσεις. Πρόκειται για έναν χορό όπου δοκιμάζονται οι πολεμιστές. Τον εκτελούσε ένας πολεμιστής, ο οποίος εκπλήρωνε ένα τάμα που είχε κάνει σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής του. Προηγούνται μυστικές ιεροπραξίες για τον εξαγνισμό και τη γενικότερη προετοιμασία εκείνου που είναι να μυηθεί. Αναζητιέται με τελετουργικό τρόπο ο κεντρικός πόλος γύρω από τον οποίο θα εκτελεστεί ο χορός. Όταν βρεθεί το κατάλληλο δέντρο, κόβεται και τοποθετείται στον καταυλισμό. Ακολουθεί μια περίοδος νηστείας, προσευχής, τραγουδιού και προσευχών στους θεούς, που μπορεί να διαρκέσει και μέρες. Το αποκορύφωμα ήταν ένας σωματικός βασανισμός. Ο μάγος- γιατρός, βύθιζε ένα σουβλί στο στήθος του χορευτή, κάτω από τη ρόγα. Το σουβλί συνδεόταν με σκοινιά στον πάσαλο και τότε ο πολεμιστής έπρεπε να χορέψει τεντώνοντας τα λουριά και κοιτάζοντας τον ήλιο, μέχρι που σχίζονταν οι σάρκες και ελευθερωνόταν το σουβλί.

Καθώς χόρευαν κρατούσαν στα στόματά τους «φλογέρες από αετό» δηλαδή φλογέρες, φτιαγμένες από κόκαλο του φτερού του αετόπουλου. Οι φλογέρες ηχούσαν κατά τη διάρκεια του χορού από τον ίδιο. Ο χορός έμοιαζε με το πήδημα του ελαφιού, με τα πόδια και το σώμα σφιγμένα σε ένταση. Όταν στέκονταν προσοχή είχαν τις παλάμες προς τα μπρος ή άπλωναν τα χέρια σε θέση ανάτασης και τα δάχτυλα ήταν ανοιγμένα σαν βεντάλια, αναζητώντας ενέργεια από τον ήλιο ή υποκλίνονταν σε αυτόν. Ο πολεμιστής χόρευε πολλές ώρες, αποδεικνύοντας την ανδρεία του.

Οι ινδιάνοι της νοτιοδυτικής Αμερικής είχαν μια μεγάλοι ποικιλία σε χορούς. Υπήρχαν χοροί τυπικοί και σοβαροί, αλλά και κοινωνικοί και χιουμοριστικοί, καθώς και θεραπευτικοί χοροί. Χαρακτηριστικοί είναι οι θεραπευτικοί χοροί στους Ναβάχο , και τα θεραπευτικά τους τραγούδια, που ήταν ουσιαστικά εννιαήμερες πολύπλοκες τελετές, με εξαγνισμούς θεραπευτικές αγωγές και με αποκορύφωμα τον τελικό ολονύκτιο χορό.

Στους Μαντάν, μια φυλή των Ντακότα, η κύρια ετήσια γιορτή τους ήταν ο χορός του βουβαλιού. Οχτώ άντρες, φορώντας δέρματα βουβαλιών και αφού έχουν βαφτεί με μαυροκόκκινο ή λευκό χρώμα, μιμούνται τις πράξεις των βουβαλιών. Κρατούν στο δεξί τους χέρι ένα κρόταλο και στο άλλο ένα ραβδί δυο μέτρων. Στην πλάτη τους κουβαλούν ένα δεμάτι από πράσινα κλαδιά ιτιάς. Στέκονται στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, ενώ δυο άντρες ντυμένοι αρκούδες στέκονται στο κέντρο και απειλούν να ορμήσουν σε όποιον επέμβει στην τελετουργία. Ταυτόχρονα, οι παρευρισκόμενοι συμμετέχουν στην όλη τελετουργία χτυπώντας σακιά και ψάλλοντας. Την τέταρτη μέρα μπαίνει στην κατασκήνωση ένας άνδρας μεταμφιεσμένος σε κακό πνεύμα και διώκεται με πέτρες.

Οι χοροί του διαβόλου είναι συνηθισμένοι ανάμεσα στους ινδιάνους και σκοπός τους είναι η εκδίωξη των κακών πνευμάτων από την φυλή.

Ιεροί χοροί υπήρχαν ακόμη και σε τελετουργίες ταφής όπου στενοί συγγενείς κόβονταν και μαύριζαν τα πρόσωπά τους.

 

 

Ψηφοφορία
Σε τι θέματα θέλετε να ανανεώσουμε το site μας?
Total of answers: 338
Login form
Επισκεψιμότητα
Total online: 1
Επισκέπτες: 1
Μέλη: 0
Site Translator
 
Visitors Location
Γίνετε μέλος μας!


Τα βιβλία μας!
Για τους λάτρεις του τρόμου.




Σε συνεργασία με:




Το Ράδιο μας!