Δευτέρα, 11-ΔΕΚ-2017, 5:04 AM
Welcome Ξωτικό | RSS


Η Μυστική Καμπάλα


 Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΚΑΜΠΑΛΑ

Η Καββάλα (ή σωστότερα Καμπάλα) είναι ένα από τα κυριότερα και πιο πλήρη εσωτεριστικά συστήματα Γνώσης στην Δύση τις τελευταίες χιλιετηρίδες. Δύο κύριες απόψεις συναντούμε ως προς την πατρότητα και τις αρχές γέννησης αυτού του συστήματος. Η μία άποψη υποστηρίζει ότι η Καββάλα είναι ο Ιουδαϊκός εσωτερισμός που δίνει τα κλειδιά για να ερμηνεύσουμε την Βίβλο. Η άλλη άποψη ισχυρίζεται ότι η Καββάλα είναι ένα σύστημα πολλών χιλιάδων χρόνων το οποίο εξιουδαΐστηκε τις τελευταίες χιλιετίες γι’ αυτό και η πατρότητά του δεν ανήκει στους Ιουδαίους αλλά σε όλη την αρία φυλή.
Η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, τάσσεται φανερά υπέρ της δεύτερης άποψης καθώς και οι Καββαλιστές με ανοιχτό νου. Η Καββάλα, σύμφωνα με τους τελευταίους, είναι ένα παραδοσιακό σύστημα σοφίας που σκοπό έχει την, σε έκταση, διερεύνηση των τεραστίων προβλημάτων της αρχής και της φύσης της Ζωής και της Εξέλιξης του ανθρώπου και του σύμπαντος.
Οι καββαλιστές εσωτεριστές του αιώνα μας κάνανε μία σημαντική προσπάθεια να συγκεράσουν την Καββάλα με την Πλατωνική και Πυθαγόρεια σκέψη, καθώς και με τον Ινδικό μυστικισμό. Με βάση αυτήν την προσπάθεια, σε αυτήν την εργασία, δεν θα αναφερθώ αναλυτικά στις αρχές και το σύστημα της Καββάλα, κάτι το οποίο είναι πολύ εύκολο να το βρει κανείς στα βιβλία του Ισραέλ Ρεγκάρντιε, του Άλιστερ Κρόουλι, της Ντιόν Φόρτσιουν, του Γ.Γιν Γουέστκοτ κ.α. Θα προσπαθήσω να κολυμπήσω στα περίεργα κι αχαρτογράφητα νερά όπου τα πράγματα και οι έννοιες πλουτίζουν με τον συνδυασμό πολλών εσωτεριστικών συστημάτων.

ΚΑΒΒΑΛΙΣΤΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ ΚΑΙ ΘΕΟΙ - ΠΛΑΝΗΤΕΣ

Στο Διάγραμμα 1. παρουσιάζονται τα Σεφιρώθ από το Καββαλιστικό Δέντρο. Είναι τα 10 βασικά Σεφιρώθ και 1 Σεφίρα Ντάατ, η μυστική Σεφίρα της Γνώσης.

Στο Διάγραμμα 1. επίσης, παρουσιάζονται οι αντιστοιχίες των Σεφιρώθ με τους πλανήτες - Θεούς. Ο Ζωδιακός (ή καλύτερα ο Ουρανός) συμβολίζει στην αστρολογία τον Δυναμικό Ανανεωτή των συστημάτων, τον σοφό Πατέρα που ελέγχει και προωθεί το γενικότερο Σχέδιο της εξέλιξης. Δεν δημιουργεί καθώς απέχει πολύ από τις δυνάμεις της δημιουργίας, αλλά λειτουργεί σαν το Μαχάτ, σαν αρχέτυπη νοητική θέληση. Είναι η Χόχμα η "διεγερτική δύναμη του σύμπαντος” όπως την αναφέρει η Ντιόν Φόρτσιουν.

Σε αντίθετη αλλά και συμπληρωματική θέση βρίσκεται ο Κρόνος, η Σεφίρα Μπίνα, η Ουράνια Μητέρα που είναι η σύζυγος της Χόχμα (του Ουράνιου Πατέρα). Η Σεφίρα Μπίνα δέχεται την διέγερση της Χόχμα και την οργανώνει. Αν η Χόχμα είναι το νερό, η Μπίνα είναι το ποτήρι. Αποτελούν ένα ζευγάρι κοσμολογικών αρχετύπων που θυμίζουν το ζεύγος Ναγουάλ - Τονάλ της διδασκαλίας των Ινδιάνων μάγων όπως την δίνει ο Δον Χουάν. Αν η Χόχμα είναι η αγνή δύναμη που π.χ. εκτοξεύεται από την εκτόνωση της βενζίνης που εκρήγνυται μέσα στον θάλαμο κάυσης της μηχανής, η Μπίνα είναι τα τοιχώματα που συγκρατούν και διοχετεύουν αυτήν την δύναμη για να προκαλέσει έργο.

Ο Κρόνος, ο κύριος της Μορφής δίνει την εξουσία στον Δία, την Σεφίρα Χέσεντ. Η Σεφίρα Χέσεντ βρίσκεται στην Στήλη του Ελέους. Ξανασυναντούμε την αρσενική δύναμη της εξουσίας, του νομοθέτη ο οποίος σε αντίθεση με την Σεφίρα Χόχμα (Ουρανός) λειτουργεί στο επίπεδο της ευσπλαχνίας, στο δευτερογενές επίπεδο, της Ψυχής. Ο Δίας είναι, αστρολογικά, ο νομοθέτης που ευεργετεί και κυβερνάει για το καλό του λαού.

Στην συμπληρωματική του όψη έχουμε τον Άρη (Γκεβουρά), τον Θεό του Πολέμου. Έχουμε εδώ έναν πλανητικό Θεό που ανήκει κι αυτός στην ψυχική σφαίρα και αποτελεί το συμπλήρωμα της ευσπλαχνίας που είναι η μαχητική, αποφασιστική και σκληρή δράση. Ο Άρης (Γκεβουρά) είναι ο Ουράνιος Χειρούργος που χώνει βαθιά το νυστέρι στο άρρωστο, από ψευτοσυναισθηματισμούς και συμβιβασμούς, σώμα. Είναι ο απαραίτητος αδελφός του Δία (Χέσεντ) για να εξισορροπεί την ευσπλαχνία και καρτερικότητά του.

Ο Άρης δίνει την θέση στην Αφροδίτη (Νετζά). Η Αφροδίτη που ανήκει στην Στήλη του Ελέους όπως ο Δίας και ο Ουρανός είναι η αιθερική έκφραση των άλλων δύο θεοτήτων - Σεφιρώθ. Η Αφροδίτη είναι η αιθερική δύναμη που χρειάζεται για την Δημιουργία. Είναι η Κυρία που δίνει την μαγική έμπνευση στον δημιουργικό καλλιτέχνη. Είναι η θεότητα που κυριαρχεί στην Διάνοια μέσω, όμως, της Τέχνης και όχι της Φιλοσοφίας.

Έχει ως απαραίτητο συμπλήρωμα την Σεφίρα Χοντ, τον Ερμή, ο οποίος οργανώνει και βάζει σε μορφή την αιθερική - μαγική δύναμη της Αφροδίτης. Αν η Αφροδίτη αντιπροσωπεύει την καλλιτεχνική έμπνευση, ο Ερμής αντιπροσωπεύει τις δεξιότητες και τις ικανότητες του καλλιτέχνη ή του επιστήμονα που φέρνει σε οργανωμένη, φυσική έκφραση αυτήν την έμπνευση.

Η Κέτερ, η Ντάατ, ο Ήλιος (Τίφαρετ), η Σελήνη (Γεσούντ) και η Γη (Μαλκούτ) έχουν άλλον ρόλο. Η Κέτερ είναι το κέντρο που δονείται και παράγει την πρωταρχική δυαδικότητα στον αρχετυπικό κόσμο, την Χόχμα και την Μπίνα. Η Ντάατ είναι η εξισορροπιστική Σεφίρα ανάμεσα στην Χόχμα και στην Μπίνα. Η Τίφαρετ, ο Ήλιος είναι η καρδιά, η σύνθεση στον ψυχικό κόσμο της Χέσεντ (Δίας) και τηςΓκεβουρά (Άρης). Η Γεσούντ (Σελήνη) είναι το Αιθερικό Κέντρο που έχει ως δύο συμπληρωματικές όψεις τις Νέτζα και Χοντ. Τέλος η φυσική, υλική έκφραση, το Κέντρο όπου όλα επιδρούν είναι η Μαλκούτ, η Γη.

ΚΑΒΒΑΛΙΣΤΙΚΟ ΔΕΝΔΡΟ,
ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΚΟΣΜΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΕΓΩΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ

Στο Διάγραμμα 2 παίρνουμε μία άλλη όψη του Καββαλιστικού Δέντρου. Το Εν είναι ένας μη κλειστός κύκλος γιατί δεν μπορεί να περιορίσει την τριάδα που προηγείται κάθε εκδήλωσης, το Άϊν - Άϊν Σοφ - Άϊν Σοφ Αούρ (Αρνητικότητα - Απεριόριστο - Απεριόριστο Φως). Το κέντρο είναι το Στέμμα, η Σεφίρα Κετέρ. Το κέντρο του Νοητικού κόσμου είναι η αόρατη Σεφίρα Ντάατ που έχει ως δορυφόρους τα Σεφιρώθ Χόχμα και Μπίνα που είναι οι φορείς της Δύναμης - Μορφής στον αρχετυπικό κόσμο.

Το κέντρο του Ψυχικού κόσμου είναι η Τίφαρετ που έχει ως δορυφόρους τους φορείς Δύναμης -

Μορφής, στο αστρικό επίπεδο, Χέσεντ και Γκεβουρά. Το κέντρο του Σωματικού κόσμου είναι η Σεφίρα Γεσούντ που σχηματίζει τρίγωνο με τους φορείς Δύναμης - Μορφής αυτού του επιπέδου, Νέτζα - Χοντ.

Τέλος, ο πυθμένας και στήριγμα αυτού του Δένδρου είναι το Μαλκούτ, η υλικότερη έκφραση των Σεφιρώθ. Ενδιάμεσα σχηματίζονται τα τρία "Εγώ”,

ΚΑΒΒΑΛΙΣΤΙΚΟ ΔΕΝΔΡΟ ΚΑΙ "ΑΛΥΣΣΙΔΑ ΜΠΑΛΟΝΙΩΝ”

Στο διάγραμμα 3 συνδυάζεται της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ για την εξέλιξη των όντων μέσα σε συστήματα σφαιρών - μπαλονιών που αναφέρονται ως αλυσίδες. Εδώ βλέπουμε πιο φανερά την ομοουσιότητα των τριγώνων που σχηματίζονται:

  - Το Αρχετυπικό Τρίγωνο (Χόχμα - Μπίνα - Ντάατ), όπου η αόρατη Σεφίρα Ντάατ  (Γνώση)  ενώνει και συμπερικλείει τα ζεύγη των αντιθέτων Χόχμα και Μπίνα (Δυναμική Ουσία - Μορφοποιητική Ουσί- Το Ηθικό - Ψυχολογικό Τρίγωνο (Χέσεντ - Γκεβουρά - Τίφαρετ). Το Τίφαρετ (Ομορφιά), το κέντρο καρδιάς της αλυσίδας παρουσιάζει την πολικότητά του, ως ο ευεργετικός κυβερνήτης και ο πολεμιστής που καταστρέφει το κακό. Αυτό το δίπολο (Χεσέντ - Γκεβουρά) που συμπληρώνεται στο Τίφαρετ, αντιπροσωπεύει την ψυχική Ομορφιά και Υγεία που είναι η ισορροπία μεταξύ Αγάπης (Χέσεντ) και πολέμου (Γκεβουρά)

 - Το Μαγικό Τρίγωνο (Νετζά - Χοντ - Γεσούντ). Το Γεσούντ ισορροπεί και συμπεριλαμβάνει ως ολότητα την αφηρημένη - διαισθητική σκέψη του Νετζά με την συγκεκριμένη, διεισδυτική κι αναλυτική σκέψη του Χοντ. Το Γεσούντ είναι το αρχέτυπο του Ερμαφρόδιτου ανθρώπου (Χοντ: Ερμής, Νετζά: Αφροδίτη) που είναι ο ολοκληρωμένος άνθρωπος, Επιστήμονας και καλλιτέχνης, Λογικός και Μαγικός ταυτόχρονα.

 - Το Μαλκούτ είναι η σωματική, υλική έκφραση. Η Γη που στέκει ως σημείο - κέντρο, σύνθεση αυτού του συμπλέγματος των γραμμών Δύναμης.

ΚΑΒΒΑΛΙΣΤΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ ΚΑΙ ΕΠΤΑ ΑΚΤΙΝΕΣ

Στο διάγραμμα 4, ερμηνεύουμε τις επτά Ακτίνες μέσω του Καββαλιστικού Δέντρου. Η Κέτερ και η Μαλκούτ, ως μοναδικές σφαίρες χωρίς πολικά αντίθετα, ως η Πηγή των Πάντων και η Υποδοχή, αντίστοιχα, των Πάντων, δεν αντιπροσωπεύονται από Ακτίνα.

Η Χόχμα και η Μπίνα, το πρωταρχικό ζευγάρι του Αρσενικού και του Θηλυκού αντιπροσωπεύουν τους δύο πόλους του κόσμου του Νου ή αλλιώς τον κόσμου του Νόμου. Είναι η Ουσία και η Τάξη, η Αλήθεια και το Δίκαιο. Η Χόχμα είναι ο Ελευθερωτής, η υπερβατική αλήθεια, η Ουσία, η Αρχή. Η Μπίνα είναι το Δίκαιο, η Τάξη, οι κανόνες πειθαρχίας. Αυτά τα δύο Σεφιρώθ ως 1η και 7η Ακτίνα συμπληρώνονται από την Ντάατ που αντιπροσωπεύει την Γνώση, την Αρμονία (4η Ακτίνα) ανάμεσα στην Ουσία και την Μορφή, το Ορθό και τον Τύπο.

Η Χέσεντ και η Γκεβούρα είναι το ζευγάρι στον κόσμο της Ψυχής, η Αγάπη και το Πάθος, η 2η Ακτίνα και η 6η Ακτίνα. Το έλεος και η ευσπλαχνία της 2ης Ακτίνας γίνονται πιο συγκεκριμένα και μορφοποιημένα στην Ακτίνα του πάθους, της αφοσίωσης, της αστρικής μάχης, την 6η Ακτίνα. Η Σεφίρα Τίφαρετ είναι ο ενδιάμεσος κρίκος που, ως μία άλλη μορφή της 4ης Ακτίνας εξισορροπεί την παγκόσμια αγάπη με την προσωπική αφοσίωση κι αποτελεί ένα κέντρο Ομορφιάς (που είναι η σημασία της λέξης Τίφαρετ).

Η Νετζά και η Χοντ συμβολίζουν την 3η και 5η Ακτίνα αντίστοιχα. Είναι η ουράνια Αφροδίτη, η Μούσα της δημιουργικής Τέχνης, που αντανακλάται στον εφευρετικό και πανούργο νου του Ερμή, τον Θεό του Λόγου. Η 3η Ακτίνα, η Σοφία του Θεού, μέσα από την Σεφίρα Γεσούντ, την Κυρία της Σελήνης (η αντιστοιχία της 4ης Ακτίνας στο τρίτο επίπεδο) εξισορροπείται κι αλληλεπιδρά με τον Ερμή, την 5η Ακτίνα, τον ερμηνευτή αυτής της Σοφίας.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ
"Η φύση δεν αφήνει ποτέ ατελείωτο το έργο της. Αν αποτύχει στην πρώτη της προσπάθεια δοκιμάζει πάλι..."

Αποκαλυμένη Ίσις, Τόμος Ι
Η Ε. Π. Μπ. στο έργο της και μέσω της Θεοσοφικής Εταιρίας που ίδρυσε μας έδωσε κάποιες θεωρίες για την μετενσάρκωση γενικά και ειδικά για τον άνθρωπο και τα μέρη που αυτός αποτελείται, καθώς και για διάφορες άλλες μορφές ζωής που κατά καιρούς έχουν αναμιχθεί στο θέμα της μετενσάρκωσης και έχουν προκαλέσει κάποιες αρνητικές επιδράσεις και άστοχες θεωρίες; "

Είτε αληθινή είτε όχι η ιδέα της μετενσάρκωσης είναι από τις θεμελιώδεις θρησκευτικές ιδέες της ανθρωπότητας. Η πίστη σ' αυτήν είναι πολύ παλιά και την συναντούμε σε όλα σχεδόν τα θρησκευτικά έργα και τις μυθολογίες. Κατά καιρούς όμως έχουν δοθεί διάφορες παρερμηνείες σ' αυτή την έννοια και έχουν αναμιχθεί εσφαλμένες αντιλήψεις και προλήψεις.

Μια συνηθισμένη παρερμηνεία είναι να θεωρείται η μετενσάρκωση το ίδιο με την μετεμψύχωση που είναι η επιστροφή της ανθρώπινης ψυχής σε άλλη μορφή ζωής, όπως π.χ. μέσα σε ζώο. Αυτό δεν ισχύει στην μετενσάρκωση.

Η μετενσάρκωση περιλαμβανόταν στις μυστικές διδασκαλίες όλων των λαών της Αρχαίας Εποχής. Είναι μια από τις βασικές ιδέες του Βουδισμού χωρίς να εννοείται ότι ο Βουδισμός είναι ο δημιουργός αυτής της ιδέας, όπως συχνά πιστεύεται. Στην Αίγυπτο αποτελούσε μέρος της μύησης στα Μεγάλα Μυστήρια.

Στην Ινδική φιλοσοφία αναφέρεται ξεκάθαρα, ανάλογες παραδόσεις υπάρχουν και στα εβραϊκά κείμενα (Scheol), καθώς και σε έργα του Πλάτωνα (Φαίδρος) και του Πλωτίνου (Εννεάδες).

Η χριστιανική θρησκεία επίσης ασχολήθηκε με το θέμα της μετενσάρκωσης που λέγεται ότι καταδικάστηκε από την Εκκλησία επί αυτοκράτορος Ιουστινιανού.

Ο σκοπός της μετενσάρκωσης είναι η εκπαίδευση και η αιτία της είναι η άγνοια. Αν το λογιστικό έχει αναπτυχθεί πολύ, έχει ενεργοποιηθεί και έχει αναπτύξει την διάκριση, τότε δεν υπάρχει άλλη ενσάρκωση σ' αυτή την γη, επειδή ο Άνθρωπος είναι "ικανός να τρέξει στην Ατραπό".

Όταν όμως το ον δεν έχει εκπληρώσει τον σκοπό της Φύσης και πεθάνει, τότε η Φύση για να αποκαταστήσει την ισορροπία της το στέλνει πίσω να ολοκληρώσει το έργο του που άφησε μισοτελειωμένο.

Αυτό που γυρίζει πίσω δεν είναι ο άνθρωπος όπως τον γνώριζαν πριν πεθάνει, ο Γιάννης συγκεκριμένα ή ο Κώστας. Κάθε άνθρωπος χωρίζεται σε δύο μέρη. Ένα φθαρτό (περίπνευμα) και ένα άφθαρτο. Το φθαρτό μέρος είναι το όχημα του άφθαρτου που το αλλάζει σε κάθε επιστροφή του. Το άφθαρτο μέρος αποτελεί εκπόρευση από την Πρωταρχική Μονάδα και αφού ολοκληρώσει το έργο του, γυρνάει σ' Αυτήν, είναι η ψυχή, το Ανώτερο Εγώ. Αυτό που είναι φθαρτό είναι η αστρική ψυχή, το είδωλο των Ελλήνων, το simulacrum των Λατίνων, η Προσωπικότητα των Νεοπλατωνικών..

Ας φανταστούμε έναν ηθοποιό που σήμερα φοράει κάποια συγκεκριμένη φορεσιά και υποδύεται τον Άμλετ ενώ χθες φορούσε άλλα ρούχα και υποδυόταν τον Ιούλιο Καίσαρα. Ο ηθοποιός και σήμερα και χθες ήταν ίδιος, οι ρόλοι του όμως ήταν εντελώς διαφορετικοί, το ίδιο και η εμφάνισή του. Έτσι και η ψυχή γίνεται κάποιος συγκεκριμένος άνθρωπος με όνομα και χαρακτηριστικά και αργότερα, μετά το θάνατο, επιστρέφει και είναι άλλος άνθρωπος, ανεξαρτήτως φύλου, με άλλα χαρακτηριστικά.

Ανάμεσα στους δύο "ρόλους" της μεσολαβεί ένα διάστημα ζωής σε άλλες "διαστάσεις", στον Ουράνιο Κόσμο. Οι ψυχές δεν έχουν τον ίδιο αριθμό "ρόλων". Άλλες ορμούν σαν τους νικητές ενός αγώνα προς το τέρμα, ενώ άλλες αγκομαχούν και πάνε σιγά σιγά ή ξαναρχίζουν από την αφετηρία και "παίζουν σε πολλές παραστάσεις" μέχρι να φτάσουν στο τέλος.

Το Ανώτερο Εγώ μαζί με την προσωπικότητα μετά το θάνατο ξεκινάει το ταξίδι του προς την Πνευματική Περιοχή, το Δεβαχάν, τα Ηλύσια πεδία των Ελλήνων, το Αμέντι των Αιγυπτίων.

Η οντότητα εξαφανίζεται για κάποιο διάστημα στο Κάμα Λόκα, Λίμπους για τους Καθολικούς, Άδης για τους Έλληνες. Είναι η "χώρα των επιθυμιών". Εκεί το Εγώ αντιμετωπίζει έναν κόσμο που αποτελείται από τις ψυχολογικές προβολές του εαυτού του. Σ' αυτή τη διάσταση μπορεί να μείνει πολύ (εξαρτάται από το επίπεδο εξέλιξης) πριν ανέβει στον κόσμο του Δεβαχάν. Εδώ, αναφέρει η Ε.Π. Μπ., πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχει τιμωρία για την πλειοψηφία της ανθρωπότητας μετά το θάνατο. Τί τιμωρία θα μπορεί να υπάρχει π.χ. για ένα έμβρυο που δεν πρόλαβε να εμφανιστεί καν στη γη και δεν του δόθηκε ούτε στο ελάχιστο η ευκαιρία να ασκήσει τις θείες ιδιότητες του πνεύματος.

Απ' αυτό εξαιρούνται κάποιες περιπτώσεις κακίας που η φύση του ανθρώπου φτάνει στο άκρον άωτον του κακού και η ανθρώπινη γήινη αμαρτία προσλαμβάνει Σατανικό παγκόσμιο χαρακτήρα.

Ο άνθρωπος χρειάζεται μια περίοδο ανάπαυσης και ευτυχίας στο Δεβαχάν με μια προσωρινή λήθη των δυστυχιών και των θλίψεων της ζωής. Ο νόμος της ανταποδόσεως της Αξίας και Απαξίας, το Κάρμα, περιμένει τον άνθρωπο στο κατώφλι της νέας του ενσάρκωσης.

Υπάρχει και μια κατάσταση, πνευματική, μεγάλης δυστυχίας, το Avitchi, γι' αυτούς που έχουν "συνειδητά" αφιερώσει τη ζωή τους στο να βλάπτουν τους άλλους και έχουν φτάσει στην ανώτατη πνευματικότητα του Κακού. Αντίθετα αυτοί που έχουν ξεπεράσει την επιθυμία του κακού ονομάζονται Αρχάτς και μετά το θάνατό τους δεν μετενσαρκώνονται. Φθάνουν στην Νιρβάνα, στον κόσμο της αιτίας όπου οι απάτες των αισθήσεών μας εξαφανίζονται. Υπάρχουν οι περιπτώσεις των λεγόμενων "νιρμανακάγια" που πριν μπουν στην Νιρβάνα ενσαρκώνονται με δική τους θέληση πλέον, με σκοπό να βοηθήσουν όσους βρίσκονται ακόμη στο δρόμο. Σχετικά με τα πνεύματα που επιστρέφουν έχουν ειπωθεί πολλές ιστορίες. Θεωρίες για φαντάσματα και υλοποιημένα ή ημι-υλοποιημένα πνεύματα, φορτισμένες από την άγνοια και γεμάτες με αναπόδεικτες θεωρίες; "

Σύμφωνα με την Μπλαβάτσκυ και την απόκρυφη διδασκαλία τα πνευματικά όντα που μπορούν να πάρουν κατά βούληση μια μορφή και να εμφανιστούν είναι μόνο οι άγγελοι (Ντυάν Τσοχάνς) και τα νιρμανακάγια των μυστών των οποίων τα πνεύματα περιβάλλονται με υπέροχη ύλη. Όταν εμφανίζονται αστρικά "υπολείμματα" ενός εκσαρκωμένου θνητού δεν είναι τα άτομα που ισχυρίζονται ότι είναι, παρά μόνο τα ομοιώματά τους. Αυτό ήταν κοινή πίστη κατά την αρχαιότητα.

Μας είναι γνωστά μέσα από τις παραδόσεις τα πνεύματα-φύλακες όπως ο φύλακας άγγελος των παιδιών. Ο Κενσορίνος (Ρωμαίος συγγραφέας του 3ου π.Χ. αι.) αναφέρει την ύπαρξη των Geniis που είναι θεοί υπό την προστασία των οποίων τίθεται ο καθένας από μας κατά τη γέννησή του. Αυτός ο θεός, είτε επειδή βρίσκεται στη γέννησή μας είτε επειδή γεννιέται μαζί μας, ονομάζεται Genius από την λέξη genere που σημαίνει γεννώ. Σύμφωνα με πολλούς αρχαίους συγγραφείς ο Genius και ο Lar είναι ο ίδιος θεός. Από τον δεύτερο βγαίνουν οι lares, που αναφέρονται και στο Πλούταρχο και στον Festus. Είναι οι δαίμονες των αρχαίων Ελλήνων, οι θεοί του σπιτιού. Είναι, κατά τον Απουλήιο ανθρώπινες ψυχές που έχουν απαλλαχθεί από τον γήινο σωματικό οργανισμό και γυρνούν ανάμεσα στους ζωντανούς. Όταν αυτές καταδικάζονται από την μοίρα να περιπλανώνται σκορπίζουν γύρω τους το κακό και ονομάζονται larvae. Άλλη ονομασία τους είναι manes. Αυτές είναι αμφιβόλου φύσεως. Συνήθως είναι ευμενείς και προστατευτικές. Στην αντίθετη περίπτωση κατευνάζονταν με θυσίες. Σ' αυτά τα θέματα αναφέρθηκαν και οι Ψελλός, Ιάμβλιχος, Πορφύριος κ.α.

Άλλη ονομασία τους, σύμφωνα με τους Αιγυπτίους είναι bhoot, αυτά που εμείς ονομάζουμε στοιχειακά. Το κέλυφος δηλ. τα υπολείμματα από τα ψυχολογικά σώματα μετά το θάνατο ενός ανθρώπου Γενικά αυτές οι γήινες αρχές δεν μετενσαρκώνονται και δεν πρέπει να μπερδεύονται με την θεωρία της μετενσάρκωσης ούτε και με τα άλλα πνεύματα της φύσης,τα μη ανθρώπινα.

Όλα τα πνεύματα και όλες οι ψυχές έχουν κοινή ρίζα την ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ και ο άνθρωπος μαζί με τις δύο φύσεις του που "αναγνωριζόταν πάντα σαν γήινος, υπόγειος, επίγειος και υπέργειος".

ΤΖ.Ρ.Ρ. ΤΟΛΚΙΝ
Ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΩΝ

Συγγραφέας: Δ. Κύκλα

Σε μια εποχή όπου οι μύθοι και οι θρύλοι χλευάζονται, όπου ήρωες θεωρούνται μόνο οι παίχτες των τηλεοπτικών παιχνιδιών της κλειδαρότρυπας, άντε και κάτι τύποι στυλ Σβατσενέγκερ που σου ανεβάζουν την αδρεναλίνη, ο Τόλκιν ξαναχτυπά.

Γεννημένος το 1892 στη Ν. Αφρική ο συγγραφέας με το μεγαλύτερο και το καλύτερο συγγραφικό έργο στον τομέα της φανταστικής λογοτεχνίας έρχεται με τον "Άρχοντα των Δαχτυλιδιών" να μας θυμίσει χαμένες εποχές.
Το έργο του Τόλκιν δεν ήταν ιδιαίτερα γνωστό στη χώρα μας μέχρι την προβολή τής ομώνυμης ταινίας στους κινηματογράφους. Ωστόσο μέχρι και πριν την προβολή είχε διαβαστεί από εκατομμύρια αναγνώστες σ' ολόκληρο τον κόσμο.

Το έπος του άρχοντα των δαχτυλιδιών είναι μια επιστροφή στα ξεχασμένα μυθολογικά στοιχεία του παρελθόντος, ένας θησαυρός παρμένος από τη μυθολογία κυρίως των λαών της Β. Ευρώπης.
Ο Άρχοντας γράφτηκε τη μεταπολεμική περίοδο (1955). Παρότι η εποχή υπαγόρευε μια διαφορετική νοοτροπία, υπήρχε η ανάγκη επιβίωσης, οι άνθρωποι ήταν απογοητευμένοι από τα πολιτικά και κοινωνικά καθεστώτα, δεν υπήρχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για "παραμύθια" ωστόσο βρίσκει τεράστια απήχηση απ' το αναγνωστικό κοινό.
Φαίνεται πως το παρελθόν που πηγάζει από τις ρίζες της ανθρωπότητας, είναι πάντα ζωντανό στις καρδιές των ανθρώπων, ακόμα κι αν βαθιά κοιμισμένο, φαίνεται κάποιες φορές σα νεκρό.

Πέρα απ' το μυθολογικό στοιχείο που υπάρχει σε όλα τα βιβλία του Τόλκιν που είναι σε τέτοιο βαθμό πλούσιο που φαντάζει υπερφυσικό, αφού ένας άνθρωπος είναι σχεδόν αδύνατο να έχει τόσο μεγάλες γνώσεις, ο Τόλκιν είναι κι ένας μοναδικός γλωσσοπλάστης.

Και το κυριότερο αν και τα βιβλία του φαίνεται να ξεπερνούν τα όρια της φαντασίας, κρύβουν μέσα τους ένα βαθιά ανθρώπινο στοιχείο που αγγίζει την καθημερινότητα του καθενός μας.

Ήδη από τη εποχή του Χόμπιτ του μικρού ανθρωπάκου, του βολεμένου μέσα στην ήρεμη ζωή του που ξαφνικά ταράζεται και αλλάζει για να τον μετατρέψει σ' έναν ήρωα, ο Τόλκιν προβάλλει έντονα το ηρωικό στοιχείο.
Ο άνθρωπος με τις φυσικές και ψυχικές του αδυναμίες που κάποια στιγμή με πόνο και κόπο υπερβαίνει τα όριά του, είναι το σύμβολο του.

"Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών" είναι μια τριλογία, συνέχεια του "Χόμπιτ", η οποία ουσιαστικά ολοκληρώνεται με το "Σιλμαρίλλιον" όπου εκεί δίνονται οι απαντήσεις για τους κόσμους του Τόλκιν, τα τρία βασίλεια, τον Σόρον τον άρχοντα του σκότους κ.ά.

Θα προσπαθήσουμε με λίγα λόγια να περιγράψουμε τα τρία βιβλία αν και αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο, αφού οι λεπτομέρειες, ο πλούτος που υπάρχει στη γραφή του Τόλκιν αλλά και τα συμβολικά στοιχεία είναι τεράστια. Ο κόσμος του Τόλκιν είναι πάμπλουτος από κοσμογονικά στοιχεία , από μάγους, ξωτικά, νεράιδες, νάνους, βασιλιάδες...

Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών είναι ο Σόρον ο Άρχοντας του σκότους. Οφείλει τη δύναμή του σ' ένα μαγικό δαχτυλίδι που ανάμεσα στ' άλλα μπορεί να τον κάνει αόρατο, να του δώσει την ικανότητα να καταλαβαίνει όλες τις γλώσσες, ακόμα και των ζώων, να του δώσει απέραντη εξουσία κάνοντάς τον όμως τρομερά εγωιστή και διψασμένο για κάθε είδους ισχύ.

Αυτό το δαχτυλίδι φεύγει απ' τα χέρια του Σόρον γιατί αρπάχτηκε από τον βασιλιά των ανθρώπων που στη συνέχεια το χάνει στον ποταμό Άντουιν, όπου εκεί το βρίσκει το Γκόλουμ ένα απαίσιο γλοιώδες πλάσμα. Στη συνέχεια το δαχτυλίδι έρχεται στα χέρια ενός Χόμπιτ του Μπίλμπο Μπάκινς. Όπως είναι φυσικό ο εγωισμός και το ένστικτο εξουσίας μεγαλώνουν στο Χόμπιτ, το οποίο όποτε αγγίζει το δαχτυλίδι γίνεται αλαζονικό. Τότε επεμβαίνει ο μάγος Γκάνταλφ ο οποίος πείθει τον Μπίλμπο να δώσει το δαχτυλίδι στο Χόμπιτ Φρόντο όπου μαζί με την παρέα του θα ξεκινήσουν μια μακριά διαδρομή, για να φτάσουν σ' ένα ηφαίστειο, όπου εκεί θα πρέπει να ρίξουν το δαχτυλίδι για να καταστραφεί το ίδιο και οι μαγικές του ιδιότητες αλλά και ο μαύρος μάγος Σόρον.

Βιβλ. 1ο "Η ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΟΥ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΟΥ"
Το Χόμπιτ Μπίλμπο αφήνει το δαχτυλίδι στο Φρόντο. Αυτός φεύγει μαζί με το φίλο του Σαμ μετά την προτροπή του Γκάνταλφ του λευκού μάγου για το μεγάλο ταξίδι που θα τους οδηγήσει στο ηφαίστειο όπου θα κάψουν το δαχτυλίδι. Ξέρουν ότι τους κυνηγούν οι εννιά καβαλάρηδες απεσταλμένοι του Σόρον.

Στο δρόμο θα συναντήσουν μεταμφιεσμένο σε φύλακα, τον ιππότη- βασιλιά Άραγκορν, τον Έρλοντ που είναι έλφος (ξωτικό) ο οποίος σχημάτισε τη συντροφιά του δαχτυλιδιού.
Που είναι: Άραγκορν, Μπορομίρ οι άνθρωποι, Φρόντο, Σαμ , Μέρρυ, Πίπιν τα Χόμπιτ, ο Λέγκολας το ξωτικό, ο Γκίμλι ο νάνος και ο Γκάνταλφ ο Μάγος.

Στην πορεία όμως συμβαίνουν πολλές αντιξοότητες που στο τέλος θα τους χωρίσουν. Επίσης σ' αυτό το βιβλίο θα δούμε τον υποτιθέμενο θάνατο του Γκάνταλφ ο οποίος γκρεμίζεται στον Άδη, νικά τον θάνατο και ανασταίνεται στη κορυφή ενός βουνού, όπου τον βοηθά ένας αετός να κατέβει.

Βιβλ. 2ο " ΟΙ ΔΥΟ ΠΥΡΓΟΙ"
Στο πρώτο μισό είναι η πορεία του Φρόντο και του Σαμ για να καταστρέψουν το δαχτυλίδι. Η συνάντησή τους με το Γκόλουμ που τους υπόσχεται ότι θα τους βοηθήσει να βρουν το δρόμο.

Στο δεύτερο μισό του βιβλίου ο Άραγκορν, ο Λέγκολας (γιος του βασιλιά των Πράσινων ξωτικών) και ο Γκίμλι (νάνος), συναντούν τα Όρκ όπου δίνουν μάχη μαζί τους και βγαίνουν νικητές.

Ταυτόχρονα γίνεται επίθεση από τους δεντρανθρώπους στο κάστρο του Σάρουμαν (προδότης μάγος που πήγε με τη μεριά του σκότους) και καταστρέφεται.

Επανεμφάνιση του Γκάνταλφ.

Βιβλ. 3ο " Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ"
Ο Φρόντο και ο Σαμ κατορθώνουν να φτάσουν στο ηφαίστειο και στο κάστρο του Σόρον. Προσπαθούν να βρουν έναν τρόπο για να καταστρέψουν το δαχτυλίδι.

Το Γκόλουμ τους προδίδει.

Ο Φρόντο και ο Σαμ φτάνουν στο βουνό του Χαμού ενώ η υπόλοιπη συντροφιά μαζί με το στρατό της Γκόντορ παλεύει στην Πύλη της Μόρντορ.

Ο Φρόντο χάνει το θάρρος του στην κορυφή του βουνού του Χαμού. Η μάχη στο κάστρο του Σόρον είναι μεγάλη και δύσκολη. Φαίνεται πως οι δυνάμεις του σκότους είναι αυτές που τελικά θα νικήσουν. Όμως το Γκόλουμ στη προσπάθειά του να πάρει το δαχτυλίδι από το χέρι του Φρόντο, του δαγκώνει το δάχτυλο, το οποίο αποχωρίζεται από το χέρι του και πέφτει στο ηφαίστειο μαζί με το δαχτυλίδι. Ο Άραγκορν επιστρέφει στην Γκόντορ και ανακτά το θρόνο του. Η έκβαση της μάχης αλλάζει, η βασιλεία του Σόρον του άρχοντα του σκοταδιού χάνεται και ο Γκάνταλφ επιστρέφει θριαμβευτής, αντικαθιστώντας τον προδότη Σάρουμαν.

ΧΑΛΔΑΪΚΑ ΛΟΓΙΑ

1.    Ψάξε να βρεις το μυστικό μονοπάτι της ψυχής. Αναζήτησε το μονοπάτι της ψυχής, βρες δηλαδή τον δρόμο από όπου η ψυχή σου ξεκίνησε για να βρει το σώμα. Αναζήτησε την τάξη της ζωής και ακολουθώντας αυτό το μονοπάτι θα ενώσεις τον ιερό λόγο με τα έργα

2.    Μην στρέψεις προς τα κάτω το βλέμμα σου, γκρεμός χάσκει που την ψυχή σέρνει στην επτάπορη βαθμίδα. Γκρεμός νοείται η φθορά.  Να μην προσκολλάται στο θνητό σώμα που υποκύπτει στην ειμαρμένη την οποία ορίζουν οι 7 πλανήτες. Αν στραφείς προς το φθαρτό σώμα και την ύλη θα δυστυχήσεις αφού θα πέσεις στον γκρεμό της ύλης.

3.    Στο αγγείο σου θα κατοικήσουν τα θηρία της γης. Στο υλικό σώμα θα συγκατοικήσουν και τα κατώτερα  στοιχεία που έχουν σχέση με την προσωπικότητα και ό,τι αρνητικό την ακολουθεί

4.    Μην προσθέτεις στην ειμαρμένη. Μην λειτουργείς έτσι ώστε να συσσωρεύεις αρνητικό κάρμα γιατί έτσι επιβαρύνεσαι περισσότερο και καθυστερείς στο δρόμο

5.    Από την πατρική αρχή δεν προέρχεται τίποτα ατελές. Ο άνθρωπος μπορεί μόνο να προσεγγίσει την τελειότητα και να την διαισθανθεί όχι όμως και να την δημιουργήσει. Γιατί αυτό είναι αποκλειστικά και μόνο δικαίωμα των Θεών.

6.    Πρέπει να σπεύσεις προς το φως και προς τη λάμψη του πατρός εκεί από όπου σου στάλθηκε η ψυχή ενδεδυμένη με νου πολύπλοκο. Είναι η ατραπός, ο δρόμος της λύτρωσης, ο δρόμος προς το φως εκεί όπου πρέπει ο μαθητής να οδεύσει μη δίνοντας σημασία στις φωνές των ελεφάντων και τα αργυρόηχα βουίσματα των πυγολαμπίδων. Είναι το φως στη σπηλιά του Πλάτωνα.

7.    Στα λαγούμια της γης κατοικεί η πηγή της αρετής. Μένει εκεί κρυμμένη χωρίς να χάνει την παρθενία της. Στις βαθιές κρυψώνες της γης υπάρχει η πηγή της αρετής δηλαδή η δύναμη της. Εκεί  η αρετή είναι ακέραια και αμετάβλητη κι εκεί μπορούνε να τη βρούνε μόνο οι άνθρωποι που έχουν τη διάθεση και τη θέληση αλλά και την εξυπνάδα

8.    Η ψυχή των ανθρώπων σφίγγει τον Θεό και τον φέρνει μέσα της. Δεν έχει τίποτα θνητό και είναι ολόκληρη συνεπαρμένη από το θείο. Η αληθινή φύση του ανθρώπου αγγίζει το Θεό για να ενωθεί και να εξομοιωθεί  με αυτόν κυρίως ως προς τη δύναμή του. Τίποτε θνητό δεν υπάρχει σε αυτή. Η θειική δύναμη ενυπάρχει σε αυτή την ανθρώπινη φύση και λειτουργεί ως μαγνήτης που την έλκει κοντά του.

9.    Μην μολύνεις το πνεύμα σου, μην βαθύνεις το επίπεδο. Η ψυχή περιβάλλεται από δυο χιτώνες τον πνευματικό που είναι υφασμένος από τον αισθητό κόσμο , είναι ωοειδής λεπτός και ευέλικτος και ο άλλος είναι ο «επίπεδος». Έτσι δεν πρέπει να λερώσουμε το χιτώνα της ψυχής με βρώμικα πάθη αλλά να διατηρούμε και τους δυο χιτώνες, καθαρό τον πρώτο και τον δεύτερο άβαφο.

10.  Μην ρίχνεις το σκύβαλο της ύλης στον γκρεμό. Σκύβαλο είναι το θνητό σώμα το οποίο δεν πρέπει να παραμελούμε αλλά να το έχουμε αν μπορούμε υγιές, δυνατό και αγνό έτσι  ώστε να είναι σύμμαχος στην πορεία μας και να μην ενεργεί αρνητικά στην εξέλιξη της ψυχής

11.  Μην απομακρύνεις την ψυχή έξω από το Σώμα μην τα βάζεις σε κίνδυνο. Αν απομακρυνθεί η ψυχή από το σώμα κινδυνεύει να χάσει κι άλλα στοιχεία. Να μην προτρέχουμε του φυσικού μας θανάτου. Επειδή η ψυχή μας δεν έχει εξαγνιστεί τελείως βρίσκεται ακόμη κοντά στο σώμα. Κατά τον Πλάτωνα το σώμα είναι η φυλακή της ψυχής και πρέπει να μείνουμε σε αυτήν όσο χρειαστεί.

12.  Άπλωσε τον πορφυρό σου Νου σε έργο ευσέβειας. Μπορεί έτσι να σώσεις και το ρευστό σου σώμα. Αφιέρωσε τον θεϊκό νου σου σε έργα ευσεβή και εξαγνίσου μέσα από τα αγαθά σου έργα κι έτσι και το σώμα του θα γίνει καθαρότερο και αγιότερο.

13.  Οι τιμωρίες αγκυλώνουν τις ψυχές των ανθρώπων. Οι ποινές ή οι τιμωροί δαίμονες πιέζουν τους ανθρώπους προσπαθώντας να τους απομακρύνουν από την κακία και να τους οδηγήσουν στην αρετή. Οι τιμωρίες είναι ουσιαστικά οι δοκιμασίες οι οποίες έρχονται όχι μόνο στις ψυχές που είναι γεμάτες πάθη αλλά και στις αγνές και καθαρές

14.  Να πιστεύετε ότι το βάθος της ψυχής είναι αθάνατο. Να κοιτάτε πάντοτε προς τα πάνω. Κοίτα το θείο βάθος της ψυχής αλλά όλες σου οι δυνάμεις και οι πράξεις να κατευθύνονται προς τα πάνω. Όλες οι πράξεις για να μπορούν να κατευθύνονται προς τα πάνω πρέπει να είναι ορθές.

15.  Όταν ο άνθρωπος πλησιάσει το πυρ, θα αποκτήσει το φως από το Θεό. Η μυσταγωγία ανάβει τον πυρσό μέσα στις ψυχές. Οι ηλιακές δυνάμεις του ανώτερου πυρός επιμελούνται των Μυστηρίων και της Μυσταγωγίας και είναι αυτές που θα οδηγήσουν την ψυχή στην πλήρη αθανασία αφού θα διακόψουν το σύνδεσμό τους με το σώμα και θα οδηγήσουν αυτή σε ανώτερους κόσμους.  Οι Τελετές δε του πυρός εξαλείφουν όλους τους ρύπους εκτός γεννήσεως ακόμη και καθιστούν την ψυχή ελαφρά δια θερμής πνοής.

16.  Τα λόγια  επέδειξαν άφθεγκτα και απέκτησαν να τηρηθεί μυστικότητα και σιγά από τους Μύστες. Ο Μύστης καλείται να τηρήσει σιγή σε όλα τα αρχαία Μυστήρια. «Βους επί γλωτί» των Πυθαγορίων

17.  Στείλε μου τον αληθινό Ασκληπιό και απομάκρυνε κάθε δαίμονα που αποπλανά. Κατά την ιερουργία πρέπει να καλούμε τους Θεούς που εφορεύουν τον δικό μας ανεξέλεγκτο κόσμο κυρίως τον Ασκληπιό και την Εκάτη. Ενώ είναι δυνατόν κατά την ιερουργία να δημιουργηθούν ψευδής εντυπώσεις ή παρουσία αιθερικών ρακών ή επιψυχιδίου, οπότε βλέπουμε «πλανοδαίμονες». Γι αυτό λοιπόν επιτάσσεται αιθερική καθαρότητα «αγνότητα»

18.  Ονόματα βάρβαρα μην τα μεταγλωττίζεις «μεταφράζεις». Όταν αλλάζεις τα μυστηριακά λόγια τότε αυτά χάνουν τη δύναμή τους γιατί χάνουν τη δύναμη  του ήχου και της δόνησης που απορρέει κατά την απαγγελία τους. Ο ήχος έχει δύναμη όταν βρεις τον αρχετυπικό ήχο του αντικειμένου.

19.  Οι ψυχές που εβλήθησαν υπό του Άρεως (πέθαναν υπερασπιζόμενοι κάποια ιδέα) είναι ανώτερες αυτών που πέθαναν από ασθένεια. Ο ηρωικός θάνατος οδηγεί γρηγορότερα στην αθανατοποίηση της ψυχής και αποτελεί κορυφαία εξελικτική και πνευματική πράξη.

20.  Η ψυχή κατά την κάθοδό της συλλέγει και λαμβάνει ένα μέρος αιθέρος και ηλίου και σελήνης και όσα εμπεριέχονται εις τον αέρα. Εδώ μιλάει για την κάθοδο της ψυχής, την είσοδο στο σώμα προς μια νέα ενσάρκωση τη διαδικασία  επανασωμάτωσης που λέγεται κάθοδος και γίνεται η συλλογή χιτώνων και συλλογή ενέργειας. Αυτό γίνεται διότι κατά την εκσάρκωση έχουν αποβληθεί όλοι οι χιτώνες εκτός του εμπορίου .

21.  Επτά φύσηξε ο πατέρας τα στερεώματα των κόσμων. Ισχυρίζονται ότι υπάρχουν επτά σημαντικοί κόσμοι. Ο πρώτος ο εμπύριος κατόπιν τρεις αιθέριοι και τέλος τρεις υλικοί. Όλοι αυτοί δημιουργήθηκαν από την αρχική μονάδα «πατήρ»

Ο πατέρας δεν εμπνέει φόβο αλλά εμπνέει την υπακοή. Η φυσική θέση του ανθρώπου σε σχέση με το Θεό αποκλείει την τυραννική διάθεση του Θεού απέναντι στον άνθρωπο. Έτσι ο Θεός δεν είναι εκδικητικός ή τιμωρός αλλά σύμβουλος και παιδαγωγός προσπαθώντας να οδηγήσει με την πειθώ.

 
Ψηφοφορία
Σε τι θέματα θέλετε να ανανεώσουμε το site μας?
Total of answers: 340
Login form
Επισκεψιμότητα
Total online: 1
Επισκέπτες: 1
Μέλη: 0
Site Translator
 
Visitors Location
Γίνετε μέλος μας!


Τα βιβλία μας!
Για τους λάτρεις του τρόμου.




Σε συνεργασία με:




Το Ράδιο μας!