Τετάρτη, 28-ΙΟΥ-2017, 8:40 PM
Welcome Ξωτικό | RSS


Μικρές ινδιάνικες ιστορίες

Ο Άνεμος - Iνδιάνικο Παραμύθι
Πριν πάρα πολλά χρόνια, δε θυμάμαι πόσα ακριβώς, σε μια χώρα μακρινή ζούσε μια φυλή ινδιάνων. Ο ινδιάνος αρχηγός της φυλής είχε μια πανέμορφη και νέα κόρη που όλοι θαύμαζαν αλλά κανένας δεν είχε αγγίξει ακόμα.Μια μέρα όπως καθόταν έξω από τη σκηνή του ο μεγάλος αρχηγός, τον επισκέφτηκε ο Άνεμος και του είπε:"Μεγάλε αρχηγέ, αγαπάω την κόρη σου και με αγαπά και εκείνη. Θα μου τη δώσεις να γίνει γυναίκα μου?""Όχι" του απάντησε απότομα ο αρχηγός χωρίς να δεχτεί δεύτερη κουβέντα.Την επόμενη μέρα η αγνή κοπέλα προσπάθησε να μιλήσει στον πατέρα της,"Πατέρα, αγαπάω τον Άνεμο. Θα μου επιτρέψεις να πάω μαζί του στο κατάλυμα του και να γίνω γυναίκα του?""Όχι", της απάντησε αυστηρά ο αρχηγός. "Δε σου το επιτρέπω. Όταν ο Άνεμος ήταν παιδί, συνήθιζε να έρχεται στο αντίσκηνο μου μέσα από μικρές χαραμάδες και έσβηνε πάντοτε τη φωτιά που προσπαθούσα με τόσο κόπο να ανάψω. Δε γνωρίζει ούτε να πολεμάει, ούτε να κυνηγάει και δε σου επιτρέπω να γίνεις γυναίκα του."Ευθύς αμέσως, ο αρχηγός άρπαξε την κοπέλα από το χέρι και την οδήγησε σε ένα αδιαπέραστο δάσος από μαύρα έλατα για να την κρύψει από τον Άνεμο."Ο Άνεμος ίσως να την έβλεπε αν την έκρυβα μέσα σε ένα πευκοδάσος, όμως δε θα μπορέσει ποτέ να τη διακρίνει μέσα σε ένα τόσο πυκνό δάσος από μαύρα έλατα", σκέφτηκε δυνατά.
Όμως ο Άνεμος είχε ήδη γίνει αόρατος και όλη την ώρα που ο αρχηγός μονολογούσε έστεκε εκεί κοντά και άκουγε προσεκτικά κάθε του λέξη.Έτσι όταν ήρθε η επόμενη νύχτα, ο Άνεμος άρχισε να τρέχει γύρω γύρω από το πυκνό μαύρο δάσος μέχρι που βρήκε ένα μικρό κενό και μπόρεσε να εισχωρήσει ανάμεσα από τα δέντρα. Έψαξε αρκετά παρ' όλες τις δυσκολίες, μα στο τέλος κατάφερε να βρει τη νεαρή κοπέλα και να τη βγάλει από το πυκνό δάσος.Δε τόλμησε να πλησιάσει τους άλλους Ινδιάνους ξανά γιατί φοβόταν πως ο αρχηγός θα του πάρει την όμορφη κοπέλα κι έτσι έψαξε άλλο τόπο για να ζήσουν μακρυά τους.Ταξίδεψαν αρκετά μέσα στο σκοτάδι της νύχτας με κατεύθυνση προς το βορρά. Κάποια στιγμή βρήκαν μια πολύ όμορφη περιοχή για να στήσουν το κατάλυμα που θα στέγαζε τον έρωτα τους. Την ίδια κιόλας νύχτα την πήρε στην αγκαλιά του και την έκανε γυναίκα του.Χαιρόταν τον έρωτα τους ευτυχισμένοι και κανένας απο τους δύο δε μπορούσε να σκεφτεί πως ο αρχηγός θα μπορούσε να τους εντοπίσει. Όμως ο πατέρας της κοπέλας τους έψαχνε σαν μανιασμένος μέχρι που στο τέλος ανακάλυψε το κατάλυμα τους.Τότε ο Άνεμος έκρυψε τη νεαρή γυναίκα του και έγινε αόρατος, όμως ο μεγάλος Αρχηγός άρχισε να καταστρέφει τα πάντα γύρω του με τα όπλα που είχε φέρει μαζί του και χωρίς να το γνωρίζει κατάφερε ένα δυνατό χτύπημα στο κεφάλι του Άνεμου που τον άφησε αναίσθητο.Όταν ο άνεμος ξαναβρήκε τις αισθήσεις του ανακάλυψε πως η γυναίκα του είχε εξαφανιστεί και άρχισε να την ψάχνει.Περιπλανήθηκε σαν τρελός στα δάση της περιοχής και στο τέλος την είδε μέσα σε ένα κανό που οδηγούσε ο πατέρας της στο Μεγάλο-Νερό."Έλα μαζί μου," άρχισε να της φωνάζει με απελπισία.Η κοπέλα κατατρόμαξε και το πρόσωπο της έγινε λευκό σαν το χιόνι, γιατί δεν έβλεπε τίποτα γύρω της, ενώ άκουγε την φωνή του αγαπημένου της να την καλεί απελπισμένα. Ο Άνεμος, μετά το χτύπημα που είχε δεχτεί στο κεφάλι από τον πατέρα της, είχε ξεχάσει πως να μεταμορφώνεται και είχε παραμείνει αόρατος.Ο Άνεμος θύμωσε τόσο πολύ τότε με τον αρχηγό που φύσηξε με όλη του τη δύναμη πάνω στο κανό. "Ας αναποδογυρίσει", σκέφτηκε. "Μπορώ να μεταφέρω τη γυναίκα μου ασφαλή στην ξηρά." Έτσι το κανό αναποδογύρισε με το φύσημα του ανέμου και ο αρχηγός με την κόρη του πέσανε μέσα στο νερό."Έλα αγαπημένη μου, πιάσε το χέρι μου", φώναζε ο άνεμος στην κοπέλα. Μα δε θυμόταν πως ήταν αόρατος και ότι η κοπέλα δε θα μπορούσε να δει το χέρι του. Κι έτσι η κοπέλα άρχισε να βουλιάζει, να βουλιάζει, μέχρι που έφτασε στον πάτο της λίμνης. Κι ο αρχηγός φυσικά έχασε τη ζωή του μια και ο Άνεμος δεν προσπάθησε να τον βοηθήσει.Όταν ο Άνεμος κατάλαβε πως η αγαπημένη του έχασε τη ζωή της εξαιτίας του, γέμισε θλίψη και άρχισε να αγριεύει."Ο άνεμος ποτέ δε φυσούσε τόσο δυνατά και θλιμμένα" έλεγαν οι ινδιάνοι μεταξύ τους ενώ προσπαθούσαν να προφυλαχθούν μέσα στα αντίσκηνα τους.Το Μεγάλο Πνεύμα λυπήθηκε την κοπέλα που έχασε τη ζωή της τόσο άδικα πέφτοντας στο νερό και την επόμενη νύχτα την μετέφερε ψηλά στα αστέρια και της έδωσε ένα σπίτι στο φεγγάρι.
Η κοπέλα ζει ακόμα εκεί, όμως το πρόσωπο της έμεινε κατάλευκο, όπως ήταν τη στιγμή που τρομαγμένη έπεσε από το κανό.Έτσι τις νύχτες, στο σεληνόφως, κοιτάζει κάτω στη Γη, προσπαθώντας να βρει τον αγαπημένο της Άνεμο αλλά δεν ξέρει πως είναι αόρατος.Ο Άνεμος πάλι, δε γνωρίζει πως εκεί ψηλά στο φεγγάρι βρίσκεται η αγαπημένη του γυναίκα που χάθηκε και έτσι περιπλανιέται στα δάση και ψάχνει ανάμεσα στα βράχια των βουνών να τη βρει, όμως ποτέ δε σκέφτεται να κοιτάξει ψηλά στο φεγγάρι.

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΙΡΗΝΟΠΟΙΟΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΟ ΜΥΝΗΜΑ ΤΟΥ
Ο μύθος του Deganawida λέει για μία γυναίκα με την κόρη της που κατάφεραν να ξεφύγουν απ'τον πόλεμο καταφεύγοντας στα δάση.Σ'ένα όνειρο της μάνας ο Μεγάλος Αρχηγός του Ουρανού της είπε ότι η κόρη της θα έχει μία θεϊκή γέννα και το παιδί της θα έχει μία ειδική αποστολή να φέρει την ειρήνη στους ανθρώπους. Το παιδί ονόματι Deganawidah μεγάλωσε στο δάσος και όταν ενηλικιώθηκε ξεκίνησε να διαδώσει το Καλό Μήνυμα, τηνΙσχύ και την Ειρήνη ,τρεις ξεχωριστές έννοιες που μαζί θα ένωναν τις φυλές των Ιροκουά.Ο Deganawidah με ένα κανό από άσπρη πέτρα διέσχισε τη λίμνη Οντάριο. Όταν οι Ιροκουά τον είδαν να επιπλέει σε μία βάρκα από πέτρα,μείνανε έκπληκτοι , κι όταν ακούσανε το μήνυμα του παρατήσανε τα όπλα τους και υιοθετήσανε τις φιλειρηνικές του αντιλήψεις.

Σε μια βάση της ΝΑΣΑ γίνονταν πειράματα για μια ενδεχόμενη αποστολή στον Άρη.Την δεύτερη μέρα των πειραμάτων μια ομάδα Ινδιάνων πλησίασε.Ο αρμόδιος απο την ΝΑΣΑπήγε σε αυτούς για να τους εξηγήσει τη κάνουνε.Αφού τους είπε οτι τα πειράματα είχαν σκοπό για μια αποστολή στον Άρη,ο αρχηγός της ομάδας των Ινδιάνων του ζήτησε κάτι.Εάν βρίσκανε ζωή στον Αρη να παραδώσει στους εξωγήινους η ΝΑΣΑ ενα γράμμα από αυτούς.Αν και του φάνηκε παράξενο,δέχτηκε και πήρε το γράμμα.Ήτανε γραμμένο σε μια περίεργη διάλεκτο Ινδιάνων και για πολύ καιρό δεν μπορούσαν να το διαβάσουν,ώσπου ζήτησαν απο ενα ειδικό γνώστη της Ινδιάνικης γλώσσας να το μεταφράσει.Το γράμμα έγραφε ''Προσέχετε αυτούς τους ανθρώπους,θα έρθουν να σας πάρουνε τη γη''.

Οι Δύο Λύκοι
Ένα βράδυ ένας γέρος της φυλής Τσερόκι,μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων. Είπε:"Γιε μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο ’λύκων’ που υπάρχουν μέσα σε όλους μας”Ο ένας είναι το Κακό. – Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία,η αυτολύπηση, η ενοχή, η προσβολή, η κατωτερότητα,τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.Ο άλλος είναι το Καλό. – Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη,η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και η πίστη στο Θεό.’Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του: "Ποιος λύκος νικάει;”Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά:
"Αυτός που ταΐζεις”.

 
Tasunka Witko - «Τρελό Άλογο»
Φημισμένος για την διορατικότητα, αγριότητα και αδιαλλαξία του, πολέμαρχος των ινδιάνων Ογκλάλα (Oglala),του έθνους των Λακότα (Lakota), που αγωνίστηκε σκληρά ενάντια στους λευκούς χριστιανούς κατακτητές, για την ελευθερία και αξιοπρέπεια του λαού του, καθώς και για την διάσωση του παραδοσιακού τρόπου ζωής.Σύμφωνα με την μαρτυρία του γηραιού πατέρα του, (γεννημένου το 1810), στον Αμερικανό υπολοχαγό H. R.Lemly (την οποία ο τελευταίος ανέφερε στο κείμενό του «The Death of Crazy Horse», που δημοσιεύθηκε στην«New York Sun» στις 14 Σεπτεμβρίου 1877), γεννήθηκε το φθινόπωρο του 1840 και πήρε αρχικά το όνομα Τσαο Χα (Cha O Ha, που σημαίνει στην γλώσσα των Λακότα «Ο ανάμεσα στην Φύση»). Ο σαμάνος πατέρας του λεγόταν και αυτός Θασούκα Ουϊτκο («Τρελό Άλογο»), αλλά μετά την ενηλικίωση του υιού του τοu έδωσε το όνομά του και άλλαξε το δικό του σε Ουαγκλούλα (Waglula, «Σκουλήκι»), η δε μητέρα του λεγόταν «Γυναίκα της Κροταλιστής Κουβέρτας» (είχε γεννηθεί το 1814, μία από τις 5 θυγατέρες του πολέμαρχου «Μαύρου Βίσωνα» και της «Λευκής Αγελάδας»).Μετά από την αυτοκτονία της μητέρας του το 1844, ο μικρός Τσα ο Χα ανατράφηκε από τις θείες του«Όμορφη Γυναίκα» και «Γυναίκα που την φοβούνται», οι οποίες τον έμαθαν πώς να ψαρεύει, να κυνηγάει και να φροντίζει ο ίδιος τον εαυτό του. Από την εφηβεία του απέκτησε την φήμη του άριστου πολεμιστή και ήδη από τα12 χρόνια του είχε σκοτώσει τον πρώτο του βίσωνα και αποκτήσει το πρώτο του άλογο, από τα 13 χρόνια του συμμετείχε σε επιδρομές κατά των Ινδιάνων Κρόου (Crow) για αρπαγή αλόγων, οδήγησε δε στην μάχη για πρώτη φορά τους πολεμιστές του στα 19 χρόνια του.Σε ηλικία 14 ετών, υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας του θανάτου του πολέμαρχου «Κατακτήτρια Αρκούδα» στις 19Αυγούστου 1854 και τον επόμενο χρόνο της καταστροφής ενός ολόκληρου χωριού των Σιού (Sioux) από τους στρατιώτες του στρατηγού Χάρνεϋ (William S. Harney). Αυτά τα δύο γεγονότα τον σημάδεψαν και ατσάλωσαν το μένος του κατά των λευκών κατακτητών.Αμέσως μετά τον θάνατο της «Κατακτήτριας Αρκούδας», ο έφηβος Τσα ο Χα είδε κατά την διάρκεια οραματισμού («hemblecha») στους «Μαύρους Λόφους» έναν έφιππο πολεμιστή με μακριά ξέπλεκα μαλλιά, βαμμένο με τα χρώματα του πολέμου, αλλά δίχως «σκαλπ» θυμάτων να διακοσμούν το άλογό του, να προχωρεί αγέρωχος στο μέσο μιας δυνατής θύελλας. Όταν διηγήθηκε το όραμά του στον σαμάνο πατέρα του, εκείνος του το ερμήνευσε ως προφητικό ότι ο Τσα ο Χα θα γινόταν στην ζωή του μεγάλος και ένδοξος πολεμιστής. Δύο χρόνια αργότερα, σε ηλικία μόλις 16 ετών συμμετείχε για πρώτη φορά σε επιδρομή ενάντια στους Κρόου,φέροντας πια το όνομα του πατέρα του «Τρελό Άλογο» ή Τασούνκα Ουϊτκο και με τα μαλλιά του ξέπλεκα και το σώμα του βαμμένο όπως ακριβώς ο πολεμιστής που είχε δει στο όνειρό του. Στην επιδρομή εκείνη ο νεαρός Τασούνκα Ουϊτκο πήρε δύο «σκαλπ» αντιπάλων πολεμιστών, τραυματίστηκε όμως στο πόδι. Ο σαμάνος πατέραςτου ερμήνευσε το γεγονός με βάση το όραμα του υιού του. Όπως ο πολεμιστής του οράματος δεν κουβαλούσε«σκαλπ» έτσι δεν θα' πρεπε να κουβαλάει και ο υιός του. Από τότε και μέχρι τον θάνατό του, ποτέ πια ο Τασούνκα Ουϊτκο δεν πήρε «σκάλπ» εχθρού.Ο Τασούνκα Ουϊτκο πολέμησε στο Γουαϊόμινγκ (Wyoming) κατά των λευκών χριστιανών κατακτητών στον πόλεμο του 1865 - 1868 υπό το «Κόκκινο Σύννεφο» («Red Cloud»), αρχηγό της φυλής των Ογκλάλα. Στις 2Αυγούστου 1867 συμμετείχε στην «μάχη των αμαξών» («Wagon Box Fight»), κοντά στο φρούριο Phil Kearny, ηοποία όμως κατέληξε σε μακελειό των Λακότα (με περισσότερους από 200 πολεμιστές νεκρούς), καθώς ο πολιορκημένος πίσω από άμαξες αμερικανικός στρατός διέθετε τώρα πια καραμπίνες που μπορούσαν να πυροβολούν 10 φορές ανά λεπτό. Στις 21 Δεκεμβρίου 1867, ήδη αναγνωρισμένος ως πολέμαρχος (Ogle TankaUn), πρωταγωνίστησε στην εξόντωση της μεραρχίας Ουϊλιαμ Φέττερμαν (William J. Fetterman) κοντά στο φρούριο Phil Kearny.Όταν οι λευκοί χριστιανοί κατακτητές διέταξαν τον Ιανουάριο του 1876 όλες τις φυλές των αυτοχθόνων να εγκατασταθούν σε ελεγχόμενους από την κυβέρνηση καταυλισμούς και να εγκαταλείψουν τα παραδοσιακά τους ήθη και την παραδοσιακή τους Θρησκεία, το «Τρελό Άλογο» ηγήθηκε της αντίστασης του λαού του. Την αυγή της 17ης Μαρτίου 1876 κατόρθωσε να απωθήσει τον στρατό του συνταγματάρχη Ρέϋνολντς (Joseph Reynolds)που εν μέσω χιονοθύελλας είχε επιτεθεί και κάψει το χωριό του στο Πάουντερ της νοτιοανατολικής Μοντάνα,ενώ στις 17 Ιουνίου, επικεφαλής 1.500 πολεμιστών Λακότα και Τσεγιέν (Cheyenne) αιφνιδίασε στο Ρόουζμπαντ (Rosebud) ένα αμερικανικό σώμα 1.000 ανδρών και 300 συμμάχων τους Κρόου και Σεσόνε (Shoshone) υπό τον στρατηγό Τζωρτζ Κρουκ (George Crook), που κατευθυνόταν σε ενίσχυση του σφαγέα στρατηγού ΤζωρτζΆρμστρονγκ Κάστερ (George Armstrong Custer), ο οποίος είχε αποφασίσει να εξοντώσει όλους τους αντιστεκόμενους ιθαγενείς. Οκτώ ημέρες αργότερα, στις 25 Ιουνίου 1876 το 7ο σώμα ιππικού του Κάστερ επιτέθηκε στο χωριό των Λακότα, Σεγιέν και Χουνκπάπα (Hunkpapa) στον ποταμό Λιτλ Μπιγκ Χορν (Little BigΗorn), ανοίγοντας τις εχθροπραξίες που την ίδια ημέρα κατέληξαν στην περίφημη «μάχη του Λιτλ Μπιγκ Χορν»,κατά την οποία το «Τρελό Άλογο» ηγήθηκε των ενωμένων ινδιάνικων φυλών στην μεγάλη εκείνη μάχη όπου εξοντώθηκε μέχρις ενός ο στρατός του σφαγέα Κάστερ.Μετά από τον θρίαμβο στο Λιτλ Μπιγκ Χορν, οι φύλαρχοι «Καθιστός Ταύρος» και «Γκαλ» των Χουνκπάπαδιέφυγαν με τον λαό τους στον Καναδά, όμως το «Τρελό Άλογο» έμεινε στις Η.Π.Α. καταδιωκόμενοςασταμάτητα από τον στρατηγό Νέλσον Μάϊλς (Nelson Miles), που στις 10 Σεπτεμβρίου 1876 ξεκλήρισε ένα ολόκληρο ινδιάνικο χωριό. Στις 8 Ιανουαρίου 1877 το «Τρελό Άλογο» έδωσε την τελευταία κανονική μάχη τουκατά των κατακτητών στο Γουλφ Μάουνταιην (Wolf Mountain) της νότιας Μοντάνα επικεφαλής 800πολεμιστών, μετά όμως από τον δύσκολο χειμώνα 1876 - 1877, με τον λαό του να λιμοκτονεί, εξαναγκάστηκε τελικά να παραδοθεί στους Αμερικανούς κατακτητές στις 6 Μαΐου 1877 στο Στρατόπεδο Ρόμπινσον (CampRobinson) της βορειοδυτικής Νεμπράσκα. Οι αμερικανοί είχαν υποσχεθεί τόσο στον ίδιο, όσο και στον άοπλο πλέον και εξαθλιωμένο λαό του, ότι θα τους επιτρεπόταν να στήσουν μόνιμο καταυλισμό σε μέρος που θα τους υποδειχθεί, όμως φυσικά η υπόσχεση δεν τηρήθηκε και όλοι μαζί οδηγήθηκαν σε χριστιανικό καταυλισμό όπουήδη αργοπέθαιναν από τις αρρώστιες και τον αλκοολισμό εκατοντάδες άλλοι Ινδιάνοι άλλων φυλών.Τον Σεπτέμβριο του 1877 το «Τρελό Άλογο» έφυγε χωρίς άδεια από τον καταυλισμό προς τα βορειοδυτικά για να μεταφέρει την άρρωστη σύζυγό του στους γονείς της και ο στρατηγός Κρουκ, φοβούμενος ότι ετοίμαζενέα ένοπλη στάση, διέταξε την άμεση σύλληψη και φυλάκισή του. Το «Τρελό Άλογο» δεν αντιστάθηκε αρχικάστους στρατιώτες, άρχισε όμως να παλεύει όταν συνειδητοποίησε ότι τον οδηγούσαν σε στρατιωτική φυλακή, με αποτέλεσμα να δεχθεί από πίσω λογχισμό στην μέση του από έναν στρατιώτη και να ξεψυχήσει μετά από λίγο, ταμεσάνυχτα της 5ης Σεπτεμβρίου 1877 σε ηλικία μόλις 37 ετών. Το σώμα του παραδόθηκε στον πατέρα του και θάφτηκε σε άγνωστη τοποθεσία («για να μην μολυνθεί περαιτέρω από τους λευκούς»), κατά τον λαϊκό ινδιάνικο θρύλο κάπου κοντά στο Γούντεν Νη (Wounded Knee).

Αρχηγός της φυλής των Apache ήταν κάποτε ο Redbull. Ήρθε η στιγμή να παντρευτεί. Σαν αρχηγός μπορούσε να διαλέξει όποια κοπέλα ήθελε για γυναίκα του. Διαλέγει τρεις από την φυλή και θέλησε να κάνει την ίδια ερώτηση και στις τρεις τους και αυτή που θα έδινε την σωστή απάντηση , αυτή θα γινόταν και γυναίκα του.
 
Ρωτάει την πρώτη κοπέλα :
Redbull :Ποίο είναι το πιο γρήγορο πράγμα?
κοπέλα: Το γεράκι!
Redbull :Όχι δεν απάντησες σωστά.
Φεύγει η κοπέλα από την καλύβα. Και ρωτάει την δεύτερη..
Redbull :Ποίο είναι το πιο γρήγορο πράγμα?
κοπέλα: Το πούμα!
Redbull :Όχι δεν απάντησες σωστά.
Φεύγει και η δεύτερη κοπέλα..
Redbull :Έκανα σε όλες την ίδια ερώτηση , την κάνω και σε ‘σένα.. Ποίο είναι το πιο γρήγορο πράγμα?
κοπέλα: Η Σκέψη!
Redbull :Ποιο είναι το όνομά σου?
κοπέλα: Redrose
Redbull :Redrose απάντησες σωστά. Από σήμερα θα είσαι η γυναίκα μου. Υπάρχουν όμως κάποιοι νόμοι που δεν πρέπει να παραβιάσεις. Σαν γυναίκα του αρχηγού είσαι άξια σεβασμού ,όμως δεν έχεις το δικαίωμα να επέμβεις στις διαφορές των ομογενών μας. Αυτό μπορεί να το κάνει μόνο Αρχηγός. Εγώ. Αν ποτέ το κάνεις θα σε χωρίσω αλλά πριν φύγεις έχεις το κάθε δικαίωμα να πάρεις ένα πράγμα από την καλύβα. Ότι θελήσεις εσύ..Περνούσαν τα χρόνια και μια μέρα δύο νεαροί τσακωνόντουσαν για την ιδιοκτησία ενός τσεκουριού.. Πλησίασε η Redrose και ρωτάει τα δύο νεαρά αγόρια. Ποιανού είναι το τσεκούρι?" Δικό μου” απαντάνε και οι δύο. Λέει τότε ο ένας " έχει επάνω το μαντήλι μου , άρα είναι δικό μου” ! Έτσι η Redrose παίρνει το τσεκούρι και το δίνει στον νεαρό. Το μαθαίνει o Redbull κι έπειτα την φωνάζει θέλοντας να της μιλήσει..
Redbull :Όταν σε παντρεύτηκα σου έδωσα κάποιους νόμους. Ένας ήταν να μην επέμβειςποτέ στις διαφορές των ομογενών μας κι εσύ το έκανες.. Κρατάω τον λόγο μου και όπως είχα πεί χωρίζοντάς σε , μπορείς να πάρεις ότι θέλεις από την καλύβα…
Redrose :Εντάξει αλλά πριν φύγω έλα να κάτσουμε μέσα στην καλύβα να πιούμε μία τελευταία κούπα κρασί..Και δεν της χάλασε το χατίρι….Όταν ο Redbull άνοιξε τα μάτια του βρισκόταν σε έναν χώρο που δεν είχε ξαναβρεθεί. Η Redrose καθόταν δίπλα του.
Redbull :Πού είμαι?
Redrose :Στην καλύβα μου!
Redbull :Μα παραβίασες κάποιον νόμο και χωρίσαμε!…
Redrose :Ναι αλλά μου είπες ότι πριν φύγω θα μπορούσα να πάρω μέσα από την καλύβα ότι ήθελα.. και θέλησα εσένα!Του έριξε κάποιο φάρμακο στο κρασί κι έπειτα όταν έχασε για λίγο τις αισθήσεις του τον κουβάλησε μέχρι την καλύβα της..Εντυπωσιασμένος από την σπιρτάδα του μυαλού αυτής της γυναίκας και θέλοντας να κρατήσει τον λόγο του αποφάσισε να παραιτηθεί ως αρχηγός και να μείνει στην καλύβα της Redrose..Ο Sittingbull έγινε έπειτα ο αρχηγός αλλά ήταν τόσο άξιος ο Redbull που του παραχώρησε την θέση.

Μύθοι των Ινδιάνων για τους αστερισμούς
Οι διηγήσεις των Ινδιάνων μπορούν να χωριστούν σε μύθους, παραμύθια και μικρές κωμικές ιστορίες.Οι μύθοι αναφέρουν ιερές πράξεις. Τους διηγούνταν στην έναρξη των θρησκευτικών
τελετών και των χορών. Σε μερικές φυλές  τους διηγούνταν μόνο όταν άρχιζαν οι πρώτες παγωνιές. Όλοι οι μύθοι είχαν το κοινό ότι, τα υπερφυσικά όνταεμφανίζονται με ανθρώπινη μορφή και δρουν ανάμεσα στους ανθρώπους. Έχουν σα σκοπό να διδάξουν και ναπροτείνουν ιδανικά. Τα παραμύθια ήταν ανάμεσα στις άλλες διηγήσεις τα περισσότερα. Τα γεγονότα της καθημερινήςζωής μπερδεύονται με θαυμαστά γεγονότα, σύμφωνα με την αντίληψη της ζωής του Ινδιάνου. Για τον Ινδιάνο όλα αυτάτα γεγονότα έπρεπε να παίρνονται στα σοβαρά, και ήταν, από την πιο υψηλή άποψη, απόλυτα αληθινά και αξιόπιστα.Μέσα σε αυτόν τον κόσμο δεν υπήρχαν πραγματικά σύνορα ανάμεσα στους ανθρώπους και τα ζώα, ανάμεσα στη ζωήκαι τον θάνατο. Το θαυμαστό ήταν για τον Ινδιάνο κάτι ζωντανό. Δεν μετρούσε τον κόσμο με τα περιορισμένα μέσα τηςλογικής του σημερινού ανθρώπου.Ο Ινδιάνος μισούσε πάνω απ΄ όλα να λέει καθαρά, οριστικά πράγματα. Το θεωρούσε αυτό βέβηλο και το έβλεπε σανπαραμόρφωση της αλήθειας. Διότι μερικά πράγματα έπρεπε να αφήνονται μόνο στη διαίσθηση. Ο καθένας τα ερμηνεύειμε τον τρόπο του, δεν είναι αλήθειες παρά μόνο με την μορφή προτάσεων.

ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΕΣ ΤΑΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΙΝΔΙΑΝΙΚΕΣ ΦΥΛΕΣ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ
Ένα μεγάλο μέρος της θεματολογίας των μύθων των Ινδιάνων, αναφέρεται σε έναν ήρωα ή μια ομάδα ανθρώπων πουαναγκάζονται να ταξιδέψουν στον ουρανό είτε ψάχνοντας ουράνια αντικείμενα είτε για να αποφύγουν μια μεγάληπλημμύρα ή φωτιά πάνω στη Γη. Υπάρχουν πολλοί τρόποι, σύμφωνα με την μυθολογία των Σαλίς, για να ανέβει στους επάνω κόσμους.Σε μερικές ιστορίες, οι άνθρωποι των άστρων υπνώτιζαν και απήγαγαν κάποιους και κατόπιν τους οδηγούσαν στιςουράνιες κατοικίες τους. Κάποιες άλλες φορές ο ιστός μιας αράχνης γινόταν ο ζωτικός σύνδεσμος. Κάποτε ο ήρωαςρίχνει ένα βέλος που καρφώνεται σε ένα αστέρι. Άλλο ένα βέλος καρφώνεται στην ουρά του πρώτου. Και άλλα βέληακολουθούν με τον ίδιο τρόπο μέχρι που σχηματίζεται μια σκάλα που ενώνει τη Γη με τον Ουρανό.Σε μερικές ιστορίες οι κάτοικοι των ουρανών θέλουν να αποδράσουν. Αυτό το πετυχαίνουν αρκετές φορές με το νασκάβουν για ρίζες. Μια ρίζα φτέρης αν σκαφτεί μπορεί να οδηγήσει κατευθείαν στα υψηλότερα σύννεφα του γήινουκόσμου, που βρίσκονται μόλις κάτω από το στρώμα του χώματος του ουράνιου κόσμου. Κατόπιν ο κεντρικόςχαρακτήρας του μύθου συνήθως ύφαινε ένα σκοινί με ίνες από τσουκνίδες ή από βλαστούς κέδρου, και γλιστρούσεπρος τα κάτω, αφήνοντας πίσω του τον κόσμο του ουρανού. Κάποιες φορές αφού η επιτυγχάνονταν με αυτόν τον τρόποη απόδραση το σκοινί που συνέδεε τους δυο κόσμους τραβιόταν, καταστρέφοντας έτσι με συμβολικό τρόπο το πέρασμακαι την πιθανότητα να επιστρέψει πάλι πίσω.Οι Ινδιάνοι ενδιαφέρονταν για τα αστέρια και είχαν πολλούς μύθους που εξηγούσαν τα σχήματα αρκετών αστερισμών,όπως του Ωρίωνα (τα δύο κανό) και την Κασσιόπης (το μεγάλο ελάφι).

Η ΑΦΗΓΗΣΗ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ
Πολλές φορές, ειδικά τον χειμώνα, οι ιστορίες λέγονταν γύρω από μια μεγάλη φωτιά, δίνοντας στην συγκέντρωση μια μυστικιστική και θρησκευτική σημασία. Σε τέτοιες συγκεντρώσεις όσοι είχαν ταλέντο στην αφήγηση μπορούσαν να επηρεάσουν άμεσα το ακροατήριο τους. Οι αφηγητές ήταν κάθε άλλο από παθητικοί ομιλητές. Έπρεπε να έχουν και αξιόλογες υποκριτικές ικανότητες. Ένας καλός αφηγητής κινείται διαρκώς, αλλάζει εύκολα τις εκφράσεις του προσώπου του, και τον τόνο της φωνής του για μοιάσει στα ζώα ή στα πνεύματα που πρωταγωνιστούν στους μύθους. Διάφοροι ήχοι, σφυρίγματα, χτυπήματα με τα χέρια ήταν το οπλοστάσιο ενός ταλαντούχου παραμυθά έτσι ώστε να μιμηθεί πειστικά τις φωνές της φύσης και των ζώων.Όταν έπεφτε το σούρουπο και οι ιστορίες άρχιζαν, τα πολύ μικρά παιδιά πήγαιναν για ύπνο, αλλά όλοι οι υπόλοιποι προσκαλούνταν να συμμετάσχουν. Ήταν σημαντικό για τα παιδιά να ακούσουν και να καταλάβουν τους μύθους. Όμως δεν έπρεπε να τα πάρει ο ύπνος, γι' αυτό σε διάφορα σημεία της αφήγησης έπρεπε να φωνάξουν όλα μαζί. Έτσι έδειχναν στους μεγαλύτερους ότι όντως πρόσεχαν τις ιστορίες Η αφήγηση μύθων ήταν ο παραδοσιακός τρόπος διδασκαλίας.Οι μύθοι ξυπνούσαν την διάθεση και τα κίνητρα για να μιμηθείς τους ήρωες και να γίνεις θαρραλέος, καλός δυνατός,καλός αφηγητής ή αρχηγός. Σε ένα μύθο που εξηγούσε το πως ο ουρανός βρίσκεται τόσο μακριά, όλοι οι άνθρωποι μαζεύτηκαν να τον σπρώξουν προς τα πάνω γιατί αρχικά ήταν πολύ κοντά στη Γη. Ο μύθος αυτό διδάσκει ότι με την συνεργασία πετυχαίνοντας μεγάλα κατορθώματα. Άλλες συμβουλές είναι "μην είσαι καυχησιάρης, αλλιώς θα θρηνήσεις σαν το Ελάφι", "πάντα να είσαι σε εγρήγορση, αλλιώς θα σε κοροϊδέψει κάποιος πονηρός, όπως την πάτησε η Φώκια από την Αλεπού", "μην περιφρονείς τους μεγαλύτερους σου", "αν είσαι πάντα ευγενικός με τους φτωχούς, θα έχεις καλή τύχη", "μην κάνεις παρέα με άτομα που ξέρεις πως δεν αξίζουν. Πάντα βρίσκουν τρόπο να σε μπλέξουν και σένα, ενώ είσαι αθώος, όπως ακριβώς η Νυφίτσα έμπλεξε τον μικρό αδερφό της".Η "τελετή" της διήγησης των μύθων έφερνε τους ανθρώπους και τις οικογένειες πιο κοντά, ισχυροποιώντας τους δεσμούς της κοινότητας. Για τους Ινδιάνους, ήταν κάτι παρόμοιο με την εκκλησία, επειδή κιόλας τα περισσότερα μηνύματα είχαν πνευματικό περιεχόμενο.



Ψηφοφορία
Σε τι θέματα θέλετε να ανανεώσουμε το site μας?
Total of answers: 335
Login form
Επισκεψιμότητα
Total online: 1
Επισκέπτες: 1
Μέλη: 0
Site Translator
 
Visitors Location
Γίνετε μέλος μας!


Τα βιβλία μας!
Για τους λάτρεις του τρόμου.




Σε συνεργασία με:




Το Ράδιο μας!