Παρασκευή, 20-ΟΚΤ-2017, 3:25 PM
Welcome Ξωτικό | RSS


Ο Εωσφόρος και η Λατρευτική του Εξέλιξη


Sinediabolo, nullus dominus
(δίχως τον διάβολο, δεν υπάρχει Θεός)
παραδοσιακό ρητό.

Ο Εωσφόρος και η λατρευτική του εξέλιξη διαμέσου των αιώνων

Ο Χριστιανισμός, κάτω από την προστασία του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου και με το διάταγμα των Μεδιολάνων το 313 μ.Χ., αρχίζει να διαμορφώνεται έως ένας από τους μεγαλύτερους θρησκευτικούς (που συχνά παίρνει και πολιτικό χαρακτήρα) γίγαντες στην ιστορία της ανθρωπότητας. Είναι όμως γνωστό πως με την υλοποίηση μιας φιγούρας, η αντίθετη της αποκτά και αυτή ζωή. Μια τέτοια αντίθεση λοιπόν επικεντρώνεται στην φιγούρα του Εωσφόρου-Σατανά-Διαβόλου ο οποίος αποτέλεσε και αποτελεί μια συνεχής πηγή δημιουργίας: τρόμου, μίσους, πίστης και απιστίας. Μέσα από αυτή την μελέτη θα προσπαθήσουμε να ταξιδέψουμε σύντομα στην πορεία του διαβόλου μέσα από την πτώση του και στην εγκαθίδρυση του (και αυτό από τους επονομαζόμενους πιστούς του) σε μια σειρά από ομάδες που κάτω από την δική του προστασία πραγματοποιούν την δική τους επανάσταση προς τον γίγαντα Χριστιανισμό.

Είναι γεγονός πως οι περισσότεροι πιστοί και μη πιστοί της Χριστιανικής κοσμοθεωρίας ξεκινούν τον συλλογισμό τους από τα πρώτα βήματα του ανθρώπου με την πλάση του ξεχνώντας αυτό που και ο ίδιος ο Μίλτων παρατήρησε (και πολύ όμορφα το διατύπωσε το 1667 με τον Απολεσθέντα Παράδεισο), είναι πως το προπατορικό αμάρτημα, αλλά και αυτή η ίδια η πλάση των ανθρώπων ακολουθεί μιας πιο σημαντικής στιγμής στην Χριστιανική μυθολογία. Η πλάση και η πτώση των αγγέλων αποτελεί ένα λιτό θέμα που η Βίβλος αγγίζει ελάχιστα και που όμως έχει τεράστια αξία αφού εξαιτίας αυτής της αρχικής σχάσης των ουρανών έχουμε την πρώτη διπολικότητα ανάμεσα σε αυτό που μπορεί να ονομαστεί καλό-κακό ή που πιο σωστά αποκτά σημασία συμφωνίας-αντίθεσης. Ποιος όμως είναι ο πρώτος αυτός επαναστάτης πριν τον Χριστό;

Σύμφωνα με τον Άγιο Αυγουστίνο,οι άγγελοι πλάστηκαν την πρώτη ημέρα που ο Κύριος έφερε το φως. Πλάσματα ανώτερα από κάθε άνθρωπο, δημιουργήθηκαν για να υμνούν τον Πατέρα τους και να μεταφέρουν την βούληση Του. Πρώτος ανάμεσα σε όλες τις τάξεις ήταν ο Εωσφόρος αυτός που φέρνει το φως το ον που μπροστά στον θρόνο Του είχε την θέση και την δύναμη να κοιτάζει το Είναι του Δημιουργού.

Ο Αδραχτάς (1999) βασισμένος ίσως στον υπέροχο πίνακα του Blake (Ο Σατανάς στην αρχική του δόξα)περιγράφει: «Το σώμα του το πνευματικό ήταν διάφανο, κρυστάλλινο, λουσμένο στο ίδιο το φως που πήγαζε από τον θρόνο της Μεγαλοσύνης. Τα χέρια του τα είχε απλωμένα σαν να αγκάλιαζε κάτι, σαν τον χώρο της επικράτειας που του είχε παραχωρήσει ο Δημιουργός, την απεραντοσύνη του κόσμου. Σύμβολα εξουσίας και δύναμης κοσμούσαν τα δάχτυλα του και στα νώτα του απλώνονταν οι πιο υποβλητικές φτερούγες που γνώρισανποτέ τα τάγματα των αγγέλων. Ένας πύρινος λωτός τον έντυνε από τα πόδια μέχρι την μέση,και από εκεί έφευγαν προς τα πάνω δυο τεράστια φλογισμένα πέπλα. Στην κεφαλή,σαν άλλη κορόνα δόξας και τιμής, δυο πάλλευκα υπέροχα στην αίσθηση,φτερά σχημάτιζαν τη δόξα του Υιού της Αυγής. Την μορφή του στεφάνωναν χιλιάδες μικρά και μεγάλα άστρα, χιλιάδες μικροί και μεγάλοι συνοδοί άγγελοι. Με σάλπιγγες,τύμπανα και κρουστά είχαν ως έργο τους να αναγγείλουν την είσοδο και την έξοδο του μεγάλου αρχηγού. Κι αυτός φαινόταν να στέκει ασυναγώνιστος μέσα στην απόλυτη ηρεμία του»

Το ερώτημα του γιατί η θαυμαστή αυτή φιγούρα οδηγήθηκε στο να ξεκινήσει την πρώτη επανάσταση και να καταλήξει μακριά από τους ουρανούς,προβλημάτισε πολλούς ερμηνευτές των Γραφών και σχημάτισε πολλές υποθέσεις δημιουργώντας κάθε φορά και μια διαφορετική εξελικτική ιστορία,προσδίδοντας ή αφαιρώντας κάθε φορά και κάποια στοιχεία στο πρόσωπο του αρχάγγελου. Το μόνο βέβαιο είναι πως υπήρξε μια κάποια αντιζηλία όπου οδήγησε σε μια υποτιθέμενη διαφωνία έτσι ώστε να κάνει ακόμη και των προφήτη Ησαία (κεφ. 14,στίχοι 12-15)να αναρωτιέται αλλά και να μας περιγράφει: «Πως έπεσες από τον ουρανό, Εωσφόρε, τέκνο της αυγής! Πάνω στην γη συντρίφτηκες, εσύ που υπέταξες λαούς. Έλεγες μέσα σου: Στον ουρανό θ΄ανέβω, τον θρόνο μου θα υψώσω πάνω από τα άστρα του Θεού. Θα πάρω θέση πάνω στο βουνό, στο μακρινό βορρά που οι Θεοί συνάζονται. Θ’ανέβω πάνω από τα σύννεφα και με τον ύψιστο θα είμαι ίσος. Μα έπεσες μέσα στον Άδη, στης αβύσσου το βυθό»

Μαζί λοιπόν με τον πρώτο των πρώτων, ακολούθησαν στην Κόλαση το ένα τρίτο των αγγελικών δυνάμεων αναγνωρίζοντας όλες σαν κύριο τους μονάχα των Σατανά, την μεταστοιχείωση του Εωσφόρου. Η έννοια του Σατανά στην Παλαιά Διαθήκη μοιάζει να ακολουθεί μια εξελικτική πορεία αφού αρχικά η λέξη Satan (με άρθρο) δηλώνει τον άγγελο που ο Γιαχβέ ο ίδιος έχει εμπιστευτεί μια αποστολή. Σαν έτσι, ο Σατανάς λειτουργεί όπως ο δημόσιος κατήγορος που υπάρχει και θυμίζει στον Γιαχβέ την ενοχή των ανθρώπων. Πολύ γνωστό είναι μάλιστα το παράδειγμα όπου δοκιμάζει την πίστη του Ιώβ μετά από άδεια του Γιαχβέ. Αξίζει να αναφέρουμε εδώ πως η στάση αυτή διαφέρει κάθετα από την μετεξέλιξη της αφού για τον Εβραίο της Παλαιάς Διαθήκης, ο κόσμος του είναι αυστηρά μονοθεϊστικός, αδυνατώντας έτσι να αποδώσει αυτοβουλία σε ένα δαίμονα που να προκαλεί δυστυχίες. Η στάση αυτή μοιάζει να αλλάζει λίγο την περίοδο της Βαβυλωνιακής αιχμαλωσίας των Εβραίων όπου το Satan γίνεται κύριο όνομα, χωρίς πλέον άρθρο, και έτσι αρχίζει να κάνει δειλά δειλά την εμφάνιση του μια αυτόβουλη αρνητική ενέργεια που προσωποποιείται στην φιγούρα του Σατανά ή Διαβόλου (αυτός που διαβάλλει, που συκοφαντεί). Από τον 4οαιώνα π.Χ. το υπαρξιακό αδιέξοδο των πιστών και οι δυσκολίες της καθημερινότητας διαπλάθουν καλύτερα την φιγούρα εκείνη που είναι υπεύθυνη για την αρχικά ασαφής ιστορία του φιδιού και του μήλου. Έτσι ο ύστερο-Ιουδαϊσμός ωριμάζει τον αντίπαλο του Πλάστη και περιγράφει την πτώση του (Ενώχ 15) τον αποκαλεί άρχων αυτού του κόσμου και απέναντι του τοποθετεί (κάτι που γίνεται ιδιαίτερα εμφανής μέσα από τον Χριστιανισμό) έναν λυτρωτή, τον Μεσσία που θα έρθει για να νικήσει με την θυσία του τις αμαρτίες που πίρε μέσα στην άγνοια του ο άνθρωπος την στιγμή που δέχτηκε να πιστέψει τον πλανευτή όφη.

Μύθος ή ιστορία; Ακαδημαϊκοί και πιστοί έχουν τοποθετηθεί και αυτοί εδώ και δυο σχεδόν αιώνες σε αντίθετα στρατόπεδα σχετικά με την ιστορικότητα της Βίβλου. Η βιβλιογραφία κάθε πλευράς είναι μεγάλη όσο και οι αποδείξεις που η κάθε πλευρά προσφέρει. Το τελικό συμπέρασμα όμως δεν αποτελεί ενδιαφέρον αυτής της μελέτης και αυτό διότι ανεξάρτητα από την ορθότητα της οντολογικής ύπαρξης μιας μορφής που επάνω της συγκεντρώνεται κάθε τι κακό ή αγαθό, πρέπει να μελετήσουμε πάνω σε αυτούς που είδαν και αντιμετώπισαν την φιγούρα αυτή ως αληθινή (ή έστω συμβολικά υπαρκτή). Η ιστορία λοιπόν του δυτικού Χριστιανικού κόσμου δεν αποτελεί μονάχα την αποδοχή ή όχι της διδασκαλίας του Χριστού ως Μεσσία, αλλά και την κατανόηση του εκπεσώντα αγγέλου ως ένα αλλάζων και εγωκεντρικό στοιχείο, εμπόδιο και πειρασμό των ανθρώπων, ή ως ένα Προμηθεϊκό πλάσμα, θύμα ίσως και το ίδιο μιας κυκλοθυμικής σαδιστικής Θεϊκής μορφής.

Το βότσαλο στην λίμνη έπεσε, τα κυματάκια έχουν πλέον χαθεί, και όλοι οι άνθρωποι πλέον ψάχνουν να βρούνε ποιος ή τι το έριξε. Ο καθένας μέσα από την δική του οπτική μα πάντα με μια Εωσφορική πίστη θα λέγαμε,προς τον εαυτό του.

Και η ιστορία ξεκινά με τις πρώτες διαφορετικές γνώμες που εμφανίζονται σιγά σιγά, μα πάντα δυναμικά και πάντα βασισμένες σε ασάφειες κειμένων ή και στην έλλειψη αυτών, σε διαφορετικές ερμηνείες, και σε παντρέματα διαφορετικών αλλόθρησκων αντιλήψεων. Μέσα από εκεί διαμορφώνονται κινήματα που τοκαθένα βλέπει διαφορετικά στοιχεία στην ζωή του Χριστού, τονίζουν ή μειώνουν διάφορα βιώματα και έννοιες ή ακόμη και τροποποιούν αρκετά τις (έτσι όπως είναι γνωστές σε μας) κοσμοθεωρίες. Ίσως λοιπόν η πιο γνωστή (και σημαντική)πνευματική κίνηση των πρώτων Χριστιανικών χρόνων να ήταν αυτή των Γνωστικών.

Ο Γνωστικισμός, μια από τις πρώτες Χριστιανικές αιρέσεις, έφτασε στην ακμή του τον 3ο αιώνα μ.Χ. Με θρυλικό ιδρυτή το Σίμωνα τον Μάγο (θαυματοποιός που η άνοδος και η πτώση είναι γραμμένη στις Πράξεις των αποστόλων), αποτελούσε τον συνδυασμό Περσικού Ζωροαστρισμού, Εβραϊκής Καββάλας και Αιγυπτιακού μυστικισμού. Βασική πίστη των Γνωστικών ήταν το δόγμα πως ο υλικός κόσμος ήταν κατά βάση κακός και πως δεν υπάρχει τίποτα μέσα σε αυτόν καλό ή όμορφο. Η σωτηρία λοιπόν του ανθρώπου βασιζόταν στην λύτρωση της ψυχής, στο ξύπνημα του έμφυτου θεϊκού σπόρου διαμέσου της Γνώσης (της μυστικής ενόρασης) που θα τον απελευθέρωνε από την υλική φυλακή του σώματος. Σύμφωνα με τους Γνωστικούς, ο κόσμος δημιουργήθηκε από ένα κατώτερο Θεό, τον Δημιουργό ο οποίος και φυλάκισε τους ανθρώπους μέσα στην ύλη. Ο Δημιουργός ταυτιζόταν με τον Θεό τον Εβραίων (Yahweh) τον οποίο και θεωρούσαν ως το τέκνο της Σοφίας, μιας από τους τέσσερις Αιώνες (που μαζί με τους άρχοντες σχημάτιζαν τους δυο τύπους υπερφυσικών όντων). Μέσα από την επιθυμία της Σοφίας να γνωρίσει το Πλέρωμα (τον αληθινό Θεό για τον οποίο ο Χριστός μίλησε), έναπαραμορφωμένο πλάσμα γεννήθηκε το οποίο ήταν και ο πρώτος άρχοντας. Ο Δημιουργός ή Ιαλνταμπαόθ, μαζί με άλλους έξι, σχημάτισε το γνωστό σύμπαν εμποδίζοντας έτσι στους ανθρώπους να επιστρέψουν στην αρχική τους πηγή, το Πλέρωμα. Η μοίρα του Γνωστικισμού ήταν να συμβιώσει με τις υπόλοιπες θρησκείες του Ρωμαϊκού κόσμου για να εκδιωχθεί τελικά και να εξοντωθεί τον 13οαιώνα με διωγμούς αλλά και να αναγεννηθεί στην σύγχρονη εποχή. Η σημαντικότητα του όμως ήταν τέτοια ώστε να δημιουργήσει ένα μεγάλο ρυθμό ομάδων βαθιά επηρεασμένων από αυτόν. Έτσι (και σε σχέση πάντα με την αντίληψη περί Διαβόλου)θα πρέπει να ρίξουμε την προσοχή μας σε μια παραφυάδα του Γνωστικισμούπου οιοπαδοί του λόγο του κυρίως χαρακτηριστικού της λατρείας του φιδιού,αποκαλούνταν Οφίτες αλλά και Ναασσηνοί.

Στην διδασκαλία των Οφιτών που εμφανίστηκαν τον 2ο και 3ο αιώνα μ.Χ. κυριαρχούν βασικά πιστεύω των Γνωστικών. Γι αυτούς, ο Σατανάς-Όφις ήταν η πρώτη ηρωική μορφή που αντιστάθηκε στον κακό Θεό της Παλαιάς Διαθήκης. Ο Διάβολος αποτελεί μια παρεξηγημένη φιγούρα που αποτελεί ουσιαστικά την φωτεινή όψη του Πλερώματος.Μέσα από τους κόλπους των Οφιτών, όπως συχνά άλλωστε συμβαίνει,διαμορφώθηκαν μικρότερες ομάδες όπως αυτές των Σηθιανών που λάτρευαν τον Σεθ, γιο του Αδάμ και που τον τιμούσαν στην θέση του Χριστού κ.α. Καμιά από αυτές όμως δεν μπόρεσε να αντέξει τους αρχαίους χρόνους εκτός από μια άλλη θρησκευτική ομάδα,αυτή των Γεζιτών.

Οπαδοί Κουρδικής θρησκείας που αριθμοί μέχρι και σήμερα μερικές χιλιάδες. Η επωνυμία τους προέρχεται από το όνομα του χαλίφη Γεζίδ (7ος αιώνας μ.Χ). Αποτελεί μια θεοκρατική κοινωνία όπου η λατρεία τους τηρείται μυστική ενώ χαρακτηρίζονται ως προσκυνητές του Διαβόλου (που συμβολίζεται και από αυτούς με το σύμβολο του φιδιού). Πιστεύουν στην ύπαρξη ενός Θεού που έχει προσφέρει την διακυβέρνηση του κόσμου σε αυτόν που εκδιώχθηκε μετά από επανάσταση εναντίον Του από τον παράδεισο. Μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, ο κυβερνήτης της πλάσης Σεϊτάν, θα επιστρέψει στην πρωταρχική του θέση κοντά στον Θεό και μαζί με αυτόν, θα εισέλθουν στον Παράδεισο όλοι όσοι υπήρξαν οπαδοί του στην γη. Οι Γεζίτες βρίσκονται διασκορπισμένοι στην Μεσοποταμία και την Ν. Καυκασία όμως το κέντρο λατρείας βρίσκεται στην οροσειρά του Χουζιστάν στα σύνορα Ιράκ και Τουρκίας.

Κάπου εδώ αξίζει να ανοίξουμε μια παρένθεση σχετικά με την συμβολική φύση του φιδιού. Αν όλα τα σύμβολα είναι λειτουργίες εμποτισμένα με ενέργεια, τότε το φίδι ή ερπετό συμβολίζει την ίδια την ενέργεια, την καθαρή απλή δύναμη. Η ίδια τους η φύση (η περιοδική αλλαγή του δέρματος, η έρπουσα κίνηση, το σφύριγμα κ.α.) τα συνέδεσε με ποικίλα άλλα συμβολικά στοιχεία όπως τα δέντρα, το νερό, προσδίδοντας τα τελικά με ένα πλούσιο συμβολικό περιεχόμενο. Η περιοδική του δερματική ανανέωση του έδωσε τα στοιχεία του θανάτου και της αναστάσεως και γενικότερα των κύκλο των αλλαγών.Αποτελεί σύμβολο φαλλικό εκφράζοντας την δημιουργική αρσενική δύναμη, ταυτόχρονα όμως συνοδεύοντας την Μεγάλη Μητέρα (τυλιγμένο γύρω της ή στα χέρια της)αποκτά τα θηλυκά χαρακτηριστικά της μυστικότητας και της διαίσθησης. Άλλοτε θεωρείτε ερμαφρόδιτο και αποτελεί έτσι το έμβλημα των αυτοδημιούργητων θεοτήτων.Ζώντας υπογείως, πιστεύεται πως έρχεται σε επαφή με τον κάτω κόσμο έχοντας έτσι παντογνωσία και την μαγική γνώση των νεκρών. Σαν χθόνιο φίδι, εκδηλώνει την επιθετική μορφή του θείου, εχθρός του Ήλιου, που έρχεται σε σύγκρουση με το φως(Δίας-Τυφώνας, Απόλλωνας-Πύθωνας, Όσιρις-Σεθ κ.α.) Είναι ο αρχέγονος ωκεανός από όπου αναδύονται όλα και επιστρέφουν όλα. Στηρίζει τον κόσμο ή τον περιβάλει σαν Ουροβόρος (το φίδι που τρώει την ουρά του). Καθώς κινείται δίχως πόδια,συμβολίζει το πνεύμα και την εσωτερική φύση του ανθρώπου. Δυο φίδια μαζί συμβολίζουν τα αντίθετα, την δυαδικότητα που και τελικά ενώνεται.Τυλίγοντας ένα δέντρο ή ένα ραβδί (Κηρύκειο του Ερμή) μαρτυρούν τους σπειροειδείς κύκλους της φύσης, τα ηλιοστάσια καθώς και την αλχημιστική διαδικασία του solve et coaqula. Για τους Ατζέκους αποτελεί τον Ήλιο, το πνεύμα καθώς και άλλες μορφές της φύσης όπως ο άνεμος. Είναι ο Ηλιακός θεός Κουετζαλκοάτλ αλλά και η Μητέρα Γη Κοατλίκουε. Μέσα από το αίμα του,γεννήθηκε η ανθρωπότητα συμβολίζοντας έτσι τον καταμερισμό της αρχέγονης ενότητας και την εμφάνιση της πολλαπλότητας στον κόσμο. Για τους Αιγυπτίους, ο Ουραίος που στόλιζε το στέμμα των Φαραώ. Η βασιλική σοφία αλλά και ο Άποφης, το δαιμόνιο που απειλεί τον Ρα στην βραδινή του πορεία. Στον Βουδισμό, αντιπροσωπεύει την οργή όσο το γουρούνι την απληστία, την άγνοια και ο πετεινός τον σαρκικό πόθο. Τα τρία μαζί αποτελούν τις δεσμευτικές αμαρτίες, τις ψευδαισθήσεις που καταδικάζουν τον άνθρωπο στον κύκλο της ύπαρξης. Για τους Εβραίους αποτελεί τον πειρασμό αλλά και τον χάλκινο Όφι του Μωυσή που θεράπευε δηλητήριο του ομοίου του. Για τους Έλληνες,την ανανέωση της ζωής και την γιατρειά σαν γνώρισμα του Ασκληπιού και του Ιπποκράτη. Είναι η σοφία για την Αθηνά αλλά και ο χθόνιος δαίμονας που νικά ο Απόλλωνας. Φιγούρες όπως η Μέδουσα και οι Ερινύες με φίδια τυλιγμένα στα μαλλιά, συμβολίζουν την δύναμη της μαγείας, την σοφία μα και τον δόλο που ένα φίδι εκφράζει. Για τους Ινδουιστές, την κοσμική δύναμη αλλά και τον δαίμονα που νικώντας τον ο Κρίσνα χόρεψε πάνω στο κεφάλι του. Η κόμπρα είναι ένα βάθρο του Βίσνου και σαν έτσι αντιπροσωπεύει την γνώση, την σοφία και την αιωνιότητα. Για τους Κέλτες αποτελεί τον Κερνούνο, τον θεό της γονιμότητας και της αρρενωπότητας. Για την Κίνα είναι στενά συνδεδεμένο με τον δράκοντα όταν όμως διαχωρίζεται, αποκτά απειλητικές ιδιότητες. Για τους Σκανδιναβούς,είναι τοφίδι της Μίντγκαρντ που περιβάλει τον κόσμο αλλά και ο Νιντχογκ, το φίδι που κατοικεί στο Κοσμικό Δέντρου Υγκντρασίλ και που τρέφετε με τις ρίζες του. Για τον Χριστιανισμό εκφράζει τόσο την εικόνα του Χριστού όσο και του Διαβόλου. Το φίδι ή ο δράκος είναι ο πειρασμός,ο Σατανάς, ο εχθρός του Θεού και ο παράγοντας της αγγελικής πτώσης.Τυλιγμένο όμως στο Δέντρο της Ζωής εκφράζει την σοφία, την θυσία. Το καλό φίδι εικονίζεται να εξέρχεται από τον κάλυκα του Αγίου Ιωάννη, το κακό όμως αποτελεί τον δράκο της Αποκαλύψεως. Είναι ίσως η συρόμενη του φύση που έκανε τους Χριστιανούς να το αναγνωρίσουν ως ένα πλάσμα κατώτερο όσο και ύπουλο,χαρακτηρισμούς που με τον καιρό δίνονταν στον Διάβολο.

Η ιστορία συνεχίζει την πορεία της και ο Χριστιανισμός συνεχίζει την εξάπλωση του. Ο Θεοδόσιος ’ το 380 μ.Χ. τοποθετεί τον Χριστιανισμό ως την μόνη ανεκτική θρησκεία του Βυζαντίου. Η καταστροφή του αρχαίου κόσμου συνεχίζεται, η Ρώμη βρίσκεται στο έλεος βαρβαρικών επιδρομών και μέχρι τον 15ο αιώνα θα ζει μια ομιχλώδης περίοδο, γνωστή και ως Δυτικός Ευρωπαϊκός Μεσαίωνας. Ο Σατανισμός παύει να υπάρχει σαν οργανωμένη λατρεία ενώ κάτω από την Χριστιανική σκιά αναπτύσσονται και εξαφανίζονται διαρκώς ποικίλες αιρέσεις που συνήθως κατέληγαν στην εξευγενιστική φωτιά της Ιεράς Εξέτασης (η SacraInquisitio διαμορφώθηκε τον 3οαιώνα μ.Χ για να χάσει την παλιά της δύναμη μονάχα στις αρχές του 19ουκαι τελικά να αφομοιωθεί σήμερα στην Επιτροπή δόγματος και πίστεως το1965).Η διδασκαλία των αιρέσεων αυτών βέβαια μπορεί να μην περιείχε δείγματα Σατανικής λατρείας, όμως οτιδήποτε βρισκόταν έξω από τον έλεγχο της Αγίας Έδρας ή των Ανατολικών Πατριαρχείων, σίγουρα είχε μια δαιμονική πυγή. Η αρχαία θρησκεία ενσωματώθηκε μέσα στην καινούργια, οι αρχαίοι θεοί παραγκωνίστηκαν ή βαπτίστηκαν με την δαιμονική ταυτότητα. Ο θεός Πάνας, που άλλοτε συμβόλιζε τις φυσικές δυνάμεις, υπό το Χριστιανικό βλέμμα και κάτω από το δόγμα της εκπεσώντας φύσης, αναγνωρίστηκε ως η καταλληλότερη μορφή για τον Μεσαιωνικό Διάβολο. Το έργο του Σατανά βρισκόταν πλέον μέσα σε κάθε αρχαίο ιερό τόπο ή μέσα σε κάθε αρχαία τελετουργία. Οι παλιοί ναοί αγιάστηκαν με βάση την νέα πίστη ενώ οι παλιοί τρόποι (όσοι δεν άλλαξαν σκοπό) περιθωριοποιήθηκαν και κυνηγήθηκαν ως Σατανικοί. Κάπου λοιπόν μέσα σε αυτά τα χρόνια αναγνωρίζουμε και την εμφάνιση του παγανισμού.

Ο παγανιστής (pagan)ήταν ο κάτοικος του χωριού, εκεί δηλαδή όπου η χριστιανική δύναμη ήταν ελαφρώς λιγότερη και οι αρχαίοι τρόποι μπορούσαν ακόμη να βρεθούν.Με τον καιρό, κάθε αρχαία συμπεριφορά δαιμονοποιόταν και την εποχή όπουη Ρώμη(όσο και κάθε κοινωνικό στρώμα της ταλαιπωρημένης Ευρώπης) χρειαζόταν ένα εξιλαστήριο θύμα για να ενισχύσει την δύναμη της, το κυνήγι των μαγισσών ξεκίνησε. Η υστερία αυτή που εμφανίστηκε στην Ευρώπη και συνεχίστηκε στον Νέο Κόσμο, που θανάτωσε περίπου 100.000 ανθρώπους και ζώα (!) με την κατηγόρια της δαιμονικής λατρείας, έδωσε πολλά στοιχεία από την εικόνα που έχουμε σήμερα για τον Σατανισμό. Περίεργες τελετουργίες, περιθωριοποιημένα άτομα,σεξουαλική απελευθέρωση, είναι μερικά από τα στοιχεία που αναγνωρίζονται ακόμη και σήμερα τόσο στις αυτοαποκαλούμενες σατανιστικές ομάδες όσο και στην πίστη των μη-σατανιστών. Σημαντική αλήθεια είναι όμως πως η εικόνα αυτή (ως ένα σημείο)προέκυψε από τον φόβο των πιστών Χριστιανών απέναντι σε αυτούς/ες που αποκαλούσαν λάτρεις του Σατανά. Η ταύτιση της μαγείας και της εσωτερικής φιλοσοφίας (έτσι όπως αναπτύχθηκε από διάφορους κλάδους όπως τονΕρμητισμό, την Αλχημεία, την Καββάλα, τον Ροδοσταυρισμό κ.α.) με την λατρεία του Σατανά ήταν μια πολύ εύκολη κίνηση του κλήρου που μέσα από την άγνοια του όσο και από το συμφέρον, αποδοκίμαζε οτιδήποτε διαφορετικό στο όνομα ενός θεού αγάπης.Είναι χαρακτηριστικά μάλιστα τα λόγια του Thomas (Η θρησκεία και η παρακμή της μαγείας, 1971): «Η αλήθεια είναι ότι τα αποδεικτικά στοιχεία για την πραγματικότητα της τελετουργικής λατρείας του Διαβόλου, είτε στην Αγγλία είτε στην υπόλοιπη Ευρώπη, είναι εξαιρετικά λιγοστά. Οι ελάχιστες σύγχρονες προσπάθειες να ερευνηθούν οι επιβεβαιώσεις των δαιμονολόγων και οι φανταστικές ομολογίες που αποσπάστηκαν με βασανιστήρια σαν απαντήσεις σε μια προκαθορισμένη ομάδα ερωτήσεων, υπονοούν ότι ακόμη και στην υπόλοιπη Ευρώπη η τελετουργική λατρεία του Διαβόλου ήταν πιθανόν ένας μύθος.»

Ανεξάρτητα όμως από τις αιματηρές κινήσεις της Εκκλησίας αλλά και τις τοπικές νομοθεσίες πολλών βασιλέων (όπως του Καρλομάγνουτον 9οαιώνα μ.Χ.) κατά της μαγείας, ο παγανισμός όσο και η εσωτερική φιλοσοφία (που για πλέον ευνόητους λόγους αποκαλείτε και αποκρυφισμός) επιβίωσε μέσα από μεμονωμένες προσπάθειες ανθρώπων που διψούσαν για μάθηση. Όσο όμως  ο χριστιανικός σταυρός βρισκόταν στο πιο ψηλό σημείο της κάθε πόλης, έτσι και η σκιά του Σατανά συνόδευε τις πράξεις όλων αυτών. Η ταύτιση μαγείας και σατανικής λατρείας είχε ριζωθεί καλά στις καρδιές του κλήρου, του ποιμνίου του αλλά σιγά σιγά και αυτών των ίδιων των μάγων.

Η συσχέτιση αυτή όμως θα πρέπει να τονιστεί πως δεν έχει την μορφή που εμείς γνωρίζουμε σήμερα. Ο προσεκτικός αναγνώστης θα παρατήρησε πως είδη έχουμε αναφερθεί σε δυο εξελικτικά επίπεδα του Σατανισμού:αυτό τηςπρωταρχικής οργανωμένης λατρείας (δίχως στοιχεία μαγείας-όπως τουλάχιστον είναι σήμερα) και αυτή της ταύτισης με την παγανιστική απόπειρα επιβίωσης. Η διαφορά με το τρίτο στάδιο (αυτό της αντίδρασης στον χριστιανισμό που έχει σαφή στοιχεία οργανωμένης λατρείας και τελετουργικής μαγείας) είναι σημαντική. Αυτό μπορεί ίσως να γίνει κατανοητό αν κανείς μελετήσει κλασσικά Γριμόρια όπου ο σεβασμός προς τον χριστιανικό Θεό και η καταδίκη του κακού είναι εμφανής!Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα όπου στο Clavicula Salomonis (την γνωστή σήμερα ως Σολομωνική) υπάρχει στο τέλος του πρώτου από τα 2 βιβλία η επιγραφή:«Καταραμένος να είναι αυτός που παίρνει το όνομα του Θεού ματαιόδοξα! Καταραμένος να είναι αυτός που κάνει χρήση αυτής της γνώσης για κακό σκοπό, να είναι καταραμένος στο κόσμο αυτό και σε αυτόν που θα έρθει. Αμήν Να είναι καταραμένος στο όνομα αυτού που έχει βλασφημήσει!»Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς πως οι μάγοι πολύ πριν τον 19οαιώναείχαν μια εμφανή σατανολατρεία όταν τοποθετούσαν στα κείμενα τους σημειώσεις για το μεγαλείο του Θεού. Η αναφορά σε δαίμονες και στην επίκληση τους δεν αποτελεί αναγκαστικό στοιχείο σατανολατρείας, αλλά την γνώση μιας διαδικασίας που δεν γινόταν γνωστή μέσα από την εκκλησία. Ανεξάρτητα από το αν ο αναγνώστης πιστεύει στην λειτουργικότητα της μαγείας, οι συγγραφείς τέτοιων Γριμορίων(μιας περιόδου που κράτησε από τον 1ο έως τον 18ο αιώνα) μοιάζουν να πιστεύουν σε αυτήν όσο και στο ότι δεν κάνανε κάτι ενάντια στην εκκλησία παρά του ότι ακολουθούσαν μονοπάτια που δεν μπορούσαν να γίνουν γνωστά από τα μάτια του απλού αμόρφωτου λαού που εκείνους τους καιρούς αποτελούσε το μεγαλύτερο ποσοστό της Ευρώπης.

Οι αιώνες συνεχίζουν την πορεία τους όμως και οι υπαρξιακές αναζητήσεις των Ευρωπαίων συνεχίζουν να μην βρίσκουν τις απαντήσεις τους από την κυρίαρχη Χριστιανική Εκκλησιαστική διδασκαλία. Ίσως ήταν η αντιδραστική συμπεριφορά ενός εφήβου, ίσως ήταν η καλά ριζωμένη παγανιστική παράδοση, ή ίσως αποτελούσε την επαφή των Ευρωπαίων με την αρχαιοελληνική φιλοσοφία(μέσω των Αράβων και των Βυζαντινών) και την Εβραϊκή Καββάλα (μέσα από τις μετακινήσεις των Εβραίων) που διαμόρφωναν συνεχώς καινούργια μονοπάτια σοφίας και θρησκευτικότητας. Η Αλχημεία και ο Ερμητισμός ανθούσε άλλοτε υπό την προστασία του βασιλιά Rudolf ΄Βτον 16ο αιώνα ή ακόμη κάτω από τις εκκλησιαστικές διώξεις,μα πάντα παρούσα να αποτελεί δίοδο σωτηρίας και αναμετάδοσης σοφίας από κάθε σημείο του τότε γνωστού κόσμου. Ποικίλα ήταν εκείνα τα ιστορικά συμβάντα που οδήγησαν στην εμφάνιση οργανωμένων ομάδων όπως των Ελευθερωτεκτόνων που υπερασπίζονταν σύμβολα και διδασκαλίες πέρα από τις βατές Χριστιανικές Εκκλησιαστικές προσφορές. Η εποχή του διαφωτισμού απομακρύνει τον άνθρωπο από το μονοπώλιο της χριστιανικής εκκλησίας, τον πλησιάζει προς τον σημερινό ορθολογισμό αλλά και ταυτόχρονα τον οδηγεί στο να ανακαλύπτει τα αρχαία δόγματα και να αναγεννά την μαγεία ή γιατί όχι να δημιουργεί καινούργια. Ο 19ος αιώνας είναι ηεποχή που θα εμφανιστούν οι πρώτες αποκρυφιστικές αδελφότητες όπου η εσωτερική φιλοσοφία συναντά την τελετουργική μαγεία κάτω από το βλέμμα ενός πλέον Προμηθεϊκού Εωσφόρου που δεν θα μπορούσε φυσικά να λύπη. Από αυτό το σημείο ο αποκρυφισμός σφυρηλατείτε και παίρνει ποικίλες μορφές ανάμεσα στις οποίες βρίσκεται και ο Σατανισμός.

Ο πρόδρομος ίσως του σύγχρονου αποκρυφισμού, και κατά επέκταση του Σατανισμού, θα πρέπει να αναζητηθεί στην αποκρυφιστική μεταρρύθμιση και οργανοτικότητα που παρατηρήθηκε στις αρχές του 19ουαιώνα. Συγκεκριμένα στο Παρίσι του 1810, γεννιέται ο Αλφόνς Λουί Κονστάνς,αργότερα γνωστός ως Ελιφάς Λεβί. Παιδί ενώ υποδηματοποιού, ο Λεβί παίρνει κατάλληλη μόρφωση έτσι ώστε να μπει στον ιερατικό κύκλο της Καθολικής Εκκλησίας, κάτι το οποίο ουδέποτε πραγματοποιεί αφού ακολουθεί τηνεπαναστατικήτου φύση και αφού ασχολήθηκε λίγο και μάλλον αποτυχημένα με την ζωγραφική και την πολιτική σάτιρα, ακολούθησε τον δρόμο του αποκρυφισμού αφιερώνοντας την ζωή του στην μελέτη της Καββάλας, των Ταρώ και της τελετουργικής μαγείας. Η συγγραφική δουλειά του Λεβί όσο και το γενικότερο κλίμα εσωτερικούρομαντισμούπου κάλυψε τα αριστοκρατικά σαλόνια μέσω από τον πνευματισμό, τον Τεκτονισμό κ.α. επηρέασαν φιγούρες κλειδιά όπως αυτή του ΜακΓκρέκορ Μάθερς ο οποίος μαζί με άλλους ροδόσταυρους και καββαλιστές ιδρύουν το Ερμητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής στις 1/3/1888. Κεντρικός στόχος του Τάγματος ήταν η επιτέλεση του ΜεγάλουΈργου μέσα από την διδασκαλία της τελετουργικής μαγείας, της Καββάλα,των Ταρώ,της αστρικής προβολής, της αλχημείας, την γαιομαντείας, της αστρολογίας κ.α. Το Τάγμα γνώρισε εποχές δόξας όσο και μια συνεχής περίοδο εσωτερικών προστριβών που είχε ως αποτέλεσμα την διάσπαση της αρχικής ενότητας σε ποικίλες υποομάδες.Στοές και τάγματα γέμισαν την Ευρώπη εξαιτίας διαφωνιών των μελών όμως η αρχική πηγή βρισκόταν πάντα στην μνήμη όλων. Η συμβολή του Τάγματος μεγάλη αφού προκάλεσε μια σημαντική αναγέννηση του εσωτερισμού όσο και μια συνένωση κάθε διασκορπισμένου εσωτερικού τομέα. Έτσι η μαγεία βρήκε ξανά ένα σημαντικό υποστήριγμα μέσα από τις αναδημοσιεύσεις (και όχι τις μεταφράσεις όπως ο ίδιος ο Μάθερς υποστηρίζει πως έκανε) κλασσικών Γριμορίων όπως τα Lemegeton, Το Βιβλίο της Ιερής Μαγείας του μάγου Αβραμελίν ενώ μύησε και μέλη που έμελλαν να σχηματίσουν σιγά σιγά το σύγχρονο πρόσωπο του Σατανισμού.

Ο EdwarAlexander Crowley γεννήθηκε στις 12/10/1875 (την ημέρα θανάτου του Λεβίόπου ο Crowley πίστευε πως αποτελούσε την μετενσάρκωση του) μέσα σε μια ατμόσφαιρα καταπίεσης και θρησκευτικής μισαλλοδοξίας. Το επαναστατικό του πνεύμα υπήρχε από μικρή ηλικία,γεγονός που έκανε την μητέρα του να τον αποκαλεί κτήνος. Μετά από μια αποτυχημένη σπουδή στο κολέγιο Trinityκαι την μύηση του στο Ερμητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής (1989),αυτοαποκαλούνταν κόμητας Βλαδιμήρ και εμβύθισε στην μαγική τέχνη χάρη στον δάσκαλο του Μάθερς με τον οποίο τελικά διαφώνησε και θανάτωσε (όπως πιστεύεται) μέσα από μαγική πάλη ενσάρκωσης δαιμόνων και επίθεσης αστρικών βρικολάκων. Η πορεία ζωής του Crowley συνοδευόταν πάντα από έντονη σεξουαλική ζωή, όργια, τελετές μαγείας, συγγραφικής δραστηριότητας και σχηματισμούς μυστικών ταγμάτων. Ο θάνατος τον βρήκε στις 1/12/1947,φτωχό και σχεδόν ξεχασμένο μέχρι την αναβίωση του ενδιαφέροντος για το όνομα του ξανά την περίοδο του 60.

Τι γίνεται όμως με τον Σατανισμό;
Η αναφορά στα πρόσωπα αυτά έγινε κυρίως διότι η προσφορά τους ήταν τέτοια ώστε να δημιουργήσει το σύγχρονο φαινόμενο του Σατανισμού. Η σύμπτυξη και αμαγαλματικη ένωση των διαφόρων αποκρυφιστικών παραδόσεων από το Τάγμα της Χρυσής Αυγής, από την Θεοσοφική εταιρία, το Ordo Templis Orientis, και τόσα άλλα, πρόσφερε οστά στην μυθολογία της μαγείας εκσυχρονίζοντας της και προσφέροντας της νέα στηρίγματα. Αν θέλαμε όμως να ανακαλύψουμε κάποιο συνδετικόστοιχείο,αυτό θα ήταν σίγουρα η αντίληψη των Οφιτών περί της φύσης του φιδιού στον μύθοτης ανθρώπινης πτώσης. Έτσι χάρη στο φίδι ο άνθρωπος δέχεται μια προσφορά παρότρυνσης να ανακαλύψει την αληθινή γνώση πως δηλαδή ο άνθρωποςπλάστηκε σε ένα κακό υλικό σύμπαν από το οποίο καλείται να λυτρωθεί μέσα από τηνΓνώση. Τοφίδι αυτό, ένας συνδυασμός του Ελληνικού δότη σοφίας Προμηθέα, και τουΒιβλικού Εωσφόρου, σχηματίζουν μια νέα ρομαντική φιγούρα που ο μύστης σέβεται τοπαράδειγμα που αυτός πρωτοξεκίνησε. Η αγγελική πτώση αλλάζει πλέοννόημα και η όλη γνωστική αντίληψη μοιάζει να ξυπνά στις συνειδήσεις των μάγων. Όμως μετά από αιώνες αλληλοεπιδράσεων κανείς πλέον δεν μπορεί να μιλά για καθαρές αντιλήψεις. Η μαγεία, η φιλοσοφία και ο Εωσφόρος περπατάνε άλλοτε σεπαράλληλοκαι άλλοτε σε διαφορετικό δρόμο για να καταλήξουν στον σχηματισμό της Εκκλησίας του Σατανά το 1966.

Ο AntonSzandor LaVey γεννήθηκε στις Η.Π.Α. το 1930 και από μικρή ηλικία εργάστηκε ως θηριοδαμαστής. Επηρεασμένος και αυτός από την δουλειά τωνπροκατόχων του, σχηματίζει στα μισά του 1950 τον Μαγικό Κύκλο με σκοπό την καλλιέργεια των Μαύρων Τεχνών. Μετά από μια πετυχημένη πορεία, τοενδιαφέροντου για τον Σατανισμό υλοποιείτε με την ίδρυση της πρώτης στον κόσμοεκκλησίαςμε ένα πλήρες μυστηριακό τελετουργικό. Το 1969 εκδίδει την Σατανική Βίβλο και με αυτήν οριοθετείτην σύγχρονη ενσάρκωση του οργανωμένου Σατανισμού. Ο αποκρυφισμός πλέονσυναντάτον αθεϊστικό ουμανισμό. Η ακράδαντη εγωκεντρική στάση και η απελευθέρωση τωνεπιθυμιών διακρίνουν τα παραγγέλματα της βίβλου του. «Δενυπάρχει Θεός» υποστηρίζει «Δενυπάρχει καμία θεότητα που να ενδιαφέρεται για τον άνθρωπο. Δεν υπάρχειπαράδεισος και κόλαση πέρα από τούτη την γη. Μόνο ένας λυτρωτής υπάρχει: το ίδιο το μυαλό, το πνεύμα και το σώμα σας. Ο Σατανάς είναι ένα σύμβολοτου εγώ. ΟΣατανισμός είναι εγωισμός. Η ανώτερη μορφή πνευματικότητας είναι η σαρκική.»

Ο αντίδικος του Θεού, μετατράπηκε σε βλοσυρό εχθρό τηςανθρωπότητας και τώρα, κοντά στον LaVey μετατρέπεται σε ένα σύμβολο γεμάτο από ηδονιστική και ανθρωποκεντρική ιδεολογία, μια αντίληψη που σύντομα έγινε πολύδημοφιλής στονκαλλιτεχνικό χώρο. Μέριλιν Μονρόε, Τζων Τραβόλτα, Ρομάν Πολάνσκι, όλοι άμεσα ήέμμεσα σχετίζονται με την εκκλησία του LaVey.Η κίνηση του γνώρισε επιτυχία και αν και ο ίδιος έλπιζεπως ο Σατανισμός θα γινόταν η κυρίαρχη θρησκεία του 21ουαιώνα, δενέζησε για να το δει αφού πέθανε τον Οκτώβρη του 1997.

Και κάπου εδώ ίσως τελειώνει η εξέλιξη της Εωσφορικήςλατρείας για να αρχίσει αυτή την κατανόησης του φαινομένου Σατανισμός.Όπως έγινε κατανοητό, η σατανολατρεία με τον οργανωμένο Σατανισμό απέχει σημαντικά,έτσι ώστε μόνο στην σύγχρονη εποχή να μπορούμε να μιλάμε για Σατανισμόήτουλάχιστον να αναφερόμαστε στην οργανωμένη μορφή λατρείας του έτσιόπωςπερίπου την διαμόρφωσε ο LaVey.Είναι χαρακτηριστικό όπως παρατηρεί ο Αδάμ (1998) πως μπορούμε σεγενικέςγραμμές να αντιληφθούμε την ύπαρξη 4 γενικών τάσεων στον σύγχρονο Σατανισμό(αποκλείοντας βέβαια σατανιστές που θέλουν να λειτουργούν σε επίπεδαδιαφορετικά ακολουθώντας την NewAge μίξη στάση στον εσωτερισμό). Έχουμε λοιπόν τους:

1) Παραδοσιακός Αντιχριστιανικός Σατανισμός
Η παραδοσιακή πίστη στην αντιθετική προς τονβιβλικό Θεό, ύπαρξη του Διαβόλου που συνοδεύεται από τελετές μαγείας και βεβηλώσειςΧριστιανικών ιερών τόπων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ίσως η ΤάξητωνΣατανιστικών Ναϊτών της Μεγάλης Βρετανίας.

2) Εκκοσμικευμένος Ανθρωπιστικός Σατανισμός
Η ανυπαρξία ενός Θεού και ενός Διαβόλου είναιπαρούσα μαζίμε την τάση για απελευθέρωση από κάθε περιορισμό που έβαλε στις καρδίες των ανθρώπων η Χριστιανική ηθική. Η  Πρώτη Εκκλησία του Σατανά στις Η.Π.Αείναι ένατέτοιο παράδειγμα.

3) Παγανιστικός Σατανισμός
Αν και υπάρχει πλέον σαφής διαχωρισμός μεταξύ παγανιστών(που συνήθως αποτελούν Wicca,που δεν έχουν καμία σχέση με την Χριστιανική κοσμοθεωρία) και σατανιστών (πουλειτουργούν στα πλαίσια της χριστιανικής κοσμοθεώρησης), είναι υπαρκτές ομάδεςόπου συνθέτουν ονόματα αρχαίων θεών, μυστηριακές τελετές ξένες προς τον Ιουδαϊκό-Χριστιανικό κόσμο και άλλες θεωρήσεις. Σαν μια τέτοια μπορεί ναθ εωρηθεί η Σατανική Αδελφότητα.

4) Ηδονιστικός Σατανισμός
Αποτελείτεαι από μικρές ή μεγάλες ομάδες πιστώνποικίλων φιλοσοφικών ή και μη ομάδων που τοποθετούν ανάμεσα στις φιλοσοφικέςτουςανησυχίες και στην σεξουαλική έκφραση/πειραματισμό και στοιχείατελετουργικήςμαγείας με ένα σατανιστικό πάντα υπόβαθρο. Η τελευταία είναι ίσως και ηπιοσυχνά παρατηρούμενη τάση (ακόμη και στον χώρο της Ελλάδας) όπου συχνά βλέπουμε έφηβοι ή ακόμη και ενήλικες, διψασμένοι από την τάση για σεξουαλικήαπελευθέρωση και τάσεις για φαινομενική απόκτηση δύναμης ναενασχολούνται μετην επιφανειακή μελέτη βιβλίων μαγείας, τον σχεδιασμό πεντάκτινων και την ερασιτεχνική επίκληση δυνάμεων.

Κάπου εδώ αξίζει να κάνουμε και μια δεύτερη παρένθεση γιατην υπενθύμιση στον αναγνώστη της ορθής σημασίας της πεντάκτινου, του και αποκαλούμενου συμβόλου του διαβόλου, γεγονός που είναι ένα μέγιστο λάθος!

Η εμφάνιση της πεντάκτινου ξεκινά πραγματικά απότο λίκνο της ιστορίας αφού τα πρώτα της δείγματα χρονολογούνται στο 4000 π.Χ.στις περιοχές του Τίγρη και Ευφράτη καθώς και σε σπασμένα αγγεία της Παλαιστίνιας γης.Π ιστεύεται μάλιστα πως η διαμόρφωση του συμβόλου σχετίζεται μεαστρονομικές μελέτες της εποχής παρά από τον σχηματισμό της διαμέσου της τυχαίας παραλλαγής του σχήματος του τριγώνου. Σύμφωνα με τον Liungman(1994), οσχεδιασμός του συμβόλου σχετίζεται με την κίνηση του πλανήτη Αφροδίτηέτσι όπωςδιακρίνεται στον ζωδιακό κύκλο. Παρατηρεί ταυτόχρονα όμως το παράδοξοπως τοσύμβολο του πλανήτη δεν ήταν ποτέ η πεντάκτινος παρά ο γνωστός κύκλοςπουκαταλήγει σε ένα ανάποδο σταυρό (σήμερα είναι γνωστό και ως τογυναικείοσύμβολο). Η πιθανή απάντηση εδώ έρχεται από την αστρολογική παρατήρηση,πως ηκίνηση του πλανήτη αντιστοιχεί σε μια περίοδο 4 ετών, αντίθετα με τηννουμερικήέκφραση 5 που προσδίδει η πεντάκτινος. Η σύνδεσης παρόλα αυτά με τηνΑφροδίτη συνεχίζει να υπάρχει και σήμερα με πιο έμμεσο τρόπο. Παρατηρούμε λοιπόν πως η πεντάκτινος βρίσκεται σε σημαίες κρατών όπως αυτή των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, Κίνας, Τουρκίας αλλά και στα παράσημα που στολίζουν διάφορα αξιώματα. Η θεά Αφροδίτη για τους Μεσοποτάμιους λαούς σχετιζόταν με την θεά Ιστάρη οποίααναγνωριζόταν ως το πρωινό και το βραδινό φωτεινό αστέρι. Με τηνδεύτερη τηςιδιότητα, γινόταν αναφορά στην σεξουαλική της πλευρά ενώ με την πρώτηαναφερόταν ως μια θεότητα πολέμου, κυνηγιού και φυσικής άσκησης. Αυτή η διπλή χρήση φαίνεται να έφτασε μέχρι και την σύγχρονη εποχή όπου διακρίνουμε τηνπεντάκτινο (ως στρατιωτικό σήμα) δίχως όμως τις εσωτερικές τιςσυνδετικέςγραμμές στην απεικόνιση της.

Η πεντάκτινος μοιάζει να συνεχίζει το ταξίδι της στον χρόνο και περνά στον Σουμεριακό πολιτισμόόπου καιγύρω στο 2700 π.Χ. συμβόλιζε τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα μαζί με τοπέμπτοσημείο του ουρανού. Μετά όμως την Σουμεριανή χρήση, το σύμβολο μοιάζειναχάνεται (στους τοπικούς πολιτισμούς το σύμβολό της Αφροδίτης παίρνειτην μορφήτου οχτάγωνου αστεριού, ενώ η πεντάλφα επανέλχετε μετά από 1000 χρόνιαπερίπου!) έως ότου το ξανασυναντάμε στα πλαίσια των Πυθαγορείων. Κατάαυτούς,το σύμβολο αναπαριστά τον ίδιο τον άνθρωπο (με τα 5 του άκρα ανοιχτά), όπως επίσης και την ένωση τωναντιθέτων: 2 (θηλυκό σύμβολο) +3 (αρσενικό σύμβολο) =5. και συνοδεύει τα γράμματα που ανταλλάζανε μεταξύ τους (πιθανόν ως σύμβολο καλής υγείας) γύρω στα400 π.Χ.

Χρήση του συμβόλου γινόταν καιαπό την πόλη της Ιερουσαλήμ όπου την περίοδο 300-150 π.Χ. φαίνεται πωςείχεπρολογίσει το γνωστό εξάκτινο αστέρι (που οι μεν Μουσουλμάνοι το αποκαλούνΣολομώνια Σφραγίδα ενώ οι δε Εβραίοι Αστέρι ή Ασπίδα του Δαυίδ). Οιπρώτες αρχαιολογικές αποκαλύψεις του εξάκτινου μάλιστα ανάγονται κάπου ανάμεσαστα800-600 π.Χ.). Χρήση του πεντάγωνου σαν ένα μυστικιστικό σύμβολογίνεται καιαπό τους Γνωστικούς, οι οποίοι το αποκαλούσαν φλεγόμενο αστέρι, ενώ το ανάγραφαν σε φυλαχτά μαζί με τον θεό Abraxas. Με την πάροδο των αιώνων όμως, το σύμβολο περνά στηνδύση τοποθετημένο στους ιπποτικούς θυρεούς ενώ σύντομα συσχετίζεται με τον εσωτερισμό και την μαγεία.

Ο αριθμός 5 που σχηματικάε κφράζεται από την πεντάκτινο, μαρτυρά τον άνθρώπο μετά την πτώση καιαυτό ίσωςγιατί τότε γίνεται η συνειδητοποίηση των 5 αισθήσεων που αυτομάτωςτοποθετείτων άνθρωπο σε μια μετά-Εδέμ περίοδο της ύπαρξης του, λίγο πιο μακριάδηλαδήαπό την θεϊκή του φύση. Με την ίδια αλλά και αντίθετη λογική η ενοποιημένη αυτή αντιμετώπιση του ανθρώπου αποτελεί και ως ενοποιητικό συμβολισμό έτσιώστε ναγίνεται και η χρήση της πεντάκτινου (μέσα σε ένα προστατευτικό κύκλο) ως φυλακτό και ως σύμβολο υγείας, έρωτα και καλής τύχης (μαζί με τηντοποθέτησητων γραμμάτων SALVSστις γωνίες σύμφωνα με τον Κούπερ, 1978). Η διπλή αυτή αντιμετώπιση μπορεί εύκολα να κατανοηθεί αν μελετηθεί προσεχτικά η δυαδική φύση του ανθρώπινουψυχισμού όπου διαβάλλεται από μια συνεχής αντιπαλότητα(συνειδητό-ασυνείδητο)όπου αυτό που για το ένα είναι λειτουργικό, το αντίθετο ισχύει για τοάλλο.Έτσι και η πεντάκτινος συμβολίζει την πιθανή ένωση των διάσπαρτων στοιχείων τουανθρώπου, ένωση που πραγματοποιείτε μέσα από την χρήση ενός κύκλου. Εδώαξίζεινα σημειώσουμε την σημασία του κύκλου ως μέσο προστασίας έτσι όπως παρουσιάζεται σε κείμενα τελετουργικής μαγείας όπως το Clavicula Salomonis,το Ηeptameron κ.α.

Η συνέχεια και το τέλος ΕΔΩ

Ψηφοφορία
Σε τι θέματα θέλετε να ανανεώσουμε το site μας?
Total of answers: 340
Login form
Επισκεψιμότητα
Total online: 1
Επισκέπτες: 1
Μέλη: 0
Site Translator
 
Visitors Location
Γίνετε μέλος μας!


Τα βιβλία μας!
Για τους λάτρεις του τρόμου.




Σε συνεργασία με:




Το Ράδιο μας!