Δευτέρα, 25-ΣΕΠ-2017, 2:25 PM
Welcome Ξωτικό | RSS


Το αδιέξοδο του νου

Η Πραγματικότητα, η Αντικειμενική Πραγματικότητα, ο Θεός, η Αλήθεια, το Απόλυτο, κλπ., (όροι που δείχνουν την Μία Μόνη Πραγματικότητα…), τα Περιλαμβάνει όλα Μέσα Της… και την Αιωνιότητα, και τις κάθε είδους δραστηριότητες. Επεκτείνεται Παντού κι έχει Πραγματοποιήσει τα πάντα, πριν καν εκδηλωθούν. Η Πραγματικότητα Είναι Ακίνητη Αιωνιότητα που Υπερβαίνει και Ξεπερνά την κίνηση, Ολοκληρωμένη Πληρότητα που Υπερβαίνει κάθε κατάσταση…
Ο αφώτιστος νους όμως, που είναι από την φύση του περιορισμένος, χρειάζεται συνεχώς να επεκτείνεται, να αυξάνεται, να προσλαμβάνει και να απορρίπτει, να αλλάζει, για να «φτάσει» κάπου, να «πραγματοποιήσει» κάτι, να «ολοκληρωθεί»… Βρίσκεται σε μία διαρκή κίνηση, που δεν έχει τέλος…
Είναι τελείως ανόητη η αντίληψη ότι μπορείς μέσω της κίνησης του νου, της επέκτασής του (ή της «μείωσής» του), να οδηγηθείς στην Αλήθεια… Αυτός ο δρόμος (αυτή η δραστηριότητα) εξακολουθεί να είναι νους, να έχει τη «φύση» του νου, να λειτουργεί στα πλαίσια, και στο επίπεδο του νου…
Ο νους υπήρξε ένα χρήσιμο όργανο στην πορεία της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους αλλά είναι εντελώς αδύνατο, και εσφαλμένο να ισχυριζόμαστε, ότι μπορεί να μας οδηγήσει πέραν του εαυτού του, πέρα από την σχετική κίνηση, προς την Αιώνια Πραγματικότητα και την Αιώνια Ζωή…
Όλες οι γνώσεις που έχουν συσσωρευτεί (συμπεριλαμβανομένης και της θρησκευτικής εμπειρίας της ανθρωπότητας και της θρησκευτικής παράδοσης των λαών και όλων των θεωριών και των πρακτικών…), είναι χρήσιμες για την εντός του χρόνου δραστηριότητα ή από ιστορική άποψη, αλλά εντελώς άχρηστες όταν «επιθυμούμε» να υπερβούμε τον χρόνο, να Βρούμε Διέξοδο προς την Αιωνιότητα… Όλες οι γνώσεις, όλες οι διδασκαλίες, όλες οι πρακτικές, όλες οι δραστηριότητες (ιερές και μη), είναι τελείως άχρηστες, ούτε προσθέτουν, ούτε αφαιρούν τίποτα…
Η Συνείδηση πρέπει να Βγει Τελείως Έξω από όλη αυτή την μάταιη δραστηριότητα για να αντικρύσει το Φως της Αλήθειας, να Βιώσει την Πραγματικότητα… «Γκρέμισε» όλα τα αγάλματα του Βούδα, «πέτα» όλε τις εικόνες του Παντοκράτορα, «ρίξε» στα σκουπίδια όλα τα «ιερά» και «όσια»… καθάρισε του νου από όλα… μόνο τότε ο νους γίνεται ήσυχος, κενός, διαυγής, διαλύεται στο τίποτα… τότε μόνο Ανατέλλει το Φως… τότε μόνο Γεννιέσαι, τότε Αρχίζεις να Ζεις…
Μονάχα η Κατανόηση, η Αντίληψη αυτού που συμβαίνει, μπορεί να σε Ελευθερώσει… Αν Κατανοείς, Γνωρίζεις Πως Γίνεται… Αν δεν κατανοείς, αναρωτιέσαι ακόμα «πως γίνεται» αυτό… Αν Κατανοείς, υπάρχει απόλυτη σιγή του νου… είναι από την έλλειψη κατανόησης που αναδύονται ακόμα απορίες… Η Αλήθεια Φανερώνεται στην Απόλυτη Σιγή… Δεν υπάρχει μονοπάτι, δεν υπάρχει προσπάθεια, δεν υπάρχει πραγματοποίηση… όλα αυτά ανήκουν στη σφαίρα του νου… Η Ελευθερία Υπάρχει Εξ’ Αρχής, η Αληθινή Ουσία μας Είναι Ελεύθερη Εξ’ Αρχής… δεν απελευθερώνεται… μονάχα οι αυταπάτες διαλύονται… κι Ανατέλλει το Φως.

Ο Δρόμος της Απελευθέρωσης
Ο Θεός (η Απόλυτη Πραγματικότητα, που δεν έχει θρησκεία, φιλοσοφία, περιγραφές, αναφορές, «χειραγώγηση»…) Είναι η Αρχή και Τέλος κάθε ύπαρξης και κάθε δραστηριότητας… Ο Θεός Είναι η Ενότητα Εντός της Οποίας συγχωνεύονται τα Πάντα και καταλύεται κάθε ατομική δραστηριότητα… Αυτό (αυτή η δήλωση), δεν είναι φιλοσοφική θέση που προηγείται μίας διανοητικής ανάλυσης… αντίθετα είναι καταστάλαγμα μυστικής εμπειρίας που προσπαθεί να εκφρασθεί σε διανοητικό επίπεδο…
Όλοι οι Μεγάλοι Μύστες (οι Μεγάλοι Ιδρυτές των θρησκειών) μίλησαν για την Πραγματικότητα, την Αρχέγονη Ενότητα του Όντος, το Όριο Εξέλιξης κάθε ύπαρξης… Αυτό που Ονομάζουμε Θεό (μία «λέξη» της οποίας δεν γνωρίζουμε το «περιεχόμενο»… γνωρίζουμε μόνο ότι είναι η  «Ύπαρξη»…)… Σκοπός κάθε «Διδασκαλίας» και κάθε δραστηριότητας είναι να οδηγήσει σε Αυτή την Υπερβατική Κατάσταση Ενότητας… Όσοι βιώνουν Αυτή την Κατάσταση αποτελούν μία Φυσική Κοινότητα. Η Ιερή Κοινότητα έχει την έννοια μίας χαλαρής ένωσης ανθρώπων που οδεύουν από το ατομικό στο Παγκόσμιο κι Ολοκληρώνονται στο Παγκόσμιο που Μένει Μόνο Αυτό Παρόν… Πρόκειται δηλαδή για μία Δυναμική Κοινότητα που Ανυψώνεται στο «Αιώνιο Τώρα της Θεότητας»… όπου δεν εισχωρεί κανένα βέβηλο «εγώ»…
Η τεχνητή ένωση ατόμων που υιοθετούν μία διδασκαλία κι οργανώνεται σε ιεραρχίες και δραστηριότητες (μία θρησκευτική κοινότητα) δεν έχει καμία σχέση με την Φυσική Ιερή Κοινότητα του Θεού… Οι «Δάσκαλοι των Ουπανισάδ», ο Βούδας, ο Λάο Τσε, ο Ορφέας, ο Ιησούς, μίλησαν για την Ιερή Κοινότητα και «προσπάθησαν» να οδηγήσουν τους ανθρώπους πίσω στην «Φυσική Πηγή» τους, δεν οργάνωσαν θρησκευτικές κοινότητες… οι άνθρωποι, οι «οπαδοί» που αδυνατούσαν να διατηρήσουν την Καθαρότητα του Ευαγγελίου μετέτρεψαν το Ζωντανό Μήνυμα σε θεωρία, διδασκαλία, θρησκεία, θρησκευτική κοινότητα… Όλες αυτές οι θρησκείες είναι δημιούργημα ανθρώπων που εκμεταλλεύτηκαν το Όνομα του Ιδρυτή κι έφτιαξαν ανθρώπινα υποκατάστατα της Φυσικής Ιερής Κοινότητας, για να επικρατήσουν, να χειραγωγήσουν, να εκμεταλλευτούν και να κερδίσουν… Στην πραγματικότητα, όλες οι θρησκείες αποτελούν ένα «ξεπεσμό», είναι «μυστικά σκουπίδια» και «φιλοσοφικές αερολογίες του τίποτα»… Αν αναφερόμαστε ακόμα σήμερα στις θρησκείες είναι απλά για να ξεχωρίσουμε τα λίγα χρήσιμα της παράδοσης, παραμερίζοντας όλο το «σκουπιδαριό» θεωριών και ανθρώπων που έχουν την θρησκεία επάγγελμα…
Ο «Άνθρωπος» θα πρέπει Μόνος του, Μέσα του, να Βρει τον Δρόμο προς την Αρχέγονη Ενότητα της Ύπαρξης, προς το Όντως Ον, πέρα από τις επιφανειακές δραστηριότητες της ύπαρξης… Όσο η Ύπαρξη λειτουργεί μέσα στην ατομική της διάσταση και αντίληψη, ο «δρόμος» δεν μπορεί παρά να είναι ατομικός, προσωπικός, μοναχικός… Η έξοδος όμως από τον μοναχικό δρόμο του εγώ Οδηγεί στο Παγκόσμιο, στο Όλον όπου όλα Γίνονται Ένα… Εδώ, στην Άπειρη Πραγματικότητα του Όντος, δεν υπάρχει μοναχικότητα, μοναξιά, απομόνωση, αλλά Ενότητα των Πάντων στο Ένα…
Είναι ανόητο να θέλει κάποιος να βρει τον Δρόμο της Λύτρωσης, της Φώτισης, μέσα σε ανθρώπινες οργανώσεις , ή μέσα από ανθρώπινες δραστηριότητες. Μονάχα όταν όλα τα ανθρώπινα εγκαταλειφθούν μπορούμε να Αναδυθούμε στο Φως της Πραγματικότητας, στην Αληθινή Ύπαρξη, στην Αληθινή Ζωή, στο Παγκόσμιο Πνεύμα που Βρίσκεται μέσα στην Καρδιά όλων των ζωντανών πλασμάτων… Η «Αληθινή Θρησκευτική Πράξη», ο «Αληθινός Διαλογισμός», η «Αληθινή Προσευχή» είναι το «τέλος των δραστηριοτήτων της (ατομικής) ύπαρξης», όχι δραστηριότητα, τεχνική, ή οτιδήποτε άλλο… Η «Αληθινή Θρησκευτική Πράξη» είναι η Σιγή της ύπαρξης.

Πηγή: http://wholemind8.blogspot.com
Ψηφοφορία
Σε τι θέματα θέλετε να ανανεώσουμε το site μας?
Total of answers: 338
Login form
Επισκεψιμότητα
Total online: 1
Επισκέπτες: 1
Μέλη: 0
Site Translator
 
Visitors Location
Γίνετε μέλος μας!


Τα βιβλία μας!
Για τους λάτρεις του τρόμου.




Σε συνεργασία με:




Το Ράδιο μας!