Κυριακή, 20-ΑΥΓ-2017, 3:17 AM
Welcome Ξωτικό | RSS


Το νεραιδοσπήλιο των Αστρακών

Πηγαίνοντας στο Νεραϊδόσπηλιο, στους Αστρακούς Πεδιάδος, είχε ξυπνήσει μέσα μου μια μικρή, πολύ μικρή κρυφή ελπίδα, ότι θα δω επιτέλους τις Νεράιδες ή έστω απ' αυτές, ένα σημάδι τους, ας πούμε. Κι ότι θα εκπληρωθεί έτσι ένα παιδικό μου όνειρο, που μου είχε στοιχίσει πολλούς κόπους, ξενύχτια και περπάτημα στο παρελθόν. Μια ελπίδα σαν κι αυτή που έχουν όλοι οι μεγάλοι, που δεν έχουν σκοτώσει ακόμα το μικρό παιδί μέσα τους, ότι ο ?γιος Βασίλης θα 'ρθει αυτή την Πρωτοχρονιά και θα τους φέρει το δώρο τους. Ότι όλα αυτά τα ωραία και αγνά (παραμύθια;) που πιστέψαμε ως παιδιά, δε μπορεί να 'ναι ολότελα ψέματα. Κάπου πρέπει να υπάρχει μια δόση αλήθειας, ή έστω αληθοφάνειας. "Ας ήταν να δω έστω και μια απ' αυτές" σκεφτόμουν, καθώς κατηφόριζα το μονοπάτι, "κι ας είναι μόνο για μια στιγμή, όσο διαρκεί ένα ανοιγόκλεισμα ματιών". Κι ας ήξερα ότι θα διαψευστώ για άλλη μια φορά, δε μπορούσα (ή μάλλον δεν ήθελα) να σκοτώσω αυτή τη μικρή ελπίδα μέσα μου. "Δε βαριέσαι" σκεφτόμουν, "έχω διαψευστεί και έχω απογοητευτεί τόσες φορές στο παρελθόν αναζητώντας τις, που μια φορά πάνω ή κάτω δεν έχει πια καμιά ιδιαίτερη σημασία".

Τις Νεράιδες αναζητούσα λοιπόν στο Νεραϊδόσπηλιο των Αστρακών, έναν απ' τους πολλούς Νεραϊδόσπηλιους της Κρήτης και ένα από τα πολλά μέρη που αναφέρονται ως τόποι εμφάνισής τους. Οι θυγατέρες του Νηρέα στην αρχαιότητα, οι νύμφες των νερών, μετονομάστηκαν σε Νεράιδες και με το όνομα αυτό πέρασαν στη Νεοελληνική λαϊκή μας παράδοση. Ο λαός μας τις θεωρεί ως γυναίκες εξαίρετου κάλλους και ομορφιάς, με μακριά μαλλιά, με κάτασπρη σάρκα που φεγγοβολά στο σκοτάδι και το διασπά, ντυμένες με άσπρο αραχνοΰφαντο πέπλο. Η όψη τους είναι γλυκιά, οι κινήσεις τους αέρινες και το τραγούδι κι ο χορός τους σαγηνεύουν τους ανθρώπους. Δεν είναι ορατές όμως απ' όλους τους ανθρώπους, παρά μόνον απ' τους "αλαφροΐσκιωτους" και τους "Σαββατογεννημένους". Ζουν κοντά στη φύση, ιδιαίτερα όμως τους αρέσουν τα μέρη με πολλά νερά, δροσιά, δέντρα και λουλούδια. Οι τόποι εμφάνισής τους σχετίζονται άμεσα με τους τόπους λατρείας των αρχαίων νυμφών, των Νηρηίδων, που γινόταν σε τρίστρατα, σε δισταυρία, σε σπηλιές, σε πηγές, σε ποτάμια ή κοντά στη θάλασσα. Αγαπούν ιδιαίτερα το χορό, τη μουσική και τα τραγούδια και είναι ιδιαίτερα προκλητικές την ώρα του χορού τους. Κυριολεκτικά, εκείνη την ώρα, μαγεύουν τους (τυχόν) περαστικούς, μαγνητίζοντας τα βλέμματα και το μυαλό τους.
Αυτά είναι σε γενικές γραμμές τα γενικά χαρακτηριστικά των Νεράιδων, όπως εξελίχθηκαν και διαμορφώθηκαν από την αρχαιότητα (Νηρηίδες) ως τις μέρες μας(Νεράιδες). Από 'κει και πέρα όμως, οι παραδόσεις και οι θρύλοι που σχετίζονται μ' αυτές είναι τόσο πολλοί, με τόσες παραλλαγές από τόπο σε τόπο (καθώς η μυθοπλαστική φαντασία του λαού μας είναι τεράστια και δεν μπορεί ν' αφήσει τίποτα στην τύχη, τίποτα να γίνει μόνο του), ώστε κάθε μέρος που αναφέρεται ως τόπος εμφάνισής τους να έχει τη δική του μοναδική, ξεχωριστή, διαφορετική ιστορία. Τη δική του ιδιαιτερότητα.

Στην περιοχή μας τα τελώνια είναι οι καλικάντζαροι. Πρόκειται για δαιμόνια που σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση ανεβαίνουν πάνω στη γη στην περίοδο του δωδεκαήμερου. Ολο το χρόνο βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια και με τα τσεκούρια τους προσπαθούν να κόψουν το δένδρο της γης. Στο τέλος του έτους το δένδρο είναι έτοιμο να πέσει. Τότε οι καλικάντζαροι ανεβαίνουν πάνω στη γη για να διασκεδάσουν. Γυρίζουν κάτω μετά τα Φώτα, αλλά τότε το δένδρο έχει θρέψει και πάλι οπότε και ξαναρχίζουν το κόψιμο από την αρχήΕίναι μαυριδεροί με κόκκινα μάτια, πόδια τράγου, με χέρια σαν της μαιμούς και με τριχωτό σώμα. Αλλοι είναι στραβοί, μονοπόδαροι, στραβοχέρηδες, ξεπλατισμένοι, όλοι έχουν από κάποιο κουσούρι. Ολοι είναι κακοί και πονηροί, αλλά δεν μπορούν να κάνουν κακό στους ανθρώπους.

Δεν μπορούν να κάνουν μια δουλειά της προκοπής, διότι μαλώνουν συνεχώς μεταξύ τους. Τα ρούχα τους είναι ξεσχισμένα και κουρελιασμένα. Τρέφονται με σκουλήκια, φίδια και βατράχιαΜπαίνουν στα σπίτια μετά τη δύση του ηλίου από την καπνοδόχο. Τους αρέσουν πολύ τα γλυκίσματα και οι τηγανίτες. Για να τους εμποδίσει κανείς να μπουν στο σπίτι πρέπει να κρεμάσει στην καμινάδα κόκαλο χοίρου, ή να έχει αναμμένη φωτιά όλο το δωδεκαήμερο. Μάλιστα είναι προτιμότερο να έχει το βράδυ στο τζάκι του ένα χοντρό αγκαθωτό ξύλο από αχλαδιά ή από αγριοκερασιά, διότι διώχνει τα δαιμόνια.

Οι καλικάντζαροι φεύγουν την ημέρα των Θεοφανίων όταν γίνεται ο αγιασμός των υδάτων. Για να φύγουν ο κόσμος έβαζε κοντά στη φωτιά και ένα γουρουνοτσάρουχο, ώστε η μυρωδιά του να απομακρύνει τα δαιμόνια.

Οι καλικάντζαροι είναι μικρά πλάσματα (σαν διαβολάκια), που τρώνε όλα τα γλυκά των Χριστουγέννων. Έτσι, λένε και στην Αντίπαρο πως...
Στο κάστρο έβγαιναν καλικάντζαροι και χόρευαν όλο το βράδυ. Κατόπιν περνούσαν στο Σιφνέικο μέσα σε μια σπηλιά και έμεναν εκεί. Κατά διαστήματα μεταμορφώνονταν σε γουρούνες μαζί με τα μικρά τους και πήγαιναν στη βρύση του χωριού. Εκεί στη βρύση ήταν μια συκιά, που έκανε πολλά σύκα. Κάτω από τη συκιά έμεναν οι γουρούνες με τα γουρουνάκια. Οι καλικάντζαροι ήταν ο φόβος και ο τρόμος των παιδιών της Αντιπάρου.
Μια φορά ήταν ένας και πήγαινε στο μύλο. Εκεί λοιπόν, σε ένα αλώνι είδε κάτι καλικάντζαρους. Είχε συνεννοηθεί με το μυλωνά να έχει το στάρι έξω απ' το μύλο. Μόλις αντίκρισε τους καλικάντζαρους, από το φόβο του έριζε κάτω το στάρι κι άρχισε το χορό. Καθώς χόρευε, έκραξε ένας κόκορας και οι καλικάντζαροι είπαν: «Έκραζε κόκορας, ξημέρωσε, να φύγουμε.» Ένας άλλος όμως καλικάντζαρος είπε: «Όχι, αυτός ο κόκορας είναι άσπρος.» Μετά κράζει άλλος κόκορας, λέει ένας άλλος καλικάντζαρος: «Αυτός ο κόκορας είναι κόκκινος» Αργότερα έκραξε ένας μαύρος κόκορας και είπαν όλοι οι καλικάντζαροι: «Τώρα πια είναι μέρα. Θα φύγουμε, ξημερώνει.» Κάνουν ένα «φρου» και ο άνθρωπος έμεινε μόνος του στο αλώνι, τρόμαξε και έπεσε κάτω. Πέρασε ένας περαστικός, τον είδε, τον πήγε σ' ένα σπίτι και εκεί... πέσανε.
Ήταν μια γυναίκα μαμή, που καθόταν κοντά στο Σιφνέικο. Μια νύχτα της χτύπησαν την πόρτα και της είπαν: «Κυρα-μαμή, κυρα-μαμή, έλα από κει, γιατί κοιλοπονάει η αδερφή μου.» Άνοιξε την πόρτα, και τι να δει; Κάτι μικρά και τρομαχτικά πλάσματα, τους καλικάντζαρους! Είχε φοβηθεί, αλλά δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, γιατί είχε ανάγκη από χρήματα, ήταν φτωχιά. Πήγε λοιπόν μαζί τους και, καθώς περνούσαν κάτω από το Σταυρό, της είπαν οι καλικάντζαροι: «Αν κάνει αγόρι, χαρά σε σένα. Αν κάνει κορίτσι, θα σε σκοτώσουμε». Η μαμή πήρε ένα κεράκι μαζί της για καλό και για κακό. Αφού έφτασαν, την κατέβασαν μέσα σε μια σπηλιά, όπου ήταν κι άλλες τέσσερις γυναίκες-καλικάντζαροι. Γέννησε η έγκυος και έκανε κορίτσι! Τότε η μαμή το κεράκι, που κρατούσε, το κάρφωσε στο παιδάκι. «Αγόρι, αγόρι!» φώναξε η μαμή και της έδωσαν οι καλικάντζαροι ένα πουγκί με λίρες. Πήγε στο σπίτι της η γυναίκα και έκλεισε την πόρτα. Μάλιστα έβαλε από πίσω εικόνες και παρακαλούσε να μην καταλάβουν οι καλικάντζαροι το κόλπο της. Αργότερα, πήγαν οι καλικάντζαροι έξω από το σπίτι της, χτυπούσαν την πόρτα κι έλεγαν: «Κυρα-μαμή, κυρα-μαμή, κερένιο ήταν το παιδί».

Σε χωριά που έχουν πάρα πολλά ποτάμια ή πηγές, υπάρχει ένας θρύλος που ακούγεται πάρα πολύ. Εκεί όπου υπάρχουν ρυάκια, τα οποία περνούν μέσα από δάσος, είναι το μέρος όπου κατοικούν νεράιδες και ότι στις δώδεκα το μεσημέρι τρώνε και ότι δεν πρέπει να περάσεις γιατί μπορεί να τους χαλάσεις το τραπέζι

και μετά αρχίζουν και σε χτυπάνε με πέτρες ή σε κάνουν να χορεύεις μέχρι το επόμενο πρωί.

Ένα τέτοιο μέρος είναι και το δάσος που θα σας περιγράψω ευθύς αμέσως.

Το δάσος αυτό διασχίζεται από πολλά μικρά ποταμάκια. Αν κάποιος πάει να διασχίσει το δάσος αυτό, ξαφνικά ακούει να του έρχονται πέτρες κατά πάνω

του αλλά χωρίς να τον χτυπούν και παράλληλα ακούει κάποιον ή κάποιους να

τον καλούν με το όνομά του.

Για όση ώρα δεν απαντάει στο κάλεσμα αυτό οι πέτρες δεν τον ακουμπάνε, αλλά αν κάνει το λάθος και απαντήσει, οι πέτρες πέφτουν επάνω του.

Πηγή:Darkworld.gr
Ψηφοφορία
Σε τι θέματα θέλετε να ανανεώσουμε το site μας?
Total of answers: 337
Login form
Επισκεψιμότητα
Total online: 1
Επισκέπτες: 1
Μέλη: 0
Site Translator
 
Visitors Location
Γίνετε μέλος μας!


Τα βιβλία μας!
Για τους λάτρεις του τρόμου.




Σε συνεργασία με:




Το Ράδιο μας!